Джордж Джеллико, 2-ші граф Джеллико: өмір және қызметі

Кіріспе

Британдық әскери офицер, саясаткер және бизнесмен (1918–2007)

Джордж Патрик Джон Рашворт Джеллико, 2-ші граф Джеллико, Саутгемптон бароны (4 сәуір 1918 – 22 ақпан 2007) – британдық саясаткер, дипломат және бизнесмен. Лорд Джеллико – Джон Джелликоның жалғыз ұлы, бірақ оның алтыншы және ең кіші баласы. Оның әкесі Бірінші дүниежүзілік соғыста теңіз офицері, Ютландия шайқасының командирі және флот адмиралы болған. Оның әйелі Флоренс Гвендолин (1964 жылы қайтыс болды), Пертширдегі Гартмордың 1-ші баронеті сэр Чарльз Кейзердің екінші қызы. Джордж 17 жасында әкесінің қазасынан кейін Джеллико графы атағын мұраға алды. Екінші дүниежүзілік соғыста Арнайы қайықтар қызметіне (SBS) қолбасшылық еткеннен бөлек, Джордж Джеллико 68 жыл бойы (1939–2007) Лордтар палатасының мүшесі болып, ұзақ жыл парламентте қызмет етті.

Ерте өмір

Джеллико Хатфилдте дүниеге келді және 1918 жылғы 29 шілдеде Құрметті Космо Ланг, Йорк архиепискобының 89-ысы, оны шомылдырды. Король Георг V (адмирал сэр Стэнли Колвиллдің өкілі ретінде) және Конноттың принцессасы Патриция (кейін леди Патриция Рамзи ретінде танылған) оның екі құдасы ретінде демеушілік етті. Басқалары: Мисс Лилиан Лир, адмирал сэр Лайонел Хэлси (Үшінші теңіз лорды), мырза Юстас Берроуз (туыс), майор Герберт Кейзер (туыс), және пастор Фредерик Г. Г. Джеллико (туыс, сонымен қатар Нью-Алресфордтың пасторы). Оның балалық шағының көп бөлігі Уайт аралындағы Венторға жақын орналасқан Сент-Лоуренс Холлда, Бродстерс, Кенттегі Сент-Питер соты дайындық мектебінде, Лондонда және оның әкесі 1921-1924 жылдар аралығында генерал-губернатор лауазымымен вице-король болған Жаңа Зеландия доминионында өтті. Ол Винчестер колледжінде білім алды, онда ол Брокас виконты деп аталды. Ол Вера Герберт Смит тарих сыйлығын жеңіп алды және Тринити колледжіне (Кембридж) оқуға қабылданды (1936 жылы тіркелді, 1939 жылы қазіргі заманғы тарих бойынша бакалавр, бірақ 1966 жылы диплом алды). Ол Питт клубының төрағасы болды, ал оның тәлімгері Стивен Рансиман өмір бойына досы болды.

Екінші дүниежүзілік соғыс

1939 жылдың қазан айында Джеллико Сандхерсттегі Корольдік әскери колледжінің бірінші соғыс уақытындағы курсанттар тобына қабылданды. 1940 жылдың 23 наурызында ол Колдстрим гвардиясына кірісті, ал кейін 1941 жылдың 31 қаңтарында полковник Роберт Лейкоктің Layforce тобымен бірге Таяу Шығысқа аттанды (топтың офицерлері Эвелин Уо, Рэндольф Черчилль, Филип Данн, Кэрол Мэтер, Дэвид Стирлинг және тағы да көптеген белгілі тұлғаларды қамтыды). 1942 жылдың сәуірінен бастап (жоғарыда аталғандардың кейбіреуімен және Стивен Гастингспен бірге) L отрядында қызмет етті, ол Арнайы әуе күштерінің бастауы болды. Ол үш рет есімдер тізімінде аталды және 1941 жылдың қаңтарында Батыс шөлінде 22 (Гвардия) бригадасының 3-ші батальоны, Колдстрим гвардиясы құрамында болғанда бір рет жараланды (иығына оқ тиді). 1942 жылдың қарашасында ол Хераклион әуежайында (Крит) 20-дан астам неміс ұшағын (Ю-88) жойған рейдте қатысқандығы үшін DSO және Croix de Guerre ордендерін жеңіп алды:
Оның салқынқандылығы мен нығайып тұрған басшылығы, шеберлігі мен батылдығы осы өте қауіпті операцияның табысқа жетуіне басты себепкер болды. Ол жау ұшақтарына жарыққоймалар орналастырды және партияның төрт француздық мүшесі сатқындыққа ұшырап, өлтірілген немесе тұтқындалғаннан кейін аман қалғандарды құтқарып алды. 1943 жылдың қыркүйегінде Джеллико Италияның Родос аралына итальяндық адмирал Иниго Кампионимен күштерін одақтастарға тапсыру туралы келіссөздер жүргізу үшін жіберілді. Алайда, 9 қыркүйекте аралға жасалған неміс шабуылы келіссөздерге тосқауыл қойды. Ол Италиялық гарнизон неміс басқыншыларына түскен кезде туған хаостан Родостан қашып құтыла алды. Бұл Додеканез кампаниясының бір бөлігі болды. 1943 жылы ол Таяу Шығыстағы арнайы катер полкінің командирі болып тағайындалды және подполковник шеніне көтерілді. Кейін ол бригадир болды. Соғыстың қалған бөлігінде оның SBS тобы Италия мен Югославия жағалауларында құпия және қауіпті операцияларды жүргізді. 1944 жылы ол осы әрекеттерінің бірі үшін MC орденін жеңіп алды. Соғыс аяқталғанда Джеллико неміс басқарған Афинаға кірген алғашқы одақтас әскерлерінің бірі болды, коммунистер бақылап отырған ELAS партизандарын жеңіп, астанада одақтас күштердің беделін нығайтты. Бірнеше жыл өткен соң, Әскери-теңіз министрлігінің бірінші лорды болған кезде Джеллико кем дегенде бір тілшіге: "Менің ең маңызды әскери жетістігім – менің атыммен аталатын жаңа типтегі шабуылдық қайық болды. Оны, ұяламын, Джеллико науалы кіретін Mark One деп атады" деді. 1944 жылдың наурыз айында Лорд Джеллико Бейруттағы британдық елшілікте жұмыс істеген Патриция Кристин О'Кейнге (1917 жылдың қазаны – 2012 жылдың наурызы) үйленді. Ол Шанхайда туып өскен, Гринкокта туған ирландтық әкесі мен ағылшын анасының қызы болды. Патриция, Джеллико графинясы (көбінесе Патси Джеллико деп аталды) Лорд Джелликомен 1966 жылға дейін, олар ажырасқанға дейін некеде болды. Олардың екі ұлы мен екі қызы болды, ең үлкен ұлы 3-ші граф Джеллико болды.

In October 1939, Jellicoe was a cadet in the first wartime intake at the Royal Military College, Sandhurst. He was commissioned into the Coldstream Guards on 23 March 1940, before joining No. 8 (Guards) Commando, with whom on 31 January 1941 he sailed to the Middle East with Colonel Robert Laycock's Layforce (whose commando officers included Evelyn Waugh, Randolph Churchill, Philip Dunne, Carol Mather, David Stirling, and many distinguished others). He served with L Detachment (from April 1942) (with some of the above and Stephen Hastings), which was the nucleus of the Special Air Service. He was mentioned in despatches thrice, and wounded (bullet in shoulder) once whilst with the 3rd Battalion, Coldstream Guards, in 22 (Guards) Brigade in the Western Desert in January 1941. He won the DSO, and Croix de Guerre, in November 1942 for operating on a raid that claimed to have blown up more than 20 German aircraft (Ju 88s) on Heraklion airfield, Crete, that June:
His cool and resolute leadership, skill and courage throughout this very hazardous operation were mainly responsible for the high measure of success achieved. He placed charges on the enemy aircraft and brought off the survivors after the four Free French members of the party had been betrayed and killed or captured. In September 1943, Jellicoe was sent to the Italian held island of Rhodes to negotiate with the Italian Admiral Inigo Campioni for the surrender of his forces to the Allies. However, negotiations were pre empted by a surprise German attack on the island on 9 September. He was able to escape from Rhodes during the resulting chaos while the Italian garrison was captured by the German invasion force. This was part of the Dodecanese Campaign. In 1943, he was named Commander of the Special Boat Regiment, Middle East, and he was promoted to the rank of lieutenant colonel. He was eventually promoted to brigadier. For the remainder of the war, his SBS command conducted secretive and dangerous operations along the coasts of Italy and Yugoslavia. In 1944, he won the MC for one of these actions. At the end of the war, Jellicoe was among the first Allied soldiers to enter German occupied Athens, beating the communist controlled guerrillas ELAS, to create a pro Allied presence in the capital. Years later, when First Lord of the Admiralty, Jellicoe told at least one reporter, "The only serious military distinction I ever achieved was having a new type of assault boat named after me. It was called I am ashamed to say, the Jellicoe Inflatable Intruder Mark One." In March 1944, Lord Jellicoe married Patricia Christine O'Kane (October 1917 – March 2012), who was employed at the British Embassy in Beirut. She had been born and raised in Shanghai and was the daughter of a Greenock born Irish father and an English mother. Patricia, Countess Jellicoe (popularly known as Patsy Jellicoe), would remain married to Lord Jellicoe until 1966, when they divorced. They had two sons and two daughters together, the eldest son being the 3rd Earl Jellicoe.

Ұлыбритания Сыртқы істер қызметі 19471958

Соғыстан кейін көп ұзамай Лорд Джеллико Ұлыбритания Сыртқы істер қызметіне қосылды (Сыртқы істер офицері, 8-дәреже, Сыртқы істер қызметінің аға тармағы, 10 қыркүйек 1947). Ол Лондонда (неміс саяси бөлімі, үшінші хатшы); Вашингтонда (үшінші хатшы, Кембриджтік бестіктен Дональд Маклин Канцелярия басшысы болған кезде, содан кейін Х.А.Р. Филбимен бірге 11 екінші хатшының бірі ретінде, 4 сәуір 1949 жылы Солтүстік Атлантика шарты қол қойылғанын көрді, бұл кезде сэр Оливер Фрэнкс елші болған); 10 қыркүйек 1951 жылы Брюссельге ауыстырылды (Канцелярия басшысы, 1952 жылы уақытша сенімді өкіл ретінде қызмет етті); Лондонда (1953 жылдың қыркүйегінен бастап Солтүстік бөлімдегі Кеңес бюросын басқарған екінші лауазымда); және 1956 жылдың қаңтарынан бастап Бағдадта (Бағдад келісімі ұйымының бірінші хатшысы және бас хатшының орынбасары). Суэц дағдарысы (1956 жылдың шілдесінен бастап) келісімнің барлық мақсаттарын құлатты; Джеллико британ саясатына наразы болды және отставкаға жақындады (Л. Виндмилл, 136-бет). Джеллико 1958 жылдың наурыз айында Сыртқы істер министрлігінен кетті, себебі отбасылық мәселелер келісімсіздік тудырды (1958 жылдың ақпанында тұрақты хатшы сэр Дерек Хойар Миллар: «Сіз осы әйелмен қарым-қатынасыңызды тоқтатуға немесе жұмысыңызды өзгертуге тиіссіз» деп жазды). Ол Кейзер әулетінің «Clan Line Steamers» (жүк тасымалдайтын кемелер) және «Union Castle Steamship Co.» (жолаушылар тасымалдайтын кемелер) компанияларының директоры болды. Алайда, анасының отбасы бизнесіне деген ынтасы ақырында Вестминстер сарайының шақыруына жол берді, ол Ирактан оралғаннан кейін 1957 жылдың 3 желтоқсанында 41-ші парламенттің үшінші сессиясында Лордтарда ант берді.

Кәсіпкерлік және мемлекеттік қызметтен кейінгі мансап

Ешқандай мүлігі болмағандықтан, Джелликоу 1 қазан 1973 жылы S. G. Warburg & Co. компаниясына қайта қосылды. Ал Алан Леннокс Бойдтың, жақын арада директорлық қызметтен зейнетке шығатындығын ескере отырып, ол 1973 жылы Tate & Lyle қант компаниясының атқарушы емес директоры болды. Негізінен, Сэр Саксон Тейтке алғыс айта отырып, және оның еншілес компаниясы Tunnel Refineries төрағасы қызметін сәтті атқарғандықтан (1978 жылдың маусымына дейін), отбасы оны 1978–1983 жылдары Tate & Lyle компаниясының алғашқы отбасылық емес төрағасы етіп тағайындады. Tate & Lyle компаниясын жаңғыртып, қайта құрғаннан кейін, Джелликоу 1988–1991 жылдары Booker Tate компаниясының төрағасы болды. Басқа да мемлекеттік емес лауазымдары: 1985–1990 жылдары Davy Corporation (Davy McKee) инженерлік зауыттар компаниясының төрағасы (қазір Aker Kværner құрамында); 1973–1993 жылдары Sotheby's Holdings директоры; 1974–1988 жылдары Morgan Crucible; 1973–1986 жылдары Smiths Industries Ltd; 1964–1970, 1973–1988 жылдары S. G. Warburg & Co. 1979–1982 жылдары ол Лондон сауда және өнеркәсіп палатасының президенті болды. 1983–1986 жылдары ол Лорд Лимериктің орнын басып, Сауда және өнеркәсіп министрлігінің Британдық теңіз саудасы жөніндегі кеңесінің (BOTB) төрағасы болды, осы қызметі үшін ол рыцарь атағын алды. Содан кейін ол 1986–1990 жылдары Шығыс Еуропа сауда кеңесінің төрағасы, ал 1990–1995 жылдары президенті болды. Ол 1988–1994 жылдары Грек қорының (Schroders) және 1991–1995 жылдары European Capital Ltd-нің төрағасы болды. Лорд Джелликоу 1974–1983 жылдары Лондон Корольдік колледжінің (KCL) кеңесінің төрағасы, 1982–1990 жылдары Медициналық зерттеулер кеңесінің (MRC) төрағасы, Ұлттық СПИД сенім қорының мүшесі (Лорд Гудман, Дэвид Путнам және Роберт Максвелл сияқтылармен бірге), 1993–1997 жылдары Корольдік географиялық қоғамның (RGS) президенті (сондай-ақ біріккеннен кейін Британдық географтар институтының (IBG) президенті), 1978–1986 жылдары Англо-Гелен лигасының президенті, 1987–1994 жылдары Кеннет және Авон каналдары сенім қорының президенті, 1991–2001 жылдары Ұлыбританияның Крит ардагерлері қауымдастығының президенті, 1992–1995 жылдары Британдық Жүрек қорының (BHF) президенті, 1984–1995 жылдары Саутгемптон университетінің канцлері болды және ғылыми-зерттеу және жоғары білім берумен тығыз байланысты болды. 1990 жылы ол Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды. 1999 жылғы Лордтар палатасы заңы оның Лордтар палатасына қатысуға және отыруға мұрагерлік құқығын жойғаннан кейін, ол Хэмпшир графтығындағы Саутгемптонның бароны Джелликоу ретінде өмір бойына теңестірілді, осылайша ол шақырылуын жалғастыра алды: 1. Earl Jellicoe (Саутгемптонның Лорды Джеллико) — The Rt Hon. Джордж Патрик Джон Рашворт, граф Джеллико, Саутгемптонның бароны, 1999 жылғы 17 қараша күні сағат 6-да берілген патенттік хат бойынша өмір бойына барондыққа теңестіріліп, заңға сәйкес ант берді. Лорд Джелликоу өмірінің соңына дейін Лордтар палатасының белсенді мүшесі болды. 2007 жылы қайтыс болған кезде Лорд Джелликоу Лордтар палатасының ең ұзақ қызмет еткен мүшесі және, мүмкін, әлемдегі ең ұзақ қызмет еткен парламентарий болды, өйткені ол 1935 жылғы 20 қарашада әкесінен орын алғаннан кейін 1939 жылғы 25 шілдеде парламентте алғаш рет отырды. 1958 жылғы 28 шілдеде алғашқы сөзін сөйлегенге дейін, бірнеше әріптестері (әсіресе, Earl Ferrers және Лордтар Рентон, Каррингтон, Хили және Страболги) одан ұзақ қызмет еткен парламентарийлер деп есептелуі мүмкін еді. Сонымен қатар, ол қайтыс болған кезде Тайлық кеңесте тек Эдинбург герцогы (1951) және Лордтар Каррингтон (1959), Дидес және Рентон (екеуі де 1962) одан ұзақ қызмет еткен.

With no estates to distract him, Jellicoe was free to re join S. G. Warburg & Co. (1 October 1973), and with the help of Alan Lennox Boyd, who was soon to retire from the board, he became a non executive director of the sugar company Tate & Lyle in 1973, a position held until 1993. Thanks in the main to Sir Saxon Tate, and presumably because he had succeeded as chairman (until June 1978) of their subsidiary Tunnel Refineries, the family made him Tate & Lyle's first non family chairman 1978–1983. Having revived and retrenched Tate & Lyle, Jellicoe became chairman of Booker Tate, 1988–91. Other non governmental jobs included: chairman of engineering plant company the Davy Corporation (Davy McKee) (now subsumed into Aker Kværner) 1985–1990; director Sotheby's Holdings 1973–1993; Morgan Crucible 1974–88; Smiths Industries Ltd 1973–1986; S. G. Warburg & Co 1964–1970, 1973–1988. He was president of the London Chamber of Commerce and Industry 1979–1982. He succeeded Lord Limerick as chairman of the Department of Trade and Industry's British Overseas Trade Board (BOTB) 1983–1986, for which he was knighted. That was followed by chairmanship (1986–1990) and then the presidency (1990–1995) of the East European Trade Council (EETC). He was chairman of the Greek Fund Ltd 1988–1994 (Schroders) and of European Capital Ltd 1991–1995. Lord Jellicoe was chairman of the council of King's College London (KCL) 1974–1983; chairman of the Medical Research Council (MRC) 1982–1990; a trustee of the National Aids Trust (alongside the likes of Lord Goodman, David Puttnam and Robert Maxwell); president of the Royal Geographical Society (RGS) (and of the Institute of British Geographers (IBG) after amalgamation) 1993–1997; president of the Anglo Hellenic League 1978–1986; president of the Kennet and Avon Canal Trust 1987–1994; president of the UK Crete Veterans Association 1991–2001; president of the British Heart Foundation (BHF) 1992–1995; chancellor of Southampton University 1984–1995, and has been closely associated with research and higher education. He was elected a Fellow of the Royal Society in 1990. When the House of Lords Act 1999 removed his hereditary automatic entitlement to attend and sit in the House of Lords, he was created a life peer as Baron Jellicoe of Southampton, of Southampton in the County of Hampshire, so that he could continue to be summoned:1. Earl Jellicoe (Lord Jellicoe of Southampton) —The Rt Hon. George Patrick John Rushworth Earl Jellicoe, having been created Baron Jellicoe of Southampton, of Southampton in the County of Hampshire, for life by Letters Patent dated 6 o'clock in the forenoon of 17th November 1999, took and subscribed the oath pursuant to statute. Lord Jellicoe remained an active member of the House of Lords for the rest of his life. At his death in 2007, Lord Jellicoe was the longest serving member of the House of Lords, and arguably the longest serving parliamentarian in the world, having succeeded his father on 20 November 1935 and come of age and sat first in parliament on 25 July 1939. Because he waited until 28 July 1958 to make his maiden speech, a few peers (viz. Earl Ferrers and Lords Renton, Carrington, Healey, and Strabolgi) could have been considered to have been active parliamentarians longer. Moreover, at the time of his death, on the Privy Council only the Duke of Edinburgh (1951) and Lords Carrington (1959), Deedes and Renton (both 1962) had served longer.

Жеке өмір

Лорд Джеллико 1944 жылғы 23 наурызда Патриция О’Кейнге (1917–2012) үйленді, одан екі ұлы мен екі қызы дүниеге келді. 1966 жылы ол екінші рет капитан Филипп Данннің (1904–1965) қызы Филиппаға үйленді, одан бір ұлы мен екі қызы болды. Барлығы ол 1944 жылдан 1984 жылға дейін туған сегіз балаға ие болды. Ол 1940 жылдан бері «Брукс» клубының, Арнайы күштер клубының, Ұлыбритания шаңғы клубының мүшесі және Мерсерлердің құрметті компаниясының ливрейы болды. Ол 2007 жылғы 22 ақпанда 88 жасында Уилтширдегі Тидкомб Манор имениесінде қайтыс болды.