Ресейде жоғалған Уэльс музыканты: Ричи Джеймс Эдуардс

Кіріспе

Уэльстік музыкант (1967–1995)

Ричард Джеймс Эдвардс (22 желтоқсан 1967 – 1 ақпан 1995 ж. жоғалып кетті), сондай-ақ Ричи Джеймс немесе Ричи Маник деп те белгілі, уэльстік музыкант, Manic Street Preachers альтернативті рок-тобының лирика авторы және ритм-гитаристі болған. Ол өзінің қараңғы, саяси және интеллектуалды әндерімен танымал болды, осының нәтижесінде, құпиялы және сөзді шебер қолдану қабілетімен бірге, ол культты мәртебеге ие болды. Ол өзінің буынының жетекші лирика авторы ретінде танылды және Cool Cymru қозғалысын жетекшілік етті. Эдвардс 1995 жылдың 1 ақпанында жоғалып кетті. 2008 жылдың 24 қарашасында ол 1995 жылдың 1 ақпанында немесе одан кейін қайтыс болған деп есептелді. Manic Street Preachers тобының тоғызыншы альбомы, Journal for Plague Lovers, 2009 жылдың 18 мамырында шықты және ол Эдвардстың қалдырған лирикасынан тұрады. 2005 жылға дейін Manic Street Preachers тобының қалған мүшелері оның есімінен ашылған шотқа 25% роялти төлеп отырды.

Ерте өмір

Ричард Джеймс Эдвардс Уэльстің Блэкууд қаласында Грэм мен Шерри Эдвардстың отбасында туып өскен. Оның 1969 жылы туған кіші қарындасы Рашель болған, олар тығыз қарым-қатынаста болған. Эдвардс Оукдейл жалпы білім беретін мектебінде оқыды, онда ол болашақ топтастары Никки Уайр, Шон Мур және Джеймс Дин Брэдфилдпен танысты. 1986 жылдан 1989 жылға дейін ол Уэльс университетінің Суонси бөлімінде оқып, саяси тарихтан 2:1 бағасымен бітірді.

Мансап

Эдвардс бастапқыда Manic Street Preachers тобының жүргізушісі және роуди болды. 1989 жылы ол топтың бас сөйлеушісі және төртінші мүшесі ретінде қабылданды. Эдвардс музыкалық қабілетін көп көрсетпеді; оның топқа бағалы үлесі – олардың өлеңдері мен дизайны болды. Ол алғашқы тікелей өнер көрсетулерде жиі гитарада ойнағандай қимылдады және Manic Street Preachers тобының студиялық мансабында бар болғаны екі әнде ғана ойнады, бірақ бассист Никки Вайрмен бірге негізгі өлеңдердің авторы болды. Эдвардс үшінші альбомындағы өлеңдердің шамамен 80% -ын жазған деген пікір бар, ол – The Holy Bible. Эдвардс жоғалуына дейін жазылған барлық әндерде екеуі де автор ретінде көрсетілген, ал 1996 жылғы Everything Must Go альбомының үш трегінде Эдвардс жеке авторлық құқыққа ие, тағы екеуінде бірлесіп авторлық құқық алған. Эдвардстың музыкалық үлесінің шамалы болуына қарамастан, ол топтың жалпы музыкалық бағытына әсер етті және Everything Must Go DVD-дегі топ мүшелерінің айтуынша, топтың дыбын анықтауда маңызды рөл атқарды. Эдвардс "Pantera meets Nine Inch Nails meets Screamadelica" деп сипатталатын концептуалды альбом жасауға ниеттенгенін білдірді. Бас гитарист және вокалист Джеймс Дин Брэдфилд бұл альбомды жасай алатындарына күмәнді екенін айтты: "Мен топтың бас күйшісі ретінде оған ұнайтын нәрселерді жаза аламын ба деп уайымдадым. Бұл топта алғаш рет талғамға байланысты дау тудырар еді". Эдвардс ауыр депрессиядан зардап шекті және сұхбаттарында осы туралы ашық айтты. Ол өзіне зиян келтірді, көбінесе қолдарына темекі тигізіп және кесіп жараланды: "Өзімді кескенде жақсырақ сезінемін. Маған ыңғайсыздық тудырған ұсақ-түйектердің бәрі бірден маңызсыз болып көрінеді, себебі мен ауырсынуға назар аударамын. Мен айқайлап-шағылыса алмайтын адаммын, сондықтан бұл менің жалғыз шығу жолым. Бәрі де өте логикалық түрде жасалады". Жарақатқа 18 тігіс салынды. Ол сондай-ақ ұйқысыздықтан зардап шекті және түнде ұйықтауға көмектесу үшін алкоголь қолданды. 1994 жылы The Holy Bible альбомы шығар алдында ол Уитчерч ауруханасына, кейін Приори ауруханасына жатты, бұл альбомның жарнамалық жұмыстарының бір бөлігіне қатыса алмауына және топты Reading Festival және T in the Park фестивальдерінде үш адамнан тұратын құрамда өнер көрсетуге мәжбүр етті. Сентябрь айында Приоридан босатылғаннан кейін Manic Street Preachers тобы Suede және Therapy? тобымен бірге Еуропа бойынша гастрольдік сапарға шықты, бұл олар үшін соңғы сапар болды. Эдвардстың соңғы тікелей өнер көрсетуі 1994 жылғы 21 желтоқсанда Лондонның "Астория" стадионында өтті. Концерт топтың жабдықтарын қиратуымен және Эдвардстың "You Love Us" әнінің соңында гитарасын күшпен бұзуынан кейін жарықтандыру жүйесіне зақым келтіруімен аяқталды. 1995 жылғы 23 қаңтарда Эдвардс жапондық музыка журналы Music Life-қа соңғы сұхбатын берді.

Edwards was initially a driver and roadie for Manic Street Preachers. He was accepted as the band's main spokesman and fourth member in 1989. Edwards showed little musical talent; his real contribution to the band was in their lyrics and design. He frequently mimed playing the guitar during early live performances and accordingly only played on two songs during the Manic Street Preachers studio career, but was, along with bassist Nicky Wire, principal lyricist. Edwards is said to have written approximately 80% of the lyrics on their third album, The Holy Bible. Both are credited on all songs written before Edwards' disappearance, with Edwards receiving sole credit on three tracks from the 1996 album Everything Must Go, and co writing credits on another two. Despite Edwards' lack of musical input, he contributed to their overall musical direction, and according to the rest of the band on the Everything Must Go DVD, he played a leading role in deciding the band's sound. Edwards expressed a desire to create a concept album described as "Pantera meets Nine Inch Nails meets Screamadelica". Lead guitarist and vocalist James Dean Bradfield later expressed doubt over whether the band would have produced such an album: "I was worried that as chief tune smith in the band I wasn't actually going to be able to write things that he would have liked. There would have been an impasse in the band for the first time born out of taste." Edwards suffered from severe depression, and was open about it in interviews. He self harmed, mainly through stubbing cigarettes on his arms and cutting himself: "When I cut myself I feel so much better. All the little things that might have been annoying me suddenly seem so trivial because I'm concentrating on the pain. I'm not a person who can scream and shout so this is my only outlet. It's all done very logically." The injury required eighteen stitches. He also suffered from insomnia, and used alcohol to help himself sleep at night. Before the release of The Holy Bible in 1994, he checked into Whitchurch Hospital and later the Priory hospital, missing out on some of the promotional work for the album and forcing the band to appear as a three piece at the Reading Festival and T in the Park. Following his release from the Priory in September, Manic Street Preachers toured Europe with Suede and Therapy? for what would be the last time. Edwards' final live appearance was at the London Astoria, on 21 December 1994. The concert ended with the band smashing their equipment and damaging the lighting system, prompted by Edwards' violent destruction of his guitar towards the end of set closer "You Love Us". On 23 January 1995, Edwards gave his last interview to Japanese music magazine Music Life.

Жоғалу және өлім

Эдвардс 1995 жылдың 1 ақпанында жоғалып кетті, сол күні ол Брэдфилдпен бірге АҚШ-қа "The Holy Bible" альбомының промо-тура үшін ұшуға тиіс болған. Жоғалуға дейінгі екі аптада Эдвардс банк шотынан күніне 200 фунт стерлинг алып, жоспарланған ұшу күніне 2800 фунт стерлингке жеткен (2024 жылдың наурызында 7321 фунтқа тең). Ол АҚШ-тағы тур кезінде ақшаны жұмсауды жоспарлаған ба, әлде Кардиффтегі дүкеннен тапсырыс берген үстелді төлеу үшін ма, белгісіз. Үстелдің сатып алынғаны туралы ешқандай мәлімет жоқ, бұл шығындардың жартысын ғана түсіндірер еді. Эмма Форресттің айтуынша, жоғалудың алдындағы түні Эдвардс достасына "Кокаинмен роман" атты кітапты сыйлап, кіріспесін оқуды тапсырған, онда автордың жоғалуына дейін психиатриялық клиникада болғаны баяндалған. Лондонның Бейсвотер-роудтағы "Embassy Hotel" қонақ үйінде тұрған Эдвардс Роб Йовановичтің өмірбаянында айтылғандай, өз қалтасынан бірнеше кітап пен бейнекассеттерді алып шыққан. Олардың арасында "Экус" пьесасының бір данасы да болған. Эдвардс оларды "Мен сені жақсы көремін" деген жазбасы бар қорапқа салып, туған күнгі сыйлықтай орап, коллаждармен және әдеби цитаталармен безендірген, соның ішінде германиялық үйдің суреті мен Багс Баннидің бейнесі де болған. Пакет Эдвардстың бірнеше жыл бұрын танысқан, бірақ бірнеше апта бұрын ажырасқан қарындасы Джоға жіберілген. Эдвардстың қарындасы Рейчел Гай Манковскидің Эдвардстың соңғы өлеңдері туралы мақаласына қатысып, Сильвия Платтың "Тюльпандар" өлеңі "Эдвардс кеткен кезде ойлағанның бәрін қамтыды" деп мәлімдеген. Ол: "Мен мұны неліктен білемін? Өйткені ол маған айтқан, оның бір данасын сақтап, жерлеу рәсімінде оқып беруді өтінген". Рейчел Эдвардс "Оның ой-пікірлерін осы өлеңнің тақырыптары мен мағынасы басып тастаған болуы керек" дейді. Өлең, әдетте, сөйлеушінің өлімнің қарапайымдылығына құштарлығы мен лаланың өмірге шақыруы арасындағы шиеленісті бейнелейді деп саналады. Келесі күні Эдвардс әмиянын, машина кілттерін, прозак пен паспортын жинап алған. Ол сағат 7:00-де қонақ үйден шығып, туалет құралдарын, жиналған чемоданын және бір бөлігін прозак қалдырған. Содан кейін ол Кардиффтегі пәтеріне барған, онда паспортын, прозагын және Северн көпірінің төлем кабинасының чегін қалдырған. Екі аптадан кейін Эдвардсты Ньюпорттағы паспорт кеңсесінде және Ньюпорт автобус станциясында оның жоғалуын білмейтін жанкүйері көріпті. Жанкүйер Эдвардс кеткенге дейін ортақ досы Лори Фидлер туралы әңгімелескен. Бұл уақыт сызығы 2018 жылы Северн көпірінен табылған жол ақысының чегіне байланысты бастапқы болжамға қайта қарауға түрткі болды. Чектен '2:55' сағат 14:55 деп жорылған, бірақ 2018 жылы көпірдің бастапқы бағдарламалық жасақтаушысы табылып, бағдарламалық жасақтама 24 сағаттық форматта уақытты басып шығаратынын растады, яғни Эдвардс бұл жерден сағат 2:55-те өткен. Осылайша, оқиғалардың уақыт реті және одан кейінгі ақпарат алуға шақырулардың бәрі күшін жойды. 7 ақпанда Ньюпорттан келген такси жүргізушісі Эдвардсты Кингс қонақ үйінен алып, оны аңғарлар бойымен, соның ішінде Эдвардстың туған қаласы Блэкуудқа дейін айдап әкелген. Жүргізуші жолаушының кокни акцентімен сөйлегенін, кейде валлий акцентіне ауысып, артқы орындықта жатуға рұқсат сұрағанын айтқан. Ақырында олар Блэкууд пен автобус станциясына жеткен, бірақ жолаушы "Бұл орын емес" деп, Понтипул теміржол станциясына апаруды сұраған. Кейіннен, Джовановичтің мәлімдемесіне сәйкес, Понтипулда телефон болмаған. Жолаушы Оңтүстік Глостерширдің Ост қаласына жақын орналасқан "Северн Вью" сервистік станциясында түсіп, 68 фунт стерлинг көлеміндегі жол ақысын қолма-қол төлеген. 14 ақпанда Эдвардстың Vauxhall Cavalier көлігі Severn View сервистік станциясында паркингтік билет алған, ал 17 ақпанда көлік тасталған деп хабарланған. Полиция машинаның батареясының тоқсызданғанын және машинада адам тұрғанын көрсететін іздерді анықтаған. Көлікте Эдвардстың бірнеше күн бұрын түсірген отбасылық суреттері де болған. Сервистік станцияның Северн көпіріне жақын орналасуына байланысты, ол өзін-өзі өлтірудің танымал орны болғандықтан, Эдвардс көпірден секірген деген кең пікір қалыптасқан. Эдвардс 1994 жылы өзін-өзі өлтіру туралы былай деген: "Өзін-өзі өлтіру туралы ойлар менің ойыма келмейді. Мен осыған дейін ешқашан тырысқан емеспін, себебі мен одан күштімін. Мен әлсіз адам болуым мүмкін, бірақ мен ауырсынуды көтере аламын". Содан бері Эдвардстың Үндістанның Гоа қаласындағы базарда және Фуэртевентура мен Лансароте аралдарында көрілгені туралы хабарлар тарады. Эдвардстың жоғалуынан кейінгі жылдары оның көрінгені туралы көптеген хабарлар түскен. Алайда, бұл хабарлардың ешқайсысы нақтыланбаған және тергеушілермен расталмаған. Тергеуге сын айтылды. Саймон Прайс 1999 жылғы "Everything (A Book About Manic Street Preachers)" кітабында тергеудің кейбір аспектілері "қанағаттандырмас" болғанын мәлімдеген. Ол полиция Эдвардстың жоғалуын басымдыққа бөлу кезінде оның психикалық жағдайын ескермеген болуы мүмкін екенін айтады, сондай-ақ Эдвардс жоғалып кеткеннен екі жыл өткен соң табылған бейнежазбаны талдағаннан кейін Эдвардстың қарындасы Рейчел полицияның жұмысына наразылық білдіргенін жазды. Прайс тергеу тобының бір мүшесі "бейнежазбадан адамды анықтау мүмкін емес" деген пікір білдіргенін хабарлайды. Оның отбасысы 2002 жылдан бастап оны заңды түрде қайтыс деп жариялауға құқылы болғанымен, көп жылдар бойы оны жоғалған адам ретінде іздеуді жалғастырды.

Edwards disappeared on 1 February 1995, on the day when he and Bradfield were due to fly to the United States on a promotional tour of The Holy Bible. In the two weeks before his disappearance, Edwards withdrew £200 a day from his bank account, which totaled £2,800 by the day of the scheduled flight (equivalent to £7,321 in March 2024). It is unknown if he intended to spend the cash during the U. S. tour or whether a part of it was to pay for a desk he had ordered from a shop in Cardiff. There is no record of the desk being purchased, which would only have explained half the money withdrawn. According to Emma Forrest, as quoted in A Version of Reason, "The night before he disappeared Edwards gave a friend a book called Novel with Cocaine, instructing her to read the introduction, which details the author staying in a mental asylum before vanishing." Whilst staying at the Embassy Hotel in Bayswater Road, London, according to Rob Jovanovic's biography, Edwards removed some books and videos from his bag. Among them was a copy of the play Equus. Edwards placed them in a box with a note that said "I love you", wrapped the box like a birthday present and decorated it with collages and literary quotations including a picture of a Germanic looking house and Bugs Bunny. The package was addressed to Edwards' on/off girlfriend, Jo, whom he met some years prior, although they had split a few weeks earlier. Edwards' sister Rachel, contributing to an article about Edwards' final lyrics by Guy Mankowski, proposed that Sylvia Plath's poem "Tulips" 'summed up everything he [Edwards] thought at the time he went'. She added 'why do I know this? Because he told me, he kept a copy of it, and he asked for it to be read at his funeral'. Rachel Edwards said, 'his thoughts must have been dominated by this poem–the themes and messages.' The poem is generally considered to depict the tension between the speaker's desire for the simplicity of death and the tulip's encouragement towards life. The next morning, Edwards collected his wallet, car keys, some Prozac and his passport. He reportedly checked out of the hotel at 7:00 a. m., leaving his toiletries, packed suitcase, and some of his Prozac. He then drove to his flat in Cardiff, leaving behind his passport, his Prozac and the Severn Bridge tollbooth receipt. In the two weeks that followed, Edwards was apparently spotted in the Newport passport office and at Newport bus station by a fan who was unaware that he was missing. The fan was reported to have discussed a mutual friend, Lori Fidler, before Edwards departed. This timeline was turned on its head in 2018, due to the original assumption made over the toll booth ticket found from the Severn Bridge. It had been assumed that '2:55' on the ticket was 2:55 PM, but in 2018 the original software engineer of the bridge was located and he confirmed the software printed out the 24 hour clock, meaning Edwards passed this location at 2:55 AM. Therefore, the timeline of events and subsequent appeals for information were no longer valid. On 7 February, a taxi driver from Newport supposedly picked up Edwards from the King's Hotel, and drove him around the valleys, including Edwards' hometown of Blackwood. The driver reported that the passenger had spoken in a Cockney accent, which occasionally slipped into a Welsh one, and that he had asked if he could lie down on the back seat. Eventually they reached Blackwood and the bus station, but the passenger reportedly said "this is not the place", and asked to be taken to Pontypool railway station. It was later ascertained, according to Jovanovic's account, that Pontypool did not have a telephone. The passenger got out at the Severn View service station near Aust, South Gloucestershire and paid the £68 fare in cash. On 14 February, Edwards' Vauxhall Cavalier received a parking ticket at the Severn View service station, and on 17 February, the vehicle was reported as abandoned. Police discovered the battery to be dead, with evidence that the car had been lived in. The car also had photos he had taken of his family days prior. Due to the service station's proximity to the Severn Bridge, a known suicide site, it was widely believed that Edwards had jumped from the bridge. Edwards had referred to suicide in 1994, saying, "In terms of the 'S' word, that does not enter my mind. And it never has done, in terms of an attempt. Because I am stronger than that. I might be a weak person, but I can take pain". Since then, Edwards has reportedly been spotted in a market in Goa, India, and on the islands of Fuerteventura and Lanzarote. There have been other alleged sightings of Edwards, especially in the years immediately following his disappearance. However, none of these has proved conclusive, and none has been confirmed by investigators. The investigation has received criticism. In his 1999 book Everything (A Book About Manic Street Preachers), Simon Price states that aspects of the investigation were "far from satisfactory". He asserts the police may not have taken Edwards' mental state into account when prioritising his disappearance, and also records Edwards' sister Rachel as having "hit out at police handling" after CCTV footage was analysed two years after Edwards vanished. Price records a member of the investigation team as stating "that the idea that you could identify somebody from that is arrant nonsense". While his family had the option of declaring him legally dead from 2002 onwards, they chose not to for many years, and his status remained open as a missing person

Мұра

Эдвардстың жоғалуы бұқаралық ақпарат құралдарының зор назарын өзіне тартты. 1995 жылғы 8 сәуірде "Мелодия жасаушы" журналының "Самаритян" қорымен бірлесіп шығарылған саны депрессия, өзін-өзі зақымдау және суицид туралы болды. Джонс бұл пікірталастың "қазіргі рок жұлдыздарымыз бұрынғыдан осал болып бара ма, ал бұл осалдық олардың тыңдаушыларының осалдығын көрсетеді ме? Егер солай болса, неліктен?" деген мәселеге бағытталғанын айтты. Моран негізгі бұқаралық ақпарат құралдарының Эдвардс жанкүйерлерде өмірге келетін әрекеттерге себепкер болды деген ойын жоққа шығарды. 8 сәуірдегі "Melody Maker" басылымына қатысты Моран бұқаралық ақпарат құралдарының жалпы мінез-құлқына наразылығын былай жазды: "Екі апта бұрын, Курт Кобейннің суицидінің бірінші жылдығы Ричи Эдвардстың жоғалуының екі айлық мерейтойымен бірге келді, сол кезде қолдар көтеріліп, тілдер тіктеп, "Melody Maker" жасөспірімдердің депрессиясы, өзін-өзі қасіреттеуі және суициді туралы пікірталас бастады". Филип Ларкин, Юкио Мисима, Федор Достоевский және Артур Рембо оның сүйікті авторларының қатарында болғандығы мәлім. Киім ауыстыру бөлмесіндегі сұхбатында ол Примо Левиге деген құрметін де білдірді. Эдвардстың өлеңдері көбінесе жоғары поэтикалық деңгейде болды және кейде оның саяси тарих білімінен әсер алды.

Эдвардс туралы кітаптар

2009 жылы Роб Джовановичтің «А Version of Reason: The Search for Richey Edwards of the Manic Street Preachers» атты кітабы жарық көрді. Кітап Эдвардс жоғалуына дейін оған жақын болған адамдардың сөйлегендерінен жинақталған, нақты деректерге негізделген толыққанды мәлімет беру мақсатымен жазылды. Бен Майерстің «Ричард: Роман» атты романы 2010 жылдың 1 қазанында Picador баспасы арқылы жарық көрді. «Ричард» Эдвардстың өмірінің «оның өзі баяндайтындай» көркем ойдан туған есебі екенін алға тартады. 2015 жылы Гай Манковскидің «Мен Ұлттық желіден қалай кеттім» атты романы Эдвардс және оның жоғалуымен тығыз байланысты болды. Говард Маркс та Эдвардс туралы «Иблис үшін қайырлылық» атты кітап жазды, алайда оқиғаны көркемдеу үшін оның есімі өзгертілді.