Клифф Ричард: 65 жылдық мансап және британдық эстраданың жұлдызы

Кіріспе

Британдық әнші және актер (туған жылы 1940)

Сэр Клифф Ричард (туған жылы Гарри Роджер Уэбб; 14 қазан 1940) – британдық әнші және актер. Ол Ұлыбританияда 21,5 миллионнан астам сингл сатқан, ал 2012 жылы «The Beatles» және Элвис Преслиден кейін Ұлыбритания сингл чарты тарихында ең көп сатылған үшінші орындағы әртіс болды. Ричард бастапқыда Пресли мен Литтл Ричард стиліндегі бүлікшіл рок-н-ролл әншісі ретінде таныстырылды. «The Shadows» тобымен бірге ол 1950 жылдардың соңы мен 1960 жылдардың басында «The Beatles» тобынан бұрын британдық танымал музыка сахнасында үстемдік құрды. Оның 1958 жылғы «Move It» әні Ұлыбританияның алғашқы нағыз рок-н-ролл әні деп есептеледі. 1960 жылдардың басында ол «Жас жігіттер», «Жазғы демалыс» және «Ғажайып өмір» фильмдерінде, сондай-ақ BBC телеарнасындағы жеке телешоуында сәтті кинокарьера жасады. Оның христиандық дініне көбірек назар аударуы және музыкасының жұмсаруы оны орташа деңгейге жақындатты, кейде ол қазіргі заманғы христиан музыкасына да бет бұрды. 65 жылдан астам мансабында Ричард бірнеше алтын және платиналық дисктер мен марапаттарға ие болды, оның ішінде екі «Ivor Novello» сыйлығы және үш «Brit» сыйлығы бар. Оның 130-дан астам синглдері, альбомдары мен EP-лері Ұлыбританияның Топ-20 тізіміне енді, бұл кез келген басқа әртістен көп. Ричард Ұлыбританияда 67 синглмен топ-10-ға енді, бұл әртістер арасында екінші орын (Преслиден кейін). Ол Ұлыбритания сингл чартының алғашқы алты онжылдығында (1950-2000 жылдар) қатысқан жалғыз орындаушы ретінде Преслимен бірге рекордты ұстап тұр. Ол Ұлыбританияда 14 №1 синглға ие және бес қатарынан онжылдықтарда №1 синглға ие болған жалғыз әнші. Ол сонымен қатар төрт Ұлыбританияның Рождестволық №1 синглына ие болды, оның екеуі – «Mistletoe and Wine» және «Saviour's Day» – жеке орындауында болды. 1990 жылдардың соңына қарай Ричард бүкіл әлемде 250 миллионнан астам жазба сатты, осылайша барлық уақыттағы ең көп сатылған музыкалық әртістердің біріне айналды. Ол АҚШ-та сегіз АҚШ-тың 40 үздік синглына қарамастан, «Devil Woman» және «We Don't Talk Anymore» сияқты миллиондаған сатылымға ие болса да, сол деңгейде танымалдыққа қол жеткізе алмады. Канадада ол 1960 жылдардың басында, 1970 жылдардың соңында және 1980 жылдардың басында сәтті кезеңді бастан өткерді, кейбір туындылары алтын және платина сертификатына ие болды. Ол Ұлыбританияда, сондай-ақ Австралияда, Жаңа Зеландияда, Оңтүстік Африкада, Солтүстік Еуропа мен Азияда танымал музыкалық, кино және теледидар тұлғасы болып қала берді және басқа елдерде де жанкүйерлерін сақтап қалды. Гастрольдік сапарларда болмағанда ол Барбадос пен Португалия арасында уақытын бөліседі. 2019 жылы ол Нью-Йоркке көшіп кетті.

Sir Cliff Richard (born Harry Rodger Webb; 14 October 1940) is a British singer and actor. He has total sales of over 21.5 million singles in the United Kingdom and, as of 2012, was the third top selling artist in UK Singles Chart history, behind the Beatles and Elvis Presley. Richard was originally marketed as a rebellious rock and roll singer in the style of Presley and Little Richard. With his backing group, the Shadows, he dominated the British popular music scene in the pre Beatles period of the late 1950s to early 1960s. His 1958 hit single "Move It" is often described as Britain's first authentic rock and roll song. In the early 1960s, he had a successful screen career with films including The Young Ones, Summer Holiday and Wonderful Life and his own television show at the BBC. Increased focus on his Christian faith and subsequent softening of his music led to a more middle of the road image, and he sometimes ventured into contemporary Christian music. In a career spanning over 65 years, Richard has amassed several gold and platinum discs and awards, including two Ivor Novello Awards and three Brit Awards. More than 130 of his singles, albums, and EPs have reached the UK Top 20, more than any other artist. Richard has had 67 UK top ten singles, the second highest total for an artist (behind Presley). He holds the record, with Presley, as the only act to make the UK singles charts in all of its first six decades (1950s–2000s). He has achieved 14 UK No. 1 singles, and is the only singer to have had a No. 1 single in the UK in each of five consecutive decades. He also had four UK Christmas No. 1 singles, two of which were as a solo artist; "Mistletoe and Wine" and "Saviour's Day". By the late 1990s, Richard had sold more than 250 million records worldwide, making him one of the best selling music artists of all time. He has never achieved the same popularity in the United States despite eight US Top 40 singles, including the million selling "Devil Woman" and "We Don't Talk Anymore". In Canada, he had a successful period in the early 1960s, the late 1970s and early 1980s, with some releases certified gold and platinum. He has remained a popular music, film, and television personality at home in the UK as well as Australia, New Zealand, South Africa, Northern Europe and Asia, and retains a following in other countries. When not touring, he divides his time between Barbados and Portugal. In 2019, he relocated to New York.

1940-1958 жж.: Балалық шағы мен жасөспірімдік шағы

Клифф Ричард 1940 жылғы 14 қазанда Британдық Үндістанның Лакхнау қаласындағы Виктория көшесіндегі Король Джордж ауруханасында (қазіргі Король Джордж медициналық университеті) Гарри Роджер Уэбб болып дүниеге келді. Оның ата-анасы Роджер Оскар Уэбб, Үндістан темір жолына қызмет көрсететін тамақтандыру мердігерінің менеджері, және бұрынғы Дороти Мари Дейзели болды. Оның ата-анасы бірнеше жыл Батыс Бенгалияның Хаура қаласында тұрды. Тікелей әрекет күніндегі зорлық-зомбылықтан кейін олар Ұлыбританияға тұрақты көшіп кетуге шешім қабылдады. Ричард негізінен ағылшын тегінен шыққан, бірақ оның бір арғы әжесі жартылай уэльстік, жартылай испандық болған, ол испандық арғы әжесі Эмилин Джозеф Ребейродан туған. Веббтер отбасы Хазратгандж қаласының басты сауда орталығының жанындағы Мақбарада қарапайым үйде тұрды. Доротидің анасы Ла Мартиниер қыздар мектебінде жатақхана меңгерушісі болды. Ричардтың Джоан және Жакки, сондай-ақ Донна (1942–2016) сестері болды. 1948 жылы Үндістан тәуелсіздік алғаннан кейін отбасы үш апталық теңіз сапарына аттанды, сапар Тилбери, Эссекс, Англияға дейін созылды. Уэббтер Үндістандағы салыстырмалы байлықтан, Хаурадағы (Калькуттаның жанында) компаниямен қамтамасыз етілген пәтерде тұрғаннан, Солтүстік Саррейдегі Каршалтон қаласындағы жартылай жеке үйге көшті. Гарри Уэбб Каршалтон қаласындағы жергілікті бастауыш мектепте, Stanley Park Juniors мектебінде оқыды. 1949 жылы оның әкесі Thorn Electrical Industries компаниясының несиелік бақылау кеңсесінде жұмысқа орналасты, және отбасы Гертфордширдегі Уолтем-Кростағы туыстарымен бірге тұруға көшті, онда ол Kings Road Junior Mixed Infants School мектебінде оқыды, 1950 жылы оларға жақын маңдағы Чешунтте 12 Hargreaves Close мекенжайында үш бөлмелі кеңес үйі берілді. Содан кейін 1952 жылдан 1957 жылға дейін Чешунт орта мектебінде оқыды. (Бұл мектеп кейін Риверсмид мектебі деп аталды, содан кейін қайта жаңартылып, Бишопслиа мектебі болып өзгерді.) Оқудың ең жоғары бағытында оқығандықтан, ол GCE Ordinary Level емтихандарын тапсыру үшін ең төменгі жастан кейін де мектепте қалды және ағылшын әдебиетінен өтті. Содан кейін ол Atlas Lamps компаниясында кеңсе кызметкері болып жұмыс істеді. Чешунтте Клифф Ричард Корт зейнеткерлерге арналған пәтерлер кешені оның құрметіне аталды. Гарри Уэбб скиффл музыкасына қызығушылық танытты. 16 жасында әкесі оған гитара сатып алды, ал 1957 жылы ол мектепте The Quintones вокалдық тобын құрды, содан кейін Dick Teague Skiffle Group тобында ән шырқады.

Cliff Richard was born Harry Rodger Webb on 14 October 1940 at King George's Hospital (now King George's Medical University), Victoria Street, in Lucknow, which was then part of British India. His parents were Rodger Oscar Webb, a manager for a catering contractor that serviced the Indian Railways, and the former Dorothy Marie Dazely. His parents also spent some years in Howrah, West Bengal. After the violence of Direct Action Day, they decided to relocate to Britain permanently. Richard is primarily of English heritage, but he had one great grandmother who was of half Welsh and half Spanish descent, born of a Spanish great great grandmother named Emiline Joseph Rebeiro. The Webb family lived in a modest home in Maqbara, near the main shopping centre of Hazratganj. Dorothy's mother served as the dormitory matron at the La Martiniere Girls' School. Richard had three sisters, Joan and Jacqui, plus Donna (1942–2016). In 1948, following Indian independence, the family embarked on a three week sea voyage to Tilbury, Essex, England aboard the The Webbs moved from comparative wealth in India, where they lived in a company supplied flat at Howrah near Calcutta, to a semi detached house in Carshalton, north Surrey. Harry Webb attended a local primary school, Stanley Park Juniors, in Carshalton. In 1949, his father obtained employment in the credit control office of Thorn Electrical Industries and the family moved in with other relatives in Waltham Cross, Hertfordshire, where he attended Kings Road Junior Mixed Infants School, until a three bedroom council house in nearby Cheshunt was allocated to them in 1950, at 12 Hargreaves Close. He then attended Cheshunt Secondary Modern School from 1952 to 1957. (The school was later renamed Riversmead School before being rebuilt and renamed Bishopslea School.) As a member of the top stream, he stayed on beyond the minimum leaving age to take GCE Ordinary Level examinations and gained a pass in English literature. He then started work as a filing clerk for Atlas Lamps. A development of retirement flats, Cliff Richard Court, has been named after him in Cheshunt. Harry Webb became interested in skiffle. When he was 16, his father bought him a guitar, and in 1957, he formed the school vocal harmony group The Quintones, before singing in the Dick Teague Skiffle Group.

1958-1963 жж.

Гарри Уэбб рок-н-ролл тобының әншісі болды, Drifters (осылай аталған АҚШ тобынан ерекшеленеді). 1950-жылдардағы кәсіпкер Гарри Грейторекс рок-н-ролл әншісінің атын өзгертсін деп тіледі. «Клиф» деген есім «жартас беті» сияқты дыбыстағандықтан қабылданды, бұл «Rock» дегенді білдірді. «Move It» әнін жазған Иан Сэмвелл Уэббтің музыкалық құміры Кішкентай Ричардқа құрмет көрсету үшін «Ричард» тегін ұсынды. Ричардтың дебюттік сессиясы үшін Парамор оған американдық Бобби Хелмстің бұрын жазған «Schoolboy Crush» әнін ұсынды. Ричардқа B-жағында өзінің бір әнін жазуға рұқсат берілді; бұл «Move It» әні болды, оны Дрифтерлердің Сэмвелл жазған және құрастырған, ол Ричардтың үйіне репетицияға бара жатқан 715-ші Green Line автобусында болған кезде. «Move It» сессиясы үшін Парамор сессиялық гитарист Эрнии Ширсті жетекші гитарада және Фрэнк Кларкты бас гитарада пайдаланды. A-жағы B-жағымен ауыстырылғаны туралы әр түрлі әңгімелер бар. Бірі – Норри Парамордың кішкентай қызы B-жағын мақтап айтқан; екіншісі – ықпалды телепродюсер Джек Гуд, ол өзінің «Oh Boy!» телешоуында оны пайдаланған, оның шоуындағы жалғыз ән «Schoolboy Crush» емес, «Move It» болғанын қалады. Ричард былай деді: «Теледидарда алғаш рет өнер көрсетуге мүмкіндік алғаным қызық, бірақ мен қандай әрекет жасау керектігін білмейтіндей шаршадым. Кеше мен бакенірімді қырқып тастадым. Джек Гуд мені жаңаша көрінемін деді». Сингл Ұлыбритания сингл чартында 2-орынға ие болды. Джон Леннон «Move It» әнін алғашқы британдық рок-жазба деп атады. Бастапқыда Ричард британдық Элвис ретінде танымал болды. Бұрынғы британдық рок-музыканттар Томми Стил мен Марти Уайльд сияқты Ричард та Элвистің киімдерін және шашын қабылдады. Ол сахнада рок-құлық позын көрсетіп, көрермендерге немесе камераға сирек күлімсіреп қарады. 1958 жылдың соңы мен 1959 жылдың басында «High Class Baby» және «Livin' Lovin' Doll» синглдары, содан кейін «Mean Streak» және Лионель Барттың «Living Doll» әні рокерлік жылдамдық пен құштарлықты жеткізді. «Living Doll» бағдарламасында Дрифтерлер Ричардты жазбада қолдады. Бұл оның бесінші альбомы және алғашқы No.1 альбомы болды. Сол кезде топтың құрамы Джет Харрис, Тони Михан, Хэнк Марвин және Брюс Уэлчтің келуіне байланысты өзгерді. «Living Doll» американдық топтың 40 үздігіне енгеннен кейін, ABC Paramount лицензиясы бойынша топтың аты «The Shadows» деп өзгертілді. «Living Doll» Ричардтың «Serious Charge» дебюттік фильмінде қолданылған, бірақ ол рок-н-ролл стандарты емес, кантри стандарты ретінде ұйымдастырылған. «The Shadows» әдеттегідей қолдаушы топ емес еді. Олар Ричардтан келісімшарт бойынша бөлек болды және топ Ричардты қолдаған жазбалар үшін авторлық сыйақы алмады. 1959 жылы «The Shadows» (ол кезде әлі де «Drifters») EMI-мен өздерінің жеке жазба келісімшартын жасады. Сол жылы олар үш сингл шығарды, олардың екеуінде екі жақты вокал және біреуінде аспаптық A және B жақтары бар. Содан кейін олар бірнеше үлкен хиттерге ие болды, соның ішінде Ұлыбританияда 5 No.1 орынды иеленді. Топ сонымен қатар Ричардпен бірге ән айтуды және жаздыруды жалғастырды және оның көптеген хиттерін жазды. Бірнеше рет британдық хит-парақтардың басында Ричардтың әнін «The Shadows» аспаптық әні алмастырды. Ричардтың бесінші синглі «Living Doll» жұмсақ, тыныш дыбысты тудырды. Кейінгі хиттер, No.1 «Travellin' Light» және «I Love You», сондай-ақ оның «Expresso Bongo» фильмінен алынған «A Voice in the Wilderness» және «Theme for a Dream» Ричардтың Адам Фейт және Билли Фьюри сияқты замандастарымен бірге негізгі поп-орындаушы ретінде мәртебесін нығайтты. 1960 жылдардың басында оның хиттері үздік беске еніп отырды. 1961 жылы EMI Records Ричардтың 21 жасқа толуына арналған тойды Лондонның Манчестер скверіндегі штаб-пәтерінде оның продюсері Норри Парамордың басшылығымен ұйымдастырды. Тойдың суреттері Ричардтың келесі «21 Today» альбомына енгізілді, оған Тони Михан қосылды, бірақ жақында «The Shadows» тобын тастап, Брайан Беннеттке ауысты. Әдетте, «The Shadows» шоудың бірінші жартысын 30 минуттық өздерінің жиынтығымен жабады, содан кейін Ричардты оның шоуының соңғы 45 минуттық бөлігінде қолдайды, бұл 1962 жылы шыққан «Live at the ABC Kingston» CD альбомында көрсетілген. Тони Михан мен Джет Харрис топтан 1961 және 1962 жылдары кетіп, кейіннен Decca үшін өздерінің хит-парадтардағы табыстарына ие болды. «The Shadows» бас гитаристтері Брайан Локинг (1962–63) және Джон Ростилл (1963–68) қосылды және Брайан Беннетт барабаншы ретінде тұрақты болды. Алғашқы жылдары, әсіресе альбомдар мен EP-лер шығарылымдарында Ричард Норри Парамор оркестрінің қолдауымен балладаларды Тони Миханмен (содан кейін Брайан Беннетт) сессиялық барабаншы ретінде жазды. Оның алғашқы осындай синглы «The Shadows» тобысыз «When the Girl in Your Arms Is the Girl in Your Heart» әні болды, 1961 жылы шыққан, және ол жылына бір немесе екі әнді шығара берді, соның ішінде 1963 жылы «It's All in the Game» және 1964 жылы «Constantly» әндері, «L'edera» танымал итальяндық хитінің жаңартылған нұсқасы. 1965 жылы Нэшвилл, Теннессиде Билли Шерриллдің басшылығымен өткен сессиялар өте табысты болды, «The Minute You're Gone» әні шықты, ол Ұлыбритания сингл чартында No.1 орынды иеленді, сондай-ақ «Wind Me Up (Let Me Go)» әні No.2 орынды иеленді. Ричард, және әсіресе «The Shadows», АҚШ-та жұлдызды мәртебеге ие болған жоқ. 1960 жылы олар АҚШ-қа гастрольдік сапар жасады және жақсы қабылданды, бірақ американдық жазба лейблдарының айналмалы есігінен қолдаудың және таратудың жетіспеуі ұзақ мерзімді табысқа кедері келтірді, «It's All in the Game» сияқты бірнеше хит-парадтарға қарамастан, Epic лейблы арқылы, Philips CBS-пен тарату келісімін аяқтағаннан кейін Columbia лейблдарының жаңартылған байланысы арқылы. «The Shadows» үшін өкініштісі, «Apache» әні Даниялық гитарист Йорген Ингманның орындауында АҚШ-та No.2 орынға ие болды, бұл оның бүкіл әлем бойынша танымал хитінен көп өзгеше емес. Ричард және топ «The Ed Sullivan Show» бағдарламасында өнер көрсетті, бұл Beatles үшін маңызды болды, бірақ бұл өнер көрсетулері оларға Солтүстік Америкада тұрақты табысқа қол жеткізуге көмектеспеді. Ричард және «The Shadows» алты толық метражды фильмде пайда болды, соның ішінде 1959 жылғы «Serious Charge» фильміндегі дебюттік рөлі, бірақ ең бастысы «The Young Ones», «Summer Holiday», «Wonderful Life» және «Finders Keepers» фильмдерінде. Бұл фильмдер өзінің жанрын жасады, «Клиф Ричард мюзиклы» деп белгіленді, және Ричардты 1962 және 1963 жылдары Ұлыбританиядағы кино кассасы бойынша No.1 орынға ие болуға алып келді, тіпті Джеймс Бондтан да жоғары. «The Young Ones» фильмінің тайтл әні Ұлыбританиядағы оның ең көп сатылған синглы болды, Ұлыбританияда миллионнан астам дана сатылды. 1980-жылдардың басындағы «The Young Ones» телесериалы Ричардтың 1962 жылғы фильмінен атын алды. 1963 жылдың ортасында Клиф пен «The Shadows» Блэкпулда бір маусымға пайда болды, онда Ричардтың портреті Виктор Хейфронмен суреттелді.

Harry Webb became lead singer of a rock and roll group, the Drifters (distinct from the US group of the same name). The 1950s entrepreneur Harry Greatorex wanted the up and coming rock 'n' roll singer to change his name. The name Cliff was adopted as it sounded like "cliff face", which suggested "Rock". It was "Move It" writer Ian Samwell who suggested the surname "Richard" as a tribute to Webb's musical hero Little Richard. For Richard's debut session, Paramor provided him with "Schoolboy Crush", a song previously recorded by American Bobby Helms. Richard was permitted to record one of his own songs for the B side; this was "Move It", written and composed by the Drifters' Samwell while he was on board a number 715 Green Line bus on the way to Richard's house for a rehearsal. For the "Move It" session, Paramor used the session guitarist Ernie Shears on lead guitar and Frank Clark on bass. There are various stories about why the A side was replaced by the intended B side. One is that Norrie Paramor's young daughter raved about the B side; another was that influential TV producer Jack Good, who used the act for his TV show Oh Boy!, wanted the only song on his show to be "Move It" as opposed to "Schoolboy Crush". Richard was quoted as saying:
It's wonderful to be going on TV for the first time, but I feel so nervous that I don't know what to do. I shaved my sideburns off last night Jack Good said it would make me look more original.|NME, September 1958

The single went to No. 2 on the UK Singles Chart. John Lennon credited "Move It" as being the first British rock record. In the early days, Richard was marketed as the British equivalent of Elvis. Like previous British rockers such as Tommy Steele and Marty Wilde, Richard adopted Elvis like dress and hairstyle. In performance he struck a pose of rock attitude, rarely smiling or looking at the audience or camera. His late 1958 and early 1959 follow up singles, "High Class Baby" and "Livin' Lovin' Doll", were followed by "Mean Streak", which carried a rocker's sense of speed and passion, and Lionel Bart's "Living Doll". It was on "Living Doll" that the Drifters began to back Richard on record. It was his fifth record and became his first No. 1 single. By that time, the group's line up had changed with the arrival of Jet Harris, Tony Meehan, Hank Marvin and Bruce Welch. The group was obliged to change its name to "The Shadows" after legal complications with the American group the Drifters as "Living Doll" entered the American top 40, licensed by ABC Paramount. "Living Doll" was used in Richard's début film Serious Charge, but it was arranged as a country standard, rather than a rock and roll standard. The Shadows were not a typical backing group. They became contractually separate from Richard, and the group received no royalties for records backing Richard. In 1959, the Shadows (then still the Drifters) landed an EMI recording contract of their own, for independent recordings. That year, they released three singles, two of which featured double sided vocals and one of which had instrumental A and B sides. They thereafter had several major hits, including five UK No. 1s. The band also continued to appear and record with Richard and wrote many of his hits. On more than one occasion, a Shadows instrumental replaced a Richard song at the top of the British charts. Richard's fifth single "Living Doll" triggered a softer, more relaxed, sound. Subsequent hits, the No. 1s "Travellin' Light" and "I Love You" and also "A Voice in the Wilderness", lifted from his film Expresso Bongo, and "Theme for a Dream" cemented Richard's status as a mainstream pop entertainer along with contemporaries such as Adam Faith and Billy Fury. Throughout the early 1960s, his hits were consistently in the top five. In 1961, EMI records organised Richard's 21st birthday party at its London headquarters in Manchester Square led by his producer Norrie Paramor. Photographs of the celebrations were incorporated into Richard's next album "21 Today" in which Tony Meehan joined in despite, then, having very recently left the Shadows to be replaced by Brian Bennett. Typically, the Shadows closed the first half of the show with a 30 minute set of their own, then backed Richard on his show closing 45 minute stint as exemplified by the retrospective CD album release of Live at the ABC Kingston 1962. Tony Meehan and Jet Harris left the group in 1961 and 1962 respectively and later had their own chart successes for Decca. The Shadows added bass players Brian Locking (1962–63) and then John Rostill (1963–68) and took on Brian Bennett permanently on drums. In the early years, particularly on album and EP releases, Richard also recorded ballads backed by the Norrie Paramor Orchestra with Tony Meehan (and later Brian Bennett) as a session drummer. His first such single without the Shadows was When the Girl in Your Arms Is the Girl in Your Heart in 1961, and he continued to release one or two per year, including covers of "It's All in the Game" in 1963 and "Constantly" in 1964, a revival of the popular Italian hit "L'edera". In 1965, sessions under the direction of Billy Sherrill in Nashville, Tennessee were particularly successful, yielding "The Minute You're Gone", which topped the UK singles chart and "Wind Me Up (Let Me Go)" which made No. 2. Richard, and the Shadows in particular, however, never achieved star status in the United States. In 1960 they toured the United States and were well received, but lacklustre support and distribution from a revolving door of American record labels proved an obstacle to long term success there despite several chart records by Richard including the aforementioned "It's All in the Game" on Epic, via a renewed linking of the worldwide Columbia labels after Philips ended its distribution deal with CBS. To the Shadows' chagrin, "Apache" reached No. 2 in the US through a cover version by Danish guitarist Jorgen Ingmann which was almost unchanged from their worldwide hit. Richard and the band appeared on The Ed Sullivan Show, which was crucial for the Beatles, but these performances did not help them gain sustained success in North America. Richard and the Shadows appeared in six feature films including a debut in the 1959 film Serious Charge but most notably in The Young Ones, Summer Holiday, Wonderful Life, and Finders Keepers. These films created their own genre, known as the "Cliff Richard musical", and led to Richard's being named the No. 1 cinema box office attraction in Britain for both 1962 and 1963, beating that of even James Bond. The title song of The Young Ones became his biggest selling single in the United Kingdom, selling over one million copies in the UK. The irreverent 1980s TV sitcom The Young Ones took its name from Richard's 1962 film. In mid 1963, Cliff and the Shadows appeared for a season in Blackpool, where Richard had his portrait modelled by Victor Heyfron.

1964-1975: Жағдайдың өзгеруі

Ұлыбританиядағы басқа да рок-эстрада әртістері сияқты, Ричардтың мансабына 1963 және 1964 жылдары Beatles және Мерси дыбысының пайда болуы әсер етті. Ол танымал болуын жалғастырды және 1960-шы жылдар бойы хит-парадтардағы хиттерге ие болды, бірақ бұрынғы деңгейде емес. АҚШ нарығында да есік ашылмады; ол британдық жарылыстың бөлігі деп есептелмеді және 1963 жылдың тамызы мен 1964 жылдың тамызы арасындағы төрт Hot 100 хитіне қарамастан ("Барлығы ойынның ішінде" әні, топ 25-ке кірген), американдық жұртшылық оны жақсы білмеді. Ричард Англикан шіркеуінде крещениеден өткенімен, жас кезінде дінді ұстанбады. 1964 жылы ол белсенді евангелистік христианға айналды және оның сенімі өмірінің маңызды бөлігіне айналды. Евангелист ретінде көпшілік алдында тұруы оның мансабына бірнеше жағынан әсер етті. Бастапқыда ол рок-н-роллдан бас тарту керек деп ойлады, өйткені ол "әдепсіз көрсететін" және "телевизия үшін тым секси" деп айтылған рок-музыкант бола алмады. Ричард бастапқыда "өз жолын түзеп", мұғалім болуды жоспарлаған, бірақ евангелистік христиан достары оған мансабын тастамауға кеңес берді. Көп ұзамай Ричард қайтадан өнер сахнасына оралып, христиандық топтармен өнер көрсетіп, христиандық мазмұндағы әндерді жазды. Ол әлі де Shadows тобымен дүниежүзілік әндерді жазды, бірақ уақытының көп бөлігін христиандық жұмыстарға арнады, соның ішінде Билли Грэмның миссионерлік сапарларына қатысты. Уақыт өте келе Ричард сенімін және жұмысын теңестіріп, Ұлыбританиядағы ең танымал әншілердің бірі және ең танымал евангелистік христиандардың бірі болып қала берді. Ричардтың 1965 жылғы Ұлыбритания хит-парадындағы 12-орынды "On My Word" әні "A Voice in the Wilderness" (1960) әнінен бастап "The Minute You're Gone" (1965) әніне дейінгі 23 қатарынан үздік ондыққа кірген хиттер тізімін аяқтады, бұл ер адам әртісі үшін рекордтық көрсеткіш. Ол Джейми Хопкинс рөлін сомдады, ол сүйіктісінің көзқарасы өзгергеннен кейін өмірін сұрақтап, есірткі сатумен айналысатын жас жігіт. 1967 жылы ол "Cliff in Japan" атты концерттік альбомын шығарды. 1968 жылы Ричард Білл Мартин мен Фил Колтер жазған және құраған "Congratulations" әнін Еуровидение ән байқауында Ұлыбританиядан өкілдік етті, бірақ Испанияның "La La La" әнінен бір ұпайға жеңілді. Джон Кеннеди О'Коннордың "Еуровидение ән байқауы – ресми тарих" кітабында бұл байқаудағы ең жақын нәтиже болды және Ричард дауыс берудің қысымын болдырмау үшін әжетханаға тығылып кетті. 2008 жылдың мамыр айында Рейтер агенттігінің хабарламасында Испанияның диктаторы Франсиско Франко байқаудағы дауыс беруді өзгертіп, испандықтардың жеңіске жеткенін қамтамасыз еткені, осылайша келесі жылы (1969) байқауды өткізуге мүмкіндік бергені айтылды. Испаниялық TVE телеарнасының басшылары дауыс беру үшін бағдарламаларды сатып алуға және белгісіз әртістермен келісімшарт жасауға ұсыныс жасады. Бұл оқиға кеңінен жарияланды және 2008 жылдың 7 мамырында Ұлыбританияның Channel 4 News телеарнасында басты жаңалық ретінде көрсетілді, онда Джон Сноу автор және тарихшы Джон Кеннеди О'Коннормен сұхбаттасты. Алайда, бұл мәлімдемелер шындыққа сай келмеді, өйткені бұл TVE тарапынан таратылған кең таралған қаңқу. Дегенмен, "Congratulations" Еуропа мен Австралияда үлкен хит болды және 1968 жылдың сәуір айында тағы бір No. 1 хитке ие болды. 1968 жылы Shadows тобы тарағаннан кейін Ричард жазбаларын жалғастырды. 1970-ші жылдары Ричард бірнеше телешоуларға қатысып, 1970 жылдан 1976 жылға дейін өзінің жеке шоу-программасы "It's Cliff Richard" жүргізді. Онда Оливия Ньютон-Джон, Хэнк Марвин және Уна Стаббс ойнады, сондай-ақ "Еуропа үшін ән" де кірді. 1970 жылы ол BBC-нің 60-шы жылдардағы музыкалық көріністерге арналған шолуында "Pop Go The Sixties" тікелей эфирде пайда болды, ол 1969 жылдың 31 желтоқсанында Ұлыбритания және Еуропа бойынша таратылды. Ол Shadows тобымен "Bachelor Boy" және жеке "Congratulations" әнін орындады. 1972 жылы ол комедиялық фильм "Сот" түсірді, онда комедиялық актерлер қатысты және әйелмен алғашқы дуэті болды. Ол Ньютон-Джонның қатысуымен 1972 жылы Жапонияда түсірілген "Cliff Live in Japan 1972" атты екі дискілі концерттік альбомын шығарды. Оның күміс экрандағы соңғы актерлік рөлі 1973 жылы "Take Me High" фильмінде болды. 1973 жылы ол британдық "Еуровидение" байқауына "Барлық достарымызға күш" әнін орындады, ән үшінші орынды иеленді, Люксембургтің "Tu Te Reconnaîtras" және Испанияның "Eres Tú" әндерінен кейін. Бұл жолы Ричард жүйкесін басу үшін валиум қабылдады және менеджері оны өнер көрсетуге дейін оятуға тырысты. Ричард сонымен қатар 1970, 1971 және 1972 жылдары BBCTV әртүрлі бағдарламасының бөлігі ретінде "Еуровидение" ән байқауының іріктеу кезеңін "Еуропа үшін ән" өткізді. Ол 1971 және 1972 жылдары BBC үшін "Еуровидение" ән байқауының алдын ала шолуларын ұсынды. 1975 жылы ол Хэнк Марвин мен Джон Фаррар продюсерлік еткен "Honky Tonk Angel" әнін шығарды, оның мағынасын білмей. Оған "honky tonk angel" дегенінің оңтүстік АҚШ сленгінде проституцияны білдіретінін хабарлағаннан кейін Ричард қорқып, EMI компаниясына оны қайтаруға бұйрық берді және тіпті бейнесін түсіргеніне қарамастан оны жарнамалаудан бас тартты. EMI ән жақсы сатылатынына қарамастан оның талабына келісті. Винилдегі мыңнан астам данасы бар екені белгілі.

As with the other existing rock acts in Britain, Richard's career was affected by the advent of the Beatles and the Mersey sound in 1963 and 1964. He continued to be popular, and have hits in the charts throughout the 1960s, though not at the level that he had enjoyed before. Nor did doors open to him in the US market; he was not considered part of the British Invasion, and despite four Hot 100 hits (including the top 25 "It's All in the Game") between August 1963 and August 1964, the American public had little awareness of him. Although baptised as an Anglican, Richard did not practise the faith in his early years. In 1964, he became an active evangelical Christian and his faith has become an important aspect of his life. Standing up publicly as an evangelical affected his career in several ways. Initially, he believed that he should quit rock 'n' roll, feeling he could no longer be the rocker who had been called a "crude exhibitionist" and "too sexy for TV". Richard intended at first to "reform his ways" and become a teacher, but evangelical Christian friends advised him not to abandon his career. Soon after, Richard re emerged, performing with Christian groups and recording some overtly Christian material. He still recorded secular songs with the Shadows, but devoted a lot of his time to Christian based work, including appearances with the Billy Graham crusades. As time progressed, Richard balanced his faith and work, enabling him to remain one of the most popular singers in Britain as well as one of its best known evangelical Christians. Richard's 1965 UK No. 12 hit "On My Word" ended a run of 23 consecutive top ten UK hits between "A Voice in the Wilderness" in 1960 to "The Minute You're Gone" in 1965, which, to date, is still a record number of consecutive top ten UK hits for a male artist. in which he played Jamie Hopkins, a young man who gets involved in drug dealing while questioning his life after his girlfriend changes her attitude. He released the live album Cliff in Japan in 1967. In 1968, Richard sang the UK's entry in the Eurovision Song Contest, "Congratulations", written and composed by Bill Martin and Phil Coulter; it lost, however, by one point to Spain's "La La La". According to John Kennedy O'Connor's The Eurovision Song Contest—The Official History, this was the closest result yet in the contest and Richard locked himself in the toilet to avoid the nerves of the voting. In May 2008, a Reuters news report claimed that voting in the competition had been fixed by the Spanish dictator leader, Francisco Franco, to ensure that the Spanish entry won, allowing them to host the contest the following year (1969). It was claimed that Spanish TVE television executives offered to buy programmes in exchange for votes, as well as contract unknown artists. The story was widely covered and featured on UK's Channel 4 News as a main story on 7 May 2008, with Jon Snow interviewing author and historian John Kennedy O'Connor about the matter. However, the allegations turned out to be untrue as it was a widely repeated rumour instigated by TVE. Nevertheless, "Congratulations" was a huge hit throughout Europe and Australia, and yet another No. 1 in April 1968. After the Shadows split in 1968, Richard continued to record. During the 1970s, Richard took part in several television shows and fronted his own show It's Cliff Richard from 1970 to 1976. It starred Olivia Newton John, Hank Marvin and Una Stubbs, and included A Song for Europe. He began 1970 by appearing live on the BBC's review of the sixties music scene, Pop Go The Sixties, which was broadcast across Britain and Europe on 31 December 1969. He performed "Bachelor Boy" with the Shadows and "Congratulations" solo. In 1972, he made a short BBC television comedy film called The Case with appearances from comedians and his first ever duets with a woman—Newton John. He went on to release a double live album, Cliff Live in Japan 1972, which featured Newton John. His final acting role on the silver screen to date was in 1973, when he starred in the film Take Me High. In 1973, he sang the British Eurovision entry "Power to All Our Friends;" the song finished third, close behind Luxembourg's "Tu Te Reconnaîtras" and Spain's "Eres Tú". This time, Richard took Valium to overcome his nerves and his manager was almost unable to wake him for the performance. Richard also hosted the BBC's qualifying heat for the Eurovision Song Contest, A Song for Europe, in 1970, 1971 and 1972 as part of his BBCTV variety series. He presented the Eurovision Song Contest Previews for the BBC in 1971 and 1972. In 1975, he released the single "Honky Tonk Angel", produced by Hank Marvin and John Farrar, oblivious to its connotations or hidden meanings. As soon as he was notified that a "honky tonk angel" was southern US slang for a prostitute, the horrified Richard ordered EMI to withdraw it and refused to promote it despite making a video for it. EMI agreed to his demand despite the fact the single was expected to sell well. About 1,000 copies are known to exist on vinyl.

1976-1994: Қайта өрлеу

1976 жылы Ричардты рок-артист ретінде қайта қалыптастыру туралы шешім қабылданды. Сол жылы Брюс Уэлч Клиффтың мансабын жаңартты және «I’m Nearly Famous» альбомын шығарды. Бұл альбомда Ричардтың АҚШ-тағы тұңғыш хиті болған, бірақ даулы «Devil Woman» гитаралық трегі мен «Miss You Nights» балладасы бар еді. Melody Maker журналындағы шолуда Джефф Браун бұл альбомын Ричардтың қайта жандануы деп жариялады. Ричардтың жанкүйерлері британдық рок-музыканың алғашқы күндерінен бері бірге болған орындаушының қайта оянуына қуанды. Джимми Пейдж, Эрик Клэптон және Элтон Джон сияқты көптеген музыканттар «I’m Nearly Famous» белгілерін тағып, бала кезіндегі кумирінің ауыр рокқа қайта оралуына риза болды. Осыған қарамастан, Ричард рок және поп альбомдарымен қатар, қазіргі заманғы христиандық музыкадан да альбомдар шығаруын жалғастырды. Мысалы, 1978 жылғы «Small Corners» альбомында «Yes He Lives» синглі бар еді. 1976 жылдың 31 желтоқсанында ол BBC1 арнасының «A Jubilee of Music» бағдарламасында «Hey, Mr. Dream Maker» әнін орындады, бұл ән патшайым Елизавета II-нің күміс тойын мерекелеуге арналған шара болатын. 1979 жылы Ричард продюсер Брюс Уэлчпен бірлесіп, Алан Тарнидің сөзін жазып, әуенін шығарған «We Don’t Talk Anymore» поп-хитін шығарды. Бұл ән Ұлыбританияда бірінші орынды, ал АҚШ-та жетінші орынды иеленді. Брайан Ферри әнге қосымша вокалмен үн қосты. Бұл жаңалық Ричардты 1980-ші жылдарда Hot 100 тізіміндегі топ-40-қа енген алғашқы орындаушы етіп, соңғы үш онжылдықта да сол тізімде болғандығын көрсетті. Ән тез арада оның соңғы альбомы «Rock ‘n’ Roll Juvenile» соңына қосылды, ал АҚШ-та шығарылғанда «We Don’t Talk Anymore» деп аталды. Бұл ән Ричардтың он жылдан астам уақыттан бері Ұлыбританияның сингл чартында бірінші орынға шыққан тұңғыш хиті болды және әлемдегі ең көп сатылған сингліне айналды, дүние жүзінде бес миллионнан астам дана сатылды. Кейін 1979 жылы Ричард Кейт Бушпен бірге Лондон симфониялық оркестрінің 75 жылдығына арналған салтанатты кеште өнер көрсетті. «We Don’t Talk Anymore» әнінің арқасында 1979 жылы Ричард 1976 жылы «Devil Woman» әнінен кейін АҚШ-та сәттілікке қол жеткізе бастады. 1980 жылы «Carrie» әні АҚШ-тың үздік 40 әнінің қатарына енді, содан кейін «Dreamin’» әні 10-шы орынды иеленді. 1980 жылы «Xanadu» фильмінен Оливия Ньютон-Джонмен орындаған «Suddenly» дуэті 20-шы орынды, содан кейін «A Little in Love» (17-ші орын) және «Daddy’s Home» (23-ші орын) 1981 жылы қабылданды. АҚШ-та ұзақ жылдар бойы шектеулі сәттілікке жеткеннен кейін, оның үш синглі 1980 жылдың соңғы Hot 100 тізіміне бірдей енді («A Little in Love», «Dreamin’» және «Suddenly»). «We Don’t Talk Anymore», «A Little in Love» және «Dreamin’» әндерінің клиптері 1981 жылы MTV телеарнасы іске қосылғанда алғашқылардың қатарында көрсетілді. Ал Ұлыбританияда «Carrie» 4-ші орынды, ал «Dreamin’» 8-ші орынды иеленді. AllMusic журналисі Дейв Томпсон «Carrie» әнін «керемет атмосфералық туынды» деп бағалады. Клифф Ричардтың ең әсерлі жазбаларының бірі. 1980 жылы Ричард Гарри Роджер Вебб есімін Клифф Ричардқа ресми түрде өзгертті. Сонымен қатар, ол музыка мен қайырымдылыққа қосқан үлесі үшін Королевадан Британ империясы орденінің офицері атағын алды. 1981 жылы «Wired for Sound» синглі Ұлыбританияда 4-ші орынды иеленді және 1960 жылдардың басынан бері Ричардтың Австралиядағы ең үлкен хиті болды. Жылдың соңында «Daddy’s Home» әні Ұлыбританияда 2-ші орынды иеленді. Синглдар тізімінде Ричард 1960 жылдардың ортасынан бері ең үздік жиырмалық хитінің тұрақты кезеңін өткізіп жатты. Ол сондай-ақ «I’m No Hero», «Wired for Sound», «Now You See Me, Now You Don’t» сияқты үздік он альбомды жинады, сонымен қатар Корольдік филармониялық оркестрмен бірге жазған тірі альбом «Dressed for the Occasion» және 1983 жылы шоу-бизнестегі 25 жылдығын атап өткен «Silver» альбомдары да бар еді. 1986 жылы Ричард «The Young Ones» тобымен бірлесіп, «Living Doll» хитін қайта жазды, бұл қайта жазба Comic Relief қайырымдылық ұйымына арналған болатын. Әнмен бірге Ричард пен «The Young Ones» арасындағы комедиялық диалог та болды. Сол жылы Ричард Вест-Эндте Дейв Кларктың мультимедиалық мюзикліндегі Андромеда галактикасындағы сот отырысында Жерді қорғауға шақырылған рок-музыканты рөлінде өнер көрсетті. 1985 және 1986 жылдары «Time» альбомы үшін жазылған «She’s So Beautiful» (Ұлыбританияда 17-ші орын), «It’s in Every One of Us» және «Born To Rock ‘n’ Roll» синглдары шығарылды. 1986 жылдың тамызында Ричард Батыс Лондондағы M4 автожолында нөсерлі жаңбыр кезінде бес көлік қатысқан апатқа ұшырады. Ричардтың машинасы басқа көлік бұрылып, қатты тежелген кезде жарамсыз деп танылды. Ричард апат кезінде арқасын жарақаттады, бірақ ауыр жарақат алған жоқ. Полиция апат болған жерден такси шақырды, соның арқасында ол сол түні «Time» мюзиклінде өнер көрсете алды. Шоудан кейін Ричард: «Менің осында болуым үшін бақыттымын» деді. Ол өзінің белбеуінің оны лобовой шыныдан ұшып кетпеуіне көмектескенін айтты. 1986 жылдың қазанында Эндрю Ллойд Веббердің «The Phantom of the Opera» мюзиклінен Ричард Сарах Брайтманмен бірге орындаған «All I Ask of You» дуэті Ұлыбританияның сингл чартында 3-ші орынды иеленді. 1987 жылы Ричардтың «Always Guaranteed» альбомы шықты, ол оның жаңа материалдарының ең көп сатылған альбомы болды және «My Pretty One» және «Some People» екі топ-10 хитін қамтыды. Ричард музыкадағы отызыншы жылдығын 1988 жылы «Mistletoe and Wine» әнімен Ұлыбританияның Рождестволық чартында бірінші орынды иелену арқылы аяқтады, сонымен қатар 1979 жылдан 1988 жылға дейінгі ең үлкен хиттәрінен құралған «Private Collection» жинақ альбомы мен бейнеальбомы да чарттарда бірінші орында тұрды. «Mistletoe and Wine» әні Ричардтың Ұлыбританиядағы 99-шы синглы болды және чартта төрт апта бойы бірінші орында тұрды. Бұл 1988 жылдың ең көп сатылған Ұлыбритания синглы болды, 750 000 дана сатылды. Альбом BPI ұйымымен төрт платиналық сертификат алды, Ричардтың BPI ұйымы мультиплатиналық сыйлықтарды енгізгеннен бері алғашқы мультиплатиналық сертификат алған альбомы болды. 1989 жылдың мамырында Ричард өзінің 100-ші синглын, «The Best of Me» әнін шығарды, бұл британдық орындаушы үшін бірінші рет болды. Ән Ұлыбританияда 2-ші орынды иеленді. Бұл сонымен қатар Ұлыбританияның топ-10 альбомы «Stronger» альбомының жетекші синглы болды. «I Just Don’t Have the Heart» (Ұлыбританияда 3-ші орын), «Lean On You» (17-ші орын) және «Stronger Than That» (14-ші орын) синглдарымен бірге, бұл альбом Ричардтың төрт топ-20 хитін қамтыған тұңғыш студиялық альбомы болды. Сондай-ақ 1989 жылы Ричард «The Outstanding Contribution» сыйлығымен марапатталды. Маусым айында ол Лондонның Уэмбли стадионында «The Event» атты әсем шара өткізді, онда 144 000 көрермен болды. 1990 жылдың 30 маусымында Ричард Англияның Кнебуорт паркінде Пол Маккартни, Фил Коллинз, Элтон Джон және Tears for Fears сияқты жұлдыздармен бірге 120 000 көрерменге шара ұйымдастырды. Мүгедек балалар мен жас музыканттарға көмек көрсету мақсатында өткізілген концерт әлем бойынша телеарналар арқылы көрсетілді және 10,5 миллион доллар жинады. Кейін 1990 жылы «From a Distance: The Event» атты тірі альбом шықты. Бұл альбом өткен жылғы «The Event» шоуының ең жарқын сәттерін қамтыды және екі тірі тректі сингл ретінде ұсынды: «Silhouettes» (Ұлыбританияда 10-шы орын) және «From a Distance» (11-ші орын). Алайда, Ричардтың 1976 жылы «Devil Woman» әнінен кейін АҚШ-тағы сәттілігін жалғастырған 13-ші Ұлыбританиялық №1 синглы және 100-ші топ-40 хиті «Saviour’s Day» әні болды. Альбом Рождество кезеңінде 3-ші орынды иеленді және BPI ұйымымен қос платиналық сертификат алды, бұл рок-жұлдызы үшін бірінші рет болды. 1996 жылы Ричард Уимблдон орталық кортында жаңбыр салдарынан ойын тоқтатылғанда көрермендерге ән айтуға шақырылды. 1990 жылдардың соңында Ричард және бұрынғы EMI UK бас директоры Клайв Блэк «Blacknight» жазбалар компаниясын құрды. 1998 жылы Ричард радиостанциялардың өзінің музыкасын ойнаудан бас тартатынын көрсетті, ол жақын арада шығатын «Can’t Keep This Feeling In» синглінің денс ремиксін шығарды.

In 1976, the decision was made to repackage Richard as a rock artist. That year, Bruce Welch relaunched Cliff's career and produced the landmark album I'm Nearly Famous, which included the successful but controversial guitar driven track "Devil Woman", which became Richard's first true hit in the United States, and the ballad "Miss You Nights". In reviewing the new album in Melody Maker, Geoff Brown heralded it the renaissance of Richard. Richard's fans were excited about this revival of a performer who had been a part of British rock from its early days. Many music names such as Jimmy Page, Eric Clapton and Elton John were seen sporting I'm Nearly Famous badges, pleased that their boyhood idol was getting back into the heavier rock, in which he had begun his career. Notwithstanding this, Richard continued to release albums with contemporary Christian music content in parallel with his rock and pop albums, for example: Small Corners from 1978 contained the single "Yes He Lives". On 31 December 1976, he performed his latest single, "Hey, Mr. Dream Maker", on BBC1's A Jubilee of Music, celebrating British pop music for Queen Elizabeth II's impending Silver Jubilee. In 1979, Richard teamed up once again with producer Bruce Welch for the pop hit single "We Don't Talk Anymore", written and composed by Alan Tarney, which hit No. 1 in the UK and No. 7 in the US. Bryan Ferry added hummed backing vocals to the song. The record made Richard the first act to reach the Hot 100's top 40 in the 1980s who had also been there in each of the three previous decades. The song was quickly added onto the end of his latest album Rock 'n' Roll Juvenile, which was re titled We Don't Talk Anymore for its release in the United States. It was his first time at the top of the UK singles chart in over ten years, and the song would become his biggest selling single worldwide, selling almost five million copies throughout the world. Later in 1979, Richard performed with Kate Bush at the London Symphony Orchestra's 75th anniversary celebration at the Royal Albert Hall. With "We Don't Talk Anymore" in 1979, Richard finally began to receive some extended success in the United States to follow on from the success of "Devil Woman" in 1976. In 1980, "Carrie" broke into the US top 40, followed by "Dreamin'", which reached No. 10. His 1980 duet "Suddenly" with Olivia Newton John, from the film Xanadu, peaked at No. 20, followed by "A Little in Love" (No. 17) and "Daddy's Home" (No. 23) in 1981. After many years of limited success in the US, three of his singles simultaneously charted on the last Hot 100 of 1980 ("A Little in Love", "Dreamin'", and "Suddenly"). The videos for "We Don't Talk Anymore", "A Little in Love", and "Dreamin'" were among the first to be played by MTV upon its launch in 1981. In the UK meanwhile, "Carrie" reached No. 4 and "Dreamin'" peaked at No. 8. In a retrospective review of "Carrie", AllMusic journalist Dave Thompson praised "Carrie" as being "an enthrallingly atmospheric number. One of the most electrifying of all Cliff Richard's recordings." In 1980, Richard officially changed his name, by deed poll, from Harry Rodger Webb to Cliff Richard. At the same time, he received, from the Queen, the award of Officer of the Order of the British Empire for services to music and charity. In 1981, the single "Wired for Sound" hit No. 4 in the UK and also became Richard's biggest hit in Australia since the early 1960s. To finish the year, "Daddy's Home" hit No. 2 in the UK. On the singles chart, Richard was having his most consistent period of top twenty hits since the mid 1960s. He also was amassing a string of top ten albums, including I'm No Hero, Wired for Sound, Now You See Me, Now You Don't, a live album he recorded with the Royal Philharmonic Orchestra titled Dressed for the Occasion, and Silver, marking his 25th year in show business in 1983. In 1986, Richard reached No. 1 by teaming up with The Young Ones to re record his smash hit "Living Doll" for the charity Comic Relief. Along with the song, the recording contained comedy dialogue between Richard and the Young Ones. That same year Richard opened in the West End as a rock musician called upon to defend Earth in a trial set in the Andromeda Galaxy in the multi media Dave Clark musical Time. Three Richard singles, "She's So Beautiful", which reached No. 17 in the UK, "It's in Every One of Us" and "Born To Rock 'n Roll", were released over 1985 and 1986 from the concept album recorded for Time. In August 1986, Richard was involved in a five car crash in torrential rain on the M4 motorway in West London. Richard's car was a write off as another car swerved and braked hard. Richard hurt his back in the accident but was not seriously injured. Police called for a cab from the accident scene so that he was able to perform that night in the "Time" musical. After the show, Richard said: "I'm lucky to be here". He said that his seatbelt had prevented him from flying through the windscreen. In October 1986, "All I Ask of You", a duet that Richard recorded with Sarah Brightman from the Andrew Lloyd Webber musical version of The Phantom of the Opera reached No. 3 in the UK singles chart. 1987 saw the release of his Always Guaranteed album, which became his best selling album of all new material, and included the two top 10 hit singles "My Pretty One" and "Some People". Richard concluded his thirtieth year in music by achieving a UK Christmas No. 1 single in 1988 with "Mistletoe and Wine", while simultaneously holding the No. 1 positions on the album and video charts with the compilation Private Collection, which summed up his biggest hits from 1979 to 1988. "Mistletoe and Wine" was Richard's 99th UK single and spent four weeks at the top of the chart. It was the best selling UK single of 1988, shifting 750,000 copies. The album was certified quadruple platinum, becoming Richard's first to be certified multi platinum by the BPI since it introduced multi platinum awards in February 1987. In May 1989, Richard released his 100th single, "The Best of Me", becoming the first British artist to achieve the feat. The single peaked at No. 2 in the UK. It was also the lead single from the UK top ten album Stronger. Released along with the singles "I Just Don't Have the Heart" (UK No. 3), "Lean On You" (No. 17) and "Stronger Than That" (No. 14), the album become Richard's first studio album to amass four UK top twenty hits. Also in 1989, Richard received the Brits highest award: "The Outstanding Contribution award". In June, he filled London's Wembley Stadium for two nights with a spectacular titled "The Event" in front of a combined audience of 144,000 people. On 30 June 1990, Richard performed to an estimated 120,000 people at England's Knebworth Park as part of an all star concert line up that also included Paul McCartney, Phil Collins, Elton John and Tears for Fears. The concert in aid of charity was televised around the world and helped to raise $10.5 million for disabled children and young musicians. Later in 1990, a live album titled From a Distance: The Event was released. It compiled highlights of the previous year's "The Event" show, and provided two live tracks as singles, "Silhouettes" (UK No. 10) and "From a Distance" (No. 11). However, it was with the Christmas single "Saviour's Day" that Richard scored his 13th UK No. 1 single and his 100th top 40 hit. The album itself reached No. 3 over the Christmas period and was certified double platinum by the BPI. becoming the first rock star to be so honoured. In 1996, he led the Wimbledon Centre Court crowd in singing during a rain delay when asked by Wimbledon officials to entertain the crowd. In late 1990s, Richard and former EMI UK managing director Clive Black established the record label "Blacknight". In 1998, Richard demonstrated that radio stations were refusing to play his music when he released a dance remix of his forthcoming single "Can't Keep This Feeling In" on a white label using the alias Blacknight. The single was featured on playlists until the true artist was revealed. Richard then released the single under his own name as the lead single for his album Real as I Wanna Be, with each reaching No. 10 in the UK on their respective charts. In 1999, controversy again arose regarding radio stations refusing to play his releases when EMI, Richard's label since 1958, refused to release his song, "The Millennium Prayer", having judged that the song did not have commercial potential. Richard took it to an independent label, Papillon, which released the charity recording (in aid of Children's Promise). The single went on to top the UK chart for three weeks, becoming his fourteenth and, as of December 2022, most recent No.1 single. Richard's next album, in 2001, was a covers project, Wanted, followed by another top ten album, Cliff at Christmas. The holiday album contained both new and older recordings, including the single "Santa's List", which reached No. 5 in 2003. Richard went to Nashville, Tennessee for his next album project in 2004, employing a writers' conclave to give him the pick of all new songs for the album Something's Goin' On. It was another top 10 album, and produced three UK top 20 singles: "Something's Goin' On", "I Cannot Give You My Love", with Barry Gibb of the Bee Gees, and "What Car". On 14 June 2004, Richard joined the Shadows on stage at the London Palladium. The Shadows had decided to re form for another tour of the UK. It was not to be their last tour together though, as they would re form once again for a final tour five years later in 2009. Two's Company, an album of duets released in 2006, was another top 10 success for Richard and included newly recorded material with Brian May, Dionne Warwick, Anne Murray, Barry Gibb and Daniel O'Donnell, plus some previously recorded duets with artists such as Phil Everly, Elton John and Olivia Newton John. Two's Company was released to coincide with the UK leg of his latest world tour, "Here and Now", which included lesser known songs such as "My Kinda Life", "How Did She Get Here", "Hey Mr. Dream Maker", "For Life", "A Matter of Moments", "When The Girl in Your Arms" and the Christmas single "21st Century Christmas", which debuted at No. 2 on the UK singles chart. Another compilation album, Love The Album was released on 12 November 2007. Like Two's Company before it, this album includes both previously released material and newly recorded songs, namely "Waiting for a Girl Like You", "When You Say Nothing at All", "All Out of Love", "If You're Not the One" and "When I Need You" (the last was released as a single, reaching No. 38; the album peaked at No. 13).

2008 қазіргі уақыт: 50 жылдығы және Shadows қайта қосылуы

2008 жылы Ричардтың музыка бизнесіндегі 51-ші жылында сегіз дискілік жинақ – «Олардың айтуынша, ол ұзаққа соқпайды (Музыкадағы 50 жылым)» жарық көрді. Қыркүйек айында оның поп-музыкадағы 50 жылдығына арналған «Thank You for a Lifetime» атты синглы шықты. 2008 жылғы 14 қыркүйекте ол Ұлыбританияның музыкалық чарттарында 3-орынға ие болды. 2008 жылғы 11 қарашада Ричардтың ресми сайты Клифф пен The Shadows тобының музыка бизнесіндегі 50 жылдығын атап өту үшін қайта бірігетінін жариялады. Бір айдан кейін олар Корольдік әртүрлілік шоуында өнер көрсетті. 2009 жылы Клифф пен The Shadows «Алтын мерейтойлық Ұлыбритания туры» арқылы серіктестігін аяқтады. 2009 жылғы қыркүйекте Ричард пен The Shadows «Reunited» атты жаңа альбомын шығарды. Бұл олардың соңғы 40 жылдағы алғашқы студиялық жобасы болды. Жазылған 28 трек олардың бұрынғы жұмыстарының 25 қайта жазылған нұсқасын, сол дәуірден (және одан бұрын) шыққан үш «жаңа» тректі, «Singing the Blues» синглын, Эдди Кокранның «C'mon Everybody» және Фрэнки Фордтың «Sea Cruise» хиттерін қамтиды. Альбом чарттарда 6-орынға көтеріліп, кейін 4-орынға жетті. 2010 жылы қайта бірігу туры Еуропаға жалғасты. 2009 жылғы маусымда Sound Kitchen Studios (Нэшвилл) Ричардтың жаңа джаз әндерінің альбомын жазу үшін жақын арада сол жерге оралатынын хабарлады. Ол бір апта ішінде 14 трек жазуды жоспарлаған. Ричард 2010 жылғы 13 сәуірде Даниядағы королева Маргрете II-нің 70 жылдық мерейтойында «Congratulations» әнін орындады. 2010 жылғы 14 қазанда Ричард 70 жасқа толды және осы мерейкеге орай Лондонның Корольдік Альберт залында алты концерт берді. Концерттерге сүйемелдеме ретінде 11 қазанда свинг стандарттарының кавер нұсқаларынан тұратын «Bold as Brass» атты жаңа альбом жарық көрді. Ричардтың 70 жылдығына арналған ресми кеш 2010 жылғы 23 қазанда өтті, онда қонақтардың арасында Силла Блэк, Элейн Пейдж және Дэниел О'Доннелл болды. Бір апталық промоушеннен кейін Ричард қазан айының соңында Бельгиядағы «Night of the Proms» концерттеріне репетиция жасау үшін ұшып кетті. 2010 жылғы 28 қазанда Антверпенде өткен «Night of the Proms» концертінде күтпеген жерден пайда болып, 20 мың көрерменнің таңғалысымен «We Don't Talk Anymore» әнін шырқады. Барлығында, ол 2010 жылғы қараша және желтоқсан айларында «Night of the Proms» концерттері кезінде Германияның 12 қаласын аралап, басты рөлде өнер көрсетті. Барлығы 18 концертке 300 мыңнан астам жанкүйер келді. Ричард «Bold As Brass» альбомынан хиттер мен тректерді орындады. 2010 жылғы қарашада ол үшінші рет қатарынан Ұлыбританиядағы №1 музыкалық DVD-ін шығарды – «Bold as Brass». 2011 жылғы қазан айында Ричард «Soulicious» альбомын шығарды, онда Перси Следж, Эшфорд және Симпсон, Роберта Флэк, Фреда Пэйн және Кэнди Стэтон сияқты американдық соул әншілерімен дуэттер бар. Альбомды Ламонт Дозье өндірді және оны Ұлыбританиядағы қысқа турне қолдады. «Soulicious» Ричардтың Ұлыбританиядағы ең жақсы 10 альбомына енді. Ол 2012 жылғы маусымда Букингем сарайының сыртында өткен Алмаз мерейтойы концертіне қатысты. 2012 жылғы 30 маусымда Ричард 2012 жылғы Лондон жазғы Олимпиада ойындарының эстафетасының бөлігі ретінде Олимпиада алауын Дербиден Бирмингемге алып жүрді. Ричард Олимпиада алауымен жүгіру оның ең жақсы 10 естелігінің бірі болатынын айтты. Ричард Ұлыбританиядағы дыбыс жазбаларына авторлық құқықтарды 50 жылдан 95 жылға дейін ұзарту және музыканттар авторлық сыйақы ала алатын жылдар санын ұзарту науқанына қатысты. Бұл науқан бастапқыда сәтсіз аяқталды және Ричардтың көптеген ерте жазбаларының авторлық құқығы 2008 жылы аяқталды. 2013 жылы тағы бір науқаннан кейін дыбыс жазбаларының авторлық құқығы сол кездегі авторлық құқықта әлі де бар туындылар үшін алғаш рет жарияланғаннан кейін 70 жылға дейін ұзартылды. Бұл 1958 және 1962 жылдар аралығындағы Ричардтың жазбалары Ұлыбританияда авторлық құқықтан босатылғанын, ал 1963 жылдан бастап 2034 жылға дейін авторлық құқық сақталатынын білдіреді. 2013 жылғы қарашада Ричард өзінің мансабының 100-ші альбомын шығарды – «The Fabulous Rock 'n' Roll Songbook». Осы уақытқа дейін Ричард 47 студиялық альбом, 35 жинақ, 11 концерттік альбом және 7 фильм саундтрегін шығарған. Ричард 2014 жылғы 21 маусымда Морриссидің Нью-Йорктегі 19 000 орындық Barclays орталығындағы концертін ашуға шақырылды. Моррисси Ричардтың жобаға қатысқанына «құрметпен және қуанышпен» екенін айтты. 2014 жылғы 16 маусымда Моррисси «жедел қызбадан» құлап кеткендіктен концертті тоқтатқандығы хабарланды. Ричард сол күні жоспарланған концерттің орнына Нью-Йорктегі жанкүйерлері үшін тегін концерт өткізетінін мәлімдеді. 2015 жылғы қазан айында Ричард 75 жылдығын тойлауға арналған турға шықты. Ол өзінің мансабында 100-ден астам рет өнер көрсеткен Лондонның Корольдік Альберт залында алты түнді қоса алғанда, Ұлыбританияның жеті қаласында сахнаға көтерілді. Ричардтың 2015 жылғы туры The Guardian газетінің рок музыкасын сынлайтын журналисі Дэйв Симпсоннан жағымды пікір алды. 2018 жылғы тамызда Ричард «Rise Up» альбомын шығаратынын хабарлады, онда жаңа материал бар. Альбомның бірінші синглы «Rise Up» винил форматында шығарылып, 2018 жылғы қазан айында Ұлыбританияның винил сингл чарттарында 1-орынға ие болды. Ол 2019 жылы шыққан «Between the Earth and the Stars» студиялық альбомында Уэльс әншісі Бонни Тайлермен «Taking Control» дуэтін орындады. 2020 жылы Ричард «Music The Air That I Breathe» альбомын шығарды. 2022 жылғы 4 шілдеде Ричард 2022 жылғы Уимблдон чемпионатына қатысып, «Summer Holiday» (1963) хитін орындады.

2008, Richard's 51st year in the music business saw the release of the eight CD box set And They Said It Wouldn't Last (My 50 Years in Music). In September, a single celebrating his 50 years in pop music, titled "Thank You for a Lifetime" was released. On 14 September 2008 it reached No. 3 on the UK music charts. On 11 November 2008, Richard's official website announced that Cliff and the Shadows would reunite to celebrate their 50th anniversary in the music business. A month later they performed at the Royal Variety Performance. In 2009, Cliff and the Shadows brought their partnership to an end with the "Golden Anniversary concert tour of the UK". A new album, titled Reunited, by Richard and the Shadows was released in September 2009. It was their first studio project in forty years. The 28 tracks recorded comprise 25 re recordings of their earlier work, with three "new" tracks, originally from that era (and earlier), the single "Singing the Blues", along with Eddie Cochran's "C'mon Everybody" and the Frankie Ford hit "Sea Cruise". The album charted at No. 6 in the UK charts in its opening week and peaked at No. 4. The reunion tour continued into Europe in 2010. In June 2009, it was reported by Sound Kitchen Studios in Nashville that Richard was to return there shortly to record a new album of original recordings of jazz songs. He was to record fourteen tracks in a week. Richard performed "Congratulations" at the 70th birthday celebrations of Queen Margrethe II in Denmark on 13 April 2010. On 14 October 2010, Richard celebrated his 70th birthday and to mark the occasion, he performed a series of six concerts at the Royal Albert Hall, London. To accompany the concerts, a new album of cover versions of swing standards, Bold as Brass, was released on 11 October. The official party celebrating Richard's 70th birthday was held on 23 October 2010, with guests including Cilla Black, Elaine Paige and Daniel O'Donnell. After a week of promotion, Richard flew out to rehearse for the German Night of the Proms concerts in Belgium at the end of October. He made a surprise appearance at the Antwerp concert of the Night of the Proms on Thursday, 28 October 2010 and sang "We Don't Talk Anymore" to a great reaction from the surprised 20,000 fans at Sportpaleis Antwerp. In all, he toured 12 German cities in November and December 2010, during the Night of the Proms concerts, as the headline act. The total of 18 concerts were attended by over 300,000 fans. Richard performed a selection of hits and tracks from the Bold As Brass album. In November 2010, he achieved his third consecutive UK No. 1 music DVD in three years with the DVD release of Bold as Brass. In October 2011, Richard released his Soulicious album, containing duets with American soul singers including Percy Sledge, Ashford and Simpson, Roberta Flack, Freda Payne and Candi Staton. The album was produced by Lamont Dozier and was supported by a short UK arena tour. Soulicious became Richard's 41st top 10 UK hit album. He was among the performers at the Diamond Jubilee concert held outside Buckingham Palace in June 2012. On 30 June 2012, Richard helped to carry the Olympic torch from Derby to Birmingham as part of the torch relay for the 2012 Summer Olympics in London. Richard said that his run with the Olympic torch would be one of his top 10 memories. Richard was involved in a campaign to extend copyright on sound recordings in the UK from 50 to 95 years, and extend the number of years on which a musician can receive royalties. The campaign was initially unsuccessful and the UK copyright on many of Richard's early recordings expired in 2008. In 2013, following another campaign, copyright on sound recordings was extended to 70 years after first publication to the public for works still in copyright at that point. This means Richard's recordings between 1958 and 1962 are out of copyright in the UK, but those from 1963 will be in copyright until 2034. In November 2013, Richard released the 100th album of his career, The Fabulous Rock 'n' Roll Songbook. To that point Richard had released 47 studio albums, 35 compilations, 11 live albums and 7 film soundtracks. Richard was scheduled to open for Morrissey at a live concert at New York's 19,000 capacity Barclays Center on 21 June 2014. Morrissey said that he was "honoured and thrilled" to have Richard on the bill. It was reported on 16 June 2014 that Morrissey had cancelled the concert after collapsing with an "acute fever". Richard announced that he would stage a free show for fans in New York on the same night the cancelled concert was due to take place. In October 2015, Richard performed on tour to mark his 75th birthday. He took to the stage across seven cities in the UK, including six nights at London's Royal Albert Hall, where he has performed on over 100 occasions during his career. Richard's 2015 tour received a positive review from The Guardians rock music critic Dave Simpson. In August 2018 Richard announced the release of the album Rise Up, which includes new material. The first single of the album, "Rise Up", was released in vinyl format and reached No. 1 on the UK Vinyl Singles Chart in October 2018. He performed a duet with Welsh singer Bonnie Tyler on "Taking Control" that appeared on her 2019 studio album, Between the Earth and the Stars. In 2020 Richard released the album Music The Air That I Breathe. On 4 July 2022, Richard sang his 1963 hit "Summer Holiday" at the 2022 Wimbledon Championships, as part of the Centenary Celebration.

Музыка индустриясын сынға алу және коммерциялық қолдау

Ричард радиостанциялар мен лейблдерден коммерциялық қолдаудың жетіспеуіне ашық шағымданады. Ол бұл туралы 2007 жылдың желтоқсанында ITV телеарнасындағы The Alan Titchmarsh Show бағдарламасында айтты, жаңа топтарға жарнамалау және сату үшін эфир уақыты қажет екенін, бірақ өзі сияқты ұзақ жылдар бойы танымал болған әртістер де осы себептерге байланысты эфирге жүгінуге мәжбүр екенін атап өтті. Ол сондай-ақ 1980-ші жылдардағы радиостанциялар оның жазбаларын ойнағанын және бұл оның сатылымын арттыруға және медиадағы беделін сақтауға көмектескенін еске алды. BBC Radio 2-дегі Cliff – Take Another Look деректі фильмінде ол британдық музыка тарихын көрсететін көптеген деректі фильмдердің (мысалы, I'm in a Rock 'n' Roll Band!) оны (немесе Shadows тобын) еске алмайтынын айтты. 1998 жылы Virgin Radio таңғы бағдарламасының жүргізушісі Крис Эванс Ричардтың "өте ескі" екенін айтып, оның жазбаларын енді ойнамайтынына уәде берді. 2004 жылдың маусым айында британдық диджей Тони Блэкберн радиостанция саясатына қарсы Ричардтың жазбаларын ойнағаны үшін Classic Gold Digital радиосынан жұмыстан алынды. Бағдарламалар жетекшісі Пол Бейкер Блэкбернге Ричардтың "біздің брендтік құндылықтарымызға сай еместігін" мәлімдеген электрондық хат жіберді. Ол плейлистке енбегендіктен, оны ойнатуды тоқтату керек. Блэкберн келесі таңғы бағдарламасында электрондық хаттың үзіндісін тікелей эфирде 400,000 тыңдаушыға оқып, содан кейін Ричардтың екі әнін орындады. Classic Gold бас директоры Джон Бейш Блэкберннің бағдарламадан шеттетілуін растады. 2011 жылы 1960-шы жылдардағы танымал музыканы ойнауға арналған Absolute Radio '60s цифрлық станциясы Ричардтың жазбаларын ойнамайтынын мәлімдеді, себебі олар "біз құруға тырысатын салқын дыбысқа" сәйкес келмейді. Диджей Пит Митчелл: "Бүгінгі күнге дейін өзекті болып табылатын онжылдықтың мәңгілік әртістері – The Beatles, The Stones, The Doors және The Who, ал емес Сэр Клифф". Ричард бұған былай деп жауап берді: "Олар өздерін-өздерін алдап жатыр, және одан да маңыздысы, халықты алдап жатыр". Ричард есірткі қолданғандары үшін мақтауға ие болған басқа жұлдыздарға деген наразылығын білдірді. 2009 жылы Ричард өзін "Британияда бұрын-соңды болмаған ең радикалды рок-н-ролл әншісі" деп атады, себебі ол есірткіге немесе босқындыққа берілмеді. Ричард өзінің ешқашан рок-жұлдыздардың гедонистік өмір салтын қабылдамағаны үшін мақтанатынын айтты. Ол: "Мен ешқашан қонақүй бөлмесін қиратуды қалаған емеспін" деді. Ричард музыка индустриясын әртістерді дау тудыруға ынталандырғаны үшін сынады. 2013 жылдың қарашасында ол былай деді: "Музыка индустриясы күрт өзгерді, бұл жас әртістерге зиян келтіреді. Бұл индустрия өте қиратушы болуы мүмкін". Ричард әнші Майли Сайрустың "Wrecking Ball" әніне түсірілген жартылай жалаңаш бейнебаянына байланысты туған даудан кейін оның жыныстық тұрғыдан ашық бейнесіне алаңдаушылық білдірді. 1997 жылы Ричард Oasis рок-тобы туралы былай деді: "Оларды өздерін-өздерін жоюға талпындыратын құштарлықтары оларға күш беретіні өкінішті". 2011 жылы The Guardian газетінде жарияланған мақаласында журналист Сэм Лит Ричардтың радиостанциялардан коммерциялық қолдау алмауы туралы былай деп жазды: "Оның бекем христиандық нанымы, таза өмір салты және португалдық шарап зауытының өнімдерін танымымен оны мәдениетсіз, алкогольді ішімдік ішетін жас буын үшін түсініксіз, тіпті күлкіге айналдырды". Сондай-ақ The Guardian газетінде жазған Джон Робб Ричардтың әдеттегі рок-жұлдыздардың ішімдік пен есірткі мәдениетіне қарсы шыққандықтан, бұл "көтеріліске қарсы көтеріліс" Ричардты контрмәдениеттің символына айналдырды деп мәлімдеді. 2013 жылдың желтоқсанында Ричард өзінің "Mistletoe and Wine" және "The Millennium Prayer" синглдарына қарсы жағымсыз реакция болғанын айтты. Ол былай деді: "Эфирде ойнау синглдің табысы үшін маңызды. Менің әділ бәсекелесуімнің жалғыз жолы – сіздің жазбаларыңыз радиода ойналуы. Радио индустриясында жасқа қатысты дискриминация бар. Егер сіз маған жаңа ән жазуды сұрасаңыз, оған қажетті қолдау болатынына сенімді емеспін". Жазушы және рок-музыка сыншысы Тони Парсонс: "Егер сіз кем дегенде бір Клифф Ричардты ұнатпасаңыз, онда сіз поп-музыканы ұнатпайсыз". Стинг сонымен қатар Ричардты қорғап: "Менің ойымша, Клифф Ричард – техникалық және эмоционалдық тұрғыдан Ұлыбританияның ең жақсы әншілерінің бірі".

Richard has openly complained about the lack of commercial support he receives from radio stations and record labels. He spoke about this on The Alan Titchmarsh Show on ITV in December 2007, pointing out that while new bands needed airplay for promotion and sales, long established artists such as himself also relied upon airplay for the same reasons. He also noted that 1980s radio stations did play his records and that this went some way to help sales and maintain his media presence. In the BBC Radio 2 documentary Cliff – Take Another Look, he pointed out that many documentaries charting the history of British music (e. g. I'm in a Rock 'n' Roll Band!) fail to mention him (or the Shadows). In 1998, Chris Evans, the then breakfast show host on Virgin Radio, vowed he would never again play a record by Richard, stating that he was "too old". In June 2004, British disc jockey Tony Blackburn was suspended from his radio job at Classic Gold Digital for playing records by Richard against station policy. The head of programmes, Paul Baker, sent an e mail to Blackburn stating that Richard "doesn't match our brand values. He's not on the playlist, and you must stop playing him." On Blackburn's next morning breakfast show, he read a print out of the e mail live on air to the show's 400,000 listeners and went on to play two songs by Richard. Classic Gold managing director John Baish later confirmed Blackburn's suspension from the show. In 2011, digital station Absolute Radio '60s, dedicated to playing popular music from the 1960s, announced they would not be playing any of Richard's records because they said they did not fit "the cool sound we're trying to create". DJ Pete Mitchell said: "Timeless acts of the decade that remain relevant today are the Beatles, the Stones, the Doors and the Who, not Sir Cliff." Richard responded to this by saying: "They're lying to themselves, and more importantly they're lying to the public." Richard has spoken of his irritation about other stars who are praised after taking drugs. In 2009, Richard said he was the "most radical rock and roll singer Britain has ever seen" as he did not indulge in drugs or sexual promiscuity. Richard said he is proud that he never adopted the hedonistic lifestyle of a typical rock star. He said: "I've never wanted to trash a hotel room." Richard has criticised the music industry for encouraging artists to court controversy. In November 2013, he said: "The music industry has changed drastically and that damages young artists. This industry can be very destructive." Richard expressed concern about the sexually explicit public image of singer Miley Cyrus, following controversy surrounding a semi naked video for her song "Wrecking Ball". In 1997, Richard said of the rock band Oasis: "It's just a shame that part of what gives them their kick is their self destructive impulse." In an article for The Guardian in 2011, the journalist Sam Leith wrote of Richard's lack of commercial support among radio stations: "His uncompromising Christianity, his clean living ways, and his connoisseurship of the fruits of his Portuguese winery have made him an object of incomprehension, even ridicule, for the uncultured, alcopop drinking younger generation." Also writing in The Guardian, John Robb opined that because Richard has rebelled against the drink and drugs culture of typical rock stars, this "rebelling against rebellion" has made Richard something of a countercultural icon. In December 2013, Richard said that he felt two of his singles, "Mistletoe and Wine" and "The Millennium Prayer", had created a negative reaction against him. He said: "Airplay is vital for single hits. The only way I can have a fair competition is if your records are on the radio. There is an ageism in the radio industry. If you ask me to record a new song, I'm not sure it would get the support it needs." Author and rock music critic Tony Parsons said: "If you don't like at least some Cliff Richard, then you don't like pop music". Sting also defended Richard, stating: "Cliff Richard is in my opinion one of Britain's finest singers technically and emotionally."

Жеке өмір

Ричардтың әкесі, Роджер Уэбб, 1961 жылы 56 жасында қайтыс болды, бұл Ричардқа зор әсер етті. Кейін ол: «Әкем өте жас кезімде қайтыс болды. Ол менің мансабымның ең жақсы тұстарын көрмеді. Әкем ауырған кезде біз өте жақын болдық», – деді. Ричардтың анасы, Дороти, 2007 жылдың қазан айында 87 жасында, он жыл бойы Альцгеймер ауруымен күрескен соң қайтыс болды. 2006 жылғы сұхбатта ол анасының жағдайымен күресудегі қиындықтар туралы айтты. Ричард өмір бойы үйленбеген. 1961 жылдың қазан айында «алғашқы маңызды сүйіктісіне», австралиялық биші Делия Уикске жазған үш беттік хаты, ол 2010 жылдың сәуір айында қатерлі ісіктен қайтыс болғаннан кейін жарияланды. Ричард былай деп жазды: «Поп-әнші болғандықтан, мен баға жетпес нәрседен бас тартуым керек – кез келген ерекше қызбен берік қарым-қатынас құру құқығы. Мен енді, мүмкін, өмірімдегі ең маңызды шешімдердің бірін қабылдадым және бұл сізді тым көп ренжітпесе деймін». Ирвинг Адам Фейтке үйленді. Автобиографиясында Ричард «сексуалдық тартым мені жетекші күш емес» екенін айтты, бірақ сонымен қатар сол кезде Джет Харристің ажырасып кеткен әйелі Кэрол Костамен болған құмарлығы туралы жазды, егер ол оған үйленуге келіссе. 2008 жылы Ричард Баркермен қарым-қатынасы туралы: «Мен оған үйлену туралы ұсыныс жасауды ойладым, бірақ соңында оны өмірімнің соңына дейін жеткілікті жақсы көретінімді сезінбедім», – деді. 1983 жылдың ақпанындағы сұхбатта Ричард онымен неке құру мүмкіндігі туралы айтты. Ол: «Мен Сьюмен кездесіп жатырмын, ол менің қазір көргім келетін жалғыз қыз, егер некеге тұрып қалам десем, мен оған қуанамын», – деді. 1983 жылдың қыркүйегінде Ричард Баркерге үйленуді жоспарламағанын айтты. Ол: «Үйленуге де, әке болуға да міндетті емеспін. Бірақ бір күні отбасымды құрып, тұрақтап қалуды қалаймын», – деді. 1984 жылдың шілдесінде Баркер Ричардпен болған романсы туралы: «Мен оны жақсы көремін, ол керемет және біз бір-бірімізді жақсы көретінімізге сенімдімін», – деді. 1986 жылы Ричардтың Баркермен болған романсы аяқталып, ол теннисші Стивен Шоумен танысқаннан кейін Ричард әлі де Баркердің досы екенін айтты. Ол: «Біз бір-бірімізге құрметпен қарастырамыз, бұл мен үшін өте маңызды», – деді. Кейінірек неге үйленбегенін сұрағанда, Ричард: «Менде бірнеше рет қателіктер болды. Мен ғашық болдым, бірақ неке – үлкен жауапкершілік, ал суретші болу көп уақытты алады», – деді. Ол 1970-ші жылдардың басында әнші және актриса Оливия Ньютон-Джонға ғашық болғанын айтты. Ричард: «Мен және көптеген адамдар Оливияға ғашық болған кезде ол басқа біреуге келісім берген еді. Мен бұл мүмкіндікті жіберіп алдым деп қорқамын», – деді. Үйленбегенімен, Ричард сирек жалғыз өмір сүрді. Көп жылдар бойы ол өзінің қайырымдылық және жарнамалық іс-шараларын ұйымдастырушысы Билл Латхаммен және Латхамның анасымен бірге тұрды. 1982 жылы Ричард оларды өзінің «екінші отбасысы» деп атады. Латхамның досы Джилл де Уэйбридждегі, Суррейдегі үйде біраз уақыт олармен бірге тұрды. Ричард жеке қарым-қатынастар туралы әңгімелесуден жиі бас тартады, ал оның гомосексуалды болуы мүмкін деген ұсыныстарға қатысты сұрақтарға ол мүлдем жоқ деп нақты айтты. 1970-ші жылдардың соңында оған бұл ұсыныстар алғаш рет айтылғанда, Ричард: «Бұл шындық емес. Адамдар өздерінің сын-пікірлерімен және үкімдерімен өте әділетсіз. Менде де қыздар болды. Бірақ егер ер адам басқалармен жатпаса, онда ол гей болуы керек деп ойлайды. Неке мен үшін өте маңызды нәрсе. Мен оны тек басқалардың көңілін табу үшін істемеймін», – деді. Ричард: «Егер ертең үйленсем де, өздеріне сенгісі келген нәрсеге сенедін адамдар тобы болады. Тек сіздің отбасыңыз бен достарыңыз біледі, олар маған сенеді және құрметтейді. Сырттағылардың не ойлағанын мен бақылай алмаймын», – деді. Ричард Дэндоның көптеген жақсы қасиеттері бар екенін айтып, оны «өте шынайы адам» деп сипаттады. Ол Дэндоның өлтірілуі туралы: «Оны түсіну өте қиын және мен бәрін өте шатастырып жатырмын», – деді. Ол 1999 жылдың мамырында Сомерсет штатының Уэстон-супер-Маре қаласында өткен жерлеу рәсіміне қатысты. Ричард 2001 жылы Нью-Йоркке келгенде, бұрын миссионер болған Джон МакЭлинн есімді америкалық бауырласпен дос болғанын айтады. 2008 жылы Ричард: «Джон қазір көбінесе менің жылжымайтын мүлігімді қарауға уақыт бөледі, сондықтан мен онымен айналыспаймын. Уақыт өте келе, Джон екеуміз тығыз достық қарым-қатынас орнаттық. Ол менің жолдасым да болды, өйткені мен жалғыз өмір сүруді ұнатпаймын, тіпті қазір де», – деді. Ричард Солтүстік Ирландиялық тележурналист Глория Ханнифордпен елу жылдан астам уақыттан бері отбасылық байланыста. Ханнифордтың қызы Карон Китинг кеуде безінен ісік ауруына шалдыққанда және ауруын жұрттан жасырғанда, Ричард Китингтің жағдайынан хабардар болған аз ғана дос шеңберінің бірі болды. Китинг 2004 жылдың сәуір айында қайтыс болғаннан кейін Ричард Кентте өткен жерлеу рәсіміне қатысты және оған құрмет ретінде «Miss You Nights» әнін орындады. 2006 жылы Ричард Португалия орденінен марапат алды, онда ол Генрих принцінің орденінің командирі (ComIH) болып тағайындалды. Ричард 2002 жылы BBC мен жұртшылық дауыс беруімен өткізілген «Ұлыбританияның 100 ең ұлы адамы» тізімінде 56-орынды иеленді. 2008 жылғы автобиографиясында Ричард өзінің кейбір мәселелерге қатысты көзқарастары жас кезіндегіден гөрі кем үкімшіл екенін айтты. Ол Англия шіркеуін бір жынысты некеге адамдардың адалдығын растауға шақырды. Ол: «Соңында, менің ойымша, адамдар олар кім екені үшін бағаланады. Мен үшін маңызды нәрсе – адалдық, егер біреу маған келіп: «Бұл менің серігім – біз бір-бірімізге адамыз» десе, мен олардың жыныстық бағдарына қарамастан, үкім айтпаймын. Мен оны Құдайға қалдырамын», – деді. Блэк 2015 жылдың тамызында қайтыс болғаннан кейін Ричард оны «өте талантты» және «жүрегі толы» деп сипаттады. Ол: «Ол өте ерекше адам еді және мен өте жақсы досымды жоғалттым. Мен оны қатты сағынамын», – деді. Ричард Ливерпульдегі Блэктің жерлеу рәсімінде құрмет ретінде «Faithful One» әнін орындады. 2010 жылы Ричард енді Ұлыбританияда тұрғын емес екенін және Барбадос азаматтығын алғанын растады. Ол: «Мен ресми түрде Ұлыбританиядан тыс тұрамын, бірақ мен әрқашан британдықпын және оған мақтан тұтамын», – деді.

Richard's father, Rodger Webb, died in 1961, aged 56, which had a great impact on Richard. He later said: "My father died very young. He missed the best parts of my career. When my father was sick, we became very close." Richard's mother, Dorothy, died in October 2007, aged 87, after a decade with Alzheimer's disease. In a 2006 interview, he spoke about the difficulties he and his sisters had in dealing with their mother's condition. Richard is a lifelong bachelor. In a three page letter written in October 1961 to "his first serious girlfriend", Australian dancer Delia Wicks, which was made public in April 2010 after her death from cancer, Richard wrote, "Being a pop singer I have to give up one priceless thing – the right to any lasting relationship with any special girl. I've just had to make, probably, one of the biggest decisions I'm ever going to make and I'm hoping that it won't hurt you too much." Irving went on to marry Adam Faith. In his autobiography, Richard stressed that "sex is not one of the things that drives me", but he also wrote of his seduction by Carol Costa, who at the time was the estranged wife of Jet Harris. if she would agree to marry him. In 2008, Richard said of his relationship with Barker: "I seriously contemplated asking her to marry me, but in the end I realised that I didn't love her quite enough to commit the rest of my life to her." In an interview in February 1983, Richard spoke of the possibility of marriage with her. He said: "I'm seeing Sue, the only girl I want to see at the moment and if marriage comes on the horizon, I shall relish it." In September 1983, Richard said that he had no immediate plans to marry Barker. He said: "It's not vital to get married and it's not vital to be a father. But I would like to settle down and have a family one day." In July 1984, Barker said of her romance with Richard: "I love him, he's great and I'm sure we love each other." In 1986, after Richard's romance with Barker had ended and she began dating tennis player Stephen Shaw, Richard said that he was still a friend of Barker. He said: "We have a mutual respect for each other and that means a lot to me." When later asked why he has never married, Richard said: "I've had a few false alarms. I've been in love, but marriage is a big commitment and being an artist consumes a great deal of time." He said that in the early 1970s he was in love with the singer and actress Olivia Newton John. Richard said: "At the time when I and many of us were in love with Olivia she was engaged to someone else. I'm afraid I lost the chance." Although he has never married, Richard has rarely lived alone. For many years, he shared his main home with his charity and promotion schedules manager, Bill Latham, and Latham's mother. In 1982, Richard described them as his "second family". Latham's girlfriend, Jill, also lived at the house in Weybridge, Surrey, with them for a time. Richard often declines discussion about close relationships, and when asked about suggestions that he may be homosexual has stated categorically that he is not. When the suggestions were first put to him in the late 1970s, Richard responded by saying: "It's untrue. People are very unfair with their criticism and their judgements. I've had girlfriends. But people seem to think that if a bloke doesn't sleep around he must be gay. Marriage is a very special thing to me. I'm certainly not going to do it just to make other people feel satisfied." Richard said: "Even if I got married tomorrow there would be a group of people who would believe what they wanted to believe. All that counts is what your family and friends know and they all trust and respect me. What the people outside think, I have no control over." Richard said that Dando had many likeable qualities and described her as "a very genuine person". He said of Dando's murder: "It is very difficult to understand and I find it all very confusing." He attended her funeral in May 1999 in Weston super Mare, Somerset. Richard has spoken of his friendship with John McElynn, an American former missionary whom he met in 2001 on a visit to New York City. In 2008, Richard said: "John now spends most of his time looking after my properties, which means I don't have to. John and I have over time struck up a close friendship. He has also become a companion, which is great because I don't like living alone, even now." Richard has been a family friend of the Northern Irish broadcaster Gloria Hunniford for over fifty years. When Hunniford's daughter Caron Keating was diagnosed with breast cancer and chose to keep her illness private from the public, Richard was among a small close circle of friends who knew of Keating's condition. When Keating died in April 2004, Richard attended her funeral in Kent and performed his song "Miss You Nights" in tribute to her. In 2006, Richard received a Portuguese Order in which he was appointed Commander of the Order of Prince Henry (ComIH), Richard finished No. 56 in the 2002 100 Greatest Britons list, sponsored by the BBC and voted for by the public. In his 2008 autobiography, Richard wrote that his views on certain issues are less judgemental than when he was younger. He called on the Church of England to affirm people's commitment in same sex marriage. He wrote: "In the end, I believe, people are going to be judged for what they are. It seems to me that commitment is the issue, and if anyone comes to me and says: 'This is my partner – we are committed to each other,' then I don't care what their sexuality is. I'm not going to judge – I'll leave that to God." After Black died in August 2015, Richard described her as "incredibly gifted" and "full of heart". He said: "She was a very special person, and I have lost a very wonderful friend. I will miss her dearly." Richard performed the song "Faithful One" in tribute to Black at her funeral in Liverpool. In 2010, Richard confirmed that he is no longer a resident of the United Kingdom and had been granted citizenship by Barbados. He said: "I'm officially a non resident [of the UK], although I will always be British and proud of it."

Бүкіл ел бойынша жарық мейрамы

1971 жылы Ричард бүкіл ел бойынша Жарық фестивалінің белсенді қолдаушысы болды. Бұл қозғалысты британдық христиандар құрды, олар еркін қоғамның дамуына алаңдады. Ричард Малкольм Маггерридж, Мэри Уайтхаус және епископ Тревор Хаддлстон сияқты танымал тұлғалармен бірге Лондонда "махаббат пен отбасылық өмір үшін, порнография мен моральдық бұзылысқа қарсы" демонстрацияға қатысты. Маггерридж бұқаралық ақпарат құралдарын "көп жағдайда, белгілі бір себептермен қазіргі құлдырау мен дінсіздікті қолдайтындардың қолында" деп сынады. Жарық фестивалінің күресінің бірі – жыныстық мазмұнды фильмдердің өсуі еді. Ричард Лондонның Трафальгар алаңында демонстрацияға жиналған шамамен 30 000 адамның қатарында болды. Олардың наразылығының бір бөлігі жақын мандағы кинотеатрда көрсетіліп жатқан шведтік "Махаббат тілі" атты жыныстық тәрбие туралы фильмге қарсы бағытталды.

Қайырымдылық

1966 жылдың наурыз айынан бастап Ричард табысының кем дегенде оннан бір бөлігін қайырымдылыққа беруді қалыптастырды. Ричард ақшасын қалай пайдалану керектігін түсінуге көмектесетін Киелі кітаптағы екі қағиданы атап көрсетті. Ол былай деді: "Біріншіден, ақшаның өзі емес, ақшаға құмарлықтың бәрі жамандықтардың бастауы. Екіншіден, бізге сеніп тапсырылған нәрсенің жақсы және жауапты басқарушылары болуымыз керек". 1990 жылы Ричард: "Бізде ұсынар нәрсесі барлардың барлығы дайын болуы керек, себебі беруді тоқтатуға болмайды", - деді. Ричард деменцияны зерттейтін Ұлыбританияның Альцгеймер зерттеу қорына қаржылай көмек көрсетті. Ол анасының жағдайы туралы көпшілік алдында сөйлеп, ауру туралы хабардар етуге және қаржы жинауға көмектесті.

Шотландияның тәуелсіздік референдумы

2014 жылдың тамызында Ричард 200 қоғамдық тұлғаның бірі болды, олар The Guardian газетіне Шотландия қыркүйектегі референдумда Ұлыбритания құрамында қалуға дауыс беретініне үміт білдіретін хатқа қол қойды.

Мүлікті іздестіру, тергеу және BBC сот ісі

2014 жылдың тамызында Ричардтың Беркширдегі пәтері Джими Савилл ісінен кейін, жыныстық зәбір көрсету туралы айыптауларды тергеп жатқан Метрополитен полициясының Operation Yewtree операциясына шағым түскеннен кейін тексерілді. Ричард тұтқындалмады және айыптауларды күшпен жоққа шығарды. BBC іздестіру туралы хабарлауы үшін сынға ұшырады. Бұрынғы Бас прокурор, Ривер Главен лорды Макдональд, QC, полиция күштерін "толыққанды беделсіз мінез-құлқы" үшін сынап, оның әрекеттері жарлықты заңсыз етуі мүмкін екенін айтты. Ричард АҚШ ашық теннис турниріне барудан бас тартты, өзі қабылдаған португалдық Альбуфейра қаласының құрметті азаматтығынан бас тартты және Кентербери соборындағы жоспарланған іс-шарасын тоқтатты, себебі ол бұл оқиғаның "жалған айыптаумен көлеңкеленуін" қаламады. Кейін ол Ұлыбританияға оралып, Оңтүстік Йоркшир полициясының қызметкерлерімен ерікті түрде кездесіп, сұраққа жауап берді. Ол ешқашан тұтқындалмады немесе қылмыстық айып тағылмады. Кейіннен Оңтүстік Йоркшир полициясының басты инспекторы Дэвид Кромптон BBC-мен байланысы үшін сынға ұшырап, Ричардтан ашық түрде кешірім сұрады. 2015 жылдың ақпанында Оңтүстік Йоркшир полициясы күдікті қылмыстар бойынша жүргізілген тергеудің ауқымы кеңейгенін және жалғасатынын мәлімдеді. Ричард кейіннен айыптаулардың "абсурдты және жалған" екенін мәлімдеді. Бұл жағдай тәуелсіз есептемеде Оңтүстік Йоркшир полициясының 2014 жылдың тамызындағы пәтерді тексеру туралы BBC-ге хабарлап, әншінің жеке өміріне араласқандығын көрсеткеннен кейін болды. Бұрынғы басты инспектор Энди Троттердің шолуында Оңтүстік Йоркшир полициясы тергеуге алынған адамдардың жеке басын қорғау жөніндегі полициялық нұсқауларды бұзғаны және тексеру күштің беделін түсіргені айтылды. BBC-нің тексеру туралы ақпараты "Евтри" операциясының ішіндегі дереккөзден келгені хабарланды, бірақ Кромптон ақпараттың содан шыққанына сенімді емес екенін айтты. 2016 жылдың мамырында Оңтүстік Йоркшир полициясы Корольдік прокуратурасына дәлелдерді жіберді. Келесі айда CPS "төрт ер адамның 1958-1983 жылдар аралығында жасалған жыныстық зәбір көрсету туралы мәлімдемелеріне қатысты дәлелдерді" қарастырғаннан кейін, Ричардты айыптауға "жеткілікті дәлел" жоқ екенін және оған қарсы қосымша шаралар қабылданбайтынын мәлімдеді. Ричард "жаман айыптаулар мен одан кейін жүргізілген тергеу аяқталғанына қуаныштымын" деді. Бірақ ол бұқаралық ақпарат құралдарының оның атын атауы, айып тағылмағанына қарамастан, оның "тірі әрекетке салынғанын" білдірді. Ричард түсіндірді: "Менің атымды толыққанды ақтау мүмкін емес, себебі CPS саясаты тек 'жеткіліксіз' дәлелдер бар екендігі туралы жалпы мәлімдеме жасауға рұқсат береді. Ешқашан болмаған нәрсенің дәлелі қалай болуы мүмкін?" Кейіннен 22 айлық полиция тергеуі кезінде Ричардты шантаж ету үшін бір адам тұтқындалғаны хабарланды. Қырық жасқа жуық ер адам Ричардтың көмекшілерімен байланысып, ақша алса, "жалған әңгімелер" таратумен қорқытты. 2016 жылдың 21 маусымында BBC Ричардқа даулы хабардан кейін тудырған қиындықтар үшін ашық түрде кешірім сұрады. 2016 жылдың 27 қыркүйегінде Корольдік прокуратура қызметі Ричардты тарихи жыныстық зәбір көрсету туралы айыптау бойынша қудалаудан бас тарту туралы шешімді қолдады. Сот оның екі айыптаушысының өтініші бойынша дәлелдерді қарастырып, Ричардты айыптау туралы шешім дұрыс екенін анықтады. 2016 жылдың қазанында Ричардтың BBC және Оңтүстік Йоркшир полициясына шағымдануы туралы хабарланды. 2016 жылдың 6 қазанында Лондонның Жоғарғы сотына заңдық құжаттар тапсырылды. Кейіннен Оңтүстік Йоркшир полициясы Ричардқа қарсы шағымын аяқтағаннан кейін 400 000 фунт стерлинг төлеуге келісті. 2018 жылдың 12 сәуірінде BBC-ге қарсы сот ісі Жоғарғы сотта басталды. Ричардтың "өте көп" өтемақы талап еткені хабарланды. 13 сәуірде Ричард бір сағаттан астам уақыт куәлік берді, теледидардағы хабарларды "шоқтықтыратын және ренжітетін" деп сипаттады. Оның жазбаша мәлімдемесін оның адвокаттары Simkins LLP онлайн жариялады. 2018 жылдың 18 шілдесінде Ричард BBC-ге қарсы Жоғарғы сотта жеңіске жетіп, 210 000 фунт стерлинг өтемақы алды. 2018 жылдың 15 тамызында BBC сот шешіміне шағымданудан бас тартатынын мәлімдеді. BBC Ричардтың басынан өткен қиындықтар үшін кешірім сұрады. The Guardian газетінің есебуынша, сот ісін ұтып алғаннан кейін BBC-нің заңдық шығындары мен өтемақылар бойынша шығындары 1,9 миллион фунтқа жетті. Джон Леннон Ричард туралы "Клиф пен Шэдоуздан бұрын британдық музыкада тыңдауға тұрарлық ештеңе болған жоқ" деген пікірді білдірген. Оның Ұлыбританиядағы сәтті өнерпаздық және жазбалар мансабы алты онжылдықтан астам уақытқа созылды.

In August 2014, Richard's apartment in Berkshire was searched after a complaint to the Metropolitan Police's Operation Yewtree, which investigated sexual misconduct allegations in the wake of the Jimmy Savile scandal. Richard was not arrested, and strongly denied the allegations. The BBC was criticised for its coverage of the search. The former Director of Public Prosecutions, Lord Macdonald of River Glaven, QC, criticised the police force for its "completely disreputable conduct" and said its action could make the warrant unlawful. Richard pulled out of a visit to the US Open tennis championships, turned down the freedom of his adopted Portuguese home city of Albufeira, and cancelled a scheduled appearance at Canterbury Cathedral because he did not want the event to be "overshadowed by the false allegation". He subsequently returned to the UK and voluntarily met with and was interviewed by members of South Yorkshire Police. He was never arrested or criminally charged. Subsequently, David Crompton, chief constable of South Yorkshire Police, was criticised for his interactions with the BBC, and publicly apologised to Richard. In February 2015, South Yorkshire Police announced that the inquiry into the alleged offences had increased, and would be continuing. Richard subsequently released a statement maintaining that the allegations were "absurd and untrue". The development came a day after an independent report had concluded that South Yorkshire Police had "interfered with the singer's privacy" by telling the BBC about the August 2014 property search. A review by former chief constable Andy Trotter said South Yorkshire Police had breached police guidance on protecting the identity of those under investigation and the handling of the search had dented the force's reputation. The BBC's tip off regarding the search reportedly came from within Operation Yewtree, although Crompton said he could not be certain that the leak originated from there. In May 2016, South Yorkshire Police sent a file of evidence to the Crown Prosecution Service. The following month, the CPS announced that after reviewing "evidence relating to claims of non recent sexual offences dating between 1958 and 1983 made by four men", there was "insufficient evidence" to charge Richard with an offence, and that no further action against him would be taken. Richard said he was "obviously thrilled that the vile accusations and the resulting investigation have finally been brought to a close". But he said his naming by the media, despite not being charged, meant he had been "hung out like live bait". Richard commented: "My reputation will not be fully vindicated because the CPS's policy is to only say something general about there being 'insufficient' evidence. How can there be evidence for something that never took place?" It was subsequently reported that during the 22 month police investigation a man was arrested over a plot to blackmail Richard. The unnamed man in his forties contacted Richard's aides and threatened to spread "false stories" unless he received a sum of money. On 21 June 2016, the BBC apologised publicly to Richard for causing distress after the controversial broadcast. On 27 September 2016, the Crown Prosecution Service announced that the decision not to prosecute Richard over claims of historical sex offences had been upheld. The CPS reviewed the evidence following applications by two of his accusers, and concluded that the decision not to charge Richard was correct. In October 2016, it was reported that Richard was suing the BBC and South Yorkshire Police. Legal papers were filed at the High Court in London on 6 October 2016. South Yorkshire Police later agreed to pay Richard £400,000 after settling a claim he brought against the force. On 12 April 2018, the case against the BBC opened in the High Court. It was reported that Richard was seeking "very substantial" damages. On 13 April, Richard gave evidence for more than an hour, describing the television coverage as "shocking and upsetting". His written statement was made available online by his lawyers, Simkins LLP. On 18 July 2018, Richard won his High Court case against the BBC and was awarded £210,000 in damages. On 15 August 2018, the BBC stated they would not appeal against the judgment. The BBC repeated an apology for the distress that Richard had been through. The Guardian estimated that the BBC's costs for legal fees and damages had reached £1.9 million after losing the case. John Lennon reportedly said of Richard that before Cliff and the Shadows, there had been nothing worth listening to in British music. His successful performing and recording career in the UK has extended over six decades.

Таңдалған теледидар арналары

Жыл Атауы Жалпы көрермендер Канал 1971 Клиффпен қашқындау 5.2 миллион BBC 1972 Іс 5 миллион 1987 Үлкен нокаут турнирі BBC1 1999 Клифф Ричардпен кездесу 11 миллион ITV 2001 Мен өткізіп алған хиттер 6.5 миллион 2008 Пирс сэр Клиффпен кездескен кезде 5.5 миллион 2022 Рождествода Клифф BBC2