Кіріспе
Culture Club – 1981 жылы Лондонда құрылған ағылшын жаңа толқынының тобы. Топ құрамында Бой Джордж (жетекші вокал), Рой Хей (гитара және клавишатура), Майки Крейг (бас гитара) және бұрын Джон Мосс (барабан және перкуссия) болды. Жаңа романтикалық сахнада пайда болған олар 1980-ші жылдардың ең танымал және ықпалды топтарының бірі саналады. 1980 жылдардың басында жұртшылықтың және БАҚ-тың назарын аударған андрогин киім кию стилімен әнші және фронтмен Бой Джордж бастаған топ 50 миллионнан астам жазба сатты, оның ішінде Ұлыбританияда сатылған алты миллионнан астам BPI сертификатталған жазбалар және АҚШ-та сатылған жеті миллионнан астам RIAA сертификатталған жазбалар бар. Олардың хиттеріне "Do You Really Want to Hurt Me", "Time (Clock of the Heart)", "I'll Tumble 4 Ya", "Church of the Poison Mind", "Karma Chameleon", "Victims", "Miss Me Blind", "It's a Miracle", "The War Song", "Move Away" және "I Just Wanna Be Loved" әндері кіреді. Ұлыбританияда олар 1982 және 1999 жылдар аралығында он екі топ 40 хит-сингл жинады, соның ішінде "Do You Really Want to Hurt Me" және "Karma Chameleon" атаулары бар, соңғысы 1983 жылы Ұлыбританияда ең көп сатылған сингл болды және 1984 жылы АҚШ-тың Hot 100 хит-парадында бірінші орынға шықты. "Time (Clock of the Heart)" әні Рок-н-ролл Даңқы залының 500 рок-н-ролл әндерінің тізіміне енді. Олардың екінші альбомы Colour by Numbers әлемде 10 миллионнан астам данада сатылды. Ол Rolling Stone журналының 80-жылдардың 100 үздік альбомы тізіміне кірді және 1001 Albums You Must Hear Before You Die кітабына енді. Олардың он синглі АҚШ-тың 40 үздік орындарына жетті, онда олар MTV кабельдік музыка арнасының арқасында АҚШ-та танымал болған британдық "жаңа музыка" топтарының екінші британдық шабуылымен байланысты. Culture Club музыкасы жаңа толқын мен американдық соул және поптың үйлесімі ретінде сипатталған. Сондай-ақ, оған ямайкалық реггидің кейбір элементтері мен калипсо, сальса және "Karma Chameleon" сияқты басқа стильдер, сондай-ақ кантри музыкасының элементтері кіреді. 1984 жылы Culture Club үздік британдық топ, үздік британдық сингл ("Karma Chameleon") және үздік жаңа суретші үшін Грэмми сыйлығын жеңіп алды. Сол жылы олар топ немесе дуэт бойынша поп-вокал үшін Грэмми сыйлығына ұсынылды. Топ сонымен қатар Халықаралық Жыл Альбомы үшін Канадалық Juno Award сыйлығына ұсынылды. 1985 жылдың қаңтар айында Culture Club сүйікті поп/рок тобы/дуэті/топ бейнесуретшісі үшін Америка музыка сыйлығына ұсынылды, ал 1985 жылдың қыркүйегінде олар "It's a Miracle" бейнесі үшін ең жақсы арнайы эффекттер және ең жақсы көркемдік бағыт үшін екі MTV бейне музыка сыйлығына ұсынылды. 1987 жылы олар Америка музыкалық сыйлығының сүйікті поп/рок тобы/дуэті/топ бейнесуретшісі номинациясына тағы бір ұсыныс алды.
Culture Club are an English new wave band formed in London in 1981. The band comprises Boy George (lead vocals), Roy Hay (guitar and keyboards), and Mikey Craig (bass guitar), and formerly included Jon Moss (drums and percussion). Emerging in the New Romantic scene, they are considered one of the most representative and influential groups of the 1980s. Led by singer and frontman Boy George, whose androgynous style of dressing caught the attention of the public and the media in the early 1980s, the band have sold more than 50 million records, including over six million BPI certified records sold in the UK and over seven million RIAA certified records sold in the US. Their hits include "Do You Really Want to Hurt Me", "Time (Clock of the Heart)", "I'll Tumble 4 Ya", "Church of the Poison Mind", "Karma Chameleon", "Victims", "Miss Me Blind", "It's a Miracle", "The War Song", "Move Away", and "I Just Wanna Be Loved". In the UK they amassed twelve top 40 hit singles between 1982 and 1999, including the number ones "Do You Really Want to Hurt Me" and "Karma Chameleon", the latter being the biggest selling single of 1983 in the UK, and hit number one on the US Hot 100 in 1984. The song "Time (Clock of the Heart)" is included on the Rock and Roll Hall of Fame's list of 500 songs that shaped rock and roll. Their second album, Colour by Numbers, sold more than 10 million copies worldwide. It appeared on Rolling Stone magazine's list of the 100 Best Albums of the 1980s and is also included in the book 1001 Albums You Must Hear Before You Die. Ten of their singles reached the US top 40, where they are associated with the Second British Invasion of British "new music" groups that became popular in the US due to the cable music channel MTV. Culture Club's music has been described as combining new wave and American soul and pop. It also includes some elements of Jamaican reggae and other styles such as calypso, salsa, and, with "Karma Chameleon", elements of country music. In 1984, Culture Club won Brit Awards for Best British Group, Best British Single ("Karma Chameleon"), and the Grammy Award for Best New Artist. They were nominated the same year for the Grammy Award for Pop Vocal by Group or Duo. The band were also nominated for a Canadian Juno Award for International Album of the Year. In January 1985, Culture Club were nominated for an American Music Award for Favorite Pop/Rock Band/Duo/Group Video Artist, and in September 1985, they were nominated for two MTV Video Music Awards for Best Special Effects and Best Art Direction for their video "It's a Miracle". In 1987, they received another nomination for an American Music Award for Favorite Pop/Rock Band/Duo/Group Video Artist.
1981-1983 жж.: Білім алу және ақылды болу үшін сүйсу
1981 жылы Blitz Club-тың тұрақты қатысушысы Бой Джордж Bow Wow Wow тобымен кейде ән айтты, топпен бірге «Лейтенант Лош» сахналық атымен өнер көрсетті. Бұл топтағы жұмысы аяқталғаннан кейін бассист Майки Крейг Culture Club тобын құрып, Джорджты вокалист ретінде шақырды. Содан кейін жаңа топқа барабаншы Джон Мосс (бұрын The Damned және Adam and the Ants тобында ойнаған) және гитарист Рой Хей қосылды. Олар бастапқыда өздерін «Sex Gang Children» деп атады, бірақ бұл атты тез арада тастап, оны басқа топ қабылдады. Әншінің ирландтық гей екенін, бас гитарада қара британдық, гитара мен клавишаларда сары шашты ағылшын, барабанда еврей ойнайтынын түсінген соң, олар «Culture Club» деген атты ойлап тапты. Топ EMI Records компаниясы қаржылаған демо жазбаларды жасады, бірақ лейбл олардан әсерленбеді және топпен келісімшарт жасаспауға шешім қабылдады. Virgin Records демо жазбаларды тыңдап, Ұлыбританияда топпен келісімшарт жасады, олардың альбомдарын Еуропа бойынша шығарды, ал Epic Records Америка Құрама Штаттарында және әлемнің көп бөлігінде олардың альбомдарын шығарды. 1982 жылдың мамыр және маусым айларында «White Boy» және «I'm Afraid of Me» атты екі сингл шығарды, бірақ екеуі де хит-парадқа ілесе алмады. Сол жылдың қыркүйек айында топ үшінші синглын шығарды – регги әуезімен жазылған «Do You Really Want to Hurt Me», ол олардың ең танымал хиттерінің біріне айналды. «Kissing to Be Clever» АҚШ-та 1,5 миллионнан астам дана сатылып, платиналық сертификат алды.
1983-1984 жылдар: сандар бойынша түс
Топтың екінші альбомы Colour by Numbers (Ұлыбританияда №1, АҚШ-та №2) 1983 жылы шықты. Бірінші сингл, "Church of the Poison Mind", қосымша вокалист Хелен Терридің қатысуымен, Ұлыбритания мен АҚШ-тың топ 10-дығына енді. Екінші сингл, "Karma Chameleon", топқа ең үлкен хитін сыйлады, Ұлыбританияда №1 орынға көтерілді (топтың ондағы екінші жолы), ол 1983 жылдың ең көп сатылған синглі атанды және бүгінгі күнге дейін 1,5 миллион дана сатылды. Бұл ән АҚШ-та үш апта бойы №1 орында тұрды, соңында 30 елде №1 орынға ие болды, осылайша 1980-ші жылдардың ең көп сатылған 20 синглінің қатарына кірді. Әлем бойынша жеті миллион дана сатылды, мұқабасында фотограф Дэвид Левин түсірген Бой Джорджтың культты суреті бар. Colour by Numbers альбомынан "Miss Me Blind" (#5 АҚШ), "It's a Miracle" (#4 Ұлыбритания, #13 АҚШ) және "Victims" (#3 Ұлыбритания) сияқты тағы да хистер туды, ол АҚШ-та төрт миллион, ал әлем бойынша тағы бес миллион дана сатылды. Бұл альбом Culture Club-қа Канадада алғашқы алмаз сертификатын алған топ деген мәртебе берді (бір миллион дана сатылғаны үшін). 1984 жылы топ "Үздік топ" номинациясында Brit Award және "Үздік жаңа суретші" номинациясында Grammy Award жүлдесін жеңіп алды, онда Джордж спутник арқылы сөйлеген сөзінде: "Рақмет, Америка. Сіздердің талғамыңыз, стиліңіз бар және жақсы трансвеститті көргенде танисыз" деді. Топтың қосымша вокалисі Хелен Терри жеке альбомы бойынша жұмыс істей бастады, оған Джордж мен Хей "Love Lies Lost" әнін жазды. Екеуі сондай-ақ Beach Boys альбомы үшін "Passing Friend" әнін жазды. Culture Club "Electric Dreams" фильмінің саундтрегі үшін екі ән жазды. Джордж мен Хей "The Dream" және "Love Is Love" әндерін жазды, соңғысы Канадада, Жапонияда және Оңтүстік Америкада сингл ретінде шықты, ал "Love is Love" EP Бразилияда үлкен сәттілікке жетті. Джордж сонымен қатар П. П. Арнольд орындаған "Electric Dreams" әнін жазуға қатысты. Ән 1970-ші жылдардағы Sailor тобының бұрынғы мүшесі Фил Пикеттпен (ол "Karma Chameleon" әнін де бірлесіп жазған және топ үшін жиі клавишада ойнаған) бірлесіп жазылды. Culture Club-тың коммерциялық сәттілігіне қарамастан, топ ішінде күшті қысым болды. Джордж өзінің жаңа танымал болғанынан түскен ақшамен есірткі қолданды. Джордж пен Мосс бір-бірімен романтикалық қарым-қатынаста болды, бұл сол кезде жұртшылық пен бұқаралық ақпарат құралдарына белгісіз болды. Олардың қарым-қатынасы төрт жылдан астам уақытқа созылды және көбінесе шиеленісті болды, екі тараптан да физикалық және ауызша зорлық-зомбылық болды деген күдік туды. Олардың үнемі дауласуы және қарым-қатынастарын жұрттан жасыру қажеттілігі топқа үлкен әсер етті.
1984-1986: От жанып тұрған үйде оянғаннан кейін, сән-салтанаттан жүрегі ауырғанға дейін
1984 жылы топ Waking Up with the House on Fire атты үшінші альбомын шығарды (Ұлыбританияда №2, АҚШ №26), ол дүниежүзі бойынша 2,8 миллион дана сатылды. Ұлыбритания мен АҚШ-та платиналық сертификат алғанымен, бұл альбом алғашқы екі альбомымен салыстырғанда коммерциялық және сын тұрғысынан сәтсіз болды. Альбомда «The War Song» хит-синглі бар, ол Ұлыбританияда 2-орынды, ал АҚШ-та 20-орынды иеленді. «Mistake No. 3» (АҚШ №33) және «The Medal Song» (Ұлыбритания №32) сияқты басқа да синглдар шағын табысқа жетті. Кейін Джордж альбомның жылы қабылдалмағанын, себебі Virgin және Epic компанияларының қысымымен олар шығарған материалдың жартылай дайын болғанын айтты. Оның сөзіне қарағанда, 1984 жылы топ әлемдік турдан шаршап келген еді. 1984 жылдың соңында Бой Джордж Боб Гелдофтың шақыруымен Band Aid жаздырылымына қатысты, ол негізінен халықаралық деңгейде танымал Ұлыбритания және Ирландия жұлдыздарынан құралған. Гелдоф оған қоңырау шалғанда Джордж Нью-Йоркте Дэвид Леттерменнің кешкі шоуында болды, бірақ күнінің соңғы Concorde рейсімен Лондонға үлкеріп, «Do They Know It's Christmas?» әніне вокалды жазған соңғы әнші болды. Бұл ән Ұлыбританиядағы барлық уақыттағы ең көп сатылған сингл атанды және халықаралық деңгейде үлкен сәттілікке ие болды, Африканың бірнеше елінде, әсіресе Эфиопияда ашаршылықтан зардап шеккендерге миллиондаған фунт стерлинг жинады. Мосспен қарым-қатынасын аяқтағаннан кейінгі қайғы-қасіреттер мен топтың қалған мүшелерімен туған шиеленістердің салдарынан Джордж есірткіге көшті. Осының нәтижесінде ол өзін-өзі жоятын есірткіге тәуелді болды, және төрт айдың ішінде марихуанадан героинге ауысты. 1986 жылға қарай Джордж қатыгез тәуелділікке ұшырады. Олардың төртінші студиялық альбомы, 1986 жылғы From Luxury to Heartache (Ұлыбритания №10, АҚШ №32) жазуы соншалықты ұзаққа созылды, продюсер Ариф Мардин бұрынғы міндеттемелеріне байланысты жазбалардан бас тартып, инженер Лью Ханға жазбаларды аяқтауды тапсырды. Дегенмен, алғашқы сингл «Move Away» хитке айналып, Ұлыбританияда 7-орынды, ал АҚШ-та 12-орынды иеленді, және альбом топты бұрынғы сәттіліктеріне қайтаруға мүмкіндік беретіндей көрінді. Бірақ екінші сингл «God Thank You Woman» шыққан кезде Джорджтың есірткіге тәуелділігі туралы хабарлар британдық және американдық таблоидтарда тарала бастады, және екінші сингл хит-парадтарда үлкен әсер қалдыра алмады. Джордж пен Мосс үнемігі қарым-қатынас даулары мен Джорджтың тәуелділігінен туған салдардан кейін бір-бірімен бірге болуды қаламайтын болды. From Luxury to Heartache альбомдары да хит-парадтан жоғалып, альбом шығарылған кезде әлемде миллионнан аз дана сатылды. 1986 жылдың жазында Джордж өзінің есірткіге тәуелді екенін мойындады. Сол жылдың шілдесінде ол героин иелігі үшін британ полициясымен тұтқындалды. Топ тарап, Джордж жеке мансабын бастады, ол бірнеше еуропалық хиттер мен АҚШ-тың Топ 40 хиттеріне ие болды.
1989 жыл
Топ 1989 жылы Тони Гордонның, топтың бұрынғы менеджері және сол кезде Джорджтың менеджері болғаннан кейін қайта бірігуге тырысты. Джордж топпен бірнеше әнді қайтадан орындауға келісті, нәтижесінде жазу сессиялары өтіп, оннан астам ән жазылды, бірақ олар әлі жарық көрген жоқ. Дегенмен Джордж өзінің болашақ жобаларына, атап айтқанда, "More Protein" атты жазбалар компаниясына және "Jesus Loves You" деген жаңа эсид-хаус жобасына көбірек қызығушылық танытты. Қайта бірігу туралы ұсыныс күшін жойды.
19982000, 2002 жылдар
1998 жылы Джордж пен Мосс араздасуларын ұмытып, топ қайта бірігіп, VH1 Storytellers бағдарламасында өнер көрсетумен басталатын қайта ойнау турына шықты. Тур үлкен сәттілікке жетті. Storytellers өнер көрсетісіне негіделген Greatest Moments жинақ альбомы шығарылып, Ұлыбританияда платиналық статусқа ие болды. Ол "I Just Wanna Be Loved" сияқты жаңа әндерді қамтыды, ол Ұлыбританияда 4-орынға ие болды. Дегенмен, олардың жаңа табысы ұзаққа солмады және 1999 жылы шыққан олардың бесінші студиялық альбомы Don't Mind If I Do Ұлыбританияда 64-орынға ғана жетті. Онда "Your Kisses Are Charity" (Ұлыбританияда 25-орын) және "Cold Shoulder" (Ұлыбританияда 43-орын) сияқты шағын сәттілікке жеткен әндер де бар болды. Бұл өнер көрсетісі келесі жылы DVD форматында жарық көрді. 2006 жылғы желтоқсан айында Ұлыбританияда жоспарланған тур өткізілмеді.
2011 жыл
2011 жылдың соңында Джордж үш адамнан тұратын Culture Club тобының құрамында Дубайда және Сиднейде екі тікелей концертке қатысты, соңғысы Жаңа жылдық кеш концерті болды. Бірақ Мосс арқасының жарақатынан кейін қатыса алмады. Дегенмен, Джорджге 3 жыл бұрын виза берілмегендіктен, топ АҚШ-та гастрольдемеді.
2014 жылдан қазіргі уақытқа дейін
2014 жылы топ қайта құрылып, турне және жаңа альбом жариялады. Төрт мүшенің жаңа суреті, сондай-ақ 11 Ұлыбританиядағы концерт күндері топтың ресми сайтында жарияланды. Топ екі апталық жазу сессиясы үшін Испанияға сапар шекті. Жастар тобының жаңа альбомы үшін 18 жаңа трек жазылды. «Tribes» деп аталған жаңа альбом 2015 жылдың басында топтың «Different Man Music» лейблінен (Kobalt Label Services арқылы) шығару жоспарланған. Алайда, жыл соңында альбом әлі шыққан жоқ. 2014 жылдың 19 шілдесінде топ Глазгодағы Комонвелт ойындарының ашылу салтанатына алдын ала Эдинбург қалашығында екі сағаттық концерт берді. Хай тізе операциясынан кейін қалпына келгендіктен, концертте топпен бірге өнер көрсетпеді. Топ «Do You Really Want to Hurt Me» және «Karma Chameleon» әндерін орындады, олар BBC телеарнасында көрсетілді. 2014 жылдың қараша айының ортасында, 21 күндік АҚШ және Ұлыбритания турнесінің басталуына екі күн қалғанда, Culture Club Джорджтың ауыр жұтқыншақ ауруына байланысты турнен бас тартуға мәжбүр болды. Бұл жойылған тур 12 жылдан бері топтың толық құрамымен алғашқы турнесі болуы керек еді. Солтүстік Америка турнесі кейінге шегерілді және 2015 жылдың 17 шілдесінде Канадада басталды. 2015 жылдың 6 наурызында BBC Four телеарнасында «Бой Джордж және Мәдениет клубы: Кармадан апатқа дейін» атты деректі фильм көрсетілді. Бұл бағдарламада 2014 жылы топтың қайта құрылуы және Испанияда жаңа альбомның жазылуы туралы айтылды, сондай-ақ турнен бас тарту туралы хабарланды. 2015 жылғы шағын турның сәттілігіне байланысты Culture Club 2016 жылы 60 қаладан тұратын әлемдік турнеге шықты. Бұл турдің үлкен жетістігі «Live at Wembley: World Tour 2016» DVD/CD/Blu-ray жинағымен аяқталды. 2016 жылдың тамызында топ «Tribes» альбомының шығарылуын тоқтатқанын және онлайн алдын ала тапсырыс бергендерге ақшасын қайтарып беретінін мәлімдеді. 2018 жылы Culture Club маусымнан желтоқсанға дейін АҚШ және Еуропа бойынша гастрольдік сапар жасады. «The Life Tour» деп аталған турде топ өзімен аттас альбомын насихаттады, сонымен қатар B 52s, Том Бейли (бұрынғы Thompson Twins) және Белинда Карлайл (тек Еуропада) сияқты қосымша артистер де қатысты. Джон Мосс бастапқыда топ құрамында болған, бірақ турдың еуропалық бөлігіне қатыспады. Бой Джорджтың өкілі: «Джон Culture Club-тан демалып жатыр, бірақ болашақта есік ашық» деді. 2019 жылдың желтоқсанында Мосс Лондонның Жоғарғы сотына топ үш мүшесіне қарсы сотқа шағым түсірді. Мосс адвокаттарының айтуынша, оған менеджер Пол Кемсли «демалуға» мәжбүрлеген, ол 200 000 фунт стерлингтен астам төленбеген гонорар мен пайданың үлесін талап етуде. Мосс 2021 жылдың мамырында Culture Club-ты ресми түрде тастап кетті. Culture Club 2020 жылдың 19 желтоқсанында COVID-19 пандемиясына байланысты Уэмблидегі SSE Arena-да бүкіл әлемге тікелей трансляцияланатын концерт берді. «Rainbow in the Dark» деп аталған концертте топ өзінің классикалық хиттерін, жаңа материалдарын, соның ішінде Миланың қатысуымен «Karma Chameleon» әнінің жаңа балладалық нұсқасын, Т. Рекстің «Get It On (Bang a Gong)» және Джорджтың Bread тобының «Everything I Own» әнін орындады. Culture Club 2022 жылы Лас-Вегаста тұрақты концерттер берді және АҚШ-тың амфитеатрларында гастрольдік сапар жасады. Олар сонымен қатар 2023 жылдың маусым және шілде айларында Ұлыбританиядағы Род Стюарттың «The Hits» турының ашылу актісі болды. Сонымен қатар, ақпан айында Лас-Вегастағы тұрақты концерттерін жалғастырған Culture Club «The Letting It Go Show» атты АҚШ жазғы турына шықты, оған Ховард Джонс және Berlin артистері де қатысты.
Музыкалық стиль және дамуы
Culture Club – бұл негізінен поп-топ, ол 1980-ші жылдардың басындағы британдық жаңа поп және Жаңа Романтика қозғалыстарымен байланысты. Олар сонымен қатар жаңа толқын ретінде танылды, американдық соул, ямайкалық регги және калипсо, сальса, кантри сияқты басқа стильдерді үйлестірді. Филадельфия Daily News Culture Club-ты перспективті жаңа рок-топ деп сипаттады, ал Los Angeles Times-тан Уильям К. Кноделседер Jr топ туралы: «Жазу индустриясында MTV-нің рекордтық сатуды тікелей арттыру қабілеті туралы пікірталас бар, бірақ осы арнаның Def Leppard, Duran Duran және Men at Work сияқты рок-өнершілерін ұлттық аудиторияға таныстырғаны сөзсіз» деді. 1980-ші жылдары Бой Джордж өзінің Culture Club тобының музыкалық стилі туралы: «Біз рок-н-ролл ойнаймыз және мен оны жақсы көремін, бірақ маған оның өмір салты ұнамайды. Адамдардың басына сыра құйып тастауына мен төзбеймін. Мен рок-н-роллды осылай жек көремін. Бұл жағымсыз және көңілсіз. Біздің ісімізді өте зиялы деп санаймын» деді. The New York Times газетінің музыка сыншысы Стивен Холден «Rock: British Culture Club» мақаласында: «Culture Club соул, рок, фанк, регги және сальсаны ақ, қара және латын стильдерін үйлестіретін музыкаға айналдырады» деп жазды, сондай-ақ: «Мистер О'Доуд топтың ең жақсы әндерін – Motown үлгісіндегі 'Do You Really Want to Hurt Me' және латындық ырғақты 'I'll Tumble 4 Ya' әндерін жарқыратып көрсетті» деді. Star News Culture Club-ты 1980-ші жылдардың «жаңа рок» тобы деп санады; газетте: «Енді сіздер Culture Club және Eurythmics сияқты 80-ші жылдардың ырғақты, «жаңа рок» тобының қалалық заманауи форматтарға оңай сіңіп кететінін көресіз» делінген. AllMusic бас редакторы Стивен Томас Эрлвайн Culture Club-ты жаңа толқын тобы ретінде, ал жалпы алғанда 1980-ші жылдары Америка мен Англиядағы ең табысты поп/рок тобы ретінде сипаттады, сондай-ақ: «1986 жылға қарай топ тарап, жаңа толқын дәуірінің классикасы саналған бірнеше сингл қалдырды» деді. Джордж Culture Club музыкасын былай деп сипаттады: «Біздің мақсатымыз – шығармашылықта еркін болу, жасаған әр нәрсені сәл өзгеше ету. Біз ақ рок пен қара соулдың арасындағы көпір болғымыз келеді», - деп атап өтті ол. «Мен Culture Club-тың барлық халықтар мен азшылықтарды бейнелеуін қалаймын». Топ 1980-ші жылдары АҚШ-тағы Екінші британдық шабуылдың бір бөлігі болды, өйткені Р. Серж Денисов пен Уильям Л. Шурк өздерінің «Tarnished Gold: The Record Industry Revisited» кітабында: «Міне, 1984 жылдың рок-н-ролы келді. Басқыншылардың құрамы Culture Club басшылығымен әртүрлі болды, оның дыбысы «қайта өңделген Смоки Робинсон» немесе «американдық шмальц және классикалық Motown» деп сипатталды», - деді. «Бой Джордждың эпатажды келбеті топты кабельдік теледидардың визуалды талаптарына сай етті». Селма К. Ричардсон өзінің «Балаларға арналған журналдар: ата-аналар, мұғалімдер және кітапханашылар үшін нұсқаулық» атты кітабында Culture Club музыкасын «барлық аудиторияны қамтуға жеткілікті соул және жаңа толқын элементтерін» қамтитын жұмсақ рок деп сипаттады.
In the 1980s, Boy George said about the music style of his band Culture Club, "We play rock 'n' roll and I love rock 'n' roll music but I don't like the lifestyle. I don't like people tipping beer over their heads I just hate rock 'n' roll in that way. It's disgusting and boring. I look at what we're doing as very intelligent." Stephen Holden, music critic for The New York Times, said in his article Rock: British Culture Club, that "Culture Club blends soul, rock, funk, reggae and salsa into a music that programmatically reconciles white, black and Latin styles", adding that, "Mr. O'Dowd made the group's best songs – the Motown flavoured 'Do You Really Want to Hurt Me' and the Latin inflected dance tune 'I'll Tumble 4 Ya' – shine like jewels." Star News considered Culture Club as a 'new rock' band of the 1980s; the newspaper said "Now you see the more rhythm oriented, 'new rock of the 80s,' like Culture Club and the Eurythmics, fitting in more easily with urban contemporary formats." Stephen Thomas Erlewine, senior editor for AllMusic, described specifically Culture Club as a new wave band and generically as the most successful pop/rock group in America and England during the 1980s, adding that, "By 1986, the group had broken up, leaving behind several singles that rank as classics of the new wave era." The music of Culture Club is described by George as, "The aim is to be creatively fluid to make everything we do a little different. We want to be a bridge between white rock and black soul", adding that, "I want Culture Club to represent all peoples and minorities". The band were part of the Second British Invasion of the 1980s in the United States, as R. Serge Denisoff and William L. Schurk said in their book Tarnished Gold: The Record Industry Revisited, "Here comes the rock and roll of 1984. The invaders were a mixed bunch led by Culture Club, whose sound has been described as 'recycled Smokey Robinson' or 'torchy American schmaltz and classic Motown'", adding that, "Boy George's drag queen appearance made the group a natural for the visual demands of cable television". In her book Magazines for Children: A Guide for Parents, Teachers, and Librarians, author Selma K. Richardson said that Culture Club's music is soft rock that contains "enough soul and new wave elements to cover almost all audiences."
Әндер
Kissing to Be Clever (оның ішінде "Time (Clock of the Heart)" – 1982), Лондон және Саффолк, West Central Printing Co. Ltd., distr. Music Sales Ltd.
Colour by Numbers (1983), Лондон және Саффолк, West Central Printing Co. Ltd., distr. Music Sales Ltd.
Waking Up with the House on Fire (1984), Лондон және Саффолк, West Central Printing Co. Ltd., distr. Music Sales Ltd.
From Luxury to Heartache (1986), Virgin Music (Publishers) Ltd., distr. IMP International Music Publications, Эссекс, Англия
Culture Club (10 олардың ең жақсы әндері – 1987), Virgin Music (Publishers) Ltd., distr. IMP International Music Publications, Эссекс, Англия
Ескерту: Алғашқы төрт ән жинағының әрқайсысында толыққанды ресми өмірбаян бар, ол әрқашан жаңартылып тұрады: осылайша, топтың алғашқы төрт альбомына сәйкес, бұл ән жинақтары 1982 жылдан 1986 жылға дейінгі Culture Club тобының алғашқы ресми өмірбаянын көрсетеді.
Colour by Numbers (1983), London & Suffolk, West Central Printing Co. Ltd., distr. Music Sales Ltd.
Waking Up with the House on Fire (1984), London & Suffolk, West Central Printing Co. Ltd., distr. Music Sales Ltd.
From Luxury to Heartache (1986), Virgin Music (Publishers) Ltd., distr. IMP International Music Publications, Essex, England
Culture Club (10 of their best songs – 1987), Virgin Music (Publishers) Ltd., distr. IMP International Music Publications, Essex, England
N. B.: Each of the first four songbooks includes a detailed official biography, which is each time updated: this way, such songbooks, corresponding to the band's first four albums, chronicle the early official biography of Culture Club, from 1982 to 1986.