Қаммилус де Леллис: Науқастардың қамқоршысы және қасиетті әулие

Кіріспе

Италиялық Рим-католик әулие Камилла де Леллис, М. И., (25 мамыр 1550 – 14 шілде 1614) – Италиядан шыққан Рим-католик діни қызметкері, науқастарға күтім көрсетуге арналған Камиллиандықтар діни орденін құрған. Оны 1742 жылы Папа Бенедикт XIV мақұлданды, ал төрт жыл өткен соң, 1746 жылы қасиетті деп жариялады. Де Леллис – аурулардың, ауруханалардың, медбикелердің және дәрігерлердің қамқоршысы. Сондай-ақ, ол құмар ойындарға қарсы да көмекке шақырылады.

Ерте өмір

Камиль де Леллис 1550 жылдың 25 мамырында Буккьяникода (қазіргі Абруццо, сол кезде Неаполь патшалығының бір бөлігі) дүниеге келді. Оның анасы Камилла Компелли де Лаурето оны дүниеге келтіргенде елуге жуық болған еді. Оның әкесі Неаполь және француз патшалық әскерлерінде офицер болған және үйде сирек болған. Де Леллис әкесінің мінезін мұра еткен, ал анасының жасы мен тартымды еместігіне байланысты, өскен сайын оны бақылау қиын болды. Ол 1562 жылы қайтыс болды. Осының салдарынан ол анасының өлімінен кейін оны бағып алған отбасы мүшелерінің назарынан тыс қалды. Жасына қарағанда бойы биік болғандықтан, он үш жасында әкесімен бірге әскери лагерьлер арасында саяхаттауды бастады. Он алты жасында Де Леллис әкесіне қосылып, венециялық армияға қатысты және түріктерге қарсы соғыста шайқасты. Бірнеше жыл әскери қызметтен кейін, оның полкі 1575 жылы таратылды. Ол Римдегі Сан-Джакомо ауруханасына емделуге түсті, бірақ кейіннен ұрысқақ мінезіне байланысты ауруханадан қуылды. Бар мүлкін құмар ойнап жоғалтқаннан кейін, Де Леллис Манфредониядағы капуцин монастырында жұмысшы болып жұмыс істеді; алайда, ол әскерде алған аяқ жарақатынан үнемі зардап шекті, ол жазылмай қойды. Оның агрессивті мінезі мен шектен тыс құмар ойындарына қарамастан, монастырьдың басшысы оның жақсы жағын байқады және оны дамытуға тырысты. Соңында монахтың насихаты оның жүрегіне сіңіп, ол 1575 жылы дінге бет бұрды. Одан кейін капуцин монахтарының жаңадан кірушілеріне қатысты. Алайда, оның аяғындағы жарасы жазылмады және дәрігерлер оны емделмейтін деп жариялады, сондықтан оған бұл орденге қабылдаудан бас тартты. Ол 1584 жылы Петірдің күнінде, Уэльстің Сент-Асаф епископы, Лорд Томас Голдуэллтың қолынан отыз төрт жасында дін қызметкері болып тағайындалды, және Ұлыбританияның соңғы католик епископы. 1594 жылы Де Леллис өзінің дін қызметкерлерін Миланға алып барды, онда олар қаланың басты ауруханасы Ка Гранданың науқастарына көмектесті. 1601 жылы Каницца шайқасында Камиллиандар жарақат алғандарға көмектесіп жатқанда, олар науқастарды қараған және барлық жабдықтары мен керек-жарақтары бар шатыр толығымен қирап, өртенді. Шатырдағы барлық нәрсе жойылды, тек бір Камиллианға тиесілі діни киімнің қызыл кресі ғана сақталды, ол майданда жарақат алғандарға көмектесіп жатқан еді. Камиллиандар бұл оқиғаны Киелі Камиллдің Қызыл Кресіне Құдайдың ризашылығының белгісі деп қабылдады. Өмір бойы Де Леллистің аурулары оған азап сыйлады, бірақ ол ешкімге өзіне қызмет етуге рұқсат бермеді және тұрып, жүре алмағанда науқастарды аралау үшін иеленіп жүрді. Ол 1746 жылы төрт жылдан кейін қасиетті деп жарияланды. 1886 жылы папа Лев XIII оны барлық ауруханалар мен науқастардың қамқоршысы деп жариялады. және 1969 жылғы діни рәсімдердегі өзгерістерде міндетті емес "Естелік" ретінде өзгертілді, сонымен қатар оның қайтыс болған күнінің мерейтойына, 14 шілдеге көшірілді. АҚШ-та бұл қазіргі уақытта 18 шілдеде тойланатын міндетті емес Естелік, өйткені 14 шілдеде Катери Текаквитаның Естелігі бар.

Camillus de Lellis was born on May 25, 1550, at Bucchianico (now in Abruzzo, then part of the Kingdom of Naples). His mother, Camilla Compelli de Laureto, was nearly fifty when she gave birth to him. His father was an officer in both the Neapolitan and French royal armies and was seldom home. De Lellis had his father's temper and, due to his mother's age and retiring nature, she felt unable to control him as he grew up. She died in 1562. As a consequence he grew up neglected by the family members who took him in after her death. Tall for his age, at the age of thirteen he began to accompany his father from one military camp to another. At sixteen, De Lellis joined his father in the Venetian army and fought in a war against the Turks. After a number of years of military service, his regiment was disbanded in 1575. He entered Rome's San Giacomo Hospital for treatment, but was eventually turned out of the hospital because of his quarrelsome attitude. Having gambled away all his possessions, De Lellis took work as a laborer at the Capuchin friary at Manfredonia; he was constantly plagued, however, by a leg wound he received while in the army, which would not heal. Despite his aggressive nature and excessive gambling, the guardian of the friary saw a better side to his nature, and continually tried to bring that out in him. Eventually the friar's exhortations penetrated his heart and he had a religious conversion in 1575. He then entered the novitiate of the Capuchin friars. His leg wound, however, had continued to plague him and was declared incurable by the physicians, thus he was denied admission to that Order. He was ordained at the age of thirty four on Pentecost of 1584 by Lord Thomas Goldwell, Bishop of St Asaph, Wales, and the last surviving Catholic bishop of Great Britain. In 1594 De Lellis led his religious to Milan where they attended to the sick of the Ca' Granda, the main hospital of the city. During the Battle of Canizza in 1601, while Camillians were helping with the wounded, the tent in which they were tending to the sick and in which they had all of their equipment and supplies was completely destroyed and burned to the ground. Everything in the tent was destroyed except the red cross of a religious habit belonging to one of the Camillians who was ministering to the wounded on the battlefield. This event was taken by the Camillans to manifest divine approval of the Red Cross of St. Camillus. Throughout his life De Lellis' ailments caused him suffering, but he allowed no one to wait on him and would crawl to visit the sick when unable to stand and walk. and canonized by him four years later in 1746. In 1886, Pope Leo XIII proclaimed him patron of all hospitals and of the sick. and in the liturgical changes of 1969 to that of an optional "Memorial", when it was also moved to the anniversary of his death, 14 July. In the U. S. A. it is currently an optional Memorial celebrated on 18 July, because on 14 July there is the Memorial of Kateri Tekakwitha.