Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық теолог (1487–1564)
Italian theologian (1487–1564)
Бернардино Очино (1487–1564) – итальян, католик дінде тәрбиеленіп, кейін протестантизмге көшкен және протестанттық реформатор болған.
Bernardino Ochino (1487–1564) was an Italian, who was raised a Roman Catholic and later turned to Protestantism and became a Protestant reformer.
Өмірбаян
Бернардино Очино Сиена қаласында, шаштараз Доменико Очиноның ұлы болып дүниеге келді. Шамамен 1504 жылы, 7 немесе 8 жасында ол Францискан монахтарының орденіне сеніп тапсырылды. 1510 жылдан бастап Перуджада медицинаны оқыды.
Bernardino Ochino was born in Siena, the son of the barber Domenico Ochino, and at the age of 7 or 8, in around 1504, was entrusted to the order of Franciscan Friars. From 1510 he studied medicine at Perugia.
Капуциндерге ауысу
38 жасында Очино 1534 жылы жаңадан құрылған Капуциндер орденіне өтті. Ол кезде ол Хуан де Вальдес, Пьетро Бембо, Виттория Колонна, Пьетро Мартир, Карнесекки сияқты адамдармен жақын дос болды. 1538 жылы ол өз орденінің бас викарийі болып сайланды. 1539 жылы Бембоның ықпалымен ол Венецияға сапар шегіп, сол жылы жарық көрген «Диалогтарында» айқын байқалатын иман арқылы құтылу туралы уағыздар айтты. Оған күдік туды және айыптаулар болды, бірақ 1542 жылдың маусым айында Римде кардинал Джованни Пьетро Карафаның бастамасымен Инквизиция құрылғанға дейін ешқандай шара қабылданбады. Очино Римге шақыру алды және тамыздың ортасында оған бағыну үшін жолға шықты. Өзінің айтуынша, Болоньяда кездескен кардинал Контарини, реакциялық топтың уынан қайтыс болуға жақын болғандықтан, оны Римге барудан тоқтатқан.
At the age of 38, Ochino transferred himself in 1534 to the newly founded Order of Friars Minor Capuchin. By then he was the close friend of Juan de Valdés, Pietro Bembo, Vittoria Colonna, Pietro Martire, Carnesecchi. In 1538 he was elected vicar general of his order. In 1539, urged by Bembo, he visited Venice and delivered a course of sermons showing a sympathy with justification by faith, which appeared more clearly in his Dialogues published the same year. He was suspected and denounced, but nothing ensued until the establishment of the Inquisition in Rome in June 1542, at the instigation of Cardinal Giovanni Pietro Carafa. Ochino received a citation to Rome, and set out to obey it about the middle of August. According to his own statement, he was deterred from presenting himself at Rome by the warnings of Cardinal Contarini, whom he found at Bologna, dying of poison administered by the reactionary party.
Женеваға қашу
Очино Флоренцияға бұрылып, біраз ойланғаннан кейін Альп таулары арқылы Женеваға жол тартты. Оны Джон Кальвин құшақ жайып қарсы алды, және ол екі жылдың ішінде "Предики" атты бірнеше томдық еңбектер жариялады, олар оның дін ауысуын ұғындыруға бағытталған, даулы трактаттар еді. Ол сондай-ақ маркиза Виттория Колоннаға, Клаудио Толомейге және оның сияқты толыққанды қадам жасауға құлшынбаған басқа итальяндық қолдаушыларға да жауап хаттар жолдады. Оның Рим-католик шіркеуімен арадағы жарылыс соңғы болды.
Ochino turned aside to Florence, and after some hesitation went across the Alps to Geneva. He was cordially received by John Calvin, and published within two years several volumes of Prediche, controversial tracts rationalizing his change of religion. He also addressed replies to marchioness Vittoria Colonna, Claudio Tolomei, and other Italian sympathizers who were reluctant to go to the same length as himself. His own breach with the Roman Catholic Church was final.
Аугсбург және Англия
1545 жылы Очино Аугсбургтегі итальяндық протестант қауымының пасторы болды. Осы кезден бастап оның Каспар Швенкфельдпен байланысы орнады. 1546 жылы ол Тринитарианға қарсы Collegia Vicentina жиынына қатысты. 1547 жылдың қаңтарында Аугсбургте императорлық әскерлер Аугсбург диетасы үшін қалаға кірген кезде, ол Аугсбургтен қашуға мәжбүр болды. Очино Англияда пана тапты, онда ол Кентербери соборының пребендарийы болып тағайындалды, Эдуард VI-ның жеке қаражатынан зейнетақы алды және өзінің маңызды еңбегін жазды – «Рим епискобының әділетсіз билігінің трагедиясы немесе диалогы». Бұл мәтін бастапқыда латын тілінде жазылған және қазіргі таңға дейін тек 1549 жылғы епископ Джон Понеттің аудармасы ғана сақталған. Онда диалогтар сериясы келтірілген. Исаның елдігінің таралуына ашуланған Люцифер, шайтандарды кеңеске шақырып, папаны антихрист ретінде орнатуға шешім қабылдайды. Император Фокас басқаратын мемлекет папаның рухани билікті иеленуіне келіседі; басқа шіркеулер қорқытып, мойынұсады; Люцифердің жоспарлары Англияның Генрих VIII және оның ұлының араласуымен толыққандай көрінеді. Очиноның бірнеше уағыздары Анна Кукпен ағылшын тіліне аударылды; ал ол континентте көптеген даулы трактаттар жариялады. Очиноның «Che Cosa è Christo» атты еңбегі 1547 жылы болашақ Англия королевасы Елизавета I-ге латын және ағылшын тілдеріне аударылды.
In 1545 Ochino became minister of the Italian Protestant congregation at Augsburg. From this time dates his contact with Caspar Schwenckfeld. In 1546 he participated in the anti Trinitarian Collegia Vicentina. He was compelled to flee from Augsburg when, in January 1547, the city was occupied by the imperial forces for the Diet of Augsburg. Ochino found asylum in England, where he was made a prebendary of Canterbury Cathedral, received a pension from Edward VI's privy purse, and composed his major work, the Tragoedie or Dialoge of the unjuste usurped primacie of the Bishop of Rome. This text, originally written in Latin, is extant only in the 1549 translation of Bishop John Ponet. The form is a series of dialogues. Lucifer, enraged at the spread of Jesus's kingdom, convokes the fiends in council, and resolves to set up the pope as antichrist. The state, represented by the emperor Phocas, is persuaded to connive at the pope's assumption of spiritual authority; the other churches are intimidated into acquiescence; Lucifer's projects seem fully accomplished, when Heaven raises up Henry VIII of England and his son for their overthrow. Several of Ochino's Prediche were translated into English by Anna Cooke; and he published numerous controversial treatises on the Continent. Ochino's Che Cosa è Christo was translated into Latin and English by the future Queen Elizabeth I of England in 1547.
Цюрих
1553 жылы Мария I таққа отырғаннан кейін Очино Англиядан қуылды. Ол Базельге барды, онда Лелио Соццини және адвокат Мартино Мюралто Очиноны Цюрихтегі итальян шіркеуінің пасторы қылып тарту үшін жіберілді, Очино осы ұсынысты қабылдады. Сол жердегі итальяндық қауымның көп бөлігі Локарнодан келген босқындардан құралды. Очино он жыл бойы сол жерде кітаптар жазды, олар оның айналасындағы дәстүрлі сенімдерден алшақтағанын көрсете бастады. Олардың ең маңыздысы – ерік бостандығын талқылаған «Лабиринт» кітабы, ол сылтаумен кальвинизмнің алдын-ала белгілеу доктринасын құлатты. 1563 жылы Очиноның «Отыз диалогтары» жарияланғанда, ұзақ уақыт бойы жиналған дау басталды, олардың бірінде оның қарсыластары оның көп әйел алуды жорамал ретінде қорғағандығын айтты. Оның ажырасу туралы және Құдайдың үш бірлігіне қарсы диалогтары да дінге қарсы деп есептелді.
In 1553 the accession of Mary I drove Ochino from England. He went to Basel, where Lelio Sozzini and the lawyer Martino Muralto were sent to secure Ochino as pastor of the Italian church at Zürich, which Ochino accepted. The Italian congregation there was composed mainly of refugees from Locarno. There for 10 years Ochino wrote books which gave increasing evidence of his alienation from the orthodoxy around him. The most important of these was the Labyrinth, a discussion of the freedom of the will, covertly undermining the Calvinistic doctrine of predestination. In 1563 a long simmering storm burst on Ochino with the publication of his Thirty Dialogues, in one of which his adversaries maintained that he had justified polygamy under the disguise of a pretended refutation. His dialogues on divorce and against the Trinity were also considered heretical.
Польша және өлім
Очиноға өзін қорғау мүмкіндігі берілмеді және Цюрихтен қуылды. Басқа протестант қалалары қабылдаудан бас тартқаннан кейін, ол сол кезде Еуропадағы ең төзімді мемлекет болған Польшаға бет бұрды. Польшада ұзақ тұрмай, 1564 жылдың 8 тамызында барлық шетелдік діни қарсыластарды қуу туралы жарлық жарияланды. Елден қашып бара жатқанда, ол Пиньчовта обаға ұшырады; төрт баласының үшеуі қайтыс болды; ал өзі, бақытсыздықтан мұңайып, 1564 жылдың соңында Моравиядағы Славковта жалғыздық пен беймәлімдікте қайтыс болды.
Ochino was not given opportunity to defend himself, and was banished from Zürich. After being refused admission by other Protestant cities, he directed his steps towards Poland, at that time the most tolerant state in Europe. He had not resided there long when an edict appeared (August 8, 1564) banishing all foreign dissidents. Fleeing the country, he encountered the plague at Pińczów; three of his four children were carried off; and he himself, worn out by misfortune, died in solitude and obscurity at Slavkov in Moravia, about the end of 1564.
Мұра
Протестанттар арасында Очиноның беделі төмен еді. 1643 жылы Томас Браун оны «De tribus Impostoribus» аңызға айналған апокрифтік, еретикалық трактатының авторы деп айыптады, сондай-ақ көп әйел алуға рұқсат бергенін іс жүзінде іске асырғаны үшін де айыптады. Оның өмірбаяуын жазған Карл Бенрат оны құлшыныспен евангелист және сонымен бірге еркін ізденіске құштар, ойшыл адам ретінде көрсетті. Очиноның суреті – ол үнемі білім алып, алған білімін қайта қарап, диалогтарында өзімен қиын мәселелерді талқылайтын, көбінесе ешқандай нақты сенімге жете алмайтын адам.
Ochino's reputation among Protestants was low. He was charged by Thomas Browne in 1643 with the authorship of the legendary apocryphal heretical treatise De tribus Impostoribus, as well as with having carried his alleged approval of polygamy into practice. His biographer Karl Benrath justified him, representing him as a fervent evangelist and at the same time as a speculative thinker with a passion for free inquiry. The picture is of Ochino always learning and unlearning and arguing out difficult questions with himself in his dialogues, frequently without attaining to any absolute conviction.