Бенджамин Оливер Дэвис: Америка армиясының алғашқы афроамерикандық генералдарының бірі

Кіріспе

Америка Құрама Штаттарының армиясының генералы (1877-1970)

Бенджамин Оливер Дэвис кіші (1 шілде 1877 – 26 қараша 1970) – Америка Құрама Штаттарының армиясының офицері. Америкалық қоғам көбінесе бөлінген кезде, сирек кездесетін қара офицерлердің бірі болған ол 1940 жылы бригадалық генерал шеніне көтеріліп, армияның алғашқы афроамерикалық генерал-офицері атанды. Вашингтон, округтің тумасы Дэвис М-стрит орта мектебінде оқыды, онда мектептің кадеттер корпусына қатысып, алғашқы әскери тәжірибесін алды. Жоғары сыныпта оқығанда Говард университетінің курстарына қатысып, мектептің футбол командасында ойнауға мүмкіндік алды. 1898 жылы бітіргеннен кейін Дэвис Колумбия округінің Ұлттық гвардиясында екінші лейтенант болып қызмет етті, содан кейін Испания-Америка соғысы үшін 8-ші АҚШ ерікті жаяу әскеріне қосылып, бірінші лейтенант шеніне ие болды. Соғыстан кейін Дэвис еріктілерден босатылып, реж. әскерге қарапайым жауынгер ретінде қабылданды. Көп ұзамай ол офицерлік шенге ие болды және 1901 жылы офицерлік емтиханды сәтті тапсырып, кавалерияның екінші лейтенанты болып тағайындалды. Дэвис филиппин-американ соғысы мен Бірінші дүниежүзілік соғыста қызмет етті, онда ерекше басшылық және әкімшілік қабілеттерін көрсетті, бірақ мансабының барысында жиі қанағаттандырмайтын қызметтерге жіберілді. Әскердегі сегрегация салдарынан, тарихи қара колледждердегі әскери ғылым профессоры сияқты беделді емес қызметтерге тағайындалғаннан басқа, ол қара офицерлердің санаулы бірі болғандықтан, шен беруде кешігулерге және кәсіби білім беруге ұсыныстарды мақұлдамауға да тап болды, мысалы Америка Құрама Штаттарының Армия Команды және Баш штаб колледжі. Осы қиындықтарға қарамастан, Дэвис армияның ақ нәсілді иерархиясымен жұмыс істеп, бірте-бірте шенді көтеріле келе жоғары техникалық және тактикалық шеберліктің үлгісін көрсетті. 1930 жылы полковник шеніне көтеріліп, 1938 жылдан 1940 жылға дейін Нью-Йорк Ұлттық гвардиясының 369-шы жаяу әскер полкіне (кейін 369-шы зениттік артиллерия полкіне) басшылық етті. Зейнетке шығуға жақын болғанымен, 1940 жылғы АҚШ президенттік сайлауы кезіндегі саяси жағдайлар, АҚШ-тың Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуы үшін қара нәсілді азаматтардың қолдауын алу қажеттілігі және Дэвистің өзінің ұзақ жылдар бойына жеткен жетістіктері оның бригадир генерал шеніне көтерілуіне әкелді. Ол 4-ші кавалерия бригадасының, 2-ші кавалерия дивизиясының ұйымдастырылуы мен оқытылуы кезінде командалық жасақта болды, сондай-ақ дивизия командирінің міндетін атқарды. 1941 жылы 64 жасқа толғандықтан міндетті зейнеткерлік жасына жетті, бірақ соғыс кезінде қара түсті бөлімшелерді тексеру және нәсілдік интеграцияны қоса алғанда, саясаттар бойынша бағалаулар мен ұсыныстар беру үшін әрекеттегі қызметте қалды. Дэвис 1948 жылы зейнеткерлікке шығып, Вашингтон қаласында тұрды. 1953 жылдан 1961 жылға дейін Америкалық шайқас ескерткіштері комиссиясының мүшесі болды. Кейін Дэвис өзінің бір қызымен бірге тұру үшін Чикагоға көшіп барды. 1970 жылы 26 қарашада Ұлы көлдердегі әскери-теңіз ауруханасында қайтыс болды. Дэвис Арлингтон ұлттық зиратында жерленді. Дэвистің балаларының арасында АҚШ Әуе күштеріндегі алғашқы қара нәсілді генерал Бенджамин О. Дэвис кіші болды.

Benjamin Oliver Davis Sr. (July 1, 1877 – November 26, 1970) was a career officer in the United States Army. One of the few black officers in an era when American society was largely segregated, in 1940 he was promoted to brigadier general, the army's first African American general officer. A native of Washington, D. C., Davis attended M Street High School, where he obtained his first military experience by participating in the school's corps of cadets program. During his senior year, he also enrolled in courses at Howard University, which enabled him to play on the school's football team. After his 1898 graduation, Davis served briefly as a second lieutenant in the District of Columbia National Guard before joining the 8th U. S. Volunteer Infantry for the Spanish–American War and receiving his commission as a first lieutenant. After the war, Davis was discharged from the volunteers and joined the regular army as a private. He soon became a non commissioned officer, and in 1901 passed the commissioning exam and received appointment as a second lieutenant of Cavalry. Davis served in the Philippine–American War and World War I, in which he demonstrated noteworthy leadership and administrative ability, but found himself frequently shunted to less than desirable assignments as his career progressed. In addition to receiving less prestigious assignments such as professor of military science at historically black colleges because of segregation in the army, as one of only a handful of black officers he also experienced delays in promotions and disapproval of recommendations for professional education such as the United States Army Command and General Staff College. Despite these challenges, Davis worked within the army's white hierarchy to attain a record of superior technical and tactical proficiency as he slowly rose through the ranks. He was promoted to colonel in 1930, and commanded the New York National Guard's 369th Infantry Regiment (later the 369th Anti Aircraft Artillery Regiment) from 1938 to 1940. Though he was near retirement, political considerations during the 1940 United States presidential election, the need to obtain the support of black citizens for U. S. involvement in World War II and Davis's own long record of accomplishments led to his promotion to brigadier general. He commanded 4th Cavalry Brigade, 2nd Cavalry Division during its organization and training, and also served as acting division commander. He attained the mandatory retirement age of 64 in 1941, but remained on active duty to perform wartime inspections of black units and offer observations and recommendations on policies including racial integration. Davis retired in 1948 and resided in Washington, D. C. He was a member of the American Battle Monuments Commission from 1953 to 1961. Davis later moved to Chicago to reside with one of his daughters. He died at Great Lakes Naval Hospital on November 26, 1970. Davis was buried at Arlington National Cemetery. Davis's children included Benjamin O. Davis Jr., the first black general in the United States Air Force.

Ерте өмір және білім

Дэвис 1877 жылдың 1 шілдесінде Вашингтон қаласында Луис П. Х. Дэвис пен Генриетта (құрметті есімі Стюарт) Дэвистің үшінші баласы ретінде дүниеге келгенін айтты. Бала кезінде "Олли" деп аталған ол Вашингтонның ЛеДройт Парк ауданында өсті және Лукреция Мотт мектебінде білім алды. Дэвис Вашингтондағы М-стрит орта мектебінде оқыды, онда бейсбол мен футбол ойнады және футбол командасының капитаны болды. Ол сондай-ақ кадеттер бағдарламасына қатысты, онда қалалық орта мектептер мергендік, жаттығулар мен салтанатты шаралар, сондай-ақ әскери дағдылар бойынша жарысқан әскери бөлімдер құрды. Дэвис Кадеттік B ротасының командирі ретінде капитан шеніне жетті, бірақ заманауи деректердің барлығы оның кадет капитаны болғанын көрсетеді. Оның батальонын басқарған кадет майоры Уильям О. Дэвис болды, бұл қателікке себеп болуы мүмкін. Әкесі Ішкі істер министрлігінде хабаршы болып жұмыс істесе, анасы медбике болғандықтан, оны орта мектепті бітіргеннен кейін колледжге түсуге ынталандырды.

Ерте мансап

Жоғары мектепте оқып жүрген кезінде Дэвис Колумбия округінің Ұлттық гвардиясының 1-ші бөлек батальонының D ротасында екінші лейтенант болып тағайындалды. 1898 жылы орта мектепті бітіргеннен кейін Дэвис толық уақытты әскери қызметке түсуді жоспарлады. Ол АҚШ Әскери академиясына түсуге өтініш берді, ал әкесі үкіметтік лауазымындағы байланыстары арқылы президент Уильям МакКинли әкімшілігінен тағайындау алуға мүмкіндік болатынына үміттенді, бірақ аға Дэвиске сол кезде қара нәсілді кадетті тағайындау мүмкін емес екені хабарланды. 1898 жылдың маусымында испан-американ соғысы үшін құрылған афроамерикандық бөлімше – 9-шы АҚШ ерікті жаяу әскер полкінің капитаны Джесси М. Ли Дэвисті шақырып, оны офицерлік шен беруге қарастырды. Дэвис қажетті медициналық комиссиядан өтті, бірақ Ли Дэвистің жас болуына байланысты ұсынысын кері қайтарып алды. Ол кейін Дэвиске офицерлік шен емес, қарапайым сарбаздық шен беруді ұсынды, бірақ Дэвис одан бас тартты. Содан кейін афроамерикандық 8-ші АҚШ ерікті жаяу әскер полкінің ақ офицері капитан Робертсон Палмер, егер Дэвис Палмер басқаратын ротаға қажетті алпыс сарбазды жинауға көмектессе, оған офицерлік шен беретінін айтты. Палмер мен Дэвис тез арада ротасын толықтырды, ал 1898 жылдың 13 шілдесінде Дэвис 8-ші АҚШ ерікті жаяу әскер полкінің G ротасының бірінші лейтенанты болып тағайындалды. Ол жақын арада батальонының адъютанты болып тағайындалды, сонымен қатар әскери сот күтіп тұрған тұтқындарға жауапты офицер болып қызмет етті және 1898 жылдың қазанынан бастап полк 1899 жылдың наурыз айында таратылғанға дейін Форт-Томас (Кентукки штаты) және Чикамауга паркінде (Джорджия штаты) орналасты. 1900 жылдың соңында Дэвистің бөлімшесіне сол кезде АҚШ армиясындағы санаулы афроамерикандық офицерлердің бірі – лейтенант Чарльз Янг басшылық етті. Янг Дэвисті ынталандырып, офицерлік емтиханға қатысатын пәндерді, әсіресе математиканы үйренуге көмектесті, себебі Янг АҚШ Әскери академиясында оқыған кезінде математикадан нашар білген. 1901 жылдың басында Дэвис медициналық комиссиядан өтті және Форт-Левенвортта өткізілген бірқатар емтихандарды тапсырды. 1901 жылдың 2 ақпанында Дэвис кавалерияның екінші лейтенанты болып тағайындалды. Ол алғашқы офицерлік бағалау есебінде «керемет» деген баға алды, ал оның полк командирі полковник Сэмюэл Уайтсайд кейін Дэвиске полктің бірнеше ақ офицері оны өз бөлімдеріне тағайындауға тырысқанын айтты. Дэвис сарбаздарымен жеке немесе эмоционалдық байланыс орнатпағанымен, олар оны жоғары бағалады, көптері оны әскери тәртіпке қатысты қатал, бірақ жақсы көрілетін адам деп сипаттады. F эскадроны 1902 жылдың тамызында АҚШ-қа оралды, ал Дэвис Вайоминг штатындағы Форт-Вашакиде орналасты, онда ол бірнеше ай М эскадронымен де қызмет етті. Кейіннен ол полк адъютанты және арнайы міндеттерді орындайтын бірнеше топтың командирі болды, соның ішінде қару-жарақ, инженерлік, байланыс және жұмылдыру. Дэвис сонымен қатар гарнизонның азық-түлік қорын толықтыру үшін аң ауына шығатын бірнеше топты басқарды. Аң ауына шығу топтарын ұйымдастырғанда Дэвис әрбір сарбаздың кем дегенде бір рет қатысуын қамтамасыз етуге тырысты, оларды із кесу және жерді бағдарлау сияқты сарбаздық дағдыларға үйретті. Дэвистің Вайомингтегі қызметі жалғасқан кезде, оның қосымша міндеттері әр түрлі уақытта посттық сауда офицері, сарбаздарға азаматтық білім беру офицері, Форт-Вашаки посттық адъютанты, квартирмейстері және комиссары болды. Ол осы тапсырмаларды үнемі жақсы орындады, оның тиімділік есептері оның жоғары басқарушылық және әкімшілік қабілеттерін көрсететін. Дэвис сонымен қатар кавалерия жаттығу ережелерін және шағын қаруды ату ережелерін зерттеу сияқты кәсіби даму шараларына қатысты, онда ол оқыту кезінде осы салалардағы біліктілігінің жоғары деңгейіне жетіп, соңғы емтиханнан босатылды.

While in high school, Davis received his commission as a second lieutenant in the District of Columbia National Guard's Company D, 1st Separate Battalion. After graduating from high school in 1898, Davis planned to enter full time military service. He applied for admission to the United States Military Academy, and his father hoped the contacts he had made in his government position would enable him to secure an appointment through President William McKinley's administration, but the senior Davis was informed that appointing a black cadet was not feasible at that time. In June 1898, Captain Jesse M. Lee of the 9th United States Volunteer Infantry Regiment, an African American unit raised for the Spanish–American War, recruited Davis and considered him for an officer's commission. Davis passed the required physical exam, but Lee withdrew his offer because of Davis's youth. He subsequently offered Davis a non commissioned officer's appointment, which Davis rejected. Captain Robertson Palmer, a white officer in the African American 8th U. S. Volunteer Infantry, subsequently offered Davis a commission if Davis helped him recruit the sixty soldiers necessary to man the company Palmer was slated to command. Palmer and Davis quickly recruited their company, and on July 13, 1898, Davis was commissioned as a first lieutenant in the 8th U. S. Volunteer Infantry's Company G. He was soon appointed as his battalion's adjutant, in addition to duty as officer in charge of prisoners awaiting court martial, and was stationed at Fort Thomas, Kentucky, and Chickamauga Park, Georgia, from October 1898 until the regiment was disbanded in March 1899. In late 1900, Davis's unit was commanded by Lieutenant Charles Young, one of a handful of African American officers serving in the U. S. military at that time. Young encouraged Davis and tutored him in the subjects covered on the officer candidate test, especially mathematics, which had been Young's weakest subject while a student at the United States Military Academy. In early 1901 Davis passed the physical exam and the battery of tests that were administered at Fort Leavenworth. On February 2, 1901, Davis was commissioned a second lieutenant of Cavalry. He received an "excellent" rating on his first officer evaluation report, and his regimental commander, Colonel Samuel Whiteside, later told Davis that several of the regiment's white officers thought so highly of him that they attempted to have him assigned to their units. While Davis was not known for developing personal or emotional bonds with his soldiers, they still regarded him highly, with most describing him as stern with respect to military discipline, but well liked. Troop F returned to the U. S. in August 1902, and Davis was stationed at Fort Washakie, Wyoming, where he also served for several months with Troop M. He subsequently served as regimental adjutant and commander of several details that performed special duties, including ordnance, engineering, signal, and recruiting. Davis also led several hunting parties on which the garrison relied to supplement their food rations. In organizing hunting parties, Davis endeavored to ensure that each soldier got to participate at least once in order to train them on soldier skills including tracking and land navigation. As Davis's service in Wyoming continued, his additional duties included at different times post exchange officer, civilian education officer for enlisted men, and adjutant, quartermaster, and commissary of the Fort Washakie post. He consistently excelled in these assignments, with his efficiency reports routinely indicating his superior management and administrative abilities. Davis also participated in professional development activities including study of the Cavalry Drill Regulations and Small Arms Firing Regulations, in which he attained such a high level of proficiency during instruction that he was exempted from final testing.

Еңбек жолы

Дэвис 1905 жылдың 28 ақпанында бірінші лейтенант болып тағайындалды. 1905 жылдың сәуір айында ол Небраска штатының Форт-Робинсон қаласындағы 10-атқыштар полкіне тағайындалды. 1905 жылдың қыркүйегінде Дэвис Уилберфорс колледжінде әскери ғылым және тактика профессоры болып тағайындалды, бұл дәстүрлі афроамерикандық жоғары оқу орны еді. Дэвис бұл тағайындаманы ұнатпады, себебі Уилберфорс методисттік мекеме болды, ал ол дінге сенбеді. Мектеп президенті Джошуа Х. Джонс, Дэвис Уилберфорске келгеннен кейінгі бірінші жексенбіде шіркеуге бармағанын сұрағанда, Дэвис оған қатысу ниеті жоқ екенін айтты. Ол сондай-ақ Джонсқа, егер ол Дэвистің шешіміне наразы болса, оның қайта тағайындалуын сұрауы керек екенін айтты, өйткені Дэвис өз полкінде қызмет етуді артық көреді. Дэвис пен Джонс арасындағы дау жалғасты, Дэвис үйінде алкогольдік сусындар сақтаған сияқты әрекеттері арқылы ресми тәртіпті бұзды, ал Джонс Дэвиске әскери ғылымды аптасына үш сағаттан артық оқытуға рұқсат бермеді. Ақырында дау АҚШ Соғыс министрлігіне жетті, онда тергеушілер Дэвистің негізді шағымдары бар екенін, бірақ екі адам арасындағы көптеген проблемалар Дэвистің Джонстан "артық талаптар қоюынан" туындағанын анықтады. Дэвистің Уилберфорстағы қосымша міндеттеріне Колумбия Ұлттық гвардиясының 1-ші жеке батальоны үшін тұрақты армия инспекторы және оқуды бағалаушы болып жұмыс істеу кірді. Дэвис батальонға жыл сайын жазғы оқу кезеңінде барып, нұсқаулар беріп, оқуды бақылап, дайындық деңгейін тексеріп отыратын. DC Ұлттық гвардиясының басшылары Дэвистің назары мен біліктілігін бағалады және оның қолдауы үшін Соғыс министрлігіне үнемі өтініш білдіріп отырды. Нәтижесінде, оның Уилберфорстағы қызметі және 1-ші жеке батальонмен қосымша міндеті 1908 жылы әдеттегі үш жылдық мерзімін аяқтағаннан кейін бір жылға ұзартылды. Уилберфорстағы тағайындамасын аяқтағаннан кейін Дэвис 1909 жылдың қарашасына дейін 9-атқыштар дивизиясында қысқа уақыт қызмет етті, содан кейін Либериядағы АҚШ әскери атташесі болып тағайындалды. АҚШ елшісі Эрнест А. Лионның ұсынысы бойынша, Дэвис Либерияда Либерияның әскери күштерін оқытуға жауапты болды. Дэвис Либерия әскерінің нашар дамығанын және үйлесімді басқару және бақылау жүйесінің жоқтығын байқады. Ол өз көзімен көрген оқиғалардың бірі - Либерияның әскери министріне жалақысын төлемегендіктен наразылық білдірген бүлік болды. Ол сондай-ақ Либерия әскерінің дәстүрлі емес әдістерді қолданатынын, соның ішінде қарсыласатын тайпаны аштықпен бағындыруын көрді. Дэвис Либерия әскерін екі офицер мен үш сержанттан тұратын американдық кадрлардың басшылығымен қайта ұйымдастыруды ұсынды. Бұл ұсыныс қабылданбады, бірақ Либерия үкіметі кейін Дэвиске өздерінің әскерінде тағайындауды ұсынды. Дэвис АҚШ Соғыс министрлігінің екі елге де конституциялық түрде қызмет ете алмайтындығын білдіргеннен кейін бас тартты. Либериядағы елдің климаты және сол кездегі тағам мен су Дэвистің ауыруына себеп болды, сондықтан 1911 жылы ол басқа жерге тағайындалуды өтінді. Ол 1911 жылдың қарашасында АҚШ-қа оралды, ал 1912 жылдың қаңтарында Вайоминг штатындағы Форт Д. А. Расселге орналасқан I взводының 9-шы кавалериясына тағайындалды. 1913 жылы 9-шы кавалерия Мексика революциясы кезінде орын алған шекаралық шабуылдарды болдырмау үшін Мексика-АҚШ шекарасын Нью-Мексикодағы Хачита мен Аризонадағы Ногалес арасында қарауылдауға тағайындалды, ал Дэвис полктің B взводына қолбасшылық етуге тағайындалды. 1915 жылдың ақпан айында Дэвис қайтадан Уилберфорс колледжіне әскери ғылым және тактика профессоры болып тағайындалды және 1915 жылдың желтоқсанында капитандыққа көтерілді. 1917 жылдың басында Дэвис колледждегі жағдай, негізінен оның президенті мен оның арасындағы студенттік тәртіпке қатысты мәселелер бойынша туындаған шиеленіс, оны өз міндеттерін тиімді орындауға мүмкіндік бермейтінін айтып, әскер бөлімшесіне қайта тағайындалуын сұрады. Соғыс министрлігі Дэвисті қайта тағайындады, бірақ сонымен қатар Уилберфорс президентіне наразылығын білдірді, оны алмастыруды тағайындамады.

Davis was promoted to first lieutenant on February 28, 1905. In April 1905, he was assigned to the 10th Cavalry Regiment at Fort Robinson, Nebraska. In September 1905, Davis was assigned as professor of military science and tactics at Wilberforce College, a traditionally black institution of higher learning. Davis disliked the assignment because Wilberforce was a Methodist institution, and he was not religious. When the school's president, Joshua H. Jones, questioned Davis's absence from church on the first Sunday after arriving at Wilberforce, Davis stated that he had no intention of attending. He also told Jones that if he was unhappy about Davis's decision, he should request Davis's reassignment, since Davis preferred to serve with his regiment. Davis and Jones continued to quarrel, with Davis violating protocol through activities including keeping alcoholic beverages in his home, and Jones refusing to allow Davis to teach military science more than three hours per week. The dispute eventually reached the United States Department of War, where investigating officers concluded that Davis had legitimate complaints, but that many of the problems between the two men stemmed from Davis making "excessive demands" of Jones. Davis's additional duties while at Wilberforce including serving as the regular army inspector and evaluator of training for the District of Columbia National Guard's 1st Separate Battalion. Davis visited the battalion annually during its summer training period so he could provide instruction, supervise training, and inspect readiness. D. C. National Guard leaders appreciated Davis's attention and proficiency, and continued to solicit the War Department for his support. As a result, his assignment at Wilberforce and his additional duty with the 1st Separate Battalion were extended for a year after he had completed the usual three year tour in 1908. After completing his Wilberforce assignment, Davis served briefly with the 9th Cavalry until November 1909, when he was posted as U. S. military attaché in Liberia. Recommended for the post by U. S. ambassador Ernest A. Lyon, on whom Davis had previously made a favorable impression, in Liberia Davis was responsible for training Liberia's military forces as part of a larger U. S. effort to prevent invasion by the European powers during the period of African colonization. Davis's judgment was that Liberia's military was inept, and that it lacked a coherent command and control structure. Among the events he witnessed was a mutiny in which soldiers threatened Liberia's Secretary of War over nonpayment of wages. He also observed Liberia's military employ unconventional methods, including subduing a rebellious tribe by starving it into submission. Davis suggested reorganizing Liberia's military under an American cadre of two officers and three noncommissioned officers. The proposal was not accepted, but Liberia's government subsequently offered Davis an appointment in their military. Davis declined after obtaining a U. S. Department of War opinion that he could not constitutionally serve both countries. The country's climate and the food and water that were then available in Liberia caused Davis to become ill, and in 1911 he requested reassignment. He returned to the United States in November 1911, and in January 1912 was assigned to Troop I, 9th Cavalry, stationed at Fort D. A. Russell, Wyoming. In 1913, the 9th Cavalry was assigned to patrol the Mexican United States border between Hachita, New Mexico, and Nogales, Arizona, to prevent the cross border raids that were taking place during the Mexican Revolution, and Davis was assigned to command the regiment's Troop B. In February 1915, Davis was again assigned to Wilberforce College as professor of military science and tactics, and he was promoted to captain in December 1915. In early 1917, Davis requested reassignment to a troop unit, arguing that the circumstances at the college, chiefly friction between its president and him over issues including student discipline, left him unable to perform his duties effectively. The War Department reassigned Davis, but also made its displeasure with Wilberforce's president known by not assigning a replacement.

Кейінгі мансап

1917 жылы Дэвис Филиппин аралдарындағы Форт-Сотсенбургтегі 9-шы кавалерия полкіне тағайындалды. Бірінші дүниежүзілік соғысқа армия дайындалып, кеңейген кезде Дэвис 1917 жылы уақытша майор, ал 1918 жылы уақытша подполковник болып тағайындалды. Филиппиндегі осы қызмет кезінде Дэвис полктің жабдықтау бөліміне қолбасшылық етті, пост квартирмейстері қызметін атқарды, 3-ші эскадрильяға, содан кейін 1-ші эскадрильяға басшылық етті және пост провист маршалы болып жұмыс істеді. 1920 жылы Америка Құрама Штаттарына оралғаннан кейін Дэвис капитандық шеніне қайта оралды, бірақ көп ұзамай тұрақты подполковник шеніне көтерілді. Одан кейін ол Тюскеги институтына әскери ғылымдар мен тактика пәнінің профессоры болып тағайындалды. Дэвис мектептің Армия резервіндегі офицерлерді даярлау корпусының (ROTC) бағдарламасын басқарды, қатысушылардың тәртібін нығайтып, бағдарлама туралы халықтың білуін арттыра отырып, негізгі жаяу әскер пәндерінен оқытуды ұйымдастырды. Осы қызметте болған кезінде Дэвис жылдық бағалауларда жоғары көрсеткіштерге ие болды, ал Тускегидегі тексеруден кейін Төртінші корпус аймағының командирі Дэвид С. Шенкс ROTC бағдарламасымен және Дэвистің басшылық қабілетімен өте әсерленгенін айтты. 1924 жылы Дэвис Огайо штатының Кливленд қаласындағы Огайо Ұлттық гвардиясының афроамерикалық бөлімшесі – 372-ші жаяу әскер полкінің 2-ші батальонында аға оқытушы болып тағайындалды. Аға оқытушы ретінде Дэвис жеке және ұжымдық оқу жоспарларын жасауға жетекшілік етті және батальон офицерлері мен сержанттары роталарының сарбаздарына оқытуды жүргізген кезде бақылау жасады. 1929 жылдың қыркүйегінде Дэвис Уилберфорс колледжіне әскери ғылымдар мен тактика пәнінің профессоры және мектептің ROTC бағдарламасының командирі болып қайта оралды. 1930 жылы ол полковник шеніне көтерілді. 1931 жылы Дэвис қайтадан Тюскеги институтына әскери ғылымдар мен тактика пәнінің профессоры және ROTC бағдарламасының командирі болып тағайындалды. 1930-1933 жылдардың жаз айларында Дэвис Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза болған афроамерикалық сарбаздардың аналары мен жесірлерін Еуропадағы олардың қабіріне саяхатқа алып жүрді. Бұл жұмысы үшін ол Соғыс министрінен және армияның бас квартирмейстерінен алғыс хаттар алды. 1938 жылдың сәуір айында Дэвис Нью-Йорк Ұлттық гвардиясының 369-шы полкінің аға оқытушысы болып тағайындалды. Дэвис бұл қызметте ұзақ болған жоқ, өйткені мамыр айында губернатор Герберт Х. Леман оны Ұлттық гвардия полковнигі етіп тағайындады және полкке қолбасшылық етуге тағайындады. Ол шілдеде қолбасшылық міндетін қабылдап, өзінің толыққанды афроамерикалық полкін жеке және ұжымдық жаттығуларда, соның ішінде жылдық жазғы лагерьтерде басқарды. Ол қолбасшылық еткен кезде 369-шы жаяу әскер полкі 369-шы зениттік артиллерия полкі болып қайта құрылды.

In 1917, Davis was assigned to the 9th Cavalry at Fort Stotsenburg, Philippine Islands. As the army expanded for World War I, Davis was promoted to temporary major in 1917 and temporary lieutenant colonel in 1918. During this posting to the Philippines, Davis successively commanded the regiment's Supply Troop, served as post quartermaster, commanded 3rd Squadron and then 1st Squadron, and served as post provost marshal. After returning to the United States in 1920, Davis returned to his permanent rank of captain, but was soon afterwards promoted to permanent lieutenant colonel. He was then assigned to the traditionally black Tuskegee Institute as professor of military science and tactics. Davis commanded the school's Army Reserve Officers' Training Corps program, and was responsible for providing instruction in basic infantry subjects while developing discipline in participants and increasing public awareness of the program. Davis received above average annual evaluations while in this assignment, and after an inspection at Tuskegee, Fourth Corps Area commander David C. Shanks noted he was favorably impressed with both the ROTC program and Davis's leadership. In 1924, Davis was posted to duty as senior instructor with 2nd Battalion, 372nd Infantry Regiment, an African American unit of the Ohio National Guard, in Cleveland, Ohio. As senior instructor, Davis supervised the development of plans for individual and collective training and oversaw the battalion's officers and noncommissioned officers as they provided instruction to the soldiers of their companies. In September 1929, Davis returned to Wilberforce College as professor of military science and tactics and commander of the school's ROTC program. In 1930, he was promoted to colonel. In 1931, Davis was again assigned to Tuskegee Institute as professor of military science and tactics and commander of the ROTC program. During the summer months of 1930 to 1933, Davis escorted pilgrimages of black World War I Gold Star mothers and widows to the burial places of their loved ones in Europe. His work on this effort was recognized with letters of commendation from the Secretary of War and the army's Quartermaster General. In April 1938, Davis was assigned as senior instructor of the 369th Regiment a unit of the New York National Guard. Davis served in this assignment only briefly, because in May, Governor Herbert H. Lehman commissioned him as a colonel in the National Guard and appointed him to command the regiment. He took command in July, and led his all black regiment during its individual and collective training, including annual summer encampments. While he was in command, the 369th Infantry was reorganized as the 369th Anti Aircraft Artillery Regiment.

Бас офицер

АҚШ әскері Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуға дайындалып, кеңейе бастаған кезде, бірнеше афроамерикандық көшбасшылар қара түсті солдаттардың қатарын арттыруды, сондай-ақ оларға бұрын берілмеген офицерлік лауазымдар мен басшылыққа мүмкіндік беруді жақтады. Олар Дэвистің бригадир-генерал шеніне көтерілуін де талап етті. Армия басшылары 1940 жылдың соңында полковниктер тізіміне Дэвистің есімін қоспады, оның міндетті зейнет жасына жақын екенін мәлімдеді. Президент Франклин Д. Рузвельт үшінші мерзімге сайлау кампаниясында афроамерикандық дауыс берушілердің қолдауын ұнату қажеттігін түсінген соң, қазан айының соңында Дэвистің шенін көтеру туралы шешімін қайта қарастырып, оны бригадир-генерал шеніне ұсынды. Рузвельттің штабы Дэвистің есімі бастапқы тізімнен қатемен алынып қалғанын мәлімдеді. Дэвис 1940 жылдың 25 қазанында генерал-офицер болып тағайындалды, ол АҚШ армиясының алғашқы афроамерикандық генералы болды. 1941 жылдың қаңтарында Дэвис Канзас штатындағы Форт Райлидегі 2-ші кавалерия дивизиясының 4-ші кавалерия бригадасының қолбасшысы болды. Дэвис бригаданың соғысқа дайындығын, жеке және ұжымдық оқуларын, сондай-ақ офицерлерді іріктеу мен білім беруді бақылады. Ол сонымен қатар жоғары тұрған генерал-майор Терри де ла Меса Аллен болмаған кезде дивизия командирінің міндетін атқарды. Бірнеше айдан кейін Дэвис бұл қызметтен кеткен кезде Аллен Дэвистің тамаша басшылық қабілетін мойындап, Соғыс министрлігіне 4-ші бригаданың ұйымдастырылуы мен оқуы баяу басталғанын, бірақ күшті аяқталып, жақын арада шайқасқа дайын болатынын хабарлады. 1941 жылдың маусым айында армия штабының бастығы генерал Джордж Маршалл Дэвиске шілдеде міндетті зейнетке шығу мерзімінен кейін де қызмет етуге дайын екенін сұрады. Маршаллдың жоспары бойынша Дэвис армияның бас инспекторының көмекшісі болып тағайындалатын еді, ол қара түсті бөлімдердің кеңейтілуіне байланысты туындайтын мәселелерді анықтау және шешуге жауапты болатын. Дэвис келісімін берді, 31 шілдеде зейнетке шықты және 1 тамызда қайтадан әскери қызметке шақырылды. 1941 жылдан 1944 жылға дейін Дэвис армиядағы афроамерикандық бөлімдерді тексеру сапарларын жасады, оның ішінде 1942 жылдың қыркүйегінен қарашасына дейін және 1944 жылдың шілдесінен қарашасына дейін Еуропа театрларына сапарлар жасады. Бас инспектор кеңсесінде қызмет еткен кезінде Дэвис сонымен қатар Негр әскерлері саясаты жөніндегі кеңесші комитетіне мүше болды, онда ол қанша қара түсті әскер шақырылуы, қаншасы офицерлік лауазымдарға оқытылуы және қара түсті бөлімдер қалай қолданылуы керек деген ұсыныстар жасады. 1943 жылдың ортасында Дэвис Либерияның АҚШ-қа жасаған мемлекеттік сапары кезінде кетіп бара жатқан президент Эдвин Барклей мен сайланған президент Уильям Табманның әскери көмекшісі болып тағайындалды. 1944 жылдың 10 қарашасында Дэвис Еуропа операциялар театрының байланыс аймағының командирі генерал-лейтенант Джон С.Х. Лидің арнайы көмекшісі болып қайта тағайындалды. Еуропа операциялар театрында қызмет еткен кезінде Дэвис қара түсті бөлімдерді жұмысқа орналастыруға қатысты мәселелерді шешу жөніндегі жұмысын жалғастырды, соның ішінде қара түсті сарбаздарды жауынгерлік бөлімдердегі сарбаздардың орнына көбірек пайдалануды жақтады. Еуропа операциялар театрында бір жылдан астам қызмет еткеннен кейін, Дэвис 1945 жылдың қарашасында Вашингтонға оралды. 1946 жылдың ақпан айында ол армияның бас инспекторының көмекшісі болып тағайындалды. 1947 жылдың қазан айында ол Армия хатшысының арнайы көмекшісі болып тағайындалды. Бұл лауазымда ол армиядағы афроамерикандықтардың рөліне қатысты саясатты қарастырып, ұсыныстар жасады, соның ішінде сегрегацияны жою жоспарларын да қарастырды. 1948 жылдың 26 шілдесінде президент Трумэн 9981-ші жарлыққа қол қойды, ол АҚШ қарулы күштеріндегі нәсілдік кемсітушілікті жойды. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін Дэвис Вашингтонда тұрды. 1953 жылдың шілдесінен 1961 жылдың маусымына дейін ол Америка шайқас ескерткіштері комиссиясының мүшесі болып қызмет етті. Комиссия мүшесі ретінде ол ардагерлерді еске алу және ескерткіштер мен мемориалдарды ашу мақсатымен АҚШ және Еуропаға көптеген сапарлар жасады. Оның күш-жігері Еуропадағы алты әскери зиратты жоспарлауға, салуға және ашуға үлкен үлес қосты. Кейін Дэвис Чикагоға көшіп, қызы Эльнорамен бірге тұрды. Дэвис 1970 жылдың 26 қарашасында Ұлы көлдердегі әскери-теңіз ауруханасында қайтыс болды.

With the U. S. military beginning to expand in expectation of entering World War II, several black leaders advocated for the increased enlistment of black soldiers as well as opportunities for commissions and leadership roles that had previously been denied to them. These advocates also pushed for Davis to be promoted to brigadier general. Army leaders did not include Davis on a list of colonels slated for promotion in late 1940, claiming that he was too close to the mandatory retirement age of 64. With President Franklin D. Roosevelt recognizing the need to attract black voters to his campaign for a third term, in late October he reconsidered the decision not to promote Davis and recommended him for advancement to brigadier general, with Roosevelt's staff making the claim that Davis had been inadvertently omitted from the original list. Davis was promoted on October 25, 1940, becoming the first African American general officer in the United States Army. In January 1941, Davis became commanding general of 4th Cavalry Brigade, 2nd Cavalry Division at Fort Riley, Kansas. Davis oversaw the brigade's preparations for entry into the war, including individual and collective training, and non commissioned and commissioned officer selection and education. He also served as acting division commander during the absence of his superior, Major General Terry de la Mesa Allen Sr. When Davis departed this assignment several months later, Allen attested to Davis's superior leadership when he reported to the War Department that 4th Brigade had made a slow start in getting organized and trained, but was finishing strong and would soon be prepared for combat. In June 1941, General George C. Marshall, the army's chief of staff, inquired whether Davis was willing to continue serving beyond his mandatory retirement date in July. Marshall's plan was for Davis to serve as an assistant to the army's inspector general, with specific responsibility for identifying and resolving concerns arising from the expanded use of segregated black units. Davis accepted, retired on July 31, and was recalled to active duty on August 1. From 1941 to 1944, Davis conducted inspection tours of African American units throughout the army, including visits to the European theater of the war from September to November 1942 and July to November 1944. While serving in the Office of the Inspector General, Davis also served on the Advisory Committee on Negro Troop Policies, where he made recommendations on issues including how many black troops would be enlisted, how many would be trained as officers, and how black units would be employed. In mid 1943, he was assigned as military aide to both outgoing President Edwin Barclay and President elect William Tubman during a Liberian state visit to the United States. On November 10, 1944, Davis was reassigned as special assistant to Lieutenant General John C. H. Lee, commander of Communications Zone, European Theater of Operations. While serving in the European Theater of Operations, Davis continued his work to resolve issues related to the employment of black units, including advocating for the greater use of black soldiers as replacement troops for units in combat. After serving in the European Theater of Operations for more than a year, in November 1945 Davis returned to Washington, D. C. In February 1946, he was assigned as assistant to the army's inspector general. In October 1947, he was assigned as special assistant to the Secretary of the Army. In this posting, he was responsible for policy review and recommendations with respect to the role of African Americans in the army, including plans for desegregation. On July 26, 1948, President Truman issued Executive Order 9981 which abolished racial discrimination in the United States armed forces. In retirement, Davis resided in Washington, D. C. From July 1953 to June 1961, he served as a member of the American Battle Monuments Commission. As a member of the commission, he made numerous trips around the United States and to Europe to commemorate veterans and dedicate monuments and memorials. His efforts were a significant part of planning, constructing, and dedicating six military cemeteries in Europe. Davis later moved to Chicago, where he resided with his daughter Elnora. Davis died at Great Lakes Naval Hospital on November 26, 1970.

Растық қатынастар және нәсілдік бөлінудің жойылғаны

Кейбір тарихшылар, соның ішінде Рассел Вейгли, Дэвисті жеке жетістіктері үшін емес, маңызды тұлға ретінде қарастырады, себебі армия оны көбінесе аса беделді емес деп саналатын тапсырмаларға тағайындады, бірақ оның танымалдылығы афроамерикалықтар үшін теңдік және сегрегациядан арылу бағытындағы прогрестің көрсеткіші болды. Тарихшы Джеффри Л. Джонс Дэвистің нәсілдік қатынастар саласындағы мұрасын, әскери және жалпы қоғамдағы теңдік үшін жанама түрде күш білдіруге мүмкіндік берген, көлеңкеде қалуға дайын адам ретінде бағалады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ әскери және саяси басшылары пайдаланған Дэвис, генерал-офицерлік шендерге өсуіне көмектескен саяси факторларды түсінді, бірақ ол осы мүмкіндікті елдегі қара халыққа қатысты жағдайды жақсартуға бағытталған қадам ретінде қабылдады. Соғыс аяқталғаннан кейін Дэвистің қажеттілігі болмады, сондықтан ол зейнетке жіберілді. Дэвис Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ұсынған көптеген өзгерістер армия басшылары тарапынан уақытша деп есептелді, бірақ президент Трумэн армияны сегрегациядан арылтуға кіріскеннен кейін олар заңмен бекітілді. Дэвистің сол кезде американдық өмірді бақылаған ақ нәсілділердің иерархиясында жұмыс істеуге дайындығы және 1950-1960 жылдардағы азаматтық құқықтар қозғалысына қатыспауы оны тарихта одан да маңызды тұлға ретінде танылуына кедергі келтірді, бірақ ол көмектескен шағын прогресс армияны болашақ дамуға дайындады.

Мұра

1943 жылы Дэвис Атланта университетінен құрметті заң ғылымы докторы (LL. D.) дәрежесін алды. Дэвис зейнеткерлікке шыққан кезде тұрған Колумбия округіндегі 1721 S Street NW мекенжайындағы үйі, Cultural Tourism DC африкалық американдық мұра жолының бір бөлігі болып табылады. 1993 жылы Дэвис Форт-Ливенворт Даңқ залына енгізілді. Бұл зал 1969 жылы құрылған және Форт-Ливенвортта қызмет етіп, армия тарихына, мұрасына және дәстүріне үлкен үлес қосқан көрнекті әскерилерді марапаттайды. 1997 жылы АҚШ пошта қызметі Дэвистің құрметіне 32 центтік марка шығарды. 2003 жылы Огайо тарихи қоғамы Дэвистің мансабына арналған ескерткіш тасты Уилберфорс университетіне орнатты. Тақтаның алдыңғы және артқы жағында оның көптеген жетістіктері, соның ішінде Уилберфорстағы қызметі, полк командирі лауазымы және бригадир-генерал шеніне көтерілуі көрсетілген. Дэвис мансабының басында Вайоминг штатындағы Форт Д.А. Расселде (қазіргі Фрэнсис Э. Уоррен әуе күштері базасы) қызмет еткен. 2022 жылы базаның 90-шы зымырандық қанаты Дэвис тұрған офицерлік үйді, 64-ші пәтерді, оның есімімен атап, ескерткіш тақта ашу рәсімімен бірге салтанатты шара өткізді. Олардың қызы Олив 1905 жылы дүниеге келді және Ұлттық теңіз одағының «Пилот» журналының редакторы Джордж В. Стрейтордың әйелі болды. 1919 жылы Дэвис Уилберфорс университетінің ағылшын тілі профессоры Сара «Сэди» Овертонға үйленді. Олар 1966 жылы оның қайтыс болуына дейін бірге өмір сүрді.