Екінші дүниежүзілік соғыстағы афроамерикалық әскери ұшқыштар

Кіріспе

Екінші дүниежүзілік соғыста соғысқан африкалық американдық әскери ұшқыштар (жауынгерлік және бомбалаушылық) және авиаторлар тобы – Tuskegee Airmen /tʌsˈkiːɡiː/. Олар АҚШ Әскери-әуе күштерінің (ААӘК) 332-ші жауынгерлік тобы мен 477-ші бомбалау тобының (орташа) құрамында болды. Бұл атау сонымен қатар навигаторларға, бомбалаушыларға, механиктерге, нұсқаушыларға, экипаж басшыларына, медбикелерге, аспазшыларға және басқа да қолдау қызметкерлеріне де қолданылады. Tuskegee Airmen жаудың ұшақтарынан американдық бомбалаушыларды сәтті қорғағандары үшін жоғары бағаланды. Топ үш рет «Ерекше бірлік» аталымымен марапатталды. АҚШ-тағы барлық қара нәсілді әскери ұшқыштар Griel, Kennedy, Moton, Shorter және Tuskegee әуеайлақтарында оқытылды. Олар Tuskegee институтында (қазір Tuskegee университеті) білім алды, ол Алабама штатының Tuskegee қаласының жанында орналасқан. 922 ұшқыштан бесеуі Гаити әуе күштерінен, ал біреуі Тринидадтан келген. Сондай-ақ, Доминикан Республикасында және Ямайкада туған ұшқыштар да болды. 99-шы іздеу-жою эскадрильясы (кейін 99-шы жауынгерлік эскадрильясы) – алғашқы қара нәсілді ұшқыштар эскадрильясы және шетелге алғаш рет жіберілген (1943 жылдың сәуірінде Солтүстік Африкаға, кейін Сицилияға және Италияның басқа аймақтарына). 332-ші жауынгерлік топ, бастапқыда 100-ші, 301-ші және 302-ші жауынгерлік эскадрильяларын қамтыды, ол алғашқы қара нәсілді ұшқыштар тобы болды. Олар 1944 жылдың басында Италияға жіберілді. 477-ші бомбалау тобы Солтүстік Американың B-25 Mitchell бомбалаушыларымен оқытылғанмен, ешқашан жауынгерлік қимылдарға қатыспады. 1944 жылдың маусым айында 332-ші жауынгерлік топ ауыр бомбалаушыларды сүйемелдеу миссияларын орындауды бастады, ал 1944 жылдың шілдесінде 99-шы жауынгерлік эскадрильясы қосылғаннан кейін, төрт жауынгерлік эскадрильясы болды. 99-шы жауынгерлік эскадрильясы бастапқыда Curtiss P-40 Warhawk ұшақтарымен жабдықталды. 332-ші жауынгерлік топ және оның 100-ші, 301-ші және 302-ші жауынгерлік эскадрильялары алғашқы жауынгерлік миссиялары үшін Bell P-39 Airacobra (1944 жылдың наурызы), кейін Republic P-47 Thunderbolt (1944 жылдың маусым-шілдесі) және соңында ең көп танылған ұшақ – Солтүстік Америка P-51 Mustang (1944 жылдың шілдесі) ұшақтарымен жабдықталды. 332-ші жауынгерлік топтың ұшқыштары P-47 ұшақтарының құйрықтарын қызыл түске бояғанда «Қызыл құйрықтар» деген лақап ат пайда болды. Tuskegee Airmen-ді ерекшелейтін қызыл белгілерге P-51 ұшақтарының мұрындағы қызыл жолақтар және қызыл эпеннаж жатты; P-51B, C және D Mustang ұшақтары қызыл винт бұрауыштарымен, сары қанат жолақтарымен және толығымен қызыл құйрық беттерімен ұқсас түс схемаларымен ұшты. Tuskegee Airmen – АҚШ Қарулы күштеріндегі алғашқы африкалық американдық әскери ұшқыштар. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде көптеген АҚШ штаттарында қара нәсілді американдықтар әлі де Джим Кроу заңдарына бағынып өмір сүрді, ал АҚШ әскерилері, сондай-ақ федералды үкіметтің көп бөлігі нәсілдік сегрегацияға ұшырады. Tuskegee Airmen армияның ішінде де, сыртында да кемсітуге ұшырады.

African American military pilots during World War II

The Tuskegee Airmen /t//ʌ//s/'/k//iː//ɡ//iː/ was a group of African American military pilots (fighter and bomber) and airmen who fought in World War II. They formed the 332nd Fighter Group and the 477th Bombardment Group (Medium) of the United States Army Air Forces (USAAF). The name also applies to the navigators, bombardiers, mechanics, instructors, crew chiefs, nurses, cooks, and other support personnel. The Tuskegee airmen received praise for their excellent combat record earned while protecting American bombers from enemy fighters. The group was awarded three Distinguished Unit Citations. All black military pilots who trained in the United States trained at Griel Field, Kennedy Field, Moton Field, Shorter Field, and the Tuskegee Army Air Fields. They were educated at the Tuskegee Institute (now Tuskegee University), located near Tuskegee, Alabama. Of the 922 pilots, five were Haitians from the Haitian Air Force and one pilot was from Trinidad. It also included an airman born in the Dominican Republic and one born in Jamaica. The 99th Pursuit Squadron (later the 99th Fighter Squadron) was the first black flying squadron, and the first to deploy overseas (to North Africa in April 1943, and later to Sicily and other parts of Italy). The 332nd Fighter Group, which originally included the 100th, 301st and 302nd Fighter Squadrons, was the first black flying group. It deployed to Italy in early 1944. Although the 477th Bombardment Group trained with North American B 25 Mitchell bombers, they never served in combat. In June 1944, the 332nd Fighter Group began flying heavy bomber escort missions and, in July 1944, with the addition of the 99th Fighter Squadron, it had four fighter squadrons. The 99th Fighter Squadron was initially equipped with Curtiss P 40 Warhawk fighter bomber aircraft. The 332nd Fighter Group and its 100th, 301st and 302nd Fighter Squadrons were equipped for initial combat missions with Bell P 39 Airacobras (March 1944), later with Republic P 47 Thunderbolts (June–July 1944) and finally with the aircraft with which they became most commonly associated, the North American P 51 Mustang (July 1944). When the pilots of the 332nd Fighter Group painted the tails of their P 47s red, the nickname "Red Tails" was coined. The red markings that distinguished the Tuskegee Airmen included red bands on the noses of P 51s as well as a red empennage; the P 51B, C and D Mustangs flew with similar color schemes, with red propeller spinners, yellow wing bands and all red tail surfaces. The Tuskegee Airmen were the first African American military aviators in the United States Armed Forces. During World War II, black Americans in many U. S. states were still subject to the Jim Crow laws and the American military was racially segregated, as was much of the federal government. The Tuskegee Airmen were subjected to discrimination, both within and outside of the army.

Өмірбаян

Тюскеги авиаторларына дейін ешбір афроамерикалық АҚШ әскери ұшқышы болған емес. 1917 жылы афроамерикалық ерлер әуеден бақылаушы болуға тырысты, бірақ олар қабылданбады. Бірінші дүниежүзілік соғыста афроамерикалық Юджин Буллард американдық бөлімде қызмет етуге рұқсат етілмегендіктен француз әуе күштерінде қызмет етті. Оның орнына Буллард француз әскерімен бірге пікірсайысқа қатысты. Бірінші дүниежүзілік соғыста афроамерикалық жалдамалы әскерлерге жасалған нәсілдік дискриминация екі он жылдан астам уақыт бойы әскери авиаторлар ретінде әскери қызметке түсуге және оқуға ниет білдірген афроамерикалықтардың жақтаушылық қозғалысын тудырды. Бұл күш-жігерді Ұлттық түсті адамдар қауымдастығының (NAACP) өкілі Уолтер Уайт, кәсіби одақтардың басшысы А. Филип Рэндольф және судья Уильям Х. Хасти сияқты көрнекті азаматтық құқықтар лидерлері жетекшілік етті. Соңында 1939 жылдың 3 сәуірінде Конгресс 18-ші заңды қабылдады, онда сенатор Гарри Х. Шварцтың афроамерикалық ұшқыштарды оқытуға қаражат бөлу туралы түзетуі бар болды. Соғыс министрлігі қара нәсілді американдықтарды оқытуға дайын азаматтық ұшқыштар мектептерінің қаражатына ақша салуға қол жеткізді. Соғыс департаментінің дәстүрі мен саясаты афроамерикалықтарды ақ офицерлер құрамындағы жеке әскери бөлімшелерге бөлуді талап етті, бұрынғы 9-шы және 10-шы кавалериялық полктер, 24-ші және 25-ші жаяу әскер полктері сияқты. Авиациялық оқуға қаражат бөлінген кезде, пилот-курсанттарға мүмкіндіктер ашылды, олардың саны осы ескі бөлімшелердің тізімінен азайды. 1941 жылы Соғыс департаменті мен Әуе корпусы, АҚШ Әуе күштеріне айналуға үш ай қалғанда, қысымға ұшырап, бірінші толыққанды қара ұшқыштар бөлімін – 99-шы іс-қимыл эскадрильясын құрды. Таңдау саясатының шектеулілігіне байланысты, жағдай афроамерикалықтар үшін үмітсіз болды, өйткені 1940 жылы АҚШ Халық санағы бюросы елде бар болғаны 124 афроамерикалық ұшқыш бар екенін хабарлады. Бірақ, қатаң талаптарға қарамастан, біліктілігі жетерлік ер адамдардан көптеген өтініштер түскендіктен, қабылдау саясаты күрт сәтсіздікке ұшырады. Көптеген үміткерлер 1938 жылдың желтоқсан айының соңында басталған Азаматтық ұшқыштарды даярлау бағдарламасына (CPTP) қатысқан. Тускеги университеті 1939 жылдан бері осы бағдарламаға қатысып келеді.

Before the Tuskegee Airmen, no African American had been a U. S. military pilot. In 1917, African American men had tried to become aerial observers but were rejected. African American Eugene Bullard served in the French air service during World War I because he was not allowed to serve in an American unit. Instead, Bullard returned to infantry duty with the French. The racially motivated rejections of World War I African American recruits sparked more than two decades of advocacy by African Americans who wished to enlist and train as military aviators. The effort was led by such prominent civil rights leaders as Walter White of the National Association for the Advancement of Colored People, labor union leader A. Philip Randolph and Judge William H. Hastie. Finally, on 3 April 1939, Appropriations Bill Public Law 18 was passed by Congress containing an amendment by Senator Harry H. Schwartz designating funds for training African American pilots. The War Department managed to put the money into funds of civilian flight schools willing to train black Americans. War Department tradition and policy mandated the segregation of African Americans into separate military units staffed by white officers, as had been done previously with the 9th Cavalry, 10th Cavalry, 24th Infantry Regiment and 25th Infantry Regiment. When the appropriation of funds for aviation training created opportunities for pilot cadets, their numbers diminished the rosters of these older units. In 1941, the War Department and the Army Air Corps, under pressure — three months before its transformation into the USAAF — constituted the first all black flying unit, the 99th Pursuit Squadron. Because of the restrictive nature of selection policies, the situation did not seem promising for African Americans, since in 1940 the U. S. Census Bureau reported there were only 124 African American pilots in the nation. The exclusionary policies failed dramatically when the Air Corps received an abundance of applications from men who qualified, even under the restrictive requirements. Many of the applicants had already participated in the Civilian Pilot Training Program, unveiled in late December 1938 (CPTP). Tuskegee University had participated since 1939.

Бірінші ханымның ұшуы

Тускегидегі ұшқыштық бағдарламаға үлкен жарнама келді, қашан бірінші ханым Элеонора Рузвельт 1941 жылғы 29 наурызда оны тексеріп, афроамерикалық бас азаматтық нұсқаушы С. Альфред "Chief" Андерсонмен бірге ұшқанда. 1929 жылдан бері ұшып келе жатқан және мыңдаған жаңа ұшқыштарды даярлауға жауапты Андерсон, өзінің құрметті жолаушысын Piper J 3 Cub ұшағымен жарты сағатқа көтерілді. Қонақтан кейін ол шаттықпен: "Иә, сіз жақсы ұша аласыз", - деді. Бірінші ханымның ұшуына байланысты туған қыжыл-құйықтардың әсері соншалық болды, осы оқиға жиі ЦПТП бағдарламасының Тускегиде басталуы деп қате айтылады, тіпті бағдарлама бұл кезде бес айдан астам уақыттан бері жұмыс істеп келген болатын. Элеонора Рузвельт Джулиус Розенвальд қорының мүшесі ретіндегі өкілеттігін пайдаланып, Мотон Филдтің құрылысын қаржыландыруға көмектесу үшін 175 000 долларлық несие алды.

Құрылу

1941 жылдың 22 наурызында 99-шы жеделдету эскадрильясы Иллинойс штатының Рантул қаласындағы Чанут әуежайында ұшқыштарсыз құрылды. 24-ші және 25-ші жаяу әскер полктерінен 14 қара нәсілді сержанттар оқушыларды басқаруға және бақылауға көмектесу үшін Чанут әуежайына жіберілді. Ақ офицер, армия капитаны Гарольд Р. Мэддукс, 99-шы истребитель эскадрильясының алғашқы командирі болып тағайындалды. 271 сарбаздық құрамнан тұратын топ 1941 жылдың наурыз айында Чанут әуежайында әуе кемелерін күту жұмыстарына оқуға кірісті, кейін 1941 жылдың шілдесінде Алабама штатындағы базаларға ауыстырылды. Оқытудың техникалық деңгейі соншалық, бөлек сыныптар құру мүмкін емес деп есептелді. Бұл шағын топ Алабама штатындағы Тускеги әуежайында құрылған басқа қара эскадрильялардың ядросын құрады. Сарбаздар оқудан өткен кезде, бес қара нәсілді жігіт авиация курсанттары ретінде Чанут әуежайындағы офицерлерді даярлау мектебіне (ОТС) қабылданды. Атап айтқанда, Вашингтондан Элмер Д. Джонс, Дадли Стивенсон және Джеймс Джонсон; Иллинойстан Нельсон Брукс және Питтсбургтен Уильям Р. Томпсон ОТС-ті сәтті аяқтады және алғашқы қара Армия Әуе корпусы офицерлері болып тағайындалды. 1941 жылдың маусым айында 99-шы жеделдету эскадрильясы Алабама штатының Тускеги қаласына көшірілді және елдегі жалғыз қара ұшқыштар эскадрильясы болды, бірақ әлі ұшқыштары болмады. Атақты ұшқыштар Тускеги университетінің (бұрынғы Тускеги институты) маңындағы Гриел, Кеннеди, Мотон, Шортер және Тускеги әскери әуежайларында жаттықтырылды және толық әскери қолдауға ие болды. 1941 жылдың 19 шілдесінде он үш адам авиация курсанттарының алғашқы тобын (42 С) құрады және Тускеги институтында ұшуға дайындыққа кірісті. Мотон әуежайында алғашқы дайындықтан кейін олар жақын маңдағы Тускеги әскери әуежайына, батысқа қарай 16 шақырым жерге, операциялық типтерге ауысу үшін көшірілді. Осылайша, Тускеги әскери әуежайы бір жерде ұшқыштарды даярлаудың үш кезеңін (негізгі, озық және ауысу) жүзеге асыратын жалғыз армиялық мекемеге айналды. Бастапқы жоспар бойынша бір уақытта 500 адамға арналған. 1942 жылдың ортасына қарай, онда тек екі эскадрилья оқып жатқан болса да, Тускегиде одан алты есе көп адам орналасты. Тускеги әскери әуежайы ақ пилоттарды даярлауға арналған, мысалы, 64 шақырым қашықтықтағы Максвелл әуежайы сияқты басқа да әуежайларға ұқсас болды. Контрактты африкалық-американдық мердігер McKissack and McKissack, Inc. компаниясы жүзеге асырды. Компанияның 2000 жұмысшысы, Алабама штатының жұмыспен қамту басқармасы және АҚШ армиясы әуежайды алты айдың ішінде салды. Құрылысқа 1 663 057 АҚШ доллары жұмсалды. Ұшқыштар сол кездегі жалғыз екі қара офицердің бірі болған капитан Бенджамин О. Дэвистің басқаруына берілді. Оқу кезінде Тускеги әскери әуежайының алғашқы командирі майор Джеймс Эллисон болды. Эллисон Тускегидегі әскери бағдарламаға қажетті құрылыстарды ұйымдастыруда үлкен жетістіктерге жетті. Алайда, ол 1942 жылдың 12 қаңтарында ауыстырылды, себебі оның афроамерикандық күзетшілері мен әскери полициясының жергілікті ақ нәсілді азаматтарға қатысты полиция билігі бар екенін талап еткені айтылды. Оның орнын полковник Фредерик Кимбл басты, ол Тускеги әуежайының жұмысын бақылады. Жаңа армия ережелеріне қайшы, Кимбл Алабама штатындағы жергілікті әдет-ғұрыптарға құрмет көрсету үшін далада бөлінуді сақтады, бұл саясат ұшқыштарға ұнамады. Сол жылы Кимблдің орнына Әуе корпусы директоры майор Ноэл Ф. Пэриш тағайындалды. Сол кездегі кең таралған нәсілшілдікке қарсы, Пэриш әділ және ашық ойлы болды және Тускеги ұшқыштарына ұрыста қызмет етуге рұқсат беру үшін Вашингтонға өтініш жасады. АҚШ армиясының қатаң нәсілдік бөлінуі күрделі техникалық мамандықтар бойынша дайындық қажеттіліктеріне байланысты өзгерді. Бұл процестің ерекшелігі - Тускеги ұшқыштарының операцияларын және оқуларын қолдау үшін жеке африкалық-американдық ұшу хирургтарын даярлау болды. Бұл бөлім құрылғанға дейін АҚШ армиясында қара нәсілді ұшу хирургтары болған жоқ. Африкалық-американдық ер адамдарды авиациялық медициналық сарапшылар ретінде оқыту 1943 жылға дейін хат арқылы жүргізілді, содан кейін екі қара дәрігер Техас штатындағы Рэндольф Филд әскери әуежайындағы АҚШ армиясының авиациялық медицина мектебіне қабылданды. Бұл АҚШ армиясындағы ең алғашқы нәсілдік интеграцияланған курстардың бірі болды. 1941 жылдан 1949 жылға дейін Тускеги ұшқыштарымен 17 ұшу хирургі жұмыс істеді. Сол кезде АҚШ армиясының ұшу хирургінің орташа қызмет мерзімі төрт жылды құрады. Бұл дәрігерлердің алтауы Солтүстік Африка, Сицилия және Италияның басқа да аймақтарындағы операциялар кезінде дала жағдайында өмір сүрді. Тускеги ұшқыштарының бас хирургі - Бенджамин Дэвистің балалық шағындағы досы Ванс Х. Марчбанкс кіші болды. 11 121 итальяндық және 78 неміс гарнизонының әуе шабуылынан бас тартуы - бұл алғашқы оқиға болды. Содан кейін 99-шы эскадрилья Сицилияға көшіріліп, ұрыстағы өнері үшін Ерекше бөлімше цитаты (DUC) алды. Полковник Дэвистің басшылығымен эскадрильялар Италияның материгіне көшірілді, онда 1944 жылдың 1 мамырында топқа қосылған 99-шы истребитель эскадрильясы 6 маусымда Адриатика жағалауындағы Кампамарино қаласының оңтүстік-шығысындағы Рамителли әуежайында олармен қосылды. Рамителлиден 332-ші истребитель тобы Чехословакия, Австрия, Венгрия, Польша және Германияға жасалған 15-ші әуе армиясының ауыр стратегиялық бомбалау шабуылдарын сүйемелдеді. АҚШ-та 477-ші бомбалау тобы құрылып жатты, бірақ оқуын аяқтауға үлкермеді. 99-шы истребитель эскадрильясы АҚШ-қа қайтқаннан кейін 477-ші топтың бөлігіне айналды, ол 477-ші біріктірілген топ деп аталды. 1942 жылдың мамыр айында 99-шы жеделдету эскадрильясы 99-шы истребитель эскадрильясы болып қайта аталды. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде үш Ерекше бөлімше цитаты (DUC) алды. DUC-тар 1943 жылдың 30 мамырынан 11 маусымына дейін Сицилиядағы операциялар, 1944 жылдың 12-14 мамыр аралығында Кассино маңындағы Монастырь төбесі және 1945 жылдың 24 наурызында неміс реактивтік ұшақтарымен сәтті күрескендігі үшін берілді. Миссия 15-ші әуе армиясының соғыс кезіндегі ең ұзақ бомбалаушы эскорт миссиясы болды. 332-ші эскадрилья Сицилия, Анцио, Нормандия, Рейн аймағы, По алқабы және Рим Арно және басқа да жерлерде миссияларды орындады. 99-шы эскадрильяның ұшқыштары бірде төрт минуттан кем уақытта бес жау ұшағын жойған рекордты орнатқан. 1945 жылдың 24 наурызында полковник Бенджамин О. Дэвистің басшылығымен 43 P-51 Mustang ұшағы Германияға 1600 шақырымнан астам (2575 км) қашықтыққа B-17 бомбалаушыларын сүйемелдеді. Бомбалаушылардың нысаны, Берлиндегі алып Daimler Benz танк зауыты, Luftwaffe ұшақтарымен, соның ішінде Fw 190, Me 163 "Komet" реактивтік ұшақтары және тағы да күшті Me 262-нің 25 данасымен қоршалған еді. Чарльз Брантли, Эрл Лейн және Роско Браун сол күні Берлинде неміс реактивтік ұшақтарын атып түсірді. Бұл миссия үшін 332-ші истребитель тобы Ерекше бөлімше цитатын алды. 332-ші истребитель тобының ұшқыштары 96 Даңқ кресін алды. Олардың миссиялары Италия және орталық және оңтүстік Еуропаның жаудан басылып алынған аймақтарында өтті. Олардың операциялық ұшақтары кезегімен: Curtiss P-40 Warhawk, Bell P-39 Airacobra, Republic P-47 Thunderbolt және North American P-51 Mustang истребитель ұшақтары болды. 1943 жылдың қыркүйегіне қарай әуежайдағы оқудан шығарылған курсанттардың саны 286-ға жетті, олардың көп бөлігі жұмыс істемеді. 1944 жылдың қаңтарында 477-ші бомбалау тобы қайта құрылды - толығымен қара нәсілді топ. Alcona County Review газетінің мәліметінше: "АҚШ Әуе корпусының оқуынан өткен алғашқы афроамерикандық ұшқыштар Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Алабама штатындағы Тускеги әскери әуежайында қанаттарын алды. 1943 жылдың көктемінен бастап Тускегиден ұшқыштар Мичиган штатында озық оқудан өтті. "Орталық Американың салыстырмалы қауіпсіздігі, сондай-ақ географиялық жағдайлар мен ауа райы Еуропадағы авиаторлар күтетін нәрселерге ұқсас болғандықтан, әскерилерді...

On 22 March 1941, the 99th Pursuit Squadron was activated without pilots at Chanute Field in Rantoul, Illinois. A cadre of 14 black non commissioned officers from the 24th and 25th Infantry Regiments were sent to Chanute Field to help in the administration and supervision of the trainees. A white officer, Army Captain Harold R. Maddux, was assigned as the first commander of the 99th Fighter Squadron. A group of 271 enlisted men began training in aircraft ground support trades at Chanute Field in March 1941 until they were transferred to bases in Alabama in July 1941. The skills being taught were so technical that setting up segregated classes was deemed impossible. This small number of enlisted men became the core of other black squadrons forming at Tuskegee Fields in Alabama. While the enlisted men were in training, five black youths were admitted to the Officers Training School (OTS) at Chanute Field as aviation cadets. Specifically, Elmer D. Jones, Dudley Stevenson, and James Johnson of Washington, DC; Nelson Brooks of Illinois, and William R. Thompson of Pittsburgh, PA successfully completed OTS and were commissioned as the first Black Army Air Corps Officers. In June 1941, the 99th Pursuit Squadron was transferred to Tuskegee, Alabama, and remained the only black flying unit in the country, but did not yet have pilots. The famous airmen were actually trained at five airfields surrounding Tuskegee University (formerly Tuskegee Institute) Griel, Kennedy, Moton, Shorter, and Tuskegee Army Air Fields. and was backed by an entire service arm. On 19 July 1941, thirteen individuals made up the first class of aviation cadets (42 C) when they entered preflight training at Tuskegee Institute. After primary training at Moton Field, they were moved to the nearby Tuskegee Army Air Field, about 10 mile (16 km) to the west for conversion training onto operational types. Consequently, Tuskegee Army Air Field became the only Army installation performing three phases of pilot training (basic, advanced, and transition) at a single location. Initial planning called for 500 personnel in residence at a time. By mid 1942, over six times that many were stationed at Tuskegee, even though only two squadrons were training there. Tuskegee Army Airfield was similar to already existing airfields reserved for training white pilots, such as Maxwell Field, only 40 mile (64 km) distant. African American contractor McKissack and McKissack, Inc. was in charge of the contract. The company's 2,000 workmen, the Alabama Works Progress Administration, and the U. S. Army built the airfield in only six months. The construction was budgeted at $1,663,057. The airmen were placed under the command of Captain Benjamin O. Davis Jr., one of only two black line officers then serving. During training, Tuskegee Army Air Field was commanded first by Major James Ellison. Ellison made great progress in organizing the construction of the facilities needed for the military program at Tuskegee. However, he was transferred on 12 January 1942, reputedly because of his insistence that his African American sentries and Military Police had police authority over local white civilians. His successor, Colonel Frederick Kimble, then oversaw operations at the Tuskegee airfield. Contrary to new Army regulations, Kimble maintained segregation on the field in deference to local customs in the state of Alabama, a policy that was resented by the airmen. Later that year, the Air Corps replaced Kimble. His replacement had been the director of training at Tuskegee Army Airfield, Major Noel F. Parrish. Counter to the prevalent racism of the day, Parrish was fair and open minded and petitioned Washington to allow the Tuskegee Airmen to serve in combat. The strict racial segregation the U. S. Army required gave way in the face of the requirements for complex training in technical vocations. Typical of the process was the development of separate African American flight surgeons to support the operations and training of the Tuskegee Airmen. Before the development of this unit, no U. S. Army flight surgeons had been black. Training of African American men as aviation medical examiners was conducted through correspondence courses, until 1943, when two black physicians were admitted to the U. S. Army School of Aviation Medicine at Randolph Field, Texas. This was one of the earliest racially integrated courses in the U. S. Army. Seventeen flight surgeons served with the Tuskegee Airmen from 1941 to 1949. At that time, the typical tour of duty for a U. S. Army flight surgeon was four years. Six of these physicians lived under field conditions during operations in North Africa, Sicily, and other parts of Italy. The chief flight surgeon to the Tuskegee Airmen was Vance H. Marchbanks Jr., MD, a childhood friend of Benjamin Davis. The surrender of the garrison of 11,121 Italians and 78 Germans due to air attack was the first of its kind. The 99th then moved on to Sicily and received a Distinguished Unit Citation (DUC) for its performance in combat. Under the command of Colonel Davis, the squadrons were moved to mainland Italy, where the 99th Fighter Squadron, assigned to the group on 1 May 1944, joined them on 6 June at Ramitelli Airfield, nine kilometers south southeast of the small city of Campomarino, on the Adriatic coast. From Ramitelli, the 332nd Fighter Group escorted Fifteenth Air Force heavy strategic bombing raids into Czechoslovakia, Austria, Hungary, Poland, and Germany. A B 25 bomb group, the 477th Bombardment Group, was forming in the U. S. but was not able to complete its training in time to see action. The 99th Fighter Squadron after its return to the United States became part of the 477th, redesignated the 477th Composite Group. In May 1942, the 99th Pursuit Squadron was renamed the 99th Fighter Squadron. It earned three Distinguished Unit Citations (DUC) during World War II. The DUCs were for operations over Sicily from 30 May – 11 June 1943, Monastery Hill near Cassino from 12 to 14 May 1944, and for successfully fighting off German jet aircraft on 24 March 1945. The mission was the longest bomber escort mission of the Fifteenth Air Force throughout the war. The 332nd flew missions in Sicily, Anzio, Normandy, the Rhineland, the Po Valley and Rome Arno and others. Pilots of the 99th once set a record for destroying five enemy aircraft in under four minutes. On 24 March 1945, 43 P 51 Mustangs led by Colonel Benjamin O. Davis escorted B 17 bombers over 1600 mile (2575 km) into Germany and back. The bombers' target, a massive Daimler Benz tank factory in Berlin, was heavily defended by Luftwaffe aircraft, including propeller driven Fw 190s, Me 163 "Komet" rocket powered fighters, and 25 of the much more formidable Me 262s, history's first operational jet fighter. Pilots Charles Brantley, Earl Lane and Roscoe Brown all shot down German jets over Berlin that day. For the mission, the 332nd Fighter Group earned a Distinguished Unit Citation. Pilots of the 332nd Fighter Group earned 96 Distinguished Flying Crosses. Their missions took them over Italy and enemy occupied parts of central and southern Europe. Their operational aircraft were, in succession: Curtiss P 40 Warhawk, Bell P 39 Airacobra, Republic P 47 Thunderbolt and North American P 51 Mustang fighter aircraft. By September 1943, the number of washed out cadets on base had surged to 286, with few of them working. In January 1944, the 477th Bombardment Group was reactivated—an all Black group. Per the Alcona County Review:"The first African American pilots training by the United States Army Air Corps earned their wings at Tuskegee Army Airfield in Alabama during World War II. Beginning in the spring of1943, fighter pilots from Tuskegee received advanced training in Michigan. "The relative safety of Midwestern America, along with weather in geographical conditions that approximated what aviators could expect to encounter in Europe, encouraged the military to use airfields at Selfridge northeast of Detroit, and at Oscoda on the shores of Lake Huron." Like his ranking officer, Major General Frank O'Driscoll Hunter from Georgia, Selway was a racial segregationist. Hunter was blunt about it, saying such things as " racial friction will occur if colored and white pilots are trained together." He backed Selway's violations of Army Regulation 210–10, which forbade segregation of airbase facilities. They segregated base facilities so thoroughly that they even drew a line in the base theater and ordered separate seating by race. When the audience sat in random patterns as part of "Operation Checkerboard," the movie was halted to make men return to segregated seating. African American officers petitioned base Commanding Officer William Boyd for access to the only officer's club on base. Lieutenant Milton Henry entered the club and personally demanded his club rights; he was court martialed for this. Subsequently, Colonel Boyd denied club rights to African Americans, although General Hunter stepped in and promised a separate but equal club would be built for black airmen. The 477th was transferred to Godman Field, Kentucky before the club was built. They had spent five months at Selfridge but found themselves on a base a fraction of Selfridge's size, with no air to ground gunnery range and deteriorating runways that were too short for B 25 landings. Colonel Selway took on the second role of the commanding officer of Godman Field. In that capacity, he ceded Godman Field's officers club to African American airmen. White officers used the whites only clubs at nearby Fort Knox, much to the displeasure of African American officers. Another irritant was a professional one for African American officers. They observed a steady flow of white officers through the command positions of the group and squadrons; these officers stayed just long enough to be "promotable" before transferring out at their new rank. This seemed to take about four months. In an extreme example, 22 year old Robert Mattern was promoted to captain, transferred into squadron command in the 477th days later, and left a month later as a major. He was replaced by another white officer. Meanwhile, no Tuskegee Airmen held command. On 15 March 1945, the 477th was transferred to Freeman Field, near Seymour, Indiana. The white population of Freeman Field was 250 officers and 600 enlisted men. Superimposed on it were 400 African American officers and 2,500 enlisted men of the 477th and its associated units. Freeman Field had a firing range, usable runways, and other amenities useful for training. African American airmen worked in proximity with white ones; both lived in a public housing project adjacent to the base. Colonel Selway turned the noncommissioned officers out of their club and turned it into a second officers' club. He then classified all white personnel as cadre and all African Americans as trainees. One officers' club became the cadre's club. The old Non Commissioned Officers Club, promptly sarcastically dubbed "Uncle Tom's Cabin", became the trainees' officers club. At least four of the trainees had flown combat in Europe as fighter pilots and had about four years in service. Four others had completed training as pilots, bombardiers and navigators and may have been the only triply qualified officers in the entire Air Corps. Several of the Tuskegee Airmen had logged over 900 flight hours by this time. Nevertheless, by Colonel Selway's fiat, they were trainees. Off base was no better; many businesses in Seymour would not serve African Americans. A local laundry would not wash their clothes and yet willingly laundered those of captured German soldiers. In early April 1945, the 118th Base Unit transferred in from Godman Field; its African American personnel held orders that specified they were base cadre, not trainees. On 5 April, officers of the 477th peaceably tried to enter the whites only officer's club. Selway had been tipped off by a phone call and had the assistant provost marshal and base billeting manager stationed at the door to refuse the 477th officers' entry. The latter, a major, ordered them to leave and took their names as a means of arresting them when they refused. It was the beginning of the Freeman Field Mutiny. In the wake of the Freeman Field Mutiny, the 616th and 619th were disbanded and the returned 99th Fighter Squadron was assigned to the 477th on 22 June 1945; it was redesignated the 477th Composite Group as a result. On 1 July 1945, Colonel Robert Selway was relieved of the Group's command; he was replaced by Colonel Benjamin O. Davis Jr. A complete sweep of Selway's white staff followed, with all vacated jobs filled by African American officers. The war ended before the 477th Composite Group could get into action. The 618th Bombardment Squadron was disbanded on 8 October 1945. On 13 March 1946, the two squadron group, supported by the 602nd Engineer Squadron (later renamed 602nd Air Engineer Squadron), the 118th Base Unit, and a band, moved to its final station, Lockbourne Field. The 617th Bombardment Squadron and the 99th Fighter Squadron disbanded on 1 July 1947, ending the 477th Composite Group. It was reorganized as the 332nd Fighter Wing.

Эскорт туралы дау

Онжылдықтар бойы Тюскеги ұшқыштары бірде-бір бомбалаушыны жоғалтпаған деп кеңінен сенеді. Бұл сенім 1945 жылғы 24 наурызда Чикаго Defender газетінде жарияланған "332-ші эскадрилья 200-ші миссиясын жоғалтусыз аяқтады" деген мақаладан туындады. 15-ші әуе армиясы берген мәліметке сүйене отырып, мақалада Тюскеги ұшқыштарымен бірге ұшқан бомбалаушылардың ешқайсысы жаудың отына түспегені айтылды. Бұл мәлімдеме көп жылдар бойы қайталанып, жария түрде сынға алынбады, себебі соғыстан кейін миссиялық есептер бірнеше жыл бойы құпия сақталды. 2004 жылы "Tuskegee Airmen Incorporated" ұйымының тарихшысы Уильям Холтон соғыс кезеңіндегі іс-қимылдар туралы есептерді зерттеді. Ұлттық қорғаныс университетінің профессоры Алан Гропман "жоғалту жоқ" мифін жоққа шығарды және 200-ден астам Тюскеги ұшқыштарының миссиялық есептерін зерттегенін, нәтижесінде жаудың ұшақтарына бомбалаушылардың түспегенін анықтағанын мәлімдеді. Әуе күштері тарихи зерттеулер агенттігінің (AFHRA) қызметкері Дэниел Хоулман 2006 және 2007 жылдардың басында бөлімнің тарихын қайта қарады. Ол Тюскеги ұшқыштарының сүйемелдеуімен жаудың ұшақтарына түсірілген 25 бомбалаушыны тіркеді, бұл туралы бомбалаушы бөлімдері мен Тюскеги ұшқыштарының есептерінде, жоғалған экипаждар туралы мәліметтерде және куәгерлердің куәліктерінде айтылған. Хоулман "Тюскеги ұшқыштары және бомбалаушыны ешқашан жоғалтпаған миф" атты мақала жазды, ол Алабама шолуында және NewSouth Books баспасынан электрондық кітап ретінде жарияланды, сондай-ақ 2013 жылдың шілдесінде AFHRA жариялаған Тюскеги ұшқыштары туралы қате түсініктерді зерттеуге енгізілді. Мақалада 332-ші истребитель эскадрильясымен бірге ұшқанда жаудың ұшақтарына түсірілген 27 бомбалаушы туралы мәліметтер келтірілген. Олардың ішінде 1944 жылдың 18 шілдесінде 300 неміс ұшағымен болған аса қатал әуе шайқасында түсірілген 483-ші бомбардировкалық тобының 15 B-17 бомбалаушысы бар. 332-ші истребитель эскадрильясы 15-ші әуе армиясы үшін 179 бомбалаушыны сүйемелдеу миссиясының ішінде 35 миссияда жаудың ұшақтарымен кездесіп, жаудың шабуылынан тек жеті бомбалаушыны жоғалтты, ал жоғалған бомбалаушылардың жалпы саны 27 болды. Сол кезеңде 15-ші әуе армиясының басқа P-51 истребитель эскадрильяларының орташа жоғалтуы 46 бомбалаушыны құрады. 2022 жылы доктор Хаулман 322-ші эскадрильяның көрсеткіштері 15-ші әуе армиясына қарасты басқа үш P-51 эскадрильясынан жоғалған бомбалаушылар саны бойынша айтарлықтай ерекшеленетінін көрсеткен жан-жақты зерттеу жариялады. Бұл эскадрилья бомбалаушыларды қорғау бойынша жақсы нәтижелер көрсетті, тіпті толыққанды емес болса да. 332-ші эскадрилья 179 сүйемелдеу миссиясында 27 бомбалаушыны жоғалтса, 31-ші истребитель эскадрильясы 184 миссияда 49 бомбалаушыны, 325-ші эскадрильясы 192 миссияда 68 бомбалаушыны, ал 52-ші эскадрильясы 193 миссияда 88 бомбалаушыны жоғалтты. Сонымен қатар, 332-ші эскадрилья басқа үш эскадрильядан да көп миссия орындады, олардың ешқайсысы сүйемелдеу миссиясында бомбалаушыны жоғалтқан жоқ. Осы сандарды әр эскадрилья жойған жау ұшақтарының санымен салыстырғанда, 332-ші эскадрилья бомбалаушыларды қорғау үшін жақын болса, ал басқа эскадрильялар жау ұшақтарын бомбалаушылардан алыстатуға дайын болды. Тарихи деректерде эскадрильяның жоғалтуларының бірнеше мысалы келтірілген. Миссиялық есепте 1944 жылдың 26 шілдесінде: "Е/А [жау ұшақтары] шабуыл жасағаннан кейін T/A [мақсат аймағында] 1 B-24 формациядан шығып бара жатқаны көрінді. Парашют ашылған жоқ". 1944 жылдың 9 маусымында полковник Бенджамин О. Дэвиске "Құрметті ұшу кресті" ордені табысталғанда, ол "өз эскадрильясын өте шеберлікпен басқарды, нәтижесінде жаудың ұшақтары көп болғанына қарамастан, бомбалаушылар құрамасы аз ғана зардап шекті" деп атап өтті. Уильям Х. Холломан Times газетінде оның деректерді қарауы бомбалаушылардың жоғалғанын растағанын мәлімдеді. Холломан Тюскеги ұшқыштарының аман қалған пилоттары мен олардың қолдаушыларынан құралған "Tuskegee Airmen Inc." ұйымының мүшесі болды, сонымен қатар Вашингтон университетінде қара зерттеулерін оқытты және Ұшқыштар тарих комитетінің төрағасы болды. 2007 жылдың 28 наурызындағы Әуе күштерінің баяндамасына сәйкес, 332-ші истребитель эскадрильясының сүйемелдеуімен кейбір бомбалаушылар тіпті Чикаго Defender газетіндегі мақала жарияланған күні атып түсірілді. Дегенмен, миссиялық есептерде 1944 жылдың қыркүйегі мен 1945 жылдың наурызы аралығында алты ай бойы бірде-бір бомбалаушы жоғалтпағаны туралы мәліметтер келтірілген, бірақ бұл кезде Люфтваффемен байланыс бұрынғыдан әлдеқайда азайды.

For decades, the Tuskegee Airmen were popularly believed to have never lost a bomber under escort. This belief derived most directly to an article, "332nd Flies Its 200th Mission Without Loss", published by the Chicago Defender on 24 March 1945. Citing information supplied by the 15th Air Force, the article said that no bomber escorted by the Tuskegee Airmen had ever been lost to enemy fire. This statement was repeated for many years, and not publicly challenged, partly because the mission reports were classified for a number of years after the war. In 2004, William Holton, who was serving as the historian of the Tuskegee Airmen Incorporated, conducted research into wartime action reports. Alan Gropman, a professor at the National Defense University, disputed the initial refutations of the no loss myth and said he researched more than 200 Tuskegee Airmen mission reports and found no bombers were lost to enemy fighters. Daniel Haulman of the Air Force Historical Research Agency (AFHRA) reassessed the history of the unit in 2006 and early 2007. He documented 25 bombers shot down by enemy fighter aircraft while being escorted by the Tuskegee Airmen, citing after mission reports filed by the bomber units and Tuskegee fighter groups, records of missing air crew, and witness testimony. Haulman wrote a subsequent article, "The Tuskegee Airmen and the Never Lost a Bomber Myth", published in the Alabama Review and by NewSouth Books as an e book, and included in a more comprehensive study regarding misconceptions about the Tuskegee Airmen released by AFHRA in July 2013. The article documented 27 bombers shot down by enemy aircraft while those bombers were being escorted by the 332nd Fighter Group. This total included 15 B 17s of the 483rd Bombardment Group shot down during a particularly savage air battle with an estimated 300 German fighters on 18 July 1944, that also resulted in nine kill credits and the award of five Distinguished Flying Crosses to members of the 332nd. Of the 179 bomber escort missions the 332nd Fighter Group flew for the Fifteenth Air Force, the group encountered enemy aircraft on 35 of those missions and lost bombers to enemy aircraft on only seven, and the total number of bombers lost was 27. By comparison, the average number of bombers lost by the other P 51 fighter groups of the Fifteenth Air Force during the same period was 46. In 2022, Dr. Haulman published a comprehensive study that established that the record of the 322d differed substantially from that of the three other P 51 groups assigned to Fifteenth Air Force in terms of bombers lost. The group was noticeably better at protecting bombers they escorted, even if not perfect. While the 332nd only lost 27 escorted heavy bombers while flying 179 escort missions, the 31st Fighter Group lost 49 in 184 missions, the 325th lost 68 in 192 escort missions, while the 52nd lost 88 in 193 missions. Moreover, the 332nd flew more missions than any of the other three groups on which they lost no escorted bombers. Combining these numbers with the numbers of enemy aircraft destroyed by each of these groups suggests that the 332nd stuck closer to protect the bombers they escorted, while the other groups were willing to pursue enemy fighters away from the bombers. The historical record shows several examples of the fighter group's losses. A mission report states that on 26 July 1944: "1 B 24 seen spiraling out of formation in T/A [target area] after attack by E/A [enemy aircraft]. No chutes seen to open." The Distinguished Flying Cross citation awarded to Colonel Benjamin O. Davis for the mission on 9 June 1944, noted that he "so skillfully disposed his squadrons that in spite of the large number of enemy fighters, the bomber formation suffered only a few losses." William H. Holloman was reported by the Times as saying his review of records confirmed bombers had been lost. Holloman was a member of Tuskegee Airmen Inc., a group of surviving Tuskegee pilots and their supporters, who also taught Black Studies at the University of Washington and chaired the Airmen's history committee. According to the 28 March 2007 Air Force report, some bombers under 332nd Fighter Group escort protection were even shot down on the day the Chicago Defender article was published. The mission reports, however, do credit the group for not losing a bomber on an escort mission for a six month period between September 1944 and March 1945, albeit when Luftwaffe contacts were far fewer than earlier.

Соғыстан кейінгі

Кейбір тараптардың негативті болжамдарына қарамастан, Тускеги ұшқыштары соғысқа дейінгі тәжірибесі және оқуға қабылданғандардың жеке жігерінің арқасында АҚШ Әскери-әуе күштеріндегі ең жақсы ұшқыштардың бірі болды. Дегенмен, Тускеги ұшқыштары нәсілшілдікпен күресуді жалғастырды. Олардың жауынгерлік жетістіктері топқа тікелей қатысы барларды тыныштандырды, бірақ басқа бөлімшелер осы ұшқыштарды мазалауын тоқтатпады. 1949 жылы 332-ші дивизия АҚШ-тың Невада штатындағы Лас-Вегаста өткен жылдық құрлықтық артиллериялық жарысына қатысты. Жарысқа әуеден және жерден нысанаға ату, сондай-ақ нысанаға бомба тастау кірді. Ұзақ қашықтықтағы Republic P-47N Thunderbolt ұшағымен (Екінші дүниежүзілік соғыстың Тынық мұхитындағы театрларында ұзақ қашықтықтағы эскорт миссиясы үшін салынған) 332-ші истребитель қанаты дәстүрлі истребитель класында бірінші орынды иеленді. Ұшқыштар – капитан Алва Темпл, лейтенант Гарри Стюарт, Джеймс Х. Харви III және Халберт Александр. Штаб-сержант Бьюфорд А. Джонсон (30 тамыз 1927 – 15 сәуір 2017) ұшқыштардың ұшақ экипажының бастығы болды. Лейтенант Харви: «Біз мінсіз нәтиже көрсеттік. Үш миссия, әр ұшаққа екі бомба. Біз ештеңе болжамадық, біз жақсы едік». Олар Огайо штатының губернаторынан және бүкіл елдегі Әуе күштерінің командирлерінен құттықтау алды. 1948 жылы президент Гарри С. Трумэн 9981-ші жарлық арқылы әскери бөлінуді тоқтатқаннан кейін, Тускеги ұшқыштарының ардагерлері жаңа құрылған АҚШ Әуе күшінде үлкен сұранысқа ие болды. Кейбіреулері азаматтық ұшу мектептерінде оқытты, мысалы, Мэриленд штатындағы Колумбия әуе орталығында. 1949 жылдың 11 мамырында Әуе күшінің 35.3 хаты бойынша қара нәсілді ұшқыштар біліктіліктеріне сәйкес бұрын тек ақ нәсілді бөлімшелерге қайта тағайындалу үшін тексерілді. Тускеги ұшқыштары соғыстан кейінгі авиацияның дамуына үлкен үлес қосты. Эдвард А. Гиббс, Тускегидегі АҚШ авиация кадеттері бағдарламасын іске қосуға көмектескен азаматтық ұшу нұсқаушысы, кейіннен көптеген ұшқыштар қосылған «Негро авиаторлар халықаралық қауымдастығының» негізін қалаушы болды. АҚШ Әуе күштерінің генералы Дэниел «Чаппи» Джеймс (содан кейін лейтенант) 99-шы жеделдетілген эскадрильяның нұсқаушысы болды, кейіннен Еуропада истребитель ұшқышы болды. 1975 жылы ол төрт жұлдызды генерал шеніне жеткен алғашқы афроамерикалық болды. Соғыстан кейінгі 99-шы эскадрильяның командирі Марион Роджерс NORAD-тың байланыс бөлімінде және Аполлон 13 жобасының бағдарламалық әзірлеушісі болып жұмыс істеді. 2005 жылы жеті Тускеги ұшқышы, оның ішінде подполковник Герберт Картер, полковник Чарльз МакГи, топ тарихшысы Тед Джонсон және подполковник Ли Арчер, 332-ші әуе күшінің қазіргі нұсқасында қызмет ететін әскери қызметкерлермен сөйлесу үшін Ирактың Балад қаласына ұшты. «Бұл топ «ең ұлы ұрпақ» және «соңғы ұрпақ» ұшқыштары арасындағы байланысты білдіреді», - деді 9-шы әуе күштері мен АҚШ Орталық командасының әуе күштерінің командирі генерал-лейтенант Уолтер Буканан III. 2008 жылы 996 ұшқыш пен 16 мың жердегі қызметкердің қаншасы тірі екені белгісіз болды. 2019 жылдың тамызында Тускеги ұшқыштарының 14 аман қалған мүшесі Тускеги ұшқыштарының жылдық конвенциясына қатысты, оны Тускеги ұшқыштары, Inc. ұйымдастырды.

Contrary to negative predictions from some quarters, Tuskegee Airmen were some of the best pilots in the U. S. Army Air Forces due to a combination of pre war experience and the personal drive of those accepted for training. Nevertheless, the Tuskegee Airmen continued to have to fight racism. Their combat record did much to quiet those directly involved with the group, but other units continued to harass these airmen. In 1949, the 332nd entered the annual U. S. Continental Gunnery Meet in Las Vegas, Nevada. The competition included shooting aerial and ground targets and dropping bombs on targets. Flying the long range Republic P 47N Thunderbolt (built for the long range escort mission in the Pacific theatre of World War II), the 332nd Fighter Wing took first place in the conventional fighter class. The pilots were Captain Alva Temple, Lts. Harry Stewart, Jr., James H. Harvey III and Halbert Alexander. Staff Sergeant Buford A. Johnson (30 August 1927 – 15 April 2017) served as the pilots' aircraft crew chief. Lt. Harvey said, "We had a perfect score. Three missions, two bombs per plane. We didn't guess at anything, we were good." They received congratulations from the governor of Ohio and Air Force commanders across the nation. After segregation in the military was ended in 1948 by President Harry S. Truman with Executive Order 9981, the veteran Tuskegee Airmen found themselves in high demand throughout the newly formed United States Air Force. Some taught in civilian flight schools, such as the black owned Columbia Air Center in Maryland. On 11 May 1949, Air Force Letter 35.3 mandated that black Airmen be screened for reassignment to formerly all white units according to qualifications. Tuskegee Airmen were instrumental in postwar developments in aviation. Edward A. Gibbs, a civilian flight instructor who helped launch in the U. S. Aviation Cadet Program at Tuskegee, later became the founder of Negro Airmen International, an association joined by many airmen. USAF General Daniel "Chappie" James Jr. (then Lt.) was an instructor of the 99th Pursuit Squadron and later a fighter pilot in Europe. In 1975, he became the first African American to reach the rank of four star general. Post war commander of the 99th Squadron Marion Rodgers went on to work in communications for NORAD and as a program developer for the Apollo 13 project. In 2005, seven Tuskegee Airmen, including Lieutenant Colonel Herbert Carter, Colonel Charles McGee, group historian Ted Johnson, and Lieutenant Colonel Lee Archer, flew to Balad, Iraq, to speak to active duty airmen serving in the current incarnation of the 332nd, which was reactivated as the 332nd Air Expeditionary Group in 1998 and made part of the 332nd Air Expeditionary Wing. "This group represents the linkage between the 'greatest generation' of airmen and the 'latest generation' of airmen," said Lt. Gen. Walter E. Buchanan III, commander of the Ninth Air Force and U. S. Central Command Air Forces. as of 2008, no one knew how many of the original 996 pilots and about 16,000 ground personnel were still alive. In August 2019, 14 documented original surviving members of the Tuskegee Airmen participated at the annual Tuskegee Airmen Convention, which is hosted by Tuskegee Airmen, Inc.

Уилли Роджерс, Тускеги ұшқыштарының соңғы аман қалған мүшелерінің бірі, 18 қараша 2016 жылы Флорида штатының Сент-Петербург қаласында инсульттан кейін 101 жасында қайтыс болды. Роджерс 1942 жылы армияға шақырылып, 100-ші әуе инженерлік бөлімінің құрамында болды. Роджерс сонымен қатар «Қызыл құйрықты періштелермен» де қызмет етті. 1943 жылдың қаңтарында Италиядағы миссия кезінде неміс сарбаздары оны қарын мен аяғына атқан. 2007 жылы президент Джордж Буш 300 аман қалған Тускеги ұшқыштарына Конгресс Алтын медалін табыс етті, бірақ Роджерс қатыспады. Ол бұрын жарияланбаған қатысы туралы мәлімдегеннен кейін 2013 жылы медаль алды. Оның пасторы, Rev. Ирби Роджерстің «көрермендерге ауызша тарихшы» екенін айтты. Капитан Лоуренс Э. Диксон, 24 жаста, 23 желтоқсан 1944 жылы Италиядан Прагаға барлау рейсін сүйемелдеп, P-51 Mustang ұшағымен ұшып кете бергенде жоғалып кетті. Ол 68-ші миссияда болды және бұрын «Дистинктивті ұшу кресімен» марапатталған. 2018 жылдың 27 шілдесінде бір жыл бұрын Австрияда табылған оның денесі анықталып, қызына расталды. Олардың ішінде анасынан әкесіне 1943 жылы жазылған сақина да болды. Бұл хабарландырудан бір күн бұрын оның серігі, 2-лейтенант Роберт Л. Мартин, 99 жасында Иллинойс штатының Олимпиа Филдс қаласында қайтыс болды. Екінші дүниежүзілік соғыста жоғалған 26 Тускеги ұшқышының денесі әлі табылмаған. 2019 жылы подполковник Роберт Дж. Френд, сол кездегі 12 аман қалған Тускеги ұшқыштарының бірі, 21 маусымда Лонг-Бич қаласында 99 жасында қайтыс болды. Ол Екінші дүниежүзілік соғыста 142 жауынгерлік миссияға қатысқан. 6 шілдеде Палм-Спрингс әуе мұражайында қошемет көрсету және естелік шарасы өтті. Ол өмірінің соңына дейін көптеген іс-шараларда өзінің тәжірибесі туралы айтты, мысалы, Гарден-Гровтағы Джон Мёрди бастауыш мектебінің «Алғыс айту жобасында». 2022 жылдың 16 қаңтарында генерал-бригадир Чарльз МакГи ұйықтағанда 102 жасында қайтыс болды. Оның 30 жылдық әскери мансабына Екінші дүниежүзілік соғыс, Корея соғысы және Вьетнам соғысындағы 409 жауынгерлік миссия кірді.

Willie Rogers, one of the last surviving members of the original Tuskegee Airmen, died at the age of 101 on 18 November 2016 in St. Petersburg, Florida, following a stroke. Rogers was drafted into the Army in 1942 and was part of the 100th Air Engineer Squad. Rogers also served with the Red Tail Angels. He was wounded in action, shot in the stomach and leg by German soldiers during a mission in Italy in January 1943. In 2007, President George W. Bush awarded the Congressional Gold Medal to the 300 surviving Tuskegee Airmen, but Rogers was not present. He was given a medal in 2013 after he revealed his previously undisclosed involvement. His pastor, Rev. Irby, said Rogers was a "passionate oral historian." Capt. Lawrence E. Dickson, 24, had gone missing while flying a P 51 Mustang and escorting a reconnaissance flight to Prague from Italy on 23 December 1944. He was on his 68th mission and had previously been awarded the Distinguished Flying Cross. On 27 July 2018, his remains, which had been recovered in Austria a year earlier, were conclusively identified and confirmed to his daughter – included with them was a ring inscribed from her mother to her father and dated 1943. The day before the announcement, his wingman, 2nd Lt. Robert L. Martin, had died at 99, in Olympia Fields, Illinois. The bodies of 26 other Tuskegee Airmen who disappeared in WWII remain unrecovered. In 2019, Lt. Col. Robert J. Friend, one of 12 remaining Tuskegee Airmen at the time, died on 21 June in Long Beach at the age of 99. He had flown 142 combat missions in World War II. A public viewing and memorial was held at the Palm Springs Air Museum on 6 July. He had spoken about his experiences in many different events before to his death, such as in John Murdy Elementary School's "The Gratitude Project" in Garden Grove. On January 16, 2022, Brigadier General Charles McGee died in his sleep at the age of 102. His 30 year military career included 409 combat missions in World War II, the Korean War, and Vietnam War.

Мұра мен құрмет

2007 жылдың 29 наурызында Тускеги ұшқыштарына Конгресс Алтын медалі табыс етілді. Медаль қазіргі уақытта Смитсондар институтында қойылған. Ұшқыштар жаттыққан әуежай қазір Тускеги ұшқыштарының ұлттық тарихи орны болып табылады. Тюргуд Маршалл, болашақ Жоғарғы Сот судьясы, Тускеги бомбалаушыларын қорғаумен айналыса бастады. Бұл жобаның мақсаты – ұшқыштарды, олардың көпшілігі түпкілікті Тускеги ұшақ тобының қатысушылары, B-25 бомбалаушы ұшақтарында оқу үшін АҚШ-қа қайтару еді. Индиана штатында болғанда, кейбір афроамерикалық офицерлер ақ офицерлер клубына кіргені үшін бүлік шығарды деген айыппен тұтқындалды. Сол кезде жас заңгер болған Маршалл, қақтығыс салдарынан түрмеге түскен 100 қара офицердің мүддесін қорғады. Адамдар көп ұзамай босатылды (бірақ кейінірек біреуі зорлық-зомбылық жасағаны үшін айыпталды және айыппұл төледі). Роберт У. Уильямс-младший, 477-ші бомбалау тобының навигаторы/бомбалаушысы, Пенсильвания штатының Бірінші сот округінің судьясы болды. 1979 жылы ол апелляциялық сотқа, Комонвелл сотына сайланды және осы сотта қызмет еткен алғашқы афроамерикалық азамат болды. 1985 жылы ол Филадельфия округінің округтік прокурорына кандидат болу үшін соттан кетті. Ол осы лауазымға қала бойынша үміткер болып табысқа жеткен алғашқы афроамерикалық болды. 2023 жылдың 3 шілдесінде Уильямс 100 жасқа толды, бұл оны қазірде тірі қалған соңғы Тускеги ұшқыштарының біріне айналдырды. Тускеги ұшқыштарының басқа да мүшелері бизнес әлемінде де үлес қосты. Юджин Уинслоу 1963 жылы Чикагода "Afro Am Publishing" баспасын құрды, ол "Ұлы негрлер өткен мен қазіргісі" кітабын жариялады. Дэниел "Чаппи" Джеймс-младший өзінің мансабын 1940 жылдардың басында Тускегиде бастады, 1943 жылдың шілдесінде Әскери әуе корпусына қосылды. Соғыс аяқталғаннан кейін Джеймс Әуе күшінде қалды және Корея мен Вьетнамда миссияларды орындады. 1969 жылы Джеймс Триполидің сыртындағы Уилюс әуе базасының басшысы болып тағайындалды. 99-шы ұшу-жаттығу эскадрильясы T-1A Jayhawk ұшақтарында ұшады және Тускеги ұшқыштарының құрметіне ұшақтарының құйрықтарының жоғарғы бөліктерін қызыл түске бояды. 2008 жылдың 1 тамызында Фултон округінің оңтүстігінде және Атланта, Джорджия қаласына жақын орналасқан Ист-Пойнт қаласындағы 6-шы мемлекеттік автожолдың бөлігі Камп Крик Парквейі ресми түрде Тускеги ұшқыштарының құрметіне қайта аталды. Бұл жол Хартсфилд-Джексон халықаралық әуежайына бағытталған негізгі магистраль болып табылады. Питтсбургтегі Хайнц тарих орталығы Тюскегидегі соғыста қаза тапқан бірнеше батыс Пенсильвания ардагерлеріне марапаттау сыйлығын табыс етті, сондай-ақ Пенсильванияның Сивикли қалашығының маңындағы осы муниципалитеттен келген жеті адамға ескерткіш орнатылды. Питтсбург халықаралық әуежайының А қақпасында көрме ұйымдастырылды. 2008 жылдың 9 желтоқсанында Тускеги ұшқыштары Барак Обаманың, алғашқы афроамерикалық президенттің инаугурациясына қатысуға шақырылды. Мэриленд штатының Верхний Марлборо қаласынан келген 82 жастағы отставкадағы лейтенант Уильям Бродуотер, Тускеги ұшқышы, бұл сезімді былай қорытындылады: "Біздің және басқалардың күш-жігерінің нәтижесі 4 қарашада берілген үлкен сыйлық болды. Енді біз міндетімізді орындағандай сезінеміз". 2009 жылдың 20 қаңтарында өткен салтанатты рәсімге 180-ден астам ұшқыш қатысты. 2009 жылдың шілдесінде 15 жасар Кимберли Анядайк Америка Құрама Штаттары арқылы трансконтиненталды ұшуды аяқтаған ең жас афроамерикалық әйел ұшқыш атанды. Ол Тускеги ұшқыштарын өзіне үлкен шабыт көзі деп атады және саяхатында 87 жастағы бұрынғы Тускеги ұшқышы Леви Торнхилл оны сүйемелдеді. Тускеги ұшқыштарының ескерткіші Оңтүстік Каролинадағы Уолтерборо әскери әуежайында Тускеги ұшқыштары, олардың нұсқаушылары және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Уолтерборо әскери әуежайында оқыған жердегі көмекші персоналдың құрметіне орнатылды. 2010 жылғы Роза парадында Калифорнияның Вест Ковина қаласы "Тускеги ұшқыштарының қызметі мен берілгендігіне" "Тускеги ұшқыштары – А Cut Above" атты жүзумен құрмет көрсетті, онда үлкен аққалқар бүркіт, Екінші дүниежүзілік соғыстағы "Redtail" ұшағының екі көшірмесі және қызмет еткен кейбір ұшқыштардың тарихи суреттері болды. Жүзу қала әкімінің сыйлығын ең үздік қалалық жоба ретінде жеңіп алды. 1998 жылдың маусым айында Огайо армиясы мен Әуе ұлттық гвардиясы бірлесіп жұмыс істейтін асхана ашты. Олар жаңа асхананы "Қызыл құйрық асханасы" деп атады. Бұл нысан Колумбус штатының жанында орналасқан Rickenbacker ANG базасында жұмыс істейді. 2008 жылы Тускеги ұшқыштары Сан-Диего әуе және ғарыш мұражайындағы Халықаралық әуе және ғарыш дәрежесіне енгізілді. 2012 жылдың қаңтарында MTA аймақтық автобус басқармасы Нью-Йорк қаласындағы 100-ші көшедегі депоның атын ресми түрде Тускеги ұшқыштары депосы деп өзгертті. 2012 жылы Джордж Лукас Тускеги ұшқыштарының тәжірибесіне негізделген "Red Tails" фильмін жасады. 2013 жылдың қарашасында Нью-Йорк қалалық кеңесі Джамаика, Куинс штатындағы Саут Роудты мәңгілікке Тускеги ұшқыштары жолы деп атауға дауыс берді. Өзгеріс 14 қарашада күшіне енді. 2012 жылы Техас штатының Харрис округіндегі Алдин тәуелсіз мектеп округі Бенджамин О. Дэвис жоғары мектебін Бенджамин О. Дэвис-младшийдің құрметіне атады.

On 29 March 2007, the Tuskegee Airmen were collectively awarded a Congressional Gold Medal at a ceremony in the U. S. Capitol rotunda. The medal is currently on display at the Smithsonian Institution. The airfield where the airmen trained is now the Tuskegee Airmen National Historic Site. Thurgood Marshall, the future Supreme Court justice, got his start defending Tuskegee bomber trainees. The 477th Bombardment Group was formed in 1944 to extend the so called "Tuskegee experiment" by allowing black aviators to serve on bomber crews. The aim was to send pilots—many of them veterans of the original Tuskegee fighter group—back to the States for training on B 25 bombers. While in Indiana, some of the African American officers were arrested and charged with mutiny after entering an all white officers' club. Marshall, then a young lawyer, represented the 100 black officers who had landed in jail as a result of the confrontation. The men were soon released (although one was later convicted of violent conduct and fined). Robert W. Williams Jr., a navigator/bombardier in the 477th Bombardment Group, became a judge in the First Judicial District, Commonwealth of Pennsylvania. In 1979, he was elected to the Commonwealth Court, an appellate court, and the first African American to serve on that court. In 1985, he resigned from the court to run for the District Attorney of Philadelphia County. He was the first African American to successfully become a city wide candidate for that office. On 3 July 2023, Williams reached the age of 100, making him one of the last Tuskegee Airmen alive. Other members of the Tuskegee Airmen have made contributions in the world of business. Eugene Winslow founded Afro Am Publishing in Chicago, Illinois, which published Great Negroes Past and Present in 1963. Daniel "Chappie" James Jr. started his career in the early 1940s at Tuskegee, joining the Army Air Corps in July 1943. After the war ended, James stayed in what became the Air Force and flew missions in both Korea and Vietnam. In 1969, James was put in command of Wheelus Air Base outside of Tripoli. The 99th Flying Training Squadron flies T 1A Jayhawks and, in honor of the Tuskegee Airmen, painted the tops of the tails of their aircraft red. On 1 August 2008, Camp Creek Parkway, a portion of State Route 6 in south Fulton County and in the City of East Point near Atlanta, Georgia, was officially renamed in honor of the Tuskegee Airmen. The road is a highway that serves as the main artery into Hartsfield Jackson International Airport. The Heinz History Center in Pittsburgh presented an award to several Western Pennsylvania Tuskegee veterans, as well as suburban Sewickley, Pennsylvania dedicated a memorial to the seven from that municipality. An exhibit was established at Pittsburgh International Airport in Concourse A. On 9 December 2008, the Tuskegee Airmen were invited to attend the inauguration of Barack Obama, the first African American elected as president. Retired Lt. William Broadwater, 82, of Upper Marlboro, Maryland, a Tuskegee Airman, summed up the feeling. "The culmination of our efforts and others was this great prize we were given on 4 Nov Now we feel like we've completed our mission." More than 180 airmen attended 20 January 2009 inauguration. In July 2009, 15 year old Kimberly Anyadike became the youngest female African American pilot to complete a transcontinental flight across the United States. She cited the Tuskegee Airmen as one of her biggest inspirations, and was accompanied on her trip by 87 year old former Tuskegee Airman Levi Thornhill. The Tuskegee Airmen Memorial was erected at Walterboro Army Airfield, South Carolina, in honor of the Tuskegee Airmen, their instructors, and ground support personnel who trained at the Walterboro Army Airfield during World War II. In the 2010 Rose Parade, the city of West Covina, California paid tribute to the "service and commitment of the Tuskegee Airmen" with a float, entitled "Tuskegee Airmen—A Cut Above", which featured a large bald eagle, two replica World War II "Redtail" fighter aircraft and historical images of some of the airmen who served. The float won the mayor's trophy as the most outstanding city entry—national or international. In June 1998, the Ohio Army and Air National Guard opened a jointly operated dining hall. They dedicated the new dining facility called the "Red Tail Dining Facility" to the Tuskegee Airmen. The facility is operated at the Rickenbacker ANG base outside of Columbus Ohio. In 2008, the Tuskegee Airmen were inducted into the International Air & Space Hall of Fame at the San Diego Air & Space Museum. In January 2012, MTA Regional Bus Operations officially changed the name of its 100th Street depot in New York City to the Tuskegee Airmen Depot. In 2012, George Lucas produced Red Tails, a film based on the experiences of the Tuskegee Airmen. In November 2013, the New York City Council voted to permanently rename South Road in Jamaica, Queens to Tuskegee Airmen Way. The change took effect on November 14. In 2012, Aldine Independent School District in Harris County, Texas named Benjamin O. Davis High School in honor of Benjamin O. Davis Jr.

2019 жылдың 16 қыркүйегінде ӘҚС ресми түрде жеңімпаз T-X бағдарламасының ұшағын Тускеги ұшқыштарының құрметіне "T-7A Red Hawk" деп атады, олар ұшақтарының құйрықтарын қызыл түске бояды, сондай-ақ Тускеги ұшқыштары ұшқан Curtiss P-40 Warhawk ұшағына. 2020 жылдың 2 ақпанында МакГи Супер Боул монетасын лақтыру рәсіміне еске алу монетасын әкелді. 2021 жылы АҚШ монета таңқасы Тускеги ұшқыштарының ұлттық тарихи орнына арналған "America the Beautiful" монетасын шығарды. Монетада Тускеги ұшқышы киім киіп тұрған және екі P-51 Mustang ұшағы жоғарыдан ұшып өтіп жатқан бейнесі және "Олар екі соғыста күресті" деген ұран бейнеленген. 2021 жылдың 25 сәуірінде NASCAR Cup Series жүргізушісі Эрик Джонс Талладега Superspeedway трассасындағы жарысқа Тускеги ұшқыштары ұшқан P-51 Mustang ұшағының дизайнына ұқсас бояумен шықты. Джонс жарыста 7 айналым жасады, бірақ соңғы айналымда төртінші орында тұрғанда апатқа ұшырады және 27-ші орынға қанағат етуге мәжбүр болды. 2023 жылдың 26 шілдесінде Мэриленд штатындағы Joint Base Andrews базасында АҚШ әскериінің ресми түрде десегрегациясының 75 жылдығына арналған еске алу шарасы өтті, онда бірнеше Тускеги ұшқыштары қатысты. Шара барысында PT-17 Stearman ұшағы ресми түрде Огайо штатындағы Wright-Patterson AFB базасында орналасқан Ұлттық әуе күштері мұражайына қосылды. Тускеги ұшқыштарының көпшілігі бастапқыда осы Stearman класындағы ұшақтарда оқытылды. 2024 жылдың 28 наурызында Президент Джозеф Байден Тускеги ұшқыштарын еске алу күнін тану үшін ұлттық хат шығарды. Делавэр штатының конгрессмені Лиза Блант Рочестер және Вашингтон округінің конгрессмені Элеонор Холмс Нортон және Vanessa Butler бастамасымен, Тускеги ұшқыштарының еске алу күні әдетте наурыз айының төртінші жұмасында тойланады.

Көркем суреттер

Суретші Рей Саймонның "Қызыл құйрықтар туралы аңыз" Тускеги әуешілерінің ұлттық тарихи мұражайында көрсетілген. Кей Смит салған "Қызыл құйрықтар B-17-ні сүйемелдеп" акварелі Прицкер әскери мұражайы мен кітапханасының қорында сақталады. Филадельфия қаласындағы 39-шы және Каштановый көшелерінде Тускеги әуешілері мен олардың еңбегін бейнелейтін қабырғалық сурет бар. Эндрю Дж. Вудстоктың "Тускеги ұшқыштары" акварельді қабырғалық суреті Мичиган штатының Портж қаласындағы Ұшқыштық және ғарыш музейінде қойылған. Екінші дүниежүзілік соғыста қызмет еткен Ричмонд, Кентукки штатының жеті Тускеги әуешісі Мэдисон округінің қоғамдық кітапханасында авиатор Франк Д. Уокердің суреті арқылы құрметтеледі.

Танымал мәдениетте

The Homestead Grays (1978) – Джеймс Уайлидің соғыс жылдарындағы романы, 99-шы іс-қимыл эскадрильясы мен 332-ші күрес тобының жауынгерлік ерліктеріне негізделген. Wings for This Man (1945) – Тускеги авиаторлары туралы пропагандалық қысқа фильм, оны Армия Әуе Күштерінің Бірінші кинобөлімшесі түсірді. Фильмді Рональд Рейган баяндады. "Қаймақ" ("Graveyard") – "Толық он екі сағат" (Twelve O'Clock High) телесериалының (1966) эпизоды, Осси Дэвис, Джон Войт, Ллойд Хейнс ойнады. The Tuskegee Airmen (1995) – Лоренс Фишберн, Андре Браугер, Куба Гудинг және Джон Литгоу ойнаған фильмді HBO өндіріп, көрсетті. "The Tuskegee Airmen" – "Dogfights" деректі телесериалының екінші маусымдағы эпизоды, ол 6 желтоқсан 2007 жылы History Channel арнасында көрсетілді. Тускеги авиаторлары (1997) G.I. Joe әрекеттік фигуралар сериясында бейнеленген. The Wild Blue: The Men and Boys who Flew the B 24s over Germany (2001) – Стивен Амброуздың кітабы, Тускеги авиаторларын олардың жетістіктеріне құрмет ретінде сипаттайды. Silver Wings & Civil Rights: The Fight to Fly (2004) – ақ офицерлер клубына кіргені үшін тұтқындалған 101 афроамерикалық офицердің күресі туралы "Freeman Field Mutiny" ақпаратын алғаш рет көрсеткен деректі фильм. Red Tail Reborn – Тускеги авиаторлары ұшқан ұшақтың қалпына келтірілуі және оны олардың еске алу ретінде пайдалану туралы деректі фильм. Red Tails – Lucasfilm компаниясы өндірген және 2012 жылдың қаңтарында шыққан Тускеги авиаторлары туралы фильм. Фильмнің сценарийін Джон Ридли мен Аарон МакГрудер жазды, режиссерлік жұмысын Энтони Хемингуэй жүзеге асырды. Музейдегі түн: Смитсониялық шайқас (2009) Тускеги авиаторларын көрсетеді. Кейт Пауэлл ойнаған әуешілердің бірі топтың іс-қимылдары туралы үнмен баяндайды ("Тускеги авиаторлары тағы да жолға шықты!"). Тағы бір әуеші (Крейг Робинсон) Амелия Эрхартқа (Эми Адамс) былай дейді: "Көп адамдар біздің ұша алмайтынымызды ойлады, бізге ұшу жолын ашып бергеніңіз үшін рахмет". Black Angels Over Tuskegee (2015) – Лэйон Грей жазған және режиссерлік еткен Тускеги авиаторлары туралы бродвейден тыс қойылым, қазір Нью-Йорк қаласында көрсетілуде. Осындай бір әуешінің оқиғасы 1949 жылы "Destination Freedom" бағдарламасында ұсынылған "Соңғы хат үйге" радиодрамасында қайта айтылды. Masters of the Air (2023) – Apple TV арнасында көрсетілетін және Гари Гоцман, Том Хэнкс және Стивен Спилберг өндірген Тускеги авиаторлары туралы тоғыз бөлімді шағын сериал.

The Homestead Grays (1978), a wartime novel by James Wylie, loosely based on the combat exploits of the 99th Pursuit Squadron and the 332nd Fighter Group. Wings for This Man (1945), a propaganda short about the Tuskegee Airmen, was produced by the First Motion Picture Unit of the Army Air Forces. The film was narrated by Ronald Reagan. "Graveyard", an episode of Twelve O'Clock High (1966), starring Ossie Davis, Jon Voight, Lloyd Haynes. The Tuskegee Airmen (1995), a film starring Laurence Fishburne, Andre Braugher, Cuba Gooding, Jr, and John Lithgow was produced and aired by HBO. "The Tuskegee Airmen", a season two episode of the documentary TV series Dogfights, was originally aired on the History Channel on 6 December 2007. The Tuskegee Airmen (1997) are represented in the G. I. Joe action figure series. The Wild Blue: The Men and Boys who Flew the B 24s over Germany (2001), a book by Stephen Ambrose, describes the Tuskegee Airmen in a tribute to their achievements. Silver Wings & Civil Rights: The Fight to Fly (2004) is a documentary that was the first film to feature information regarding the "Freeman Field Mutiny", the struggle of 101 African American officers arrested for entering a white officer's club. Red Tail Reborn is a documentary film about the restoration of an aircraft that was flown by the Tuskegee Airmen and its use as a flying memorial to them. Red Tails is a film about the Tuskegee Airmen produced by Lucasfilm and released in January 2012. The film was written by John Ridley and Aaron McGruder, and directed by Anthony Hemingway. Night at the Museum: Battle of the Smithsonian (2009) features the Tuskegee Airmen. One of the Airmen, played by Keith Powell, narrates the group's activities in a stentorian voice ("The Tuskegee Airmen are on the march once again!"). Another one of the Airmen (Craig Robinson) says to Amelia Earhart (Amy Adams), "A lot of people didn't think we could fly, either thanks for clearing the runway for us." Black Angels Over Tuskegee (2015), an Off Broadway play about the Airmen written and directed by Layon Gray, currently performs in New York City. The story of one such airman is retold in the 1949 radio drama "Last Letter Home" presented by Destination Freedom. Masters of the Air (2023) is a nine episode mini series featuring the Tuskegee Airmen on Apple TV and produced by Gary Goetzman, Tom Hanks, and Steven Spielberg.

Жалпы және келтірілген сілтемелер

Берри, Бен. Тускги ұшқыштары: Айға, Марсқа және одан әрі (Құпиялар ашылды). CreateSpace Independent Publishing Platform, 2011; Broadnax, Samuel L. Blue Skies, Black Wings: African American Aviation саласындағы алғашқылар. Вестпорт, Коннектикут: Praeger Publishers, 2007; Бухольц, Крис және Джим Лориер. 332-ші истребительдер тобы – Тускги ұшқыштары. Оксфорд, Ұлыбритания: Osprey Publishing, 2007; Caver, Joseph, Jerome Ennels және Daniel Haulman. Тускги ұшқыштары: суреттермен түсіндірілген тарих, 1939–1949 жж. Монтгомери, Алабама: New South Books, 2011; Коттер, Джаррод. "Қызыл құйрық жобасы", Flypast № 248, 2002 жылғы наурыз. Хаулман, Дэниел Л. "Тускги ұшқыштары және ешқашан бомбашы ұшағын жоғалтпаған миф", The Alabama Review, 64-том, № 1, 2011 жылғы қаңтар. Хилл, Езра М. Аға. "Қара қызыл құйрықты періштелер: Тускги ұшқыштарының әңгімесі". Колумбус, Огайо: SMF Haven of Hope, 2006; Холвей, Джон Б. "Қызыл құйрық, қара қанаттар: Американың қара әуе күштерінің ерлері". Лас-Крусес, Нью-Мексико: Yuca Tree Press, 1997; Лейтнер, Стюарт және Оливье Дженсен. "Жоғары құрмет: Екінші дүниежүзілік соғыс авиациясының ветерандарының естеліктері". Вашингтон, округ Колумбия: Smithsonian Institution Press, 1989; Маккисак, Патрисия С. және Фредрик Л. "Қызыл құйрықты періштелер: Екінші дүниежүзілік соғыстағы Тускги ұшқыштарының тарихы". Нью-Йорк: Walker Books for Young Readers, 1996; Перси, Уильям А. "Джим Кроу және Сэм аға: Тускги ұшқыштары және Екінші дүниежүзілік соғыстағы Еуропадағы АҚШ әуе күштері", The Journal of Military History, 67, 2003 жылғы шілде. Росс, Роберт А. "Жалғыз бүркіттер: Екінші дүниежүзілік соғыстағы Американың қара әуе күштерінің тарихы". Лос-Анджелес: Tuskegee Airmen Inc., Лос-Анджелес бөлімшесі, 1980; Сэндлер, Стэнли. "Бөлінген аспан: Екінші дүниежүзілік соғыстағы қара жауынгерлік эскадрильялар". Вашингтон, округ Колумбия: Smithsonian Institution Press, 1992; Толе, Лу. "Бөлінген аспан". Flypast № 248, 2002 жылғы наурыз. Такер, Филип Томас. "Тускги ұшқыштарының әкесі, Джон С. Робинсон". Вашингтон, округ Колумбия: Potomac Books, Inc., 2012; электрондық кітап.