Сиэтлдегі жүзбелі көпір: Лейси В. Мурроу атындағы мост
Lacey V. Murrow Memorial Bridge
Сиэтлдағы жүзбелі көпір: Lacey V. Murrow мұражайлық көпірі, Вашингтон штаты. I-90 трассасымен көлік жүргізу, көлден өту, ұзындығы және тарихы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вашингтон штаты, АҚШ, Сиэтлдегі жүзбелі көпір.
Floating bridge in Seattle, Washington, U. S.
Лейси В. Мэрроу ескерткіш көпірі – АҚШ-тың Вашингтон штатындағы Сиэтл қаласының маңындағы жүзбелі көпір. Бұл – Вашингтон көлі арқылы Сиэтлден Мерсер аралына дейін Interstate 90 тас жолының шығысқа қарайғы бағытындағы Interstate 90 жүзбелі көпірлерінің бірі. Батысқа қарайғы қозғалыс көршілес Хомер М. Хэдли ескерткіш көпірі арқылы жүзеге асырылады. Мэрроу көпірі – әлемдегі екінші ең ұзын жүзбелі көпір, оның ұзындығы 6620 фут (2018 м) (ең ұзыны – сол көлде бірнеше шақырым солтүстікке орналасқан губернатор Альберт Д. Розеллини көпірі – Evergreen Point). Мэрроу көпірінің алғашқы нұсқасы 1940 жылы ашылып, Вашингтон көлінің жүзбелі көпірі деп аталды. 1967 жылы ол Лейси В. Мэрроу көпірі деп қайта аталды. Алғашқы көпір 1989 жылы жабылды, ал қазіргі көпір 1993 жылы ашылды. Маунт Бейкер тау туннелінің шығыс порталдарымен бірге, бұл көпір Сиэтл қаласының ресми символы және Ұлттық тарихи азаматтық инженерлік ескерткіші болып табылады. Көпірдің бастапқыда ортасында 202 фут (62 м) көлденең ашылатын бөлігі болған, ол ірі су көлігі үшін арналған еді. Қазіргі уақытта, көпірдің басындағы 29 фут (9 м) тік биіктігі бар тұрақты ашылатын бөліктер арқылы ғана кемелер өте алады.
The Lacey V. Murrow Memorial Bridge is a floating bridge in the Seattle metropolitan area of the U. S. state of Washington. It is one of the Interstate 90 floating bridges that carries the eastbound lanes of Interstate 90 across Lake Washington from Seattle to Mercer Island. Westbound traffic is carried by the adjacent Homer M. Hadley Memorial Bridge. The Murrow Bridge is the second longest floating bridge in the world, at 6620 feet (2018 m) (the longest is the Governor Albert D. Rosellini Bridge–Evergreen Point, a few miles north on the same lake). The original Murrow Bridge opened in 1940, and was named the Lake Washington Floating Bridge. It was renamed the Lacey V. Murrow bridge in 1967. The original bridge closed in 1989; the current bridge opened in 1993. Along with the east portals of the Mount Baker Ridge Tunnel, the bridge is an official City of Seattle landmark and a National Historic Civil Engineering Landmark. While the bridge originally had an opening span at the center of the bridge to allow a horizontal opening of 202 feet (62 m) for major waterborne traffic, the only boat passages currently are elevated fixed spans at the termini with 29 feet (9 m) of vertical clearance.
Тарих
Көпірдің идеясын инженер Гомер Хэдли ұсынған, алғашқы ұсынысын 1921 жылы жасаған. Көпір, әсіресе Джордж Лайтфуттың күшті лоббилеуінің арқасында салынды, ол кейіннен «көпірдің әкесі» деп аталды. Лайтфут 1930 жылы Миллер Фрименнің қолдауын алып, көпір үшін үгіт жүргізе бастады. Құрылыс 1939 жылдың 1 қаңтарында басталды және 1940 жылы аяқталды. Жобаның құрылыс құны, кіреберіс жолдарымен қоса, шамамен 9 миллион долларды құрады. Ол ішінара 4,184 миллион долларлық облигация шығару арқылы қаржыландырылды. 1990 жылдың 25 қарашасында жөндеу жұмыстары кезінде болған дауылда көпір суға батып кетті. Қазіргі көпір 1993 жылы салынды. Ласи В. Мэрроу (1904–1966) – Вашингтон штатының автомобиль жолдары департаментінің екінші директоры және екінші дүниежүзілік соғыста бомбалаушы ұшқышы ретінде қызмет еткен, бригадалық генерал шеніне жеткен АҚШ Әуе күштерінің офицері. 1925 жылы Пульман қаласындағы Вашингтон штатының колледжін бітірген ол CBS комментаторы Эдвард Р. Мэрроудың үлкен ағасы болды. Көпірде үлкен кемелердің өтуіне мүмкіндік беру үшін орталық бөлігіне жиырылатын жылжымалы бөлік болды. Бұл конструкция жолдың иілуіне әкелді, соның салдарынан көліктер жылтыратылған болаттық біріктірулерде екі рет бұрылуға мәжбүр болды. Жоларалық жүйе, бағытты көрсетуші шамдармен және «X» белгілерімен жабдықталған, таңғы және кешкі сағаттардағы қозғалысты жеңілдету үшін бір жолақты қозғалысты «бұрыс» жаққа бағыттап, қауіпті күшейтті. Көпірде көптеген ауыр апаттар болды. Жылдар өте келе көлік ағыны артты және жобаланған сыйымдылықтан әлдеқайда асып кетті. Жаңару немесе ауыстыру қажеттілікке айналды, соның нәтижесінде 1989 жылы Хомер М. Хэдли ескерткіш көпірі салынды, ал 1993 жылы ол Хэдлидің құрметіне аталды. Жаңа көпірдің ашылуымен 49 жылдық Мэрроу көпірі 1989 жылдың 23 маусымында үш жылға жоспарланған жөндеу жұмыстары үшін жабылды.
The bridge was the brainchild of engineer Homer Hadley, who had made the first proposal in 1921. The bridge came about after intensive lobbying, particularly by George Lightfoot, who came to be called the "father of the bridge." Lightfoot began campaigning for the bridge in 1930, enlisting the support of Miller Freeman. Construction began January 1, 1939 and was completed in 1940. The construction cost for the project, including approaches, was approximately $9 million. It was partially financed by a bond issue of $4.184 million. The bridge sank in a storm on November 25, 1990 during refurbishment and repair. The current bridge was built in 1993. The eponymous Lacey V. Murrow (1904–1966) was the second director of the Washington State Highway Department and a highly decorated U. S. Air Force officer who served as a bomber pilot in World War II, rising to the rank of [[Brigadier general (United States) A 1925 graduate of Washington State College in Pullman, he was the oldest brother of CBS commentator Edward R. Murrow. It included a movable span that could be retracted into a pocket in the center of the fixed span to permit large boats to pass. This design resulted in a roadway bulge that required vehicles to swerve twice across polished steel joints as they passed the bulge. A reversible lane system, indicated by lighted overhead lane control signals with arrow and 'X' signs, compounded the hazard by putting one lane of traffic on the "wrong" side of the bulge during morning and evening rush hours in an effort to alleviate traffic into or out of Seattle. There were many serious collisions on the bridge. The problems grew worse as the traffic load increased over the years and far outstripped the designed capacity. Renovation or replacement became essential and a parallel bridge, the Homer M. Hadley Memorial Bridge, was completed in 1989, and named for Hadley in 1993. With the opening of the new bridge, the 49 year old Murrow Bridge closed on June 23, 1989, for renovation that was projected to take three years.
1990 жылғы апат
1990 жылы 25 қарашада қайта құру жұмыстары кезінде бастапқы көпір адам жасаған қателіктер мен дұрыс емес шешімдердің нәтижесінде суға батып кетті. Бұл оқиға көпірдің жаңа жабынмен жаңартылуы және Interstate Highway System жүйесінің талаптарына сай келу үшін консольдік конструкциялармен кеңейтілуі қажет болғандықтан басталды. Вашингтон штатының Көлік департаменті (WSDOT) қажетсіз материалдарды (көпірдің жол жапсырмасындағы тротуарларды) алып тастау үшін гидродемолицияны (жоғары қысымды суды) пайдалануға шешім қабылдады. Осы гидродемолициядан алынған су экологиялық заңнамаға сәйкес ластанған деп есептелді және оны Вашингтон көліне құюға рұқсат етілмеді. Инженерлер көпірдің понтондық бөліктерін талдап, олардың қажеттен артық конструкцияланғанын және суды уақытша сақтауға болатынын анықтады. Сондықтан понтондық бөліктердің герметикалық есіктері алынып тасталды. 22-24 қарашада (Алғыс айту күні демалысы) болған күшті дауыл кейбір понтондық бөліктерді жаңбыр және көл суымен толтырды. 24 қарашада жұмысшылар көпірдің батып келе жатқанын байқап, бірнеше понтондық бөліктерден су соруды бастады; ал 25 қарашада, жексенбі күні, көпірдің 850 метрлік бөлігі суға батып, ластанған суды және тонналармен көпір материалдарын көлге төкті. Бұл оқиға бір понтон сумен толып, кабельдермен байланысқандықтан қалған бөліктерді бірге сүйреп кеткенде болды, жүктеме астында бөліктерді ажырату мүмкін болмады. Көпір жөндеу жұмыстары үшін жабық болғандықтан және бату процесі біраз уақытқа созылғандықтан ешкім зардап шекпеді. Кейін ол қысқа мерзімге жабылды. Сейсенбі күні батыс бағыттағы қозғалысқа рұқсат берілді, ал желтоқсан айының басында шығыс бағыттағы қозғалыс қайта жаңартылды. Осы апат көпірдің қайта ашылуын 14 айға, 1993 жылдың 12 қыркүйегіне дейін кешіктірді.
On November 25, 1990, while under re construction, the original bridge sank because of a series of human errors and decisions. The process started because the bridge needed resurfacing and was to be widened by means of cantilevered additions in order to meet the necessary lane width specifications of the Interstate Highway System. The Washington State Department of Transportation (WSDOT) decided to use hydrodemolition (high pressure water) to remove unwanted material (the sidewalks on the bridge deck). Water from this hydrodemolition was considered contaminated under environmental law and could not be allowed to flow into Lake Washington. Engineers then analyzed the pontoons of the bridge, and realized that they were over engineered and the water could be stored temporarily in the pontoons. The watertight doors for the pontoons were therefore removed. A large storm on November 22–24 (the Thanksgiving holiday weekend), filled some of the pontoons with rain and lake water. On Saturday, November 24, workers noticed that the bridge was about to sink, and started pumping out some of the pontoons; on Sunday, November 25, a 2790 feet (850 m) section of the bridge sank, dumping the contaminated water into the lake along with tons of bridge material. It sank when one pontoon filled and dragged the rest down, because they were cabled together and there was no way to separate the sections under load. No one was hurt or killed, since the bridge was closed for renovation and the sinking took some time. and it was closed for a short time afterward. Westbound traffic was allowed on Tuesday, and eastbound traffic was resumed in early December. The disaster delayed the bridge's reopening by 14 months, to September 12, 1993.
Прецеденттер мен алынған сабақтар
WSDOT 1979 жылы ақпанда ұқсас жағдайларда тағы бір жүзбелі көпірді, Худ каналы көпірін жоғалтты. Қазір Вашингтондағы тағы бір ірі жүзбелі көпір, Evergreen Point Floating Bridge, жергілікті қоршаған орта жағдайларына қарай жеткілікті инженерлік есептемелерден өтпегені белгілі болды; 1963 жылғы көпір 2016 жылы жаңа жүзбелі құрылыммен ауыстырылды.
WSDOT had lost another floating bridge, the Hood Canal Bridge, in February 1979 under similar circumstances. It is now known that the other major floating bridge in Washington, the Evergreen Point Floating Bridge, was under engineered for local environmental conditions; that 1963 bridge was replaced with a new floating span in 2016.