Берт Траутманн: Ұлыбританиядағы неміс футболшының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Германиялық футболшы және жаттықтырушы (1923–2013)

Бернхард Карл "Берт" Траутманн EK OBE BVO (22 қазан 1923 – 19 шілде 2013) – 1949 жылдан 1964 жылға дейін «Манчестер Сити» клубында қақпашы болып ойнаған неміс кәсіби футболшысы. 1933 жылдың тамызында (9 жасында) ол Гитлер жастарының жас бөлімшесі – «Юнгфолькке» қосылды. Траутманн Екінші дүниежүзілік соғыстың басында «Люфтваффеге» қосылып, кейін парашютист болып қызмет етті. Ол бастапқыда оккупацияланған Польшаға жіберілді, содан кейін үш жыл бойы Шығыс майданда соғысып, бес медаль, оның ішінде Темір крест алды. Соғыстың соңында ол Батыс майданға ауыстырылды, онда соғыс аяқталған кезде британдықтарға тұтқынға түсті. Ерікті сарбаз ретінде ол әкімшілік тарапынан «C» санатындағы тұтқын ретінде жіктеліп, нацист саналды. Оның бастапқы 1000 адамдық полкінен соғыстан тек 90 адам ғана аман қалды, ол Ланкаширдегі Мейкерфилд қаласындағы Аштон әскери тұтқын лагеріне ауыстырылды. Траутман отанына қайтару ұсынысынан бас тартты және 1948 жылы босатылғаннан кейін Ланкаширде қалды, фермадағы жұмысты «Сент-Хеленс Таун» жергілікті футбол командасының қақпашысы ретінде ойнаумен үйлестірді. «Сент-Хеленс» үшін көрсеткен өнертабысы Траутманға ең үздік қақпашы ретінде танымал болды, нәтижесінде Футбол лигасының клубтары оған қызығушылық танытты. 1949 жылдың қазанында ол елдегі ең жоғары футбол деңгейіндегі, Бірінші дивизионда ойнайтын «Манчестер Сити» клубымен келісімшарт жасады. Клубтың бұрынғы «Ось» парашютисін қабылдауы наразылық тудырды, наразылыққа 20 000 адам қатысты. Уақыт өте келе, ол «Сити» қақпасындағы өнертабысы арқылы қабылдауға ие болды, клубтың келесі 250 матчының бесеуін қана ойнамады. 1956 жылы FWA-ның «Жылдың футболшысы» атанған Траутманн 1956 жылғы Англия кубогының финалындағы өнертабысымен футбол тарихына енді. Матчтың 17 минуты қалғанда Траутманн «Бирмингем Сити» ойыншысы Питер Мерфидің аяқтарына секіргенде ауыр жарақат алды. Жағдайына қарамастан, ол ойынды жалғастырып, командасының 3:1 есебімен жеңіске жетуіне көмектесетін маңызды сейвтер жасады. Жеңімпаздың медалін алғанда оның мойны айқын қисық болды; үш күннен кейін жасалған рентген сәулесінде мойнының сынғаны анықталды. Траутманн 1964 жылға дейін «Манчестер Сити» сапында ойнап, 545 матч өткізді. Ойыншылық карьерасын аяқтағаннан кейін ол жаттықтырушылыққа көшті, алдымен Англия мен Германиядағы екінші дивизион командаларымен, содан кейін неміс футбол федерациясының даму жобасының аясында Бирма, Танзания және Пәкістан сияқты бірнеше елге барды. 2004 жылы ол футбол арқылы ағылшын-неміс түсінігін дамытқаны үшін Британ империясы орденінің офицері (OBE) болып тағайындалды. 2013 жылы 89 жасында Испанияның Валенсия қаласына жақын жердегі үйінде қайтыс болды.

Bernhard Carl "Bert" Trautmann EK OBE BVO (22 October 1923 – 19 July 2013) was a German professional footballer who played as a goalkeeper for Manchester City from 1949 to 1964. In August 1933, (aged 9), he joined the Jungvolk, the junior section of the Hitler Youth. Trautmann joined the Luftwaffe early in the Second World War, and then served as a paratrooper. He was initially sent to Occupied Poland, and subsequently fought on the Eastern Front for three years, earning five medals, including an Iron Cross. Later in the war, he was transferred to the Western Front, where he was captured by the British as the war drew to a close. As a volunteer soldier, he was classified a category "C" prisoner by the authorities, meaning he was regarded as a Nazi. One of only 90 of his original 1,000 man regiment to survive the war, he was transferred to a prisoner of war camp in Ashton in Makerfield, Lancashire. Trautmann refused an offer of repatriation, and following his release in 1948 decided to settle in Lancashire, combining farm work with playing goalkeeper for a local football team, St Helens Town. Performances for St Helens gained Trautmann a reputation as an outstanding goalkeeper, resulting in interest from Football League clubs. In October 1949, he signed for Manchester City, a club playing in the country's highest level of football, the First Division. The club's decision to sign a former Axis paratrooper sparked protests, and 20,000 people attended a demonstration. Over time, he gained acceptance through his performances in the City goal, playing in all but five of the club's next 250 matches. Named FWA Footballer of the Year for 1956, Trautmann entered football folklore with his performance in the 1956 FA Cup Final. With 17 minutes of the match remaining, Trautmann suffered a serious injury while diving at the feet of Birmingham City's Peter Murphy. Despite his injury, he continued to play, making crucial saves to preserve his team's 3–1 lead. His neck was noticeably crooked as he collected his winner's medal; three days later an X ray revealed it to be broken. Trautmann played for Manchester City until 1964, making 545 appearances. After his playing career, he moved into management, first with lower division sides in England and Germany, and later as part of a German Football Association development scheme that took him to several countries, including Burma, Tanzania and Pakistan. In 2004, he was appointed an honorary Officer of the Order of the British Empire (OBE) for promoting Anglo German understanding through football. Trautmann died at home near Valencia, Spain, in 2013, aged 89.

Германиядағы ерте өмір

Траутман 1923 жылғы 22 қазанда Бременнің батысындағы жұмысшылар ауданы Валледе дүниеге келді. Ол кемежайдағы тыңайтқыш зауытында жұмыс істейтін әкесімен және анасы Фридамен бірге тұрды. Оның үш жас кіші інісі Карл Хайнц болды, олармен жақын қарым-қатынаста болды. 1930 жылдардың басындағы қиын экономикалық жағдай Траутман отбасын үйлерін сатуға және Гропелинген жұмысшылар ауданындағы пәтер үйге көшуге мәжбүр етті, онда Бернхард 1941 жылға дейін өмір сүрді. Жас Бернхард спортқа үлкен қызығушылық танытты, футбол, гандбол және волькербол (доджболдың бір түрі) ойнады. Осы мақсатта ол YMCA және "Blau und Weiss" футбол клубына қосылды. Ол футбол клубында құлшынмен ойнады, бірақ YMCA-дағы шаралар оны соншалықты қызықтырмады. 1933 жылдың тамызында ол Гитлер жастарының жас бөлімшесі – "Jungvolk" ұйымына қосылды. Келесі жылы ол бірнеше жергілікті жасөспірімдер арасындағы жеңіл атлетика жарыстарында жеңіске жетті және Германия президенті Пол фон Гинденбург қол қойған спорттағы жетістіктері үшін сертификат алды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде Траутман мотор механикінің шәкірті болып жұмыс істеді.

Екінші дүниежүзілік соғыс

1941 жылы Траутманн Люфтваффеге радиооператор болып қосылды. Оқу кезінде радио жұмысына қабілетсіздігін көрсеткендіктен, ол Spandau қаласына Fallschirmjäger (парашютші) болу үшін ауыстырылды. Алғаш рет ол басылып алынған Польшада қызмет етті, бірақ майдан шебінен шалқап қалғандықтан, ұзақ уақыт бойы көңілсіздікке ұшырады. Сондықтан Траутманн мен оның полкінің қалған бөлігі уақытты өткізу үшін спортпен және әзіл-қалжыңдармен айналысты. Мұндай бір әзіл көлікке байланысты Траутманнға кері соқты, нәтижесінде штаб-сержанттың қолы күйіп қалды. Осы оқиға үшін Траутманн әскери сотқа тартылып, үш айға түрмеге кесілді. Түрмеге қамаудың басында Траутманн жедел апендицитке шалдығып, жазасының қалған бөлігін әскери госпитальде өткізді. 1941 жылдың қазан айында ол Украинаның Днепропетровск қаласында, неміс шабуылы тоқтаған 35-ші жаяу әскер дивизиясына қайта қосылды. Қыс айларында кеңес әскерінің жабдықтау жолдарына жасалған шабуылдар мен жылдам қимылдар бөлімшенің басты назарында болды, ал көктемде Траутманн Unteroffizier (корпорал) шеніне көтерілді. 1942 жылы бірқатар табыстарға қол жеткізілді, бірақ кеңес әскерінің қарсы шабуылы Траутманнның бөлімшесіне ауыр соққы берді. Шығыс майданнан қайтарылған кезде бастапқы 1000 сарбаздың тек 300-і ғана қалды. Траутманн Шығыс майданындағы ерлігі үшін бес медаль, соның ішінде Бірінші дәрежелі Темір крестпен марапатталды және Бременге қайтуға шешім қабылдады. Осы кезде жарамды рұқсатнамасы жоқ неміс сарбаздары дезертир деп танылып, атылып тасталғандықтан, Траутманн екі жақтан да әскерлерден қашып жүруге тырысты. Бірақ бірнеше күннен кейін оны екі одақтас сарбаз қорада тұтқындады. Сарбаздар Траутманннің берілетін пайдалы ақпараты жоқ деп шешіп, оны қолын жоғары көтеріп қорадан шығарды. Өлтіріледі деп қорқып, Траутманн қашып құтылды. Құтылу үшін ол қоршаудан секіріп өтті, бірақ тікелей британдық сарбаздың аяғына түсті, ол оны "Сәлем, Фриц, шай ішесің бе?" – деп күлімсіреп қарсы алды. Соғыстың басында ол кеңес әскері мен француздықтар тарапынан тұтқындалған, бірақ екі рет те қашып шықты. Траутманн, өзінің алғашқы полкінен соғыстан аман қалған 90 сарбаздың бірі болды. Одан кейін ол Ливерпульдің жанындағы Хайтаун қаласындағы Форт Кросбиге жеткізілді, онда ол қысқа уақытқа жергілікті шаруа қожалықтарында жұмыс істеп, жергілікті тұрғындармен араласты. Одан кейін ол Аштондағы Макерфилдтегі (қазіргі Бирчалл орта мектебі) 50-ші тұтқын лагеріне жіберілді, онда 1948 жылға дейін қалды. Осы уақыт ішінде ол "Берт" деп танылды, өйткені ағылшыздар оның есімінің қысқартылған түрі – "Берндті" білмеді.

Trautmann joined the Luftwaffe as a radio operator in 1941. During training, he showed little aptitude for radio work, and transferred to Spandau to become a Fallschirmjäger (paratrooper). He first served in Occupied Poland, although being stationed far behind the front line meant experiencing prolonged bouts of monotony; consequently, Trautmann and the rest of his regiment resorted to sports and practical jokes to pass the time. One such practical joke involving a car backfired on Trautmann, resulting in a staff sergeant burning his arms. Trautmann was court martialled over this incident and sentenced to three months in prison. At the start of his confinement, Trautmann came down with acute appendicitis, and spent the remainder of his sentence in a military hospital. In October 1941, he rejoined the 35th Infantry Division at Dnepropetrovsk, Ukraine, where the German advance had halted. Over winter hit and run attacks on Soviet Army supply routes were the unit's main focus and in spring, Trautmann was promoted to Unteroffizier (corporal). Gains were made in 1942, but the Soviet counter offensive hit Trautmann's unit hard, and by the time it was withdrawn from the Eastern Front, only 300 of the original 1,000 men remained. Trautmann won five medals for his actions on the Eastern Front, including an Iron Cross First Class. and decided to head home to Bremen. By this point, German soldiers without valid leave papers were being shot as deserters, so Trautmann sought to avoid troops from either side. However, a few days later, he was captured in a barn by two Allied soldiers. Deciding that Trautmann had no useful intelligence to give them, the soldiers marched him out of the barn with his hands raised. Fearing he was about to be executed, Trautmann fled. After evading his captors, he jumped over a fence, only to land at the feet of a British soldier, who greeted him with the words "Hello Fritz, fancy a cup of tea?" Earlier in the war, he had been captured by the Soviets and later the French, but escaped both times. Trautmann, one of only 90 of his original regiment to survive the war, after which he was taken to Fort Crosby in Hightown near Liverpool where he stayed for a short while working on local farms and mixing with the locals; from here he was sent to PoW Camp 50 (now Byrchall High School) in Ashton in Makerfield in Lancashire between St Helens and Wigan, where he stayed until 1948. During this time he became known as "Bert", as the English were unfamiliar with "Bernd", the abbreviated version of his name.

Алғашқы жылдар

Тронман әскер тұтқындары лагерінің жабылуына қарамастан, ол репатриациялану ұсынысынан бас тартып, Англияда қалды, алдымен Милнторптағы шаруа қожалығында, кейін Хьютонда бомбаларды залалсыздандыру жұмыстарында жұмыс істеді. 1948–49 маусымында Траутманның қақпашы ретіндегі даңқы нығайып, оның ойындарына көптеген жанкүйерлер жиналды. Осы маусымдағы жетістік клубты 1949–50 маусымының басында Ланкашир Комбинациялық Лигасының Екінші дивизионына көтерді.

Манчестер Сити

Сент-Хеленс клубындағы ойындары Траутманнға қабілетті қақпашы ретінде даңқ әкелді, соның нәтижесінде Футбол лигасы клубтары оған қызығушылық танытты. Келесі маусым басталғанда бірнеше лигалық клубтар оны өз құрамына алуға ниет білдірді. Оған алғашқы келісімшарт ұсынған клуб – Манчестер Сити, ол елдегі футболдың ең жоғары лигасы – Бірінші дивизионда ойнады. 1949 жылдың 7 қазанында Траутманн клубқа әуесқой ретінде қосылды және көп ұзамай кәсіпқойға айналды. Адольф Дасслермен болған достығының арқасында Траутманн Ұлыбританияда Adidas киген алғашқы спортшы болды.

Қолдаушылардың қанағаттанушылығы және бастапқы кезең

Кейбір «Манчестер Сити» жанкүйерлері Германия армиясының бұрынғы мүшесімен келісімшарт жасасуға наразылық білдірді. Маусымдық билет иелері бойкот жасаймыз деп қорқытты, ал Манчестердегі және елдің басқа аймақтарындағы түрлі топтар клубқа наразылық хаттарын жіберді. Бұл қиындыққа қоса, Траутман клуб тарихындағы ең ұлы қақпашылардың бірі – жақында зейнеткерлікке шыққан Фрэнк Свифттің орнын басты. Клуб капитаны, Нормандия ардагері Эрик Уэствуд, Траутманға келісімшарт жасасуға жеке күмәнмен қарағанмен, «Бұл киім ауыстыру бөлмесінде соғыс болмайды» деп мәлімдеп, оны ашық түрде қарсы алды. Траутман 19 қарашада «Болтон Уондерерс» командасына қарсы өткен матчта тұңғыш рет негізгі құрамда ойнады. Ол сыртқы матчтарда жанкүйерлерден ұстамасыз сөздер естіп, алғашқы ойындардың бірінде назары шашырады; 1949 жылдың желтоқсанында «Дерби Каунтиде» жеті гол жіберді. 1950 жылдың қаңтарында «Фулхэмге» қарсы өткен «Сити» командасының матчы Траутманның Лондонға алғашқы сапары болды. Бұл матчқа көптеген БАҚ өкілдерінің назары ауды, өйткені британдық баспасөздің көп бөлігі сол жерде орналасқан еді; бірнеше жетекші спорт журналистері Траутманды әрекетте алғаш рет көрді. Қалаға «Люфтваффе» келтірген зиянның нәтижесінде бұрынғы парашютист Траутман көпшіліктің жек көруіне ұшырады, олар «Краут» және «Нацист» деп айғайлады. «Сити» командасы лигада қиындыққа тап болып, ауыр жеңіліске ұшырайды деп күтілді, бірақ Траутман жасаған бірнеше құтқарулар нәтижесінде есеп 1:0 болды. Финалдық сигнал естілгеннен кейін Траутман тұрғызып шапалақтап қарсы алынды. «Манчестер Сити» командасы маусым бойы күресіп, Екінші дивизионға түсті. «Манчестер Сити» алғашқы мүмкіндікте жоғары лигаға оралды, ал келесі жылдары Траутманн лигадағы ең үздік қақпашылардың бірі ретінде танылды, клубтың келесі 250 лигалық матчының бесеуін қана жіберді. Ұсыныстан бас тартты; клуб Траутманның құны жиырма есе жоғары деп жауап берді. 1950 жылдардың ортасында «Манчестер Сити» бас жаттықтырушысы Лес Макдауэлл орталық шабуылшыны тереңге орналастыратын жаңа тактикалық жүйені енгізді, ол Дон Ревидің орталық шабуылшы ретінде ойнауына байланысты «Реви жоспары» деп аталды. Бұл жүйе допты мүмкіндігінше ұстап тұруға негізделген, сондықтан Траутман лақтыру қабілетін пайдалануы керек болды. Траутман дәуіріндегі қақпашылар үшін сақтық жасағаннан кейін допты мүмкіндігінше алысқа лақтыру қалыпты жағдай еді. Алайда, венгр қақпашысы Гюла Грошичтің ықпалымен Траутман шабуылды бастау үшін допты қанаттың жартысына, әдетте Кен Барнс немесе Джон МакТавишке лақтыратын. Содан кейін қанаттың жартысы допты Ревиге шабуылды дамыту үшін жіберді.

Some Manchester City fans were unhappy about signing a former member of the German Army. Season ticket holders threatened a boycott, and various groups in Manchester and around the country bombarded the club with protest letters. In addition to this difficulty, Trautmann was replacing the recently retired Frank Swift, one of the greatest keepers in the club's history. Though privately expressing doubts about the signing, the club captain, Eric Westwood, a Normandy veteran, made a public display of welcoming Trautmann by announcing, "There's no war in this dressing room". Trautmann made his first team debut on 19 November against Bolton Wanderers, He continued to receive abuse from crowds at away matches, which affected his concentration in some early games; in December 1949, he conceded seven goals at Derby County. City's match against Fulham in January 1950 was Trautmann's first visit to London. The match received widespread media attention, as most of the British press were based there; several leading sportswriters watched Trautmann in action for the first time. The damage caused to the city by the Luftwaffe meant former paratrooper Trautmann was a target of hatred for the crowd, who yelled "Kraut" and "Nazi". City were struggling in the league, and widely expected to suffer a heavy defeat but a string of saves from Trautmann meant the final score was a narrow 1–0 loss. At the final whistle, Trautmann received a standing ovation, The Manchester City team struggled throughout the season, and was relegated to the Second Division. Manchester City returned to the top flight at its first attempt, and in the following years Trautmann established himself as one of the best keepers in the league, playing in all but five of his club's next 250 league matches. The offer was refused; the club responded that they thought Trautmann to be worth twenty times more. In the mid 1950s, the Manchester City manager Les McDowall introduced a new tactical system using a deep lying centre forward, which became known as the Revie Plan after Don Revie who played centre forward. The system depended on maintaining possession of the ball wherever possible, which required Trautmann to make use of his throwing ability. For goalkeepers of Trautmann's era, it was usual to kick the ball as far as possible downfield after making a save. By contrast, Trautmann, influenced by the Hungarian goalkeeper Gyula Grosics, sought to start attacks by throwing the ball to a wing half, typically Ken Barnes or John McTavish. The wing half then passed to Revie to develop the attack.

1955 және 1956 жылғы ФА кубогының финалы

Реви жоспарын қолдана отырып, «Манчестер Сити» 1955 жылғы ФА кубогының финалына жетті, онда Траутман ФА кубогы финалында ойнаған алғашқы неміс болды. Бұл кемшілік Траутманның допты лақтыру арқылы шабуылды бастау мүмкіндігін шектеді. Боби Джонстон бірінші таймда есепті теңестіргенімен, екінші таймда команда қиындыққа тап болды, ал 57-ші минутта Траутманды Боби Митчелл жеңіп, «Ньюкаслдың» екінші голын соқты. Матч «Ситидің» 3:1 есебімен аяқталып, Траутман күміс жүлдегер атанды. Ол бұл сыйлықты алған алғашқы қақпашы. Екі күннен кейін Траутман Уэмбли стадионына шығып, оған әлемдік атақ әкелген ойынға қатысты. Оның мойны әлі де ауырсынып тұрды, және принц Филипп Траутманға жеңімпаз медалін табыс еткен кезде оның мойнының қисық екеніне назар аударды. Траутман сол күні кешкі банкетке басын қимылдата алмай, қатысты, жарақатының демалыспен жазылатынына үміттенді. Бірақ ауырсыну басылмағандықтан, келесі күні ол Сент-Джордж ауруханасына барды, онда оған мойнында жеңіл жарақат бар екені, ол өзінен-өзі кешіп кететіні айтылды. Үш күннен кейін ол Манчестер корольдік ауруханасының дәрігерінен екінші пікір алды. Рентген көрсеткендей, ол бес омыртқасын шығарып алған, ал екіншісі екіге бөлінген. Үшінші омыртқа екіншісіне тіреліп, Траутманның өміріне қауіп төндіретін одан әрі зақымданудың алдын алды. Желтоқсан айының басында Траутман екі резервтік матч өткізді, бірақ өзіне сенімсіз болды. 15 желтоқсанда ол «Вулверхэмптон Уондерерс» командасына қарсы матчта негізгі құрамға қайта оралды, бірақ үш гол жіберді. Маусымның қалған бөлігінде ол бұрынғыдай формасын қайтаруға тырысты, бұл кейбір жанкүйерлер мен БАҚ өкілдерінің оны зейнеткерлікке шығуға шақыруына себеп болды. Басқалары клубты сынға алып, Траутманның жарақаттан толық жазылмаған кезде ойнауға мәжбүр болғанын айтты. 1957–58 жылғы маусым «Манчестер Сити» үшін ерекше болды, себебі олар бір маусымда 100 гол соққан және 100 гол жіберген жалғыз ағылшын командасы атанды. Траутман 34 матчта ойнады, «Вест Бромвич Альбионнан» 9:2 есебімен жеңілгенімен, «Лестер Ситиден» 8:4 есебімен жеңілу – оның мансабындағы ең көп гол жіберген матч және жалпы маусымда ол тек екі рет қақпаны құрғақ ұстады.

Using the Revie Plan, Manchester City reached the 1955 FA Cup Final, in which Trautmann became the first German to play in an FA Cup final. a disadvantage that meant Trautmann's ability to start attacks from throws was limited. Though Bobby Johnstone equalised in the first half, they struggled in the second, and after 57 minutes Trautmann was outwitted by Bobby Mitchell, who scored Newcastle's second goal. The match finished as a 3–1 defeat for City, giving Trautmann a runners up medal. the first goalkeeper to win the award. Two days later, Trautmann stepped out onto the Wembley pitch for the match that would gain him worldwide acclaim. His neck continued to cause him pain, and Prince Philip commented on its crooked state as he gave Trautmann his winner's medal. Trautmann attended that evening's post match banquet despite being unable to move his head, and went to bed expecting the injury to heal with rest. As the pain did not recede, the following day he went to St George's Hospital, where he was told he merely had a crick in his neck which would go away. Three days later, he got a second opinion from a doctor at Manchester Royal Infirmary. An X ray revealed he had dislocated five vertebrae, the second of which was cracked in two. The third vertebra had wedged against the second, preventing further damage which could have cost Trautmann his life. At the start of December, Trautmann played two reserve matches, but lacked confidence. He was restored to the first team on 15 December for a match against Wolverhampton Wanderers, but conceded three goals. He struggled to regain his form in the remainder of the season, leading to calls from some fans and media for him to retire. Others criticised the club, believing that Trautmann had been forced to play while still not fully recovered from injury. The 1957–58 season was an unusual one for Manchester City, who became the only English team to both score and concede 100 goals in a season. Trautmann played in 34 matches, and though he did not play in the 9–2 defeat to West Bromwich Albion, an 8–4 defeat to Leicester City was a record for the most goals conceded by Trautmann in a match in his career, and in the entire season he kept only two clean sheets.

Куәлік

Траутманн 1949-1964 жылдар аралығында 15 жыл бойы "Сити" сапында 545 матч өткізді. 1964 жылдың 15 сәуірінде ол өзінің карьерасын 47 000 көрерменнің алдындағы арнаулы ойынмен аяқтады, бірақ нақты саны шамамен 60 000-ға жуық болды деп есептелді. Траутманн Бобби Чарлтон мен Денис Лоу кіретін "Манчестер Сити" және "Манчестер Юнайтед" командаларының біріккен құрамына қаптал болды, олар Том Финни, Стэнли Мэттьюс және Джимми Армфилд кіретін халықаралық құрамаға қарсы ойын өткізді.

Кейінгі мансап

Ситиден кеткен соң Траутман Веллингтон Таун клубында ойнады, олар оған әр ойынға 50 фунт стерлинг төледі. 1964 жылдың қыркүйегінде жарақат алған негізгі қақпашының орнына онымен келісім жасасты. Жасының өтуімен қабілеттері төмендеді, бірақ Херефорд Юнайтедтегі дебюті оның әлі де көрермендерді тартуға қабілетті екенін көрсетті. Дегенмен, ол екінші ойынында Тонбриджде зорлық-зомбылық жасағаны үшін алаңнан қуылды және Веллингтон үшін өткізген жеті матчтың бесеуінде жеңіліске ұшырады. Осының салдарынан Траутманның халықаралық деңгейде оқшауланғандығы 1954 жылғы әлем чемпионатына қатысуға мүмкіндік бермеді, онда оның елдістері жеңіс одны. Траутманның халықаралық футболдағы жалғыз тәжірибесі 1960 жылы Футбол лигасы алғаш рет Футбол лигасының құрама командасына ағылшын емес ойыншыларды қосуға шешім қабылдағанда болды. Траутман Ирландия лигасына қарсы лига құрамын қаптағандықтан, сондай-ақ Италия лигасына қарсы да ойнады.

Жаттықтырушылық мансап

Бірнеше ай бойы болашақ мансап жоспарларын ойластырғаннан кейін, Траутманға Стокпорт округінің төрағасы Виктор Бернард телефон арқылы хабарласып, бас менеджер лауазымын ұсынды. Стокпорт – қаржысы шағын төменгі лига клубы болғандықтан, Траутманның тағайындалуы оның беделін жақсартуға бағытталған қадам еді. Жергілікті тұрғындардың көпшілігі Манчестердің екі клубының бірін жақтады, сондықтан қызығушылықты арттыру мақсатында Траутман мен Бернард матчтарды жұма кештеріне ауыстыруға келісті, осы күндері Манчестер клубтары ойын өткізбейтін. Бұл кірістің өсуіне әкелді, бірақ команда күресін жалғастырды. 1966 жылы Бернардпен туындаған келіспеушіліктерге байланысты Траутман отставкаға кетті. 1967-1968 жылдары ол неміс командасы «Преуссен Мюнстер» клубының бас жаттықтырысы болды, оларды Regionalliga West турнирінде 13-орынға жеткізді, содан кейін қысқа мерзімге «Опель Рюссельсхайм» клубында жұмыс істеді. Германия Футбол қауымдастығы Траутманды ұлттық футбол құрылымдары жоқ елдердегі даму жұмыстарын жүргізу үшін жіберді. Оның алғашқы орны Мьянма (Бірма) болды, онда ол екі жыл бойы ұлттық құраманың бас жаттықтырысы қызметін атқарды, 1972 жылы Олимпиада ойындарына қатысуға мүмкіндік берді және сол жылы Оңтүстік-Шығыс Азия елдері арасында өткен Президент кубогын жеңіп алды. Содан кейін ол 1988 жылға дейін Танзания, Либерия, Пәкістан және Солтүстік Йемен құрамаларын басқарды, одан кейін зейнеткерлікке шығып, Испанияға қоныс аударды. Бұрын қол добы ойыншысы болған Траутман алысқа доп лақтыруда шебер болды, ол осы қабілетін шабуылдық әрекеттерді бастау үшін пайдаланды. Оның шаршаңқы мінезі кейде қиындықтар тудыратын, ол бірнеше рет алаңнан қуылған. Гордон Бэнкс оның ойын стиліне әсер еткенін айтты. Бұқаралық ақпарат құралдары Траутманның беделін мойындады. ESPN оны ең ұлы ФА Кубогы қақпашыларының бірі деп санайды, Траутман 1955 және 1956 жылдары қатарынан екі рет ФА Кубогының финалында «Манчестер Сити» сапында ойнады, ал 1956 жылғы ФА Кубогы финалында Питер Мерфидің аяғына секіріп, допты ұстаған сәт – ФА Кубогы тарихындағы ең керемет сейв ретінде бағаланады; Траутманның мойнын сындырған сейв. 1995 жылдың қарашасында Траутман қайта жаңартылған Kippax трибунасын ашу үшін «Мэн Роудқа» оралды. Алайда, он жылдың ішінде трибуна бұзылыпты: 2003 жылдың мамырында клуб «Сити оф Манчестер» стадионына көшіп, «Мэн Роуд» жабылды және келесі жылы стадион сөйілді. 2018 жылы шыққан «Құтқарушы» атты фильмде Траутманның рөлін неміс актері Дэвид Кросс сомдады.

After a couple of months pondering his future career plans, Trautmann received a telephone call from the Stockport County chairman, Victor Bernard, who offered him the position of general manager. Stockport was a struggling lower league club with a small budget, and Trautmann's appointment was an attempt to improve its image. Many people in the local area supported one of the two Manchester clubs, so to stimulate interest Trautmann and Bernard decided to move matches to Friday evenings, when neither Manchester club would be playing. This improved revenue, but the team continued to struggle. Trautmann resigned in 1966 following a disagreement with Bernard. From 1967 to 1968, he was the manager of the German team Preußen Münster, taking them to a 13th place finish in the Regionalliga West, following which he had a short spell at Opel Rüsselsheim. The German Football Association then sent Trautmann as a development worker to countries without national football structures. His first posting was in Myanmar (Burma), where he spent two years as the national coach, qualifying for the Olympics in 1972, and winning the President's Cup, a tournament contested by south east Asian countries, later that year. His work subsequently took him to managing Tanzania, Liberia, Pakistan and North Yemen, until 1988, when he retired and settled in Spain. As a former handball player, Trautmann was adept at throwing the ball long distances, an attribute he used to start attacking moves, A short temper also caused occasional problems; he was sent off on more than one occasion. and Gordon Banks cited him as an influence on his playing style. Media outlets have since recognised Trautmann's reputation. ESPN consider Trautmann as one of the greatest FA Cup goalkeepers, with Trautmann representing Manchester City in two consecutive FA Cup finals in 1955 and 1956 while his lunge at Peter Murphy's feet to grasp the ball in the 1956 FA Cup Final is rated as the greatest FA Cup save; a save that broke Trautmann's neck. In November 1995, Trautmann returned to Maine Road to open the rebuilt Kippax Stand. However, the stand was gone within a decade: in May 2003 the club moved to the City of Manchester Stadium, Maine Road was closed and its stadium demolished the following year. Trautmann was portrayed by German actor David Kross in the 2018 biopic The Keeper.

Марапаттар

1997 жылы Траутман Германия Федеративтік Республикасының Еңбегіне сіңірген қызмет орденімен марапатталды. 2004 жылы ол ағылшын-герман қарым-қатынастарындағы еңбегі үшін құрметті OBE орденімен марапатталды және марапатты Берлиндегі Ұлыбритания елшілігінде алды, бұл оны OBE және Темір крестпен марапатталған жалғыз адам етеді. Келесі күні кешке Берлин филармония оркестрінің концертінде ол Патшайыммен кездесті. "Ах, мырза Траутман. Сізді есімде сақтаймын", - деді ол. "Жуыныңыз әлі де ауырып тұра ма?" 2005 жылы ол Ұлттық футбол музейінің Даңқ залына енгізілді. 1999 жылы ол BBC Timewatch бағдарламасының "Біз сақтап қалған немістер" атты эпизодында түсті, онда Ұлыбританияда қалуды шешкен неміс әскери тұтқындарының өмір тарихы туралы айтты.

Жеке өмір

Траутман 1950 жылы Сент-Хеленс қаласының тұрғыны Маргарет Фриарға үйленді, бірақ 1972 жылы олар ажырасты. Олардың Джон, Марк және Стивен атты үш баласы болды. Оның үлкен ұлы Джон 1956 жылы Англия кубогының финалынан кейін бірнеше ай өткен соң, бес жасында автокөлік апатында қаза болды. Траутманның айтуынша, оның әйелі күйеуінің өліміне байланысты күресінің нәтижесінде олардың некесі ажырасты. Оның бұрынғы қарым-қатынасынан туған қызы болған, ол көп жылдар бойы одан алыс тұрды. 1990 жылы ол қызымен, ал 2001 жылы оның анасы Марион Гринхоллмен қайта табысты. 1970-ші жылдары Бірмада тұрғанда ол неміс азаматы Урсула фон дер Хейдеге үйленді, бірақ 1982 жылы ажырасты. 1990 жылдан бастап Траутман үшінші әйелі Марлиспен бірге Валенсия қаласының жанындағы испандық жағалаудағы шағын коттеджде тұрды. Кейіннен ол батылдық пен спорттық рухты дамыту арқылы өзінің мұрасын жалғастыратын Траутманн қорының құрылуына көмектесті. Траутманның "Даладан Уэмблиге" атты автобиографиясы 1956 жылы жарық көрді.

Өлім

Траутман 2013 жылдың 19 шілдесінде Испанияда 89 жасында дүниеден өтті. Ол осы жылдың басында екі жүрек шабуына ұшыраған еді. Германия футбол федерациясының президенті Вольфганг Ниерсбах Траутманды "тамаша спортшы және нағыз адал кісі, аңыз" деп сипаттады. Бұрынғы "Манчестер Сити" қақпашысы Джо Корриган Траутманды "ұлы адам және барлық уақыттағы ең керемет қақпашылардың бірі" деп айтты.