Рено 5: Классика и Электрическое Возрождение

Кіріспе

Хэтчбек автомобиль (1972–1996)
2024 жылғы аккумуляторлық электрлік автомобиль

Renault 5 – француз автокөлік өндірушісі Renault компаниясы екі буынмен өндірген және сатқан бес орындық, үш немесе бес есікті, алдыңғы қозғалтқышты, алдыңғы жетектегі хэтчбек супермини: 1972–1985 (сондай-ақ R5 деп те аталады) және 1984–1996 (сондай-ақ Super 5 немесе Supercinq деп те аталады). R5 1976 жылдан 1983 жылға дейін АҚШ және Канадада Le Car деген атпен сатылды. Renault төрт есікті седан нұсқасын да сатты, Renault 7, ол 1974 жылдан 1984 жылға дейін Испанияда Renault-ның FASA Renault еншілес компаниясымен өндіріліп, таңдалған нарықтарға экспортталды. Renault 5 1972 жылдан 1986 жылға дейін Франциядағы ең көп сатылған автомобиль болды, 14 жыл ішінде 5,5 миллионнан астам дана өндірілді, осылайша Францияның ең танымал көлігіне айналды.

Бірінші буын (1972-1985 жж.)

Renault 5-тің алғашқы суреттері мен егжей-тегжейлі сипаттамалары 1971 жылдың 10 желтоқсанында жарияланды, ал автомобильдің ресми таныстырылымы 1972 жылдың 28 қаңтарында өтті. Renault 5 дизайнын Мишель Буэ жасады, ол көлікті бос уақытында, штаттық міндеттерінен тыс жасаған. R5 Renault 4 моделінен механикалық бөліктерді алды. Ол алдыңғы дөңгелектерді бұралу бағаналы серіппелермен қозғалтатын бойлық қозғалтқышты пайдаланды. OHV қозғалтқыштары Renault 4 және үлкен Renault 8 сияқты болды. Автомобильдің бастапқыда шығарылуы кезінде модельдің деңгейіне қарай 782 см³ және 956 см³ көлемді нұсқалары қол жетімді болды. 1974 жылдың сәуірінен бастап Renault 12-ден алынған 1289 см³ қозғалтқышы бар «5TS/5LS» нұсқасы қосылды. Renault 4 сияқты, Renault 5-тің де қозғалтқыштары 1976 жылы 845 см³ көлемге дейін ұлғайтылды, ал модель қатарының жоғарғы жағында 1397 см³ нұсқасы енгізілді. Бұл заманауи суперминилердің бірі болды, ол Renault компаниясы 1965 жылы R16 моделінде патенттеген жаңа хэтчбек дизайнын пайдаланды. Fiat 127 моделінен бір жыл кейін, сол жылы 127 хэтчбек нұсқасымен қолжетімді болды. R5 Volkswagen Polo және Vauxhall Chevette-ден үш жыл бұрын, ал Ford Fiesta суперминилерінен төрт жыл бұрын шығарылды, бұл Батыс Еуропада осы типтегі автомобильдерге деген сұраныстың өсуіне жауап берді. Британдық Leyland 1970-ші жылдарда жаңа заманауи суперминиді жасап шығарды, бірақ соңғы өнім – Austin Metro 1980 жылға дейін іске қосылмады. Ол Toyota Starlet-тен бір жыл бұрын, ал Datsun 100A 1971 жылдан бастап Ұлыбританияға жеткізілді. Honda Civic 1976 жылдың шілдесінде пайда болды, ал R5 одан алты ай бұрын таныстырылды. Жапонияда сату 1976 жылы басталды, ол кезде 2 есікті және 4 есікті модельдер Capital Car Dealerships-те сатылды. Оны «Renault Go» деп атады, себебі бұл жапон тілінде «бес» деген сөз. Бастапқыда Солтүстік Америка стандартындағы шығарылым жабдықтарымен сатылса, кейін француздық шығарылым пакетіне өзгертілді. Автомобиль бастапқыда сол жақтан рульдік басқарумен сатылды, содан кейін оң жақтан рульдік басқаруға жаңартылды. Механикалық бөліктер бұрынғы модельдерден алынса да, кузов құрылымы еден бөліктерін және басқа кузов панельдерін дәнекерлеу арқылы жасалған монокок конструкциясынан тұрды. Есік тұтқалары есік панелі мен B тірегінің кесілген бөлігінен жасалған. R5 пластикалық (полиэстер және шыны талшықтан жасалған) бамперлері бар алғашқы автомобильдердің бірі болды, олар Renault компаниясының Dreux қаласындағы мамандандырылған зауытында жасалған. Renault 5 кузовының аэродинамикалық соққы коэффициенті 0,37-ге тең болды (көптеген еуропалық автомобильдердің көрсеткіші 0,45-ке дейін жетеді). Бірінші буынның басқа нұсқаларына Испаниядағы FASA Renault компаниясы жасаған Renault 7 деп аталатын төрт есікті седан нұсқасы кірді, онда барлық модельдер сатылды. 1979 жылы модель қатарына бес есікті R5 қосылды, бұл оның класындағы төрт есігі бар алғашқы автомобильдердің бірі болды. R5 GTL-ге ұқсас жабдықталған, бірақ 1,289 см³ (55 а.к.) қозғалтқышы, винил шатыры және TS модельдерінің алдыңғы сиденділері бар үш жылдамдықты автоматты беріліс қосымша бес есікті кузовпен де қолжетімді болды. 1981 жылдың наурыз айында автоматты беріліс 1.4 литрлік қозғалтқышқа ие болды, бұл өнімділікті және отын экономиясын арттырды. Alpine моделі арнайы жеңіл қорытпа дөңгелектерімен және алдыңғы тұман шамдарымен анықталды, сондай-ақ артқы жағында бұралу бағанасымен күшейтілген серіппелерге ие болды. Renault компаниясы ең жоғары жылдамдығын көрсетті, ал 1979 жылдың шілдесіндегі Ұлыбританиялық Car журналының сынағында ол ең жоғары жылдамдыққа және 0-60 миль/сағ (97 км/сағ) жылдамдыққа 9,7 секундта жетті. Ұлыбританиялық Motor журналының жол сынағында ең жоғары жылдамдық 97 км/сағ және 0-60 миль/сағ (97 км/сағ) жылдамдыққа 9,7 секундта жеткені жарияланды.

The first images and details of the Renault 5 were published on 10 December 1971, and the car's formal launch followed on 28 January 1972. The Renault 5 was styled by Michel Boué, who designed the car in his spare time, outside of his regular duties. The R5 borrowed mechanicals from the successful Renault 4, using a longitudinally mounted engine driving the front wheels with torsion bar suspension. OHV engines were the same as the Renault 4 and larger Renault 8. At the car's launch, the 782 cc and 956 cc versions were available depending on the model level. A "5TS/5LS" with the 1,289 cc engine from the Renault 12 was added from April 1974. As on the Renault 4, entry level Renault 5s had their engine sizes increased to 845 cc in 1976, and at the top of the range, later models included the 1,397 cc version. It was one of the first modern superminis, which capitalized on the new hatchback design, which Renault had patented on its R16, launched in 1965. It was launched a year after the booted version of the Fiat 127, and during the same year, the 127 became available with a hatchback. The R5 was launched three years before the Volkswagen Polo and Vauxhall Chevette, and four years before the Ford Fiesta new superminis which met the growing demand for this type of car in Western Europe. British Leyland was working on a new modern supermini during the 1970s, but the end product the Austin Metro was not launched until 1980. It was also introduced one year before the Toyota Starlet, while the Datsun 100A arrived in the UK starting in 1971. It was introduced six months before the Honda Civic, which appeared later in July. Sales in Japan began in 1976, when both the 2 door and 4 door were available at Capital Car Dealerships. It was called the "Renault Go" because that is the Japanese word for "five". While initially sold with North American spec emissions equipment, it was changed to a French emissions package. The car was initially sold as left hand drive, then upgraded to right hand drive. Although the mechanical components came from earlier models, body construction involved floor sections welded together with the other body panels, resulting in a monocoque structure. Door handles were formed by a cut out in the door panel and B pillar. The R5 was one of the first cars produced with plastic (polyester and fiberglass) bumpers, which came from a specialist Renault factory at Dreux. The Renault 5 body's drag coefficient was only 0.37 (with most European cars going up to 0.45). Other versions of the first generation included the four door saloon version called the Renault 7 built by FASA Renault of Spain, where virtually all examples were sold. A five door R5 was added to the range in 1979, making it one of the first cars of its size to feature four passenger doors. The three speed Automatic, which received equipment similar to the R5 GTL, but with a 1,289 cc (55 bhp) engine, a vinyl roof, and the TS' front seats, also became available with five door bodywork. In March 1981, the automatic received the 1.4 L engine that increased performance and fuel economy. The Alpine could be identified by special alloy wheels and front fog lights and was equipped with stiffened suspension, but still retaining the torsion bar at the rear with added anti roll bars. Renault quoted a top speed of and tested in the July 1979 issue of UK magazine Car, it achieved a top speed of and 0 60 mph (97 km/h) in 9.7 seconds. The UK car magazine Motor road test figures quoted top speed of and 0 60 mph (97 km/h) in 9.7 seconds.

Renault 5 Alpine Turbo/Gordini Turbo/Copa Turbo

Renault 5 Alpine Turbo 1982 жылы табиғи қозғалтқышты Alpine-нің жаңартылған мұрагері ретінде пайда болды. Ұлыбританияда бұл автомобиль Alpine емес, Gordini деп аталды. Motor журналы 1982 жылы Turbo-ны жол сынағынан өтті, олар оның көрсеткіштерін бағалады (жоғары жылдамдық, 8,7 секундта), бірақ бағасының жоғары екенін сынға алды, себебі ол Ford Escort XR3-тен 2 фунт стерлингке қымбат болды. Alpine/Gordini Turbo-дағы 1.4 л (1397 куб.см) қозғалтқышта бір Garrett T3 турбокомпрессоры орнатылған, қуатын арттырды. Сату 1984 жылға дейін, екінші буын Renault 5 шығарылғанға дейін жалғасты, ал 1985 жылы Renault 5 GT Turbo шықты.

Renault 5 Turbo

Renault 5 Turbo Alpine Turbo немесе GT Turbo-мен шатастырылмауы керек, себебі ол турбоқозғалтқышты жүргізушінің артына, әдетте жолаушылар салонында болатын жерге орнату арқылы түбегейлі өзгертілді, нәтижесінде ортада орналасқан қозғалтқышы бар ралли машинасы құрылды. Сондай-ақ, ол алдыңғы емес, артқы дөңгелектермен жүргізілді. Renault 5 Turbo көптеген нұсқаларда жасалды, соңында Renault 5 Maxi Turbo нұсқасына жетті. 8 клапанды, 1.4 литрлік турбокомпрессорлы Cléon Fonte қатарлы төрт цилиндрлі қозғалтқышы 6000 айналымда 160 а.к. (158 а.к.; 118 кВт) қуаттылығын және 3250 айналымда максималды моментті өндірді.

Renault Le Car (Рено Ле Кар)

Реноның АҚШ-та 250-ге жуық дилерлік кеңсесі болған. Солтүстік Америкада Renault 5 1976 жылы таныстырылды, бірақ сатылымдар көңіл көншітпеді және көптеген машиналар дилерлік орындарда қалды. Renault компаниясы келесі жылы көлікті "Le Car" деп қайта брендтеу үшін жарнама агенттіктерін ауыстырды. Жаңа маркетингтік кампания көліктің спорттық мінезі мен Еуропадағы сәтті жарыс тарихын баса көрсетті. American Motors жарнама агенттігі АҚШ-та автомобильді таныстырды, бұл Еуропадағы ең көп сатылатын автомобиль екенін және миллиондаған қанағаттанған иелері бар екенін атап көрсетті. Le Car АҚШ нарығында бірден сәттілікке жете алмады, тіпті ол ішкі кеңістігі мен тегіс жүрісі үшін "супер экономиялық" машиналарды салыстырған жол сынақтарында мақтауға ие болды, сондай-ақ экономикалық [қала және тас жол] режимінде және тегіс жұмыс істейтін қозғалтқышымен де. Жарнамалар Le Car-дың стандартты мүмкіндіктері мен төменгі бастапқы бағасына да назар аударды, тіпті оны импортталған Ford Fiesta, Honda Civic және VW Rabbit-пен салыстырды. АҚШ нұсқасында 1289 см³ көлемді қатарлы төрт цилиндрлі қозғалтқыш орнатылған. 1977 жылы ол Америка Спорттық Автомобиль Клубының "Шоурум С класы" класында жеңіске жетті. Қаттырақ эмиссия талаптары 1980 жылға қарай қуаттың төмендеуіне әкелді. Le Car 1976 жылдан 1980 жылға дейін үш есікті хэтчбек түрінде ұсынылды. 1980 жылғы модельге жаңартулар енгізілді, соның ішінде қайта жобаланған бампер және радиатор торы, сондай-ақ тікбұрышты фаралар. 1981 жылғы модельге бес есікті хэтчбек нұсқасы қосылды. Сатылымдар жыл сайын өсті, 1976 жылы 6800 данадан 1982 жылы 37000 данаға дейін. Le Car АҚШ-та кең танылмаса да, Канадада жақсы сатылды. Франциядан импорт 1983 жылға дейін жалғасты, содан кейін автомобиль Кеноша, Висконсин штатында құрастырылған Renault 11 негізіндегі Renault Alliance көлігімен ауыстырылды. Канадада сату 1986 жылға дейін жалғасты, екі жылдан кейін Super Cinq оны француз нарығында ығыстырды. АҚШ-тың кем дегенде екі муниципалитетінде Le Car құқық қорғау органдарының көлігі ретінде пайдаланылды, 1970 жылдардың соңында Вашингтон штатының Ла Коннер полиция бөлімі өз паркіне үш автомобиль сатып алды. Renault Le Car-дың мүмкіндіктерін көрсеткен толық беттік жарнамада бөлімнің оны пайдалануы көрсетілді. Огунквит, Мэн полиция бөлімі де 1970 жылдардың соңы мен 1980 жылдардың басында Renault 5 көліктерін полиция машиналары ретінде пайдаланды. Heuliez Le Car Van фургонын құрастырып, сатты. Артқы жағындағы панельдер дөңгелек люктермен және кішкентай терезесі бар жаңа лифтгейтпен жабдықталған пластикалық панельдермен ауыстырылды. Ішкі бөлігі қызыл барқытпен қапталған. Ол екі және төрт орындық нұсқада қол жетімді болды. 1979 мен 1983 жылдар аралығында шамамен 450 Le Car Van фургоны құрастырылды. Массачусетс штатының Атол қаласында орналасқан U.S. Electricar компаниясы Renault Le Car көліктерін электрлік көліктерге айналдырып, 16 вольтты қорғасын-қышқыл аккумуляторларын орнатты, бұл шамалы жүріс қашықтығын қамтамасыз етті. 1978 жылы айналдырылған автомобильдер "Lectric Leopard" деп қайта брендтелді және мемлекеттік мекемелерге сатылды.

Renault had about 250 dealerships in the United States. The North American Renault 5 debuted in 1976, but sales were disappointing and many cars remained on dealer lots. Renault's response was to change advertising agencies and rebrand the vehicle for the following year as "Le Car." The new marketing campaign stressed the car's sporty character and successful European competition history. American Motors' ad agency launched the car in the U. S. with a marketing campaign emphasizing that it was Europe's best selling automobile with millions of satisfied owners. It did not achieve such immediate success in the United States market, even though the Le Car was praised in road tests comparing "super economy" cars for its interior room and smooth ride, with an economical [ highway and city] as well as its smooth running engine. Advertisements also focused on the Le Car's standard features and low base price, actually comparing it to the imported Ford Fiesta, Honda Civic, and VW Rabbit. The U. S. version featured a 1289 cc inline four engine rated at In 1977, it dominated the Sports Car Club of America "Showroom Stock Class C" class. Ever tightening emissions legislation meant that power was down to by 1980. The Le Car was offered in three door hatchback form only from 1976 until 1980. For the 1980 model year, the front end was updated to include a redesigned bumper and grille, as well as rectangular headlights. A five door hatchback body style was added in the 1981 model year. Sales increased each year, from 6,800 in 1976 to 37,000 in 1982. Although the Le Car did not see popularity in the U. S., it sold reasonably well in Canada. Imports from France continued through 1983, when the car was replaced by the Kenosha, Wisconsin—built Renault 11 based Renault Alliance. Sales in Canada continued until 1986, two years after the Super Cinq replaced it on the French market. In at least two U. S. municipalities, the Le Car was used as a law enforcement vehicle, when the La Conner, Washington, police department acquired three of the vehicles for its fleet in the late 1970s. Renault advertised Le Car's versatility in a full page ad featuring its use by the department. The Ogunquit, Maine, police department also used Renault 5's as their police cars in the late 70s/early 80s. Heuliez built and sold van conversions as Le Car Van. The rear side panels were replaced with plastic panels incorporating a round porthole window and a new liftgate featuring a smaller window. The interior was red velour. It was available both in two and four seat versions. Between 1979 and 1983, about 450 Le Car Vans were built. U. S. Electricar, based in Athol, Massachusetts, performed electric vehicle conversions on the Renault Le Car, installing sixteen six volt lead acid batteries, providing a modest range of In 1978, the converted cars were rebranded "Lectric Leopard" and marketed to government agencies.

Автоспорт

Renault 5 Alpine нұсқасы 2-топта жарысты. 1978 жылғы Монте-Карло раллисінде Renault 5 Alpines Фиат пен Лансияның күшті командаларына қарамастан, жалпы есепте екінші және үшінші орынды жеңіп алды. 1978 жылы 4-топ (кейіннен B-тобы) ралли нұсқасы ұсынылды. Ол Renault 5 Turbo деп аталды, бірақ ортада орналасқан және артқы дөңгелектерге қуат берілгендіктен, бұл машина жолға арналған нұсқасымен техникалық жағынан көп ортақ емес еді. 5-тің пішіні мен жалпы сыртқы түрі сақталғанмен, есік панельдері ғана стандартты нұсқамен бірдей болды. Жан Рагнотти басқарған бұл машина алғашқы жарысында 1981 жылғы Монте-Карло раллиін жеңіп алды. 2WD R5 Turbo тез арада топырақта жылдам болатын жаңа 4WD көліктерінен бәсекелестік көрді; алайда, Renault асфальтталған жолдарда өз кезеңінің ең жылдам машиналарының бірі болып қала берді.

Қозғалтқыштар

Кузов жұмысы, Үлгі кодтары, Қозғалтқыш коды, Сыйымдылығы см3, Отын жүйесі, Макс. қуаты а.к./мин, Макс. айналу моменты кгм/мин, Жанасу, Төрт тегершек (алдыңғы / артқы), Жүктелмеген массасы (кг), Максималды жылдамдық км/сағ, Үдеу 0–100 км/сағ (с), Отын шығыны (л/100 км), Өндіріс жылдары, Бензин 1.0, 3 есік, C, TCC400C1C956, Карбюратор, бір камералы, 42/5750, 63/3000, 4 жылдамдық қолымен басқарылатын, D/DR695, 137, 19", 36.1, 02/1985 – 07/1987, C Société, S4000, 2/1985 – 05/1987, 5 есік, TCB4007, 100, 2/1985 – 07/1987, 1.1, 3 есік, LC401C1E1, 108, 47/5250, 79/2500, 695, 143, 16", 5.5, 09/1984 – 07/1986, TL, 09/1984 – 05/1985, GL, GL Société, 02/1985 – 07/1987, 5 есік, B4017, 103 / 5 есік, GTLC401 / B401, 5 жылдамдық қолымен басқарылатын, 750, 5.2, Five, 4 жылдамдық қолымен басқарылатын, 695, 5.5, 07/1987 – 01/1993, SL, 07/1987 – 07/1990, 1.2, 3 / 5 есік, SRC40F / B40FC1G1, 237, Карбюратор, бір камералы, 55/5250, 88/3000, 4 жылдамдық қолымен басқарылатын, 5 жылдамдық қолымен басқарылатын (GTR), D/DR745, 155, 5.9, 07/1987 – 07/1989, TR / GTR, 07/1987 – 07/1990, 1.4, 3 / 5 есік, Five / Saga, C407 / B407C3J1, 390, Электрондық инжектор, 60/4750, 100/3000, 5 жылдамдық қолымен басқарылатын, D/DR750, 158, 6.8, 02/1993 – 03/1996, GTLC402 / B402C1J1, 397, Карбюратор, бір камералы, 60/5250, 102/2500, 14", 5.9, 09/1984 – 07/1987, Автомат, C403 / B403C2J, Карбюратор, екі камералы, 68/5250, 104/3500, 3 жылдамдық автомат, 800, 154, 16", 56.8, 02/1985 – 07/1991, GTS, 72/5750, 5 жылдамдық қолымен басқарылатын, 765, 167, 11", 56.6, 09/1984 – 07/1987, 68/5250, 165, 6.1, 07/1987 – 07/1990, 3 есік, TSC403, 72/5750, 750, 167, 11", 56.6, 02/1985 – 07/1987, TSE, 09/1984 – 07/1987, GT Turbo, C405C1J1, 15/5750, 165/3000, D/D830, 201, 7", 67.4, 02/1985 – 07/1987, 120/5750, 165/3750, 204, 07/1987 – 07/1991, Supercinque 1.7, 3 есік, Baccara, C40GF2N1, 721, Карбюратор, 90/5500, 135/3500, D/DR870, 180, 10", 6.6, 07/1987 – 07/1990, 3 / 5 есік, GTX, C40G / B40G, 3 есік, GTE, Baccara, GTX, C40GF3N, Электрондық инжектор, 95/5250, 143/3000, 185, 9", 37.9, Дизель, 3 / 5 есік, D, TD, Five D, SD, GTD, C404 / B404F8M1, 595, Дизель, Атмосфералық, жанама инжектор, 55/4800, 100/2250, 5 жылдамдық қолымен басқарылатын, D/DR815, 150, 16", 55.1, 11/1985 – 07/1990, D Société, TD Société, S405, Ескерту: 1 Италия нарығында Campus, Five және SC үлгілері де қол жетімді.

Renault Express компаниясы

R5 екінші буыны Renault Express деп аталатын панельді фургон нұсқасын да қамтыды. Ол кейбір Еуропа елдерінде, мысалы Renault Extra (Ұлыбритания және Ирландия) немесе Renault Rapid (көбінесе неміс тілді елдерде) сатылымға шығарылды. Бұл автомобиль 1986 жылы өндірілісі тоқтатылған R4 F6 панельді фургонын алмастыру мақсатында жасалған.

EBS конвертияланатын

1989 жылы бельгиялық EBS компаниясы Renault 5 көлігінің 1400 дана кабриолет нұсқасын шығарды, олардың басым бөлігі сол жақтан рульдік басқарумен жасалған. Өндірілген 1400 көліктің 14-і оң жақтан рульді GT Turbo Phase II нұсқасына негізделген.

Жаңғыру

Renault 5 атауы 2024 жылдың ақпан айында бастапқы дизайны мен Renault 5 Turbo нұсқасынан шабыттанған электр қуатымен жүретін хэтчбек ретінде қайта келді. Alpine нұсқасы да әзірленуде деп хабарланады.