Фредерик Напиер Тезиджер: Австралия және Үндістанның вице-королі
Frederic Thesiger, 1st Viscount Chelmsford
Фредерик Напиер Тезиджер, 1-ші виконт Челмсфорд – британ саяхатшысы, Қвинсленд және Жаңа Оңтүстік Уэльс губернаторы, Үндістан вице-королі (1916-1921). Монтегю-Челмсфорд реформаларының авторы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа Оңтүстік Уэльс губернаторы; Квинсленд губернаторы; Үндістан вице-королі (1868–1933)
Governor of New South Wales; Governor of Queensland; Viceroy of India (1868–1933)
Фредерик Джон Нейпир Тезигер, 1-ші виконт Челмсфорд (12 тамыз 1868 – 1 сәуір 1933), 1921 жылға дейін Челмсфорд лорды атанды, британдық мемлекет қайраткері болған. Ол 1905–1909 жылдары Квинсленд губернаторы, 1909–1913 жылдары Жаңа Оңтүстік Уэльс губернаторы, ал 1916–1921 жылдары Үндістан вице-королі қызметін атқарды, онда Монтегю-Челмсфорд реформаларының жасалуына жауапты болды. Рамзи Макдональд үкіметінде Адмиралтействоның бірінші лорды ретінде қысқа ғана уақыт қызмет еткеннен кейін, ол зейнетке шығар алдында Джек Ланг үкіметі оны Жаңа Оңтүстік Уэльс үшін бас агент етіп тағайындады.
Frederic John Napier Thesiger, 1st Viscount Chelmsford, (12 August 1868 – 1 April 1933), styled the Lord Chelmsford until 1921, was a British statesman. He served as Governor of Queensland from 1905 to 1909, Governor of New South Wales from 1909 to 1913, and Viceroy of India from 1916 to 1921, where he was responsible for the creation of the Montagu–Chelmsford Reforms. After serving a short time as First Lord of the Admiralty in the government of Ramsay MacDonald, he was appointed the Agent General for New South Wales by the government of Jack Lang before his retirement.
Ерте өмір
Тезигер 1868 жылдың 12 тамызында Англияның Лондонында, Фредерик Тезигердің, 2-ші барон Челмсфордтың және Адрия Хиттің ұлы ретінде дүниеге келді. Ол Винчестер колледжінде және Оксфордтағы Магдален колледжінде білім алып, 1891 жылы заң бойынша бірінші сыныптық дипломмен өнер бакалавры дәрежесін алды. Тезигер Оксфордтың All Souls College (1892–1899) колледжінің мүшесі болып сайланды. Көгалдық крикетке құмар болған ол Оксфорд XI командасының капитаны болды және Миддлсекс үшін де ойнады. 1904 және 1905 жылдар аралығында Лондон округтік кеңесінің мүшесі болды, сондай-ақ 1913 және 1919 жылдар аралығында кеңесші ретінде қайтадан сайланды.
Thesiger was born on 12 August 1868 in London, England, the son of the Frederic Thesiger, 2nd Baron Chelmsford and Adria Heath. He was educated at Winchester College and Magdalen College, Oxford, graduating from the latter as Bachelor of Arts with first class honours in law in 1891. Thesiger was elected as a fellow of All Souls College, Oxford (1892–1899). A keen cricketer, he captained the Oxford XI and also played for Middlesex. He was member of the London County Council between 1904 and 1905 and again as an alderman from 1913 and 1919.
Квинсленд губернаторы
1905 жылдың 9 сәуірінде әкесі қайтыс болғаннан кейін ол 3-ші барон Челмсфорд болып тағайындалды, ал 1905 жылдың шілдесінде Австралиядағы Квинсленд штатының губернаторы қызметіне кірісті. Брисбенге келген соң, 20 қарашада қызметке кірді. 1906 жылдың 26 маусымында Челмсфорд Киелі Михаил және Киелі Георгий орденінің Командоры болып тағайындалды. Оның өкілеттігі кезінде Заң шығарушы кеңес пен Заң шығарушы жиналыс арасындағы қақтығыс және төменгі палатада үш теңдей үлестірілген партиялардың пайда болуы басым болды. Кидстон Челмсфордтан заң жобаларын қабылдау үшін Кеңеске жеткілікті мүшелерді тағайындауды сұрады. Челмсфорд халықтан мұндай шешімдер қабылдауға жеткілікті мандат алғанын санамағандықтан, бас тартты. Кидстон наразылық білдіріп, отставкаға кетті, ал Челмсфорд оппозиция жетекшісі Роберт Филпке министрлік құруды тапсырды, бірақ ол жиналыста тез жеңіліске ұшырады. Содан кейін Челмсфорд Филпке парламентті таратуға рұқсат берді, әйтсе де парламент жарты жыл ғана болған еді. Кидстон қаржыландыруды қабылдамағандықтан, Челмсфорд араласып, резервтік өкілеттіктерді пайдаланып, сайлауға дейін қаржыландыру мақұлданғанын қамтамасыз етті. 1909 жылдың 21 желтоқсанынан 1910 жылдың 27 қаңтарына дейін Челмсфорд Австралияның генерал-губернаторы, Дадли графы демалыста болған кезде, Ұлттық басшылық қызметін атқарды. 1911 жылдың сәуірінен қарашасына дейін Челмсфорд Англияға шетелдік демалысқа кетіп, Жаңа Оңтүстік Уэльстегі үлкен саяси дағдарыстан сақтады. 1911 жылдың шілдесінде Заң шығарушы жиналыстың екі еңбекші депутаты жер реформасына наразылық білдіріп, отставкаға кетті, нәтижесінде Макгоуэн үкіметі жиналыста азшылыққа айналды. Макгоуэн де демалысқа кеткеннен кейін (Челмсфорд пен Макгоуэн екеуі де король Георг V-тің тәж кию рәсіміне қатысты), Премьер-министр міндетін атқарушы Холман, Жаңа Оңтүстік Уэльс вице-губернаторы сэр Уильям Калленнен парламентті қосымша сайлау өткізілгенге дейін таратуды сұрады. Каллен үкімет әлі де палатаның сенімін сақтап тұрғандықтан және губернатордың бұл мәселеде дискрециялық өкілеттігі болмағандықтан, бас тартты. Холман бұл ұсынысты қабылдамады, ал парламент қайта басталғанда, министрлік пен спикермен бірге отставкаға кетті. Холман Калленге оппозиция жетекшісі Уэйдтен үкімет құруды сұрауға кеңес беруден бас тартты. Бірақ Каллен бәрібір солай істеді. Уэйд бұл ұсынысты қабылдаса, өзі де азшылықта қалатынын білгендіктен, сақтықпен қарады. Уэйд Калленге оны парламент таратылса ғана қабылдайтынын айтты. Каллен бұл талапты қабылдамады, ал Уэйд комиссияны қабылдаудан бас тартты. Содан кейін Калленнің Холманды қайтадан қызметке тағайындаудан және оған парламентті таратуға рұқсат беруден басқа жолы қалмады. Холман бір орынды жоғалтқан сайлауда үкіметтің билігін қиындықпен сақтап қалды. Сондықтан ол оппозициялық либералдардың мүшесі Генри Уиллиске спикер ретінде төрағалық етуді тапсырды. 1912 жылы ол Киелі Михаил және Киелі Георгий орденінің Ұлы крестімен марапатталды және 1914 жылдан 1916 жылға дейін орденнің канцлері болды. Оның өкілеттігі аяқталып, 1913 жылдың наурыз айында Англияға оралды. Жылдам дамып, 1916 жылдың наурыз айында Лорд Хардингенің орнына вице-король болып тағайындалды. Вице-король ретінде 1916 жылы Үнді империясы орденінің Ұлы қолбасшысы және Үндістан жұлдызы орденінің Ұлы қолбасшысы атағын алды, сондай-ақ ордендердің Ұлы магистрі болды. 1917 жылдың 4 желтоқсанында Ұлыбритания империясы орденінің Ұлы крестімен марапатталды. Вице-корольдік қызметі кезінде білімді үндістердің өзін-өзі басқаруға қатысты үнемі талаптары туды, Челмсфорд бұл талапты қолдады. Ол алаңдаулы Сыртқы істер министрлігін Үндістан мемлекеттік хатшысы Эдвин Сэмюэл Монтегюді реформа мүмкіндігін талқылау үшін жіберуге көндірді. Олар бірлесіп жергілікті үндістандық өкілдік органдарына көбірек өкілеттік берген Монтегю-Челмсфорд реформаларын жүзеге асырды. Реформа мен Үндістанды британдықтардың бақылауында ұстау арасындағы нәзік тепе-тәуелділікті сақтауға тырысқан Челмсфорд үнді реформашыларының кеңінен қарсылығына қарамастан, терроризмге қарсы репрессивті заңдарды қабылдады. Бұл заңдар Панджабта тәртіпсіздікке әкеп соқты, нәтижесінде аймақта әскери жағдай енгізілді және 1919 жылдың 13 сәуірінде генерал Реджинальд Дайердің Амритсар қырғыны болды. Бастапқыда Дайерді қолдаған және қырғынға жауап беруде баяу болған Челмсфорд, Дайердің әрекеттерін айыптаған сот шешімінен кейін, Дайерді тәртіптік жазаға тартты. Бірақ үнді ұлтшылары бұл шараны кеш және жеткіліксіз деп санады, ал Үндістан Ұлттық Конгресі 1920 жылы өткен алғашқы аймақтық сайлауды бойкоттады. Бұған қоса, үшінші ағыл-ауған соғысы басталды және Ганди алғашқы науқанын бастады. 1921 жылдың 15 маусымында Ұлыбританияға оралғаннан кейін ол Челмсфордтың 1-ші виконты атанды, Эссекс графтығы. Ол көбінесе Челмсфорд лорды деп аталатын.
On 9 April 1905, he succeeded as 3rd Baron Chelmsford upon his father's death and in July 1905 accepted his appointment as the Governor of Queensland in Australia. He arrived in Brisbane and was sworn in on 20 November. On 26 June 1906, Chelmsford was invested as a Knight Commander of Order of St Michael and St George. His term was dominated by conflict between the Legislative Council and the Legislative Assembly and the emergence of three evenly divided parties in the lower house. Kidston then made a request to Chelmsford to appoint enough members to the Council in order to get his legislation through. Chelmsford refused, on the grounds that he did not have a sufficient mandate from the people to make such demands. Kidston resigned in protest and Chelmsford commissioned the Leader of the Opposition, Robert Philp, who formed a ministry, which was promptly defeated in the assembly. Chelmsford then granted Philp a dissolution, though the parliament was only six months old. Because Supply was denied by Kidston, Chelmsford stepped in and used the reserve powers to ensure that supply was passed until the election. From 21 December 1909 to 27 January 1910 Chelmsford acted as Administrator of the Commonwealth when the Governor General of Australia, The Earl of Dudley was on leave. From April to November 1911, Chelmsford was back in England on overseas leave, thereby avoiding a major political crisis in New South Wales. In July 1911, two Labor Members of the Legislative Assembly resigned in protest over land reforms, thereby leaving McGowen's government in a minority in the assembly. Holman, who had stepped in as acting Premier following McGowen also taking leave (Both Chelmsford and McGowen were attending the coronation of King George V), asked the Lieutenant Governor of New South Wales, Sir William Cullen, to prorogue the Parliament until the by elections were held. Cullen declined on the basis that there was no need for him to act as the Government still had the confidence of the House and that the Governor had no discretion in the matter. Holman rejected this and, when Parliament resumed, resigned along with his Ministry and the Speaker. Holman further refused to advise Cullen to ask the Leader of the Opposition, Wade, to form a Government. Cullen did so nonetheless. Wade was wary, aware that if he accepted he too would be in a minority. Wade told Cullen that he would only accept if he was granted a dissolution. Cullen did not accept that condition and Wade refused to accept the commission. Cullen then had no choice but to recommission Holman and grant him a dissolution. Holman held onto Government tenuously as one seat was lost the by elections. He therefore asked a member of the Opposition Liberals, Henry Willis, to take the Chair as Speaker. In 1912 he was invested as a Knight Grand Cross of the Order of St Michael and St George, becoming Chancellor of the Order from 1914 to 1916. His term expired and Chelmsford returned to England in March 1913. Rising quickly, he was appointed Viceroy in March 1916, succeeding Lord Hardinge. As Viceroy he was invested as Knight Grand Commander of the Order of the Indian Empire and a Knight Grand Commander of the Order of the Star of India in 1916 and was also Grand Master of the orders. He was invested as a Knight Grand Cross of the Order of the British Empire on 4 December 1917. His time as Viceroy was marked by consistent calls for self government from educated Indians, a demand which Chelmsford broadly agreed with. He convinced a preoccupied Foreign Office to send the Secretary of State for India, Edwin Samuel Montagu, to discuss the potential for reform. Together, they oversaw the implementation of the Montagu–Chelmsford Reforms, which gave greater authority to local Indian representative bodies. Trying to tread a fine line between reform and maintaining the British hold over India, Chelmsford passed repressive anti terrorism laws to widespread opposition from Indian reformists. The laws sparked unrest in the Punjab, culminating in the implementation of martial law in the region and the Amritsar Massacre by General Reginald Dyer on 13 April 1919. Initially supportive of Dyer and slow to respond to the massacre, following a ruling condemning Dyer's actions, Chelmsford eventually disciplined Dyer. This was however, seen by Indian Nationalists as too little, too late and the Indian National Congress boycotted the first regional elections in 1920. In addition to this, the Third Anglo Afghan War broke out and Gandhi started his first campaign. On his return to Britain on 15 June 1921, he was elevated to Viscount as 1st Viscount Chelmsford of Chelmsford, County of Essex. He was often styled as Lord Chelmsford.
Кейінгі өмірі мен мұрасы
1924 жылы өмір бойы консерватор болғанмен, Челмсфорд 1924 жылы Рамзи Макдональдтың лейбористік үкіметінде Адмиралтействоның бірінші лорды ретінде қызмет етуге көндірілді, себебі Лордтар палатасында лейбористердің өкілдері аз болды. Ол партияға ешқашан қосылмады және теңіз күштерінің мөлшері сақталсын, ал саяси мәселелер талқыланатын кабинет отырыстарына қатыспасын деген шартпен келісті. 1924 жылғы 23 қаңтарда ол Букингем сарайында король Георг V-ге ант берді. Ол 1924 жылғы 1 сәуірде, 15 тамызда және 9 қазанда үш рет Лорд-адмирал лауазымын атқаратын комиссар болып тағайындалды. Челмсфорд 1920 жылғы Тау-кен өнеркәсібі заңына сәйкес Тау-кеншілердің әл-ауқатын жақсарту комитетінің төрағасы болды, сондай-ақ 1923–1924 жылдары тау-кен өндірісінің құлдырауы жөніндегі корольдік комиссияны басқарды. 1924 жылғы қарашада үкімет құлағаннан кейін ол саяси өмірден шықты. 1926 жылы Челмсфорд Лондонда Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының бас өкілі болып тағайындалды. Мұның себебі, штаттың бас прокуроры Эдвард МакТирнан Лондонға келген кезде, Дадли де Чейр губернаторының Заңнамалық кеңесті таратуға қарсылығына байланысты, үкіметке Лондонда ықпалды өкіл қажет болды. Еңбек партиясының премьер-министрі Джек Ланг «штатты Лондонның қаржы нарығымен тығыз байланыста болатын джентльменмен көрсетуі өте қажет» деп түсіндірді. Ол 1928 жылға дейін қызмет етті. Ол көп жылдар бойы масондыққа мүше болып, Квинслендтің Ұлы ложасының және Жаңа Оңтүстік Уэльс пен Австралия астанасының Біріккен Ұлы ложасының бас шебері болды.
In 1924, despite being a lifelong Conservative, Chelmsford was persuaded to join the Labour government of Ramsay MacDonald in 1924 as First Lord of the Admiralty, due to the fact that Labour had so few peers in the House of Lords. He never joined the party and only agreed on the condition that the Navy's size be maintained and that he not be expected to attend any cabinet meetings of a political nature. He was duly sworn in by King George V on 23 January 1924 at Buckingham Palace. He was appointed as a Commissioner exercising the office of Lord High Admiral three times on 1 April, 15 August and 9 October 1924. Chelmsford was chairman of the Miners' Welfare Committee under the Mining Industry Act of 1920 and of the royal commission on mining subsidence in 1923–24. After the fall of the government in November 1924, he retired from political life. In 1926 Chelmsford was appointed as Agent General for New South Wales in London. The reasoning for this was that during state Attorney General Edward McTiernan's visit to London to put the Government's case over its disputes with Governor Dudley de Chair's opposition over the abolition of the Legislative Council the Government needed an influential representative in London and Labor Premier, Jack Lang, explained that "it was absolutely necessary that the State should be represented by a gentleman who would be in close touch with the London financial market". He served until 1928. He was a long standing Freemason, and served as Grand Master of the Grand Lodge of Queensland and the United Grand Lodge of New South Wales and the Australian Capital Territory.