Big Brother және Holding Company: Сан-Францисколық психоделикалық рок тобы

Кіріспе

Американдық рок-тобы, музыкалық ұжым Big Brother and the Holding Company – 1965 жылы Сан-Францискода Grateful Dead, Quicksilver Messenger Service және Jefferson Airplane сияқты психоделикалық музыка көшбасшыларымен бірге құрылған американдық рок-тобы. Алғашқы құрамдық өзгерістерден кейін, әнші Янис Джоплин, гитаристтер Сэм Эндрю және Джеймс Гурли, басист Питер Альбин және барабаншы Дейв Гетцтің қатысуымен топ кеңінен танымал болды. 1968 жылы жарық көрген Cheap Thrills атты екінші альбомы Сан-Францисконың психоделикалық дыбысының шедеврлерінің бірі саналады; ол Billboard чарттарында бірінші орынға көтеріліп, Rolling Stone журналының барлық уақыттың ең үздік 500 альбомы тізімінде 338-орынды иеленді. Альбом сонымен қатар «1001 Albums You Must Hear Before You Die» кітабына енгізілген. Джоплин 1968 жылы Cheap Thrills альбомын жазудан кейін табысты жеке мансабын бастау үшін топтан кетіп қалды. Оның орнына Ник Гравенитс, Катхи Макдональд және Дейв Шаллок жаңа мүшелер ретінде қабылданып, 1972 жылы таралуға дейін тағы екі альбом шығарды. Классикалық құрам (1970 жылы қайтыс болған Джоплинсіз) 1987 жылы қайта бірікті. Одан бері топ түрлі әншілермен концерттер беріп келеді. Джеймс Гурли 1997 жылы жеке мансабын бастап, 2009 жылы қайтыс болды. Сэм Эндрю 2015 жылы дүние салды.

Сан-Францискодағы тамырлары

Лидер Питер Альбин, болашақ Grateful Dead тобының негізін қалаушылары Джерри Гарсия мен Рон МакКернанмен бірге ойнаған кантри-блюз гитарисі, джаз және классикалық музыкамен тәжірибелі кәсіби рок гитарисі Сэм Эндрюмен танысты. Альбиннің үйінде бірге ойнағаннан кейін Эндрю оларға топ құруды ұсынды. Екеуі гитарист Джеймс Гурлиге жүгінді, осы үшеу 1965 жылы кәсіпкер Чет Хелмс ұйымдастырған ашық джем-сессияларында өнер көрсетті. Хелмс оларға барабаншы Чак Джонсты тауып берді, ал Big Brother and the Holding Company тобы 1966 жылғы қаңтарда өткен Trips фестивалінде құрылды. Көрермендердің арасында суретші және джаз барабаншысы Дэвид Гетц болды, ол көп ұзамай Джонстың орнын басты. Big Brother Avalon Ballroom-ның тұрақты тобына айналды, прогрессивті стильдегі аспаптық рок орындады. Күшті вокал қажеттігін сезінген Хелмс, сол кезде The 13th Floor Elevators тобының Роки Эриксонмен бірігуді ойластырып жүрген Дженис Джоплинмен байланысқа түсті. Ол Техас штатының Остин қаласынан Сан-Францискоға келді және 1966 жылғы 10 маусымда Авалон клубында Big Brother тобымен алғаш рет сахнаға шықты.

Жанис Джоплин

Джоплин алғаш рет 1966 жылы Big Brother тобымен бірге ән айтты. Бірнеше жыл өткен соң Эндрю топтың оған алғашқы әсерін былай сипаттады:

Жаңа әншінің музыкалық стилі Big Brother осы уақытқа дейін ойнап келген эксперименталды және конвенцияға бағынбаған дыбыстан өзгеше болғандықтан, топтың бірқатар жанкүйерлеріне оны қабылдауға біраз уақыт керек болды. Джоплиннің қосылуымен олардың музыкалық шеберлігі артып, әндері көбірек қалыпты құрылымға ие болды, сонымен қатар топ Сан-Францисконың психоделикалық музыкалық өмірінде танымалдылығын жеделдетіп арттыра бастады.

Mainstream Records-тің тұңғыш релизі

1966 жылдың қыркүйегінде топ Уэллс көшесінде орналасқан Mother Blues атты орында концерттен кейін Чикагода қалып қойды. Орында оларға екі апталық концерттері үшін төлем жасалды, бірақ Сан-Францискоға билет алуға жеткілікті ақша болмады. Big Brother компаниясымен Mainstream Records келісімшартына қол қойды. Олар Big Brother & the Holding Company альбомы үшін төрт әнді жазды. Альбомның қалған бөлігі 12-14 желтоқсанда Лос-Анджелесте жазылды. Mainstream джаз жазбаларымен танымал болды, ал Big Brother бұл лейблға шыққан алғашқы рок-топ еді. Бұл соңғы нәтижеге әсер еткен болуы мүмкін, себебі альбом топ күткеннен өзгеше естілді: ауыр қышқыл рок емес, акустикалық және фольклорлық стильде. Бірінші сингл – "Blind Man", ал екінші жағында "All Is Loneliness" әні болды, екеуі де 1967 жылдың шілдесінде альбомдық жазбалардан шықты. Бұл ән Сан-Франциско аймағында танымал болды, бірақ ұлттық деңгейде көп назар алмады. "Down on Me" / "Call On Me" екінші синглы 1967 жылдың тамызында, Монтерей поп-фестивалінен кейін топтың ұлттық сәттілігінен соң, олардың аттарымен аталатын дебюттік альбомымен бірге шығарылды. Альбом 1967 жылдың 2 қыркүйегінде Billboard чартында 60-шы орынға ие болды. Ол барлығы 30 апта бойы чарттарда тұрды. The Pop Chronicles журналы бұл жазбаны табу қиын және "техникалық тұрғыдан көңіл көншітпейтін" деп сынады. "Down On Me" нарықта ұзақ күтті, содан кейін 1968 жылдың 31 тамызында Billboard Hot 100 чартында 43-ші орынға ие болды. Ол 8 апта бойы чарттарда болды. Альбомнан басқа синглдар 1967 жылдың соңында және 1968 жылы шығарылды. "Coo Coo" / "The Last Time" 1968 жылдың қаңтарында жарық көрді. Бұл соңғы әндер 1966 жылғы альбомдық сессиялардан алынған, бірақ Columbia тобының Mainstream жазбаларын сатып алып, 1970 жылдары альбомды қайта шығарғанға дейін LP-ге енгізілмеді. 1966 жылдың жазында топ мүшелері Калифорния штатының Марин округіндегі Лагунитас қаласына көшті, бұл үй этнолог Клинтон Харт Мерриам салған еді. Олар 1967 жылдың басына дейін онда тұрды, содан кейін Сан-Франциско Оракуліне "қалаға" оралу ниетімен жарнама берді. Жарнамада былай делінген: "Big Brother қалаға оралады. Репетиция залы және тұруға орын керек. Б. Б. & H. C. 94-ші қорап, Лагунитасқа хат жазыңыз".

In September 1966, the band was stranded in Chicago after finishing a gig there at a venue called Mother Blues located on Wells Street. The venue's owner paid them for two weeks' worth of their concerts but could not pay them enough money for them to buy plane tickets to San Francisco. Big Brother signed a contract with Mainstream Records. They recorded four of the songs for the album Big Brother & the Holding Company. The remainder of the record was recorded in Los Angeles on December 12–14. Mainstream was known for its jazz records, and Big Brother was the first rock band to appear on the label. This may have influenced the final result, since the album sounded very different from what the band expected: acoustic and folk instead of heavy acid rock. The first single released was "Blind Man", backed with "All Is Loneliness", both from the album sessions, in July 1967. It was popular in the San Francisco Bay Area, but did not garner much national attention. A second single, "Down on Me" b/w "Call On Me" was released along with their self titled debut album in August 1967, following the band's national success after the Monterey Pop Festival. The album debuted on Billboard charts on September 2, 1967, peaking at No. 60. It stayed on the charts for a total of 30 weeks. The Pop Chronicles criticized the record as difficult to find and "technically disappointing". "Down On Me" had a long gestation in the marketplace and finally debuted on the Billboard Hot 100 chart on August 31, 1968, peaking at No. 43. It stayed on the charts for 8 weeks. Other singles from the album were released through the end of 1967 and in 1968. "Coo Coo" b/w "The Last Time", was released in January, 1968. These last songs were from the original 1966 album sessions, but were not included on the LP until Columbia acquired all of the band's Mainstream recordings and reissued the album in the 1970s. In the summer of 1966, the band members moved to Lagunitas, in Marin County, California, to a house that had been originally built by the ethnologist Clinton Hart Merriam. They lived in there until the beginning of 1967 at which time they put an ad in the San Francisco Oracle with the apparent intention of moving back to the "City". The ad read: "Big Brother is returning to the city. Need rehearsal hall and a place to live. Write to B. B.& the H. C. at Box 94 Lagunitas."

Мантралық-рок биі

1967 жылы топтың алғашқы маңызды өнеркөрсетулерінің бірі – 1967 жылғы 29 қаңтарда Сан-Францискодағы Харе Кришна храмының Авалон балында өткен «Mantra Rock Dance» музыкалық шарасы болды. Биг Брат және Дженис Джоплин, Харе Кришнаның негізін қалаушы Бхактиведанта Свами, Аллен Гинзберг, Moby Grape және Grateful Deadпен бірге өнер көрсетіп, түскен қаражатты Кришна храмына қайырды.

Монтерей поп-фестивалі

1967 жылы маусымда Монтерей поп-фестиваліндегі тарихи өнер көрсетуі ұлттық және халықаралық назарды өзіне тартты. Топтың сенбі күні түстен кейін "Down on Me", "Combination of The Two", "Harry", "Roadblock" және "Ball and Chain" әндерін орындау жоспарланған. Бірақ топтың менеджері Пэннебеккердің түсірілім тобына ақы төлемей оларды түсіруге рұқсат бермеді және камераларын өшіруді бұйырды. Фестиваль ұйымдастырушылары топтың өнер көрсетуіне жоғары баға берді және оны фильмге түсіру үшін келесі күні кешке қайтадан шақырды, бірақ олар тек екі ән орындады: "Combination of The Two" және "Ball and Chain". "Сол кезде ақ әйелдің Бесси Смиттей ән айтқанына қатты таң қалған едім", - деді бір кезде Мишель Филлипс. "Мен таңғалып қалдым". Олар Mainstream-нен келісімшарттарын сатып алып, Columbia Records-пен келісім шарт жасасты.

Ұлттық жетістік

Монтерей поп-фестивалінен кейін ұлттық деңгейде танымал болғаннан соң, Биг Братты Гроссман ел бойынша гастрольдік шараларға шақырды. Олардың бірі – 1967 жылдың 8 және 9 қыркүйегінде «Chet Helm's The Family Dog Denver» клубында «Blue Cheer» тобымен бірге өткен концерт. Батыс жағалауында, әсіресе Сан-Францискода жақсы таныс болған Big Brother тобы 1968 жылдың 17 ақпанында Нью-Йорктегі Шығыс жағалауындағы алғашқы концертін 66-шы Секунд-авенюдегі Андерсон театрында өткізді. «Columbia» маркетинг бөлімі Жанис Джоплинды жұлдыз ретінде таныстырды; осыған дейін топтың бір бөлігі Джеймс Гурлиді одан да маңызды деп есептеген. Нью-Йорктегі баспасөз топты әуенсіз ойнағаны және дыбыс күшейткіштерін ең жоғары деңгейге қойғаны үшін сынады. «Village Voice» журналы сенбі күнгі қойылымнан кейін «құлақтарының қағылып жатқанын» айта келіп, Джоплинды Джим Моррисон мен Джимми Хендрикспен бірдей сезімталдық деңгейінде бағалады және «оның қуатты, әуелі стилін» жоғары бағалады, оны Бесси Смит, Арета Франклин және Джеймс Браунмен салыстырды. «Кейде ол өзімен-өзі үйлесімде ән салатын сияқты көрінді». Big Brother 1968 жылдың 8 наурызында Нью-Йорк қаласындағы «Fillmore East» сахнасында алғаш рет өнер көрсеткен топ болды. Сол түні тағы Альберт Кинг пен Тим Бакли де өнер көрсетті.

Арзан қызықтар

Колумбия лейблы үшін топтың алғашқы альбомы 1968 жылдың көктемі мен жазында жазылып, сол жылдың тамызында шығару жоспарланған. Бірінші LP-сі көңілсіз қалғаннан кейін оны асыға күтті. Бастапқыда концерттік альбом ретінде жоспарланған, топ Детройттегі Grande Ballroom-да екі концерт жазды, бірақ нәтиже продюсер Джон Саймонды да, менеджер Альберт Гроссманды да қанағаттандырмады. Концерттік альбомнан бас тартылып, Колумбия студияда әндердің көп бөлігін қайта жазуға шешім қабылдады ("Down on Me" және "Piece of My Heart", Grande Ballroom концерттерінен алынған, кейіннен 1972 жылы Джоплиннің концерттік альбомының бір бөлігі ретінде шықты). Дегенмен, олардың шикі дыбысын және ерекше жұмыс істеу жолдарын кәсіби студияның жағдайларына бейімдеу қиын болды. Жұмыс баяу жүрді, Гроссман, Колумбия және баспасөз тарапынан қысым күшейді. Альбомға бастапқыда "Sex, Dope and Cheap Thrills" деп ат қойылған, бірақ Колумбия оны "Cheap Thrills" деп қысқартуды сұрады. Альбомның обложкасы үшін топты Ричард Аведон суретке түсірді, бірақ суреттер пайдаланылмады. Сондай-ақ, қонақүй бөлмесіндегі төсекте жалаңаш түскен суреті де қабылданбады. Дейв Гетц топқа андеграунд комикстерін салатын суретші Р. Крамбты жұмысқа алуды ұсынды, ол оны ортақ досы арқылы таныған. Бастапқыда артқы обложка ретінде қарастырылған сурет альбомның классикалық обложкасына айналды. Артқы обложка үшін Колумбия Джоплиннің ақ-қара суретін таңдады. "Ball and Chain" – альбомдағы жалғыз ән, ол толығымен тікелей эфирде жазылған. Обложкадағы мәліметтерде материал Билл Грэмнің Fillmore Auditorium-да жазылған деп көрсетілсе де, ол шын мәнінде 1968 жылы Winterland Ballroom-да өткен концерттен алынған, бұл 1998 жылы шыққан Live at Winterland '68 альбомындағы нұсқамен сәйкес келеді. (Winterland альбомындағы "Ball and Chain" әнінің орындалуында Гурлидің гитаралық солосының басым бөлігі басқаша, бұл Cheap Thrills үшін басқа интро дубляж етілгенін көрсетеді.) LP 1968 жылдың тамызында, дебюттік альбомынан бір жыл өткен соң шықты және қазан айының сегізінші аптасында Billboard чарттарында бірінші орынға жетті. Ол сегіз (тізбектеп емес) апта бойы көшбас болды, ал "Piece of My Heart" синглы да үлкен хитке айналды. Жыл соңында ол 1968 жылдың ең табысты альбомдарының бірі болды. R.I.A.A. оған сол жылдың 15 қазанында 1 миллион долларлық сату көлемі үшін алтын сертификат берді, ал кейінгі сатулар жалпы санын 1 миллионнан асты. Альбомда бар болғаны жеті ән болғанымен, кірмеген сегіз ән кейінгі альбомдарда жарық көрді. "Catch Me Daddy" және "Farewell Song" олардың ең танымал әндерінің бірі болды. Бұл әндермен бірге "Magic of Love" ( "Amazing Grace" және "Hi Heel Sneakers" қосындысы) және "Harry" әні алғаш рет 1981 жылы Джоплиннің өлімінен кейін шыққан Farewell Song альбомында пайда болды, сондай-ақ 1993 жылы шыққан үш дискілік жинақта да орын алды. "It's a Deal" және "Easy Once you Know How" 1999 жылы Box of Pearls альбомында жарық көрді. "Flower in The Sun" және "Roadblock" әндері Cheap Thrills CD-нің қайта шығарылымында бонус тректер ретінде қосылды. "Piece of My Heart" әні 1969 жылы Джоплиннің I Got Dem Ol' Kozmic Blues Again Mama! атты алғашқы жеке альбомынан алынған атаумен Колумбияның Атақ залындағы ескі әндер сериясында қайта шығарылды.

The band's first album for Columbia was due to be recorded during the spring and summer of 1968, and released in August of that year. It was eagerly anticipated after the first LP had been largely ignored. Initially planned as a live album, the band recorded two concerts at Grande Ballroom in Detroit, but the results did not satisfy the producer John Simon nor the manager Albert Grossman. The live album was scrapped and Columbia decided to re record most of the songs in the studio ("Down on Me" and "Piece of My Heart", taken from the Grande Ballroom concerts, were later released as part of Joplin's live album In Concert in 1972). However, it was difficult adapting their raw sound and unorthodox work habits with the realities of a professional studio. The progress was slow, and the pressure from Grossman, Columbia, and the press increased. The album was initially named Sex, Dope and Cheap Thrills, but Columbia asked them to shorten it to just Cheap Thrills. For the album cover the band was photographed by Richard Avedon but the pictures were not used. Also rejected was a photo of the band naked in a hotel room bed. Dave Getz suggested that the band hire underground comic book artist R. Crumb whom he knew through a mutual friend. What was originally meant to be the back cover art became the classic cover of the album. For the back cover, Columbia chose a black and white photo of Joplin. "Ball and Chain" is the only song on the album recorded entirely live, and even though the cover credits assert that the live material was recorded at Bill Graham's Fillmore Auditorium, it was actually taken from a concert in Winterland Ballroom in 1968, the same version that appears on the album Live at Winterland '68, released in 1998. (The performance of "Ball and Chain" as released on the Winterland album features a different opening guitar solo by Gurley, indicating that he had dubbed a different intro for the Cheap Thrills issue.) The LP was released in August 1968, one year after their debut album, and reached number one on the Billboard charts in its eighth week in October. It held the number one spot for eight (nonconsecutive) weeks, and the single "Piece of My Heart" also became a huge hit. By the end of the year it was one of the most successful albums of 1968. It was certified gold by the R. I. A. A. on October 15 that year for $1 million worth of sales, with subsequent sales pushing the total over a million units. Even though the album was released with only seven songs, the other eight songs which were not included were released on subsequent albums. "Catch Me Daddy" and "Farewell Song" were among their most popular songs. These plus "Magic of Love", a medley of "Amazing Grace" and "Hi Heel Sneakers", and an outtake of "Harry" first appeared on Farewell Song, a posthumous Joplin release in 1981; they also appeared on the three CD set Janis in 1993. "It's a Deal" and "Easy Once you Know How" were released in Box of Pearls in 1999. "Flower in The Sun" and "Roadblock" were released on the Cheap Thrills reissue CD as bonus tracks. "Piece of My Heart" would be reissued on a single in the Columbia Hall of Fame oldies series backed by the title cut from Joplin's first 1969 solo album, I Got Dem Ol' Kozmic Blues Again Mama!.

Джоплинмен бөліну

1968 жылдың жазының соңында, "Cheap Thrills" альбомы жарықтанғаннан кейін, Джоплин сол жылдың күзінде "Big Brother" тобынан кететінін хабарлады. Ресми түсіндірмесі – жеке карьераны бастап, соул музыкасы тобы құру ниеті болды. Эндрю де Джоплиннің жаңа жобасына қосылу үшін топтан кетуді жоспарлады. Оған 20 қазанда Вирджиния штатының Александрия қаласындағы роллердромда өткен концерт кірді. Олардың соңғы концерті 1968 жылдың 1 желтоқсанында Сан-Францискода өтті. Бұл концерт "Family Dog" деп аталатын өндіріс компаниясының игілігіне арналды, оның құрамында екі жыл бұрын топтың менеджері болған Чет Хелмс те бар еді. Осы игілікті концерттен үш апта өткен соң Джоплин мен Эндрю Мемфисте алғаш рет жаңа тобымен өнер көрсетті, кейіннен бұл топ "Kozmic Blues Band" деп аталды.

1969-1972 жылдар

Джоплин мен Сэм Эндрю «Үлкен бауырдан» кеткеннен кейін Дейв Гетц пен Питер Альбин «Country Joe and the Fish» тобына қосылып, АҚШ және Еуропа бойынша гастрольдеп, «Country Joe» альбомында орындады. Оның орнына Том Финч келді. «Үлкен бауыр» 2011 жылға дейін тұрақты әншіге ие болған жоқ; Мишель Бастиан, Лиза Батл, Хэлли ДеВестерн, Лиза Миллс, Джейн Китто (Австралия), Андра Митрович, Кэси Клантон, София Рамос, Мэри Бриджит Дэвис, Даффи Бишоп, Лана Спенс, Хлоя Лоури, Джейн Майренгет, Линн Ашер, Кейт Руссо Томпсон, Дарби Гулд, Мария Стэнфорд, Джерри Верди және «Суперфлайдың» Шихо Очи олармен бірге концерттерде орындаған әншілердің қатарында болды. Кэти Ричардсон 2011 жылы топтың ресми әншісі болды, ал 2008 жылы Бен Нивес Финчті гитарист ретінде ауыстырды. Чад Квист, Джоэл Хоекстра және тіпті Кейт Руссо Томпсон электр скрипкасында екінші гитарист ретінде «Үлкен бауырмен» бірге өнер көрсетті және гастрольдеді. 1999 жылы топ «Do What You Love» альбомын шығарды, оның әншісі Лиза Батл болды. Альбомда «Women is Loser» сияқты әндердің жаңа нұсқалары бар. Олар 2005 жылы Германияда София Рамоспен вокалда және Чад Квистпен гитарада «Hold Me» тікелей альбомын жаздырып, 2006 жылы шығарды. 2008 жылы олар «The Lost Tapes» екі дискілік жинағын шығарды, онда 1966 және 1967 жылдар аралығында Сан-Францискодағы концерттерде жазылған әндер және Жанис Джоплин жетекші әнші ретінде таныстырылды. Кейбір әндер бұрын ресми емес релиздер болған, бірақ бұрын жарық көрмеген 12 ән бар. Бұрынғы гитарист Джеймс Гёрли 2009 жылдың 20 желтоқсанында, 70 жасқа толуына екі күн қалғанда жүрек талмасынан қайтыс болды. 2016 жылдың қазан айында топ Нидерландыдағы Еуропаға қысқа гастрольдік турнеге шықты, құрамында: Дейв Гетц – барабан, Питер Альбин – бас, Том Финч – гитара, Кейт Руссо – электр скрипкасы, клавишалар және вокал, ал Эйлин Хамфрис – жетекші вокал. Ойнаған орындарға Амстердамдағы «North Sea Jazz Club», Верттегі «De Bosuil», Гаагадағы «Het Paard» және Арнемдегі «Luxor Live» кірді. 2017 жылы «Big Brother And The Holding Co Live In The Lowlands» DVD және CD форматында «Marista Records» компаниясынан шықты, онда осы құрам Вертте орындаған концерттік жазбалары бар.

After Joplin and Sam Andrew left Big Brother, Dave Getz and Peter Albin joined Country Joe and the Fish and toured the U. S. and Europe and played on the Country Joe album Here We Are Again (Vanguard Records 1969). He was replaced by Tom Finch. Big Brother did not have a fixed lead singer until 2011; Michel Bastian, Lisa Battle, Halley DeVestern, Lisa Mills, Jane Kitto (Aus), Andra Mitrovich, Kacee Clanton, Sophia Ramos, Mary Bridget Davies, Duffy Bishop, Lana Spence, Chloe Lowery, Jane Myrenget, Lynn Asher, Kate Russo Thompson, Darby Gould, Maria Stanford, Jeri Verdi, and Superfly's Shiho Ochi were among the singers that have played in concerts with them. Cathy Richardson became the band's official lead singer in 2011, with Ben Nieves having replaced Finch as guitarist in 2008. Other guitarists performed and toured with Big Brother including Chad Quist, Joel Hoekstra, and even Kate Russo Thompson on electric violin as 2nd guitarist. In 1999 the band released the album Do What You Love, with Lisa Battle as the lead singer. The album contains some new versions of songs like "Women is Loser". They recorded the live album Hold Me, with Sophia Ramos on lead vocals and Chad Quist on guitar, in Germany in 2005, and released it in 2006. In 2008 they released the two CD set The Lost Tapes, with songs recorded at concerts between 1966 and 1967 in San Francisco, and featuring Janis Joplin as lead singer. Some songs had already been unofficial releases, but there are 12 never before released songs. Former guitarist James Gurley died on December 20, 2009, of a heart attack, just two days before his 70th birthday. In October 2016, the band went to Europe for a short tour in the Netherlands, with the following line up: Dave Getz on drums, Peter Albin on bass, Tom Finch on guitar, Kate Russo on electric violin, keyboards and vocals, and Eileen Humphreys on lead vocals. Venues included the North Sea Jazz Club in Amsterdam, De Bosuil in Weert, Het Paard in The Hague and Luxor Live in Arnhem. "Big Brother And The Holding Co Live In The Lowlands" was released in 2017 on DVD and CD by Marista Records featuring this lineup in Weert.

Дау

2007 жылы Cheap Thrills әні Грамми даңқы залына енгізілгеннен кейін, бұрынғы гитарист Джеймс Гурли Big Brother тобын тарихтағы ең жамандалған топ деп атады, себебі олар жасаған әндердің аранжировкалары мен оның ойлап тапқан инженерлік тәсілдері үшін ешқашан лайықты баға алған жоқ. Гурли сондай-ақ Клайв Дэвис Джоплинге топтан шығып, әндерін студия музыканттарымен жаздыруды ұсынғанын айтты, олар жақсы ойнай алатын еді. 1982 жылы Columbia лейблы Жанис Джоплиннің Farewell Song альбомын шығарды. Бұл жаңалық Big Brother тобының қазіргі мүшелерін ашуландырды, өйткені олардың бастапқы аспаптары студия музыканттарымен кеңеспей-ақ ауыстырылды. Джеймс Гурли 1987 жылы, топ қайта құрылмас бұрын былай деді: "Бұл CBS-дегі бір продюсердің толыққанды қиялы ғана."