Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Корольдік әуе күштерінің ұшқыштар эскадрильясы
Flying squadron of the Royal Air Force
1-ші (ұшқыштар) эскадрильясы – Корольдік әуе күштері эскадрильясы. Бұл тік көтеріліс және қону (VTOL) ұшағын алғаш ұшқан эскадрилья. Қазіргі уақытта Лоссимуттен Eurofighter Typhoon ұшақтарымен жұмыс істейді. 1911 жылдың 1 сәуірінде Корольдік инженерлердің авиациялық батальоны құрылды. Батальон бастапқыда екі ротадан тұрды, ал No. 1 ротасы, Әуе батальоны, ауадан жеңіл ұшуға жауапты болды. Бірінші командир – капитан Э.М. Мейтленд. 1912 жылдың 13 мамырында Корольдік ұшу корпусы құрылғанда, Әуе батальонының 1-ші ротасы No. 1 эскадрилья, Корольдік ұшу корпусы болып қайта аталды. No. 1 эскадрилья – Корольдік ұшу корпусының алғашқы үш эскадрильясының бірі. Мейтленд жаңа эскадрильяның командирі болып қалды және эскадрилья құрылғаннан кейін бірнеше күннен соң майор болып тағайындалды. Ол Beta және Gamma дирижабльдерін сақтап, Delta және Eta дирижабльдерін, сондай-ақ желкендер мен бірнеше шарларды қосты. Алайда, 1913 жылдың қазанында барлық дирижабльдерді RFC-тің теңіз қанатына (кейіннен, 1914 жылдың 1 шілдесінде Адмиралтействоның бұйрығымен, емес, Кабинет шешімімен Корольдік теңіз әуе қызметіне айналды) беру туралы шешім қабылданды. 1 эскадрилья желкендерін сақтап, Британдық экспедициялық күші үшін «ұшақтар паркі» ретінде қайта ұйымдастырылды. 1914 жылдың 1 мамырында майор Чарльз Лонгкрофт жаңа эскадрилья командирі болып тағайындалды. 1914 жылдың тамыз және қыркүйек айларында бірнеше аптадан басқа, Лонгкрофт 1915 жылдың қаңтарына дейін эскадрилья командирі қызметін атқарды. Эскадрилья 1914 жылдың тамызында ұшақ эскадрильясы ретінде қайта құрылды және Avro 504 және Royal Aircraft Factory B.E.8 ұшақтарымен жабдықталды. 1915 жылдың 7 наурызында майор Джеффри Салмондтың басшылығымен Францияға өтті. Ол негізінен барлау ролінде жұмыс істеді, сонымен қатар эскорт үшін бір орындық истребительдер де болды. 1915 жылдың сәуір-мамыр айларында эскадрилья Екінші Ипр шайқасы кезінде барлау миссияларын орындады. 19 тамызда Салмондты майор Филипп Жубер де ла Ферте, кейіннен әуе маршалы, эскадрилья командирі ретінде алмастырды. 1915 жылдың қазанына қарай эскадрилья әртүрлі Morane Saulnier типтерімен қайта жабдықталды, Morane Parasols (L және LA типтері) корпустың барлау ролінде және Morane Saulnier N бір орындық истребительдерімен. 1916 жылы эскадрилья өзінің Parasols-терін қазіргі заманғы Morane Saulnier P parasols және Morane Saulnier BB бипландарымен толықтырды, бірақ соңғы LA 1917 жылға дейін эскадрильяда қалды. Эскадрилья 1917 жылдың 1 қаңтарында Nieuport 17 және Nieuport 27 ұшақтарын ұшырып, арнайы истребитель эскадрильясына айналды. 1918 жылдың қаңтарында ескірген Nieuports заманауи S.E.5a ұшақтарымен ауыстырылды. 1918 жылдың 1 сәуірінде RAF құрамына енгенде, эскадрилья өзінің нөмірін сақтап қалды; Корольдік теңіз әуе қызметінің (RNAS) No. 1 эскадрильясы No. 201 эскадрилья RAF болып қайта аталды. No. 1 эскадрильяның қатарында кемінде 31 ұшқыш асасы болды. Олардың арасында Роберт А. Биркбек, Квинтин Брэнд (кейіннен әуе вице-маршалы), Дуглас Камерон, Уильям Чарльз Кэмпбелл, Перси Джек Клейсон, Эдвин Коул, Филип Фуллард (кейіннен әуе коммодоры), Юстас Гренфелл, Луис Флиминг Дженкин, Том Хейзел, Гарольд Альберт Куллберг, Чарльз Лаверс, Фрэнсис Магун, Гай Бортвик Мур, Гордон Олли, Гарри Ригби, Уильям Венделл Роджерс және Уильям Рупер болды.
Number 1 Squadron, also known as No. 1 (Fighter) Squadron, is a squadron of the Royal Air Force. It was the first squadron to fly a VTOL aircraft. It currently operates Eurofighter Typhoon aircraft from RAF Lossiemouth. On 1 April 1911 the Air Battalion of the Royal Engineers was created. The battalion initially consisted of two companies, with No. 1 Company, Air Battalion taking responsibility for lighter than air flying. The first Officer Commanding was Captain E. M. Maitland. On 13 May 1912, with the establishment of the Royal Flying Corps, No. 1 Company of the Air Battalion was redesignated No. 1 Squadron, Royal Flying Corps. No. 1 Squadron was one of the original three Royal Flying Corps squadrons. Maitland continued as the new squadron's Officer Commanding and he was promoted to major several days after the establishment of the squadron. It retained the airships Beta and Gamma, adding Delta and Eta, as well as kites and a few spherical balloons. However, in October 1913 a sudden decision was made to transfer all the airships to the Naval Wing of the RFC (which became the Royal Naval Air Service by Admiralty dictat, not Cabinet decision, on 1 July 1914). While retaining kites 1 Squadron was reorganised as an 'aircraft park' for the British Expeditionary Force. On 1 May 1914, Major Charles Longcroft was appointed as the new squadron commander. Apart from a few weeks as a supernumerary in August and September 1914, Longcroft continued as the squadron commander until January 1915. The squadron was reformed as an aircraft squadron in August 1914, and equipped with a mixture of Avro 504s and Royal Aircraft Factory B. E.8s, crossed over to France on 7 March 1915, under the command of Major Geoffrey Salmond, later Chief of the Air Staff. It operated mainly in the reconnaissance role, with a few single seat fighters for escort purposes. In April–May 1915, the squadron flew reconnaissance missions during the Second Battle of Ypres. On 19 August, Salmond was replaced as commander of the squadron by Major Philip Joubert de la Ferté, later an Air Chief Marshal. By October 1915, the squadron had re equipped with a mixture of various Morane Saulnier types, with Morane Parasols (Types L and LA) in the Corps Reconnaissance role and Morane Saulnier N single seat fighters. The squadron supplemented its Parasols with more modern Morane Saulnier P parasols and Morane Saulnier BB biplanes in 1916, although the last LA remained with the squadron until 1917. The squadron became a dedicated fighter squadron on 1 January 1917, flying Nieuport 17s and Nieuport 27. The obsolete Nieuports were replaced by more modern S. E.5as in January 1918. On incorporation into the RAF on 1 April 1918 the squadron kept its numeral; No 1 Squadron of the Royal Naval Air Service (RNAS) was displaced to become No. 201 Squadron RAF. No. 1 Squadron had among its ranks no fewer than 31 flying aces. They include Robert A. Birkbeck, Quintin Brand (later Air Vice Marshal), Douglas Cameron, William Charles Campbell, Percy Jack Clayson, Edwin Cole, Philip Fullard (later Air Commodore), Eustace Grenfell, Louis Fleeming Jenkin, Tom Hazell, Harold Albert Kullberg, Charles Lavers, Francis Magoun, Guy Borthwick Moore, Gordon Olley, Harry Rigby, William Wendell Rogers and William Rooper.
Соғыс аралығы
1919 жылы наурыз айында эскадрилья Франциядан Ұлыбританияға оралды және 1920 жылы 20 қаңтарда ресми түрде таратылды. Келесі күні ол Үндістанның Солтүстік-Батыс Шекаралық аймағындағы (қазіргі Пәкістанның бөлігі) Рисалпурде қайта құрылды, Sopwith Snipe ұшақтарымен ұшты және 1920 жылғы қаңтардан бастап. 1921 жылы мамыр айында Ирактағы Бағдадтың жанындағы Хинаидиге полициялық міндеттерді орындау үшін көшті, өздерінің Snipes ұшақтарын сақтап қалды, сонымен қатар бағалау үшін бір Bristol Jupiter қозғалтқышты Nieuport Nighthawk ұшағын алды. 1926 жылдың қарашасына дейін жауласып жүрген тайпалық күштерге қарсы шабуылдар мен бомбалау операцияларын жүргізе отырып, Иракта қалды. 1927 жылдың басында ол Суссекстегі RAF Tangmere-де Армстронг Уитворт Сискинмен жабдықталған Отандық қорғаныс күштер эскадрильясы ретінде қайта құрылды.
The squadron returned to the UK from France in March 1919, being formally disbanded on 20 January 1920. On the next day it reformed at Risalpur in the North West Frontier of India (now part of Pakistan), flying the Sopwith Snipe and from January 1920. It moved to Hinaidi near Baghdad in Iraq in May 1921, to carry out policing duties, retaining its Snipes, although it also received one Bristol Jupiter engined Nieuport Nighthawk for evaluation. It remained in Iraq, carrying out strafing and bombing against hostile tribal forces until November 1926 when it was disbanded. In early 1927 it was reformed at RAF Tangmere, Sussex as a Home Defence Fighter Squadron, equipped with the Armstrong Whitworth Siskin.
Екінші дүниежүзілік соғыс
1939 жылы қыркүйекте Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда эскадрилья RAF Advanced Air Striking Force құрамында Францияға жөнелтілді. Қазан айында ол жау территориясының үстінен алғаш рет ұшып өтті және көп ұзамай алғашқы жеңісін тойлады – 31 қазанда Dornier Do 17 ұшағын атып түсірді. 1940 жылы мамыр айында Франция шайқасы басталарға дейін, «Жалған соғыс» кезеңінде де табыстарға қол жеткізілді. Бір апта ішінде эскадрилья Париждің солтүстік-батысындағы Берри-о-Бактағы базасынан бомбалауға ұшырады. Одан кейін бірнеше рет шегініс жасалды, бірақ эскадрилья 18 маусымда Франциядан эвакуацияланып, 23 маусымда Тангмирге қайта оралды. 1941 жылдың басында ол қайтадан 11-топқа қосылды және іскерлік қимылдар мен бомбалаушыларды сүйемелдеу міндеттерін орындады. Ақпан айында «Rhubarb» (окупыланған территорияда төмен қабаттағы іскерлік қимылдар) және түнгі ұшу миссияларын бастады, сондай-ақ Hurricane IIA ұшақтарымен қайта жарақтандырылды. Осы кезеңде эскадрилья құрамында Карел Куттельвашер DFC болды, ол RAF-тың ең табысты түнгі шабуылшы ұшқышы және еркін Чехословакия ұшқыштарының арасында ең жоғары нәтиже көрсеткені еді. 1942 жылдың шілдесіне дейін эскадрилья түнгі шабуылшылармен патрульдік миссияларды орындады, содан кейін Hawker Typhoon истребитель-бомбардировщигімен жарақтандырылып, RAF Акклингтонға (Нортумберленд) көшірілді, онда күндізгі операцияларға қайта оралды. Кейін эскадрилья 1956 жылғы Суэц дағдарысы кезінде Кипрдегі RAF Акротириден ұшқан Hawker Hunter F.5 ұшақтарымен жарақтандырылды. Эскадрилья 1958 жылдың 23 маусымында таратылды. Алайда, 1958 жылдың 1 шілдесінде эскадрилья RAF Стредишаллдағы 263-эскадрильяның нөмірін өзгерту арқылы қайта құрылды. Содан кейін ол RAF Уотербичке көшірілді, онда Hunter FGA.9 ұшақтарымен 38-топтың құрамында жердегі нысандарға шабуыл жасау рөлін орындады. Эскадрилья келесі сегіз жыл бойы осы рөлде болды, Уотербичтен және содан кейін RAF Уэст Рейнхэмнен жұмыс істеді. 1-эскадрильяның лейтенанты Алан Поллок 1968 жылы RAF-тың 50 жылдығына арналған әйгілі және ресми емес авиашоуға жауапты болды.
On the outbreak of the Second World War in September 1939 the squadron was deployed to France as part of the RAF Advanced Air Striking Force. In October it flew over enemy territory for the first time and soon claimed its first victory, shooting down a Dornier Do 17 on 31 October. Further successes were made during the Phoney War, until the Battle of France erupted in May 1940. Within a week the squadron was bombed out of its base at Berry au Bac, north west of Paris. A series of retreats followed, ending only when the squadron evacuated from France on 18 June, with a return to Tangmere on 23 June. It returned to No. 11 Group in early 1941 and was employed in fighter sweeps and bomber escort duties. In February, it began "Rhubarb" (low level sweeps over occupied territory) and night flying missions, and was re equipped with the Hurricane IIA. In this period its pilots included Karel Kuttelwascher DFC, who was the RAF's highest scoring night intruder pilot and highest scoring Free Czechoslovak pilot. The squadron carried out night intruder patrols until July 1942, when it was re equipped with the Hawker Typhoon fighter bomber and relocated to RAF Acklington, Northumberland where it reverted to daytime operations. The Squadron was then equipped with the Hawker Hunter F.5, which were flown from RAF Akrotiri, Cyprus during the 1956 Suez Crisis. The squadron disbanded on 23 June 1958. However, on 1 July 1958 the squadron was reformed by re numbering No. 263 Squadron at RAF Stradishall. It then moved to RAF Waterbeach from where, flying the Hunter FGA.9, it operated in the ground attack role as part of No. 38 Group. The Squadron continued in this role for the next eight years, operating out of Waterbeach and then RAF West Raynham. Flight Lieutenant Alan Pollock of No. 1 Squadron was responsible for the infamous and very unofficial flying display on the 50th anniversary of the RAF in 1968.
Қасқыр
Бриан Бейкердің басшылығымен, эскадрилья 1969 жылы Hawker Siddeley Harrier ұшағының келуімен V/STOL ұшағын пайдаланушы әлемдегі алғашқы құрылым болды. Ол 1988 жылдың 23 қарашасынан бастап бірінші буын Harrier ұшақтарын Harrier II ұшақтарымен алмастырды және 1989 жылдың 2 қарашасында Harrier GR.5 ұшағында толыққанды операциялық екені жарияланды. Эскадрилья Босния соғысына қатысуы алдында және оның кезінде BBC-нің "Defence of the Realm" деректік фильмінің бір бөлімінде көрсетілді, ол НАТО-ның "Deny Flight" операциясының бөлігі болды. Косово соғысы кезінде эскадрилья НАТО-ның "Allied Force" операциясы аясында миссияларды орындады. 1-ші эскадрилья 2000 жылдың 28 шілдесінде "Harrier үйінен" – RAF Witteringтен RAF Cottesmoreге көшті. Cottesmore барлық операциялық RAF Harrier эскадрильяларының орналасқан жері болды – 20 (резерв) эскадрильясы, кейіннен 4 (R) эскадрильясы болып қайта нөмірленді, ал Harrier операциялық конверсиялық бөлімі Witteringте қалды. Екі эскадрилья да Ирак соғысы кезінде миссияларды орындады және "Ирак 2003" шайқасының құрметіне ие болды. Эскадрилья 2020 жылдың наурыз айында Ауғанстандағы соғыстағы рөлі үшін шайқас құрметіне ие болды. Коалициялық үкіметтің 2010 жылғы стратегиялық қорғаныс және қауіпсіздік саясатын қайта қарауының нәтижесінде RAF Harrier ұшақтарын қызметтен шығару туралы шешім қабылданды. Барлық Harrier бөлімдері, соның ішінде 1 (F) эскадрильясы, 2010 жылдың 15 желтоқсанында Harrier ұшуын тоқтатты, ал 1 (F) эскадрильясы 2011 жылдың 28 қаңтарында ресми түрде таратылды. Эскадрилья 2013 жылдың қаңтарында Біріккен Араб Әмірліктерінде өткен "Shaheen Star" және 2013 жылдың наурыз айында Малайзияда өткен "Bersama Shield" жаттығулары сияқты шетелдегі бірнеше жаттығуларға қатысты. 2014 жылдың 8 қыркүйегінде 1 (F) эскадрильясы RAF Lossiemouthқа көшті, ол 6 және XV (R) эскадрильяларымен қатар, сондай-ақ "D" рейсі, 202 эскадрилья (SAR) және 5-ші күштерді қорғау бөлімімен бірге жұмыс істеді. 2019 жылдың 14 қарашасында эскадрилья 4 истребительді Исландиядағы НАТО әуе полициясының құрамында Keflavik әуе базасына орналастырды. Эскадрилья сонымен қатар Исландиядағы эскадрилья мен күштерді қолдау үшін қосымша 100 қызметкерді орналастырды.
Under the command of Squadron Leader Bryan Baker, the squadron became the world's first operator of a V/STOL aircraft with the arrival of the Hawker Siddeley Harrier in 1969, It replaced its first generation Harriers with Harrier IIs from 23 November 1988, being declared fully operational on the Harrier GR.5 on 2 November 1989. The squadron was the subject of an episode of the BBC documentary series Defence of the Realm before and during its participation in the Bosnian War as part of NATO's Operation Deny Flight. During the Kosovo war the Squadron flew sorties as part of NATO's Operation Allied Force. No. 1 Squadron left the "home of the Harrier" at RAF Wittering for RAF Cottesmore on 28 July 2000. Cottesmore became home to all operational RAF Harrier squadrons – No. 20 (Reserve) Squadron, later renumbered as No. 4 (R) Squadron, the Harrier Operational Conversion Unit remained at Wittering. The squadrons both flew missions during the Iraq War and were awarded the "Iraq 2003" battle honour. The squadron was awarded a battle honour in March 2020, recognising its role in the War in Afghanistan. One outcome of the Strategic Defence and Security Review by the coalition government in 2010 was the decision to take the RAF's Harriers out of service almost immediately. All Harrier units, including No. 1 (F) Squadron, ceased Harrier flying on 15 December 2010, with No. 1 (F) Squadron formally disbanding on 28 January 2011. The squadron participated in multiple exercises in foreign countries including Exercise Shaheen Star in the United Arab Emirates during January 2013 and Exercise Bersama Shield in Malaysia during March 2013. On 8 September 2014, No. 1 (F) Squadron relocated to RAF Lossiemouth, to operate alongside No. 6 and XV (R) squadrons, as well as "D" Flight, No. 202 Squadron (SAR) and No. 5 Force Protection Wing. On 14 November 2019 the squadron deployed 4 fighters to Keflavik Air Base as part of the NATO Air Policing, Iceland. The squadron also deployed an additional 100 personnel to support the squadron and forces based in Iceland.