Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Корольдік әуе күштерінің бұрынғы бас қолбасшылығы
Former command of the Royal Air Force
RAF Fighter Command Корольдік әуе күштерінің бас қолбасшылықтарының бірі болды. Ол 1936 жылы истребитель авиациясын арнайы басқару мақсатында құрылған. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс бойында қызмет етті. 1940 жылы Ұлыбритания шайқасында, азаттық күштер Лифтваффе шабуылын тойтарып, тарихи атаққа ие болды. Бас қолбасшылық 1943 жылдың 17 қарашасына дейін жалғасты, содан кейін таратылды және RAF истребитель күштері екі бағытқа бөлінді: қорғаныс және шабуыл. Қорғаныс күштері Ұлыбританияның әуе қорғанысы (ADGB) болып қайта құрылды, ал шабуыл күштері RAF Екінші тактикалық әуе күштеріне айналды. Ұлыбританияның әуе қорғанысы 1944 жылдың қазан айында қайтадан Жорықшылар бас қолбасшылығы деп аталды және Ұлыбритания төңірегіндегі қорғаныс патрульдерін жалғастырды. 1968 жылы ол екінші рет таратылды, жаңа соққылық бас қолбасшылық құрамына енді.
RAF Fighter Command was one of the commands of the Royal Air Force. It was formed in 1936 to allow more specialised control of fighter aircraft. It served throughout the Second World War. It earned near immortal fame during the Battle of Britain in 1940, when the Few held off the Luftwaffe attack on Britain. The Command continued until 17 November 1943, when it was disbanded and the RAF fighter force was split into two categories; defence and attack. The defensive force became Air Defence of Great Britain (ADGB) and the offensive force became the RAF Second Tactical Air Force. Air Defence of Great Britain was renamed back to Fighter Command in October 1944 and continued to provide defensive patrols around Great Britain. It was disbanded for the second time in 1968, when it was subsumed into the new Strike Command.
Шығу тегі
1926 жылғы 20 мамырда Inland Area ішіндегі топ ретінде Ұрыс Әскерлері Басқаруының алғашқысы құрылды. 1926 жылғы 1 маусымда Ұрыс Аймағы Ұлыбританияның Әуе Қорғанысына берілді. 1932 жылы Ұрыс Аймағы Басқару мәртебесіне көтерілді және 1936 жылғы 1 мамырда Ұрыс Әскерлері Басқаруы деп аталды. 1940 жылғы 23 ақпанда Ұрыс Әскерлері Басқаруы ішінде No. 60 тобы RAF Chain Home радарлық анықтау және қадағалау бөлімшелерін басқару үшін құрылды.
On 20 May 1926, the forerunner of Fighter Command was established as a group within Inland Area. On 1 June 1926, Fighting Area was transferred to the Air Defence of Great Britain. Fighting Area was raised to Command status in 1932 and renamed Fighter Command on 1 May 1936. On 23 February 1940, No. 60 Group RAF was established within Fighter Command to control Chain Home radar detection and tracking units.
Британия шайқасы
Келесі бірнеше жылда Командалық күш-жігері зор кеңейді және ескірген екіұшақты эскадрильяларын – көбінесе Бристоль Булдогы, Глостер Гонтлет және Хокер Фьюри екіұшақты истребителдерімен жабдықталған, олар Командалықтың құрылған кезеңіне дейін және оның ішінде қолданылды – RAF тарихындағы ең танымал екі ұшақ, Хокер Харрикейн және Супермарин Спитфайермен алмастырды. Ұшқыштар Командалығының ең қиын сынағы 1940 жылдың жазындағы Ұлыбритания шайқасында болды, осы шайқаста неміс Люфтваффе Ла-Манш пен Ұлыбритания үстінде әуе үстемдігіне қол жеткізу мақсатымен шабуыл бастады, бұл теңізден шабуыл жасау күштерін (Operation Sea Lion деп аталатын операция) іске қосудың алғышарты болды. Ұшқыштар Командасы бірнеше Топқа бөлінді, олардың әрқайсысы Ұлыбританияның әртүрлі аймағын қорғады. 11-топ неміс шабуылының күшін басынан кешірді, себебі ол Англияның оңтүстік-шығысын және Лондонды бақылады. Ол 10-топпен күшейтілді, ол оңтүстік-батыс Англияны, 12-топпен – Мидлендс пен Шығыс Англияны және 13-топпен – Солтүстік Англия мен Шотландияны қамтыды. 14-топ 1940 жылдың 26 маусымында құрылды. 60-топ 1940 жылдың басында Chain Home радиолокациялық станцияларын басқару үшін құрылды. Нәтижесінде, немістер әуе үстемдігіне қол жеткізе алмады, бірақ RAF шайқас кезінде өзінің резервтерін қатты сарқып, Люфтваффе де осылай болды.
Over the next few years, the Command expanded greatly and replaced its obsolete biplane squadrons – generally outfitted with Bristol Bulldog, Gloster Gauntlet and Hawker Fury biplane fighters leading up to, and through the period of its founding – with two of the most famous aircraft ever to fly with the RAF, the Hawker Hurricane and the Supermarine Spitfire. The supreme test of Fighter Command came during the Battle of Britain in the summer of 1940 when the German Luftwaffe launched an offensive aimed at attaining air superiority over the Channel and the UK as a prerequisite to the launch of a seaborne invasion force (codenamed Operation Sea Lion). Fighter Command was divided into a number of Groups, each defending a different part of the UK. 11 Group took the brunt of the German attack, as it controlled southeast England and London. It was reinforced by 10 Group, which covered southwest England, 12 Group, which covered the Midlands and East Anglia and 13 Group which covered the North of England and Scotland. 14 Group was established on 26 June 1940. 60 Group was established to run the Chain Home radar stations in early 1940. In the end, the Germans failed to attain air superiority, although the RAF had been eating severely into its reserves during the battle, as had the Luftwaffe.
1941 жылғы әуе шабуылы
1941 жылдың мамырына қарай негізгі шайқас ұшу алаңдарындағы эскадрильялар қанаттар құрамында жұмыс істеді, жаңа қанат командирінің тактикалық бақылауында, ол 1940 жылғы оқиғалардан аман қалған және қанат командирі шеніне ие болған. Ұшқыштар командасы Францияның солтүстік-батысында әуеде басымдық алу үшін науқан бастады. Неміс әскерін тозу соғысына тарту және, әсіресе 1941 жылдың маусымында басталған «Барбаросса» операциясынан кейін, неміс шабуылдаушыларын батыста ұстап тұру мақсатымен түрлі қысқа мерзімді шабуылдық операциялар қолданылды. Неміс шабуылдаушыларын соғысқа тарту үшін көптеген Spitfire ұшақтарымен бірге шағын бомбалаушылар жіберілді. Люфтваффе Батыс Еуропада 2-ші (JG 2) және 26-шы (JG 26) Jagdgeschwader-ді қалдырды, олардың құрамында ең көп дегенде 180 шабуылдаушы ұшақ болды. Ұлыбритания шайқасы кезінде Ұшқыштар командасының ие болған артықшылықтары кері қайтысты, Spitfire ұшағының аз қашықтығы тактикалық кемшілікке айналды және британдық ұшқыштар атып түсірілген жағдайда соғыс тұтқынына айналды. Ұшқыштар командасы 711 Люфтваффе шабуылдаушы ұшағын атып түсіргенін мәлімдеді, бірақ барлық себептерге байланысты тек 236 ұшақ жоғалды, оның 103-і ұрыс кезінде, ал RAF 400 ұшағы жойылды. 1941 жыл аяқталғанда, жаңа Focke Wulf Fw 190 ұшағының пайда болуы, Spitfire Mk V-тен айтарлықтай басым болғандықтан, британдық шабуылдаушыларын нашар жағдайға түсірді. 1940 жылғы «Блиц» азаматтық және өнеркәсіптік нысандарға қарсы жалғасты. Ұшқыштар командасының түнгі қорғанысы жаңа жылда айтарлықтай жақсарды; Bristol Beaufighter жақсартылған Airborne Interception радарымен жабдықталған Bristol Blenheim-ді басты түнгі шабуылдаушы ұшақ ретінде ығыстырды және жерден басқарылатын ұстау (GCI) жүйесінде тиімдірек болды. Көбірек зениттік қарулар мен іздеу шамдары радарлық құрылғылармен жабдықталды, бұл олардың дәлдігін арттырды. Люфтваффе жоғалтулары 1941 жылдың қаңтарында 28-ден мамыр айында 124-ке дейін өсті, осы кезде неміс бомбалаушы бөлімшелерінің алдағы «Барбаросса» операциясы үшін Шығыс Еуропаға ауысуы 1941 жылдың мамырында «Блицті» аяқтады.
By May 1941, the squadrons based at all the main fighter airfields operated in wings, under the tactical control of the new post of wing leader, a survivor of 1940 with the rank of wing commander. Fighter Command began a campaign to gain air superiority over northwestern France. Various types of short penetration fighter operations were used to draw the Luftwaffe into a war of attrition and keep as many German fighters in the west, particularly after the Operation Barbarossa, the German attack on the Soviet Union began in June 1941. Large Spitfire formations were sent out with small numbers of medium bombers to lure the German fighters into combat. The Luftwaffe left Jagdgeschwader 2 (JG 2) and Jagdgeschwader 26 (JG 26) in western Europe, comprising 180 fighters at most. The advantages enjoyed by Fighter Command during the Battle of Britain were reversed, the short range of the Spitfire becoming a tactical disadvantage and British pilots became prisoner of war if shot down. Fighter Command claimed 711 Luftwaffe fighters shot down but only 236 were lost from all causes, 103 in combat, for a loss of 400 RAF fighters. As 1941 ended, the appearance of the new Focke Wulf Fw 190, considerably superior to the Spitfire Mk V, put the British fighters at a worse disadvantage. The Blitz of 1940 continued against civilian and industrial targets. Fighter Command night defences improved considerably in the new year; the Bristol Beaufighter supplanted the Bristol Blenheim as the principal night fighter, equipped with improved Airborne Interception radar and became increasingly effective in ground controlled interception (GCI). More anti aircraft guns and searchlights were fitted with radar sets, which improved accuracy. Luftwaffe losses mounted from 28 in January 1941 to 124 in May, when transfers of German bomber units to eastern Europe for the forthcoming Operation Barbarossa ended the Blitz in May 1941.
1942-45 жылдар
Немістерді баяу-ақ жеңудің қиын жұмысы 1942 және 1943 жылдары жалғасты. Эскадрильялар да Fw 190 ұшақтарының шағын топтары Оңтүстік жағалау бойындағы "соққы және қашу" рейдтерін жүргізгенде, шаршатарлық қорғаныс патрульдерін атқарды, ал Hawker Typhoon эскадрильясы қызметке кірді. 19 тамызда Диппе шабуылы кезінде RAF-тың Люфтваффе ұшақтарының көп санын ұшыруға мүмкіндігі болды. Spitfire эскадрильялары (42 Mark V, 4 Mark IX) жердегі нысандарды шабуылдап, сүйемелдеп, әуеде басымдыққа ие болды және Люфтваффеге жер және теңіз шайқасына араласудан алдын алды, 106 жеңіске қол жеткізді. Соғыстан кейінгі талдау RAF-тың 106 ұшағын жоғалтқанын көрсетті, оның ішінде 88 истребитель және 18 бомбалаушы; 29 истребитель қарсыластықтан, біреуі отын жетіспеуден, екеуі соқтығысып, біреуі өз достарының атынан зардап шекті. Люфтваффе шығыны 48 ұшақ, оның 28-і бомбалаушы, олардың жартысы KG 2-ден Dornier Do 217 болды. JG 2 14 Fw 190 ұшағын және 8 ұшқышты жоғалтты, ал JG 26 ұшқыштарымен бірге 6 Fw 190 ұшағын жоғалтты. Spitfire-дің жоғалтулары 70 ұшаққа жетті, Fw 190-ға жоғалғандар саны белгісіз. Люфтваффе RAF-тың жоғалтқан 106 ұшағының 61-ін жоғалтты, оның ішінде барлық түрлері бар, JG 2 – 40, JG 26 – 21. 1942 жылдың күзінде АҚШ Әуе күштерінің 8-ші корпусы мен оның күндізгі бомбалаушыларының келуі Жорықшылар командасының міндеттеріне бомбалаушыларды сүйемелдеуді қосты. 1943 жылдың мамырында американдық P-47 Thunderbolt истребитель тобы іске қосылғанға дейін, Команданың Spitfire ұшақтары Боинг B-17 Flying Fortress және Consolidated B-24 Liberator бомбалаушыларының саны артып келе жатқанда маңызды рөл атқарды. Spitfire-дің ұшу қашықтығының жетіспеуі – Бұрынғы Британия шайқасында Bf 109E ұшағының да тап болған қиындыққа ұқсас – осындай қорғаныс Канал мен Еуропа жағалауымен шектелді. 1944 жылдың ақпанында Жорықшылар командасы Ұлыбританияның әуе қорғанысына (ADGB) бөлінді, бұл бұрынғы Жорықшылар командасының атауы, Ұлыбританияны қорғау және Еуропаны басып алғаннан кейін құрлық әскерлерін қолдау үшін Екінші тактикалық әуе күштеріне айналды. Сол жылы, 14-ші топ RAF (1940 жылдың 26 маусымында құрылған) 15 шілдеде таратылды. 1944 жылы ADGB тарихындағы ең үлкен күш-жігерін 1944 жылдың 6 маусымында басталған Францияға шабуыл операциясы "Оверлорд" кезінде көрсетті. RAF және одақтас истребитель бөлімдері немістің әуе қарсылығын басып, жердегі әскерлерге неміс позициялары мен көліктеріне шабуыл жасау арқылы қолдау көрсетті. Кейінірек, сол жылы ADGB (1944 жылдың қазанында қайтадан Жорықшылар командасы деп аталды) V-1 ұшу бомбасына қарсы операция кезінде соғыстағы соңғы сынағынан өтті. RAF истребительлері сонымен қатар неміс әуежайлары мен ұшақтарына (мысалы, ұшып кету/қону кезінде) ұзақ қашықтықтағы түндегі шабуылдар жасады, сол кезде Люфтваффе түндегі истребительдері RAF бомбалаушыларға қарсы шабуылдайтын (Операция "Гидраны" қараңыз). 1945 жылдың қаңтарында командалық құрамына 10, 11, 12 және 13 топтар, сондай-ақ 38 (Әуедегі күштер) тобы, 60 тобы және 70 (оқу) тобы кірді. 10-шы топ 1945 жылдың 2 мамырында, ал 70-ші топ 1945 жылдың 17 шілдесінде таратылды. 1946 жылы 60-шы топ 26-шы топпен біріктіріліп, 90 (сигналдар) тобы болып, Көлік командалығына/Британдық оккупациялық әуе күштеріне берілді. 1939 жылдан 1945 жылға дейін RAF Жорықшылар командасы 3690 адамды қаза қылды, 1215 адам жараланды және 601 адам тұтқынға алынды; 4790 ұшақ жоғалды.
The difficult task of slowly grinding down the Germans continued into 1942 and 1943. Squadrons also found themselves on tiring defensive patrols as small formations of Fw 190s flew 'hit and run' nuisance raids all along the south coast and the Hawker Typhoon came into squadron service. On 19 August, during the Dieppe Raid, the RAF had an opportunity to engage large numbers of Luftwaffe aircraft. The Spitfire squadrons (42 with Mark Vs, and four with Mark IXs) flew ground attack, escort and air superiority sorties and prevented the Luftwaffe from interfering in the ground and sea battle, claiming 106 victories. Postwar analysis showed that the RAF lost 106 aircraft, including 88 fighters and 18 bombers; 29 fighter losses were from flak, one ran out of fuel, two collided and one was a victim of friendly fire. The real Luftwaffe loss was 48 aircraft were lost, 28 being bombers, half of them Dornier Do 217s from KG 2. JG 2, lost 14 Fw 190s and eight pilots killed, JG 26 lost six Fw 190s with their pilots. Spitfire losses stood at 70 destroyed and damaged to all causes; the number lost to Fw 190s is unknown. The Luftwaffe claimed 61 of the 106 RAF machines lost, which included all types, JG 2 claiming 40 and JG 26 claiming 21. By the autumn of 1942, the arrival of the United States Army Air Forces (USAAF) 8th Air Force and its daylight bombers would add bomber escort to Fighter Command's tasks. Until American Republic P 47 Thunderbolt fighter groups were operational in May 1943, the Command's Spitfires performed a vital role in protecting the increasing numbers of Boeing B 17 Flying Fortresses and Consolidated B 24 Liberators operating over Occupied Europe. The Spitfire's chronic lack of operational range – not entirely unlike the Bf 109E's similar dilemma during the Battle of Britain – however meant such protection was limited to the Channel and the European coast. In February 1944, Fighter Command was split into the Air Defence of Great Britain (ADGB), the former name of Fighter Command, to defend Britain and the Second Tactical Air Force to support ground forces after the invasion of Europe. The same year, No. 14 Group RAF (established 26 June 1940) was disestablished, on 15 July. In 1944 ADGB made the greatest effort in its history during Operation Overlord, the invasion of France which began on 6 June 1944. RAF and Allied fighter units suppressed the meagre German air opposition and supported ground forces by strafing German positions and transport. Later in the year, the final test of ADGB (renamed Fighter Command in October 1944) in the war occurred against the V 1 flying bomb during Operation Crossbow. RAF fighters also flew long range night intruder operations against German airfields and aircraft (e. g., at take off/landing) at the time the Luftwaffe night fighters would be scrambled against RAF Bomber Command (see Operation Hydra). In January 1945, the command included 10, 11, 12 and 13 Groups, plus 38 (Airborne Forces) Group, 60 Group, and 70 (Training) Group. 10 Group was disestablished on 2 May 1945, and 70 Group on 17 July 1945. In 1946, 60 Group was amalgamated with 26 Group to become 90 (Signals) Group and transferred to Transport Command/British Air Force of Occupation. From 1939 to 1945, RAF Fighter Command lost 3,690 killed, 1,215 wounded and 601 POW; 4,790 aircraft were lost.
Патшалық бақылаушылар корпусы
Ұлыбритания шайқасы кезіндегі олардың күш-жігерінің тікелей нәтижесі ретінде бақылаушылар корпусына король Георг VI корольдік атақ берді және 1941 жылдың сәуірінен бастап RAF-тің әскери киім киген ерікті бөліміне айналды, ал кейіннен Корольдік бақылаушылар корпусы (ROC) деп аталатын болды. Корпус азаматтық ұйым ретінде өз қызметін жалғастырды, бірақ Корольдік әуе күштерінің формасын киіп, Жауынгерлік басқарумен басқарылды. Штаб-пәтері RAF Бентли Приориясында орналасқан ROC 1968 жылдың 31 наурызына дейін Жауынгерлік басқаруда болды, содан кейін жауапкершілік жаңадан құрылған RAF Strike Command-ке берілді. ROC 1925 жылдан 1995 жылдың 31 желтоқсанына дейін, таратылғанға дейін, Ұлыбританиядағы қорғаныс ескерту ұйымы болып жұмыс істеді. Бастапқыда екі дүниежүзілік соғыс кезеңінде ұшақтарды тану және туралы хабарлау үшін құрылған бұл ұйым 1950 жылдары суық соғыс кезеңінде ядролық қауіп туралы хабарлауға көшті. 10 500 ROC еріктілері RAF Air Commodore басшылығымен 69 толық уақытты кәсіби офицерлерден тұратын шағын құраммен оқытылды және басқарылды.
As a direct result of their efforts during the Battle of Britain the Observer Corps was granted the title Royal by King George VI and became a uniformed volunteer branch of the RAF from April 1941 for the remainder of its existence, retitled the Royal Observer Corps (ROC). The corps would continue as a civilian organisation but wearing a Royal Air Force uniform and administered by Fighter Command. With their headquarters at RAF Bentley Priory, the ROC remained administered by Fighter Command until 31 March 1968, when responsibility was handed over to the newly formed RAF Strike Command. The ROC was a defence warning organisation operating in the United Kingdom between 1925 and 31 December 1995, when it was stood down. Initially established for an aircraft recognition and reporting role that lasted through both world wars, the organisation switched to a Cold War nuclear reporting role during the 1950s. The 10,500 ROC volunteers were trained and administered by a small cadre of 69 uniformed full time professional officers under the command of a serving RAF Air Commodore.
Салқын соғыс жылдары
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін, Ұрыс командованиесінің рөлі Ұлыбританияны әуе шабуылынан қорғау болып қала берді. Бірақ қауіп Германиядан КСРО-ға ауысты. Суық соғыс кезінде КСРО бомбалаушыларының Ұлыбританияға шабуылдауының қатері үлкен болды. 1951 жылдың соңында НАТО-ның күшін арттыру үшін №1 эскадрилья RAF Солтүстік Люффенхэмге келді және 1954-1955 жылдары Франция мен Батыс Германиядағы базаларға көшкенге дейін Ұрыс командованиесіне көмектесе алды. 1949 жылдан кейін, осы кеңестік бомбалаушылар ядролық қару тасымалдауы мүмкін болды, сондықтан оларды ұстап алу соғыс кезінде Ұлыбританияны сақтау үшін маңызды болды. 1950 және 1960 жылдары Ұрыс командованиесінде көптеген истребительдер қызмет етті. Gloster Meteor, Hawker Hunter, Gloster Javelin және English Electric Lightning ерекше көзге түсті. Lightning – британдық жасалған жалғыз үндеуден жоғары жылдамдықты ұшақ. Бұл 1957 жылғы қорғаныс туралы шолудың нәтижесінде болды. 1950 жылдардың ортасында жаңа жер-әуе зымырандарының тиімділігі күрт жақсара бастады. Сол кездегі Қорғаныс министрі Дункан Сэндис Ұлыбританияның қорғаныс бюджетін қысқарту қажеттігіне келді, өйткені қорғанысқа жұмсалған қаржы елді банкротқа дейін жеткізу қаупі бар еді. Жер-әуе зымырандарының жетілу деңгейі олардың жақын арада кез келген ұшақты аспаннан түсіре алатынын көрсетті. Осының салдарынан, 1957 жылғы Қорғаныс ақ кітабында Сэндис шолуы адам басқаратын ұшақтартың ескіргенін және жақын арада толыққанды ескіргенін жариялады. Адам басқаратын ұшақтарға қатысты бағдарламалардың барлығы тоқтатылды. Lightning – жаңа суперқауіпті ұшақтардың арасында тоқтатуға келмейтін жалғыз үлгі. Бұл шешім, ұшақтарды жасаудың өсетін құнымен бірге британдық авиация өнеркәсібін құлдыратты және Ұрыс командованиесі мен RAF-ті шетелдік немесе бірлесіп жасалған ұшақтарға тәуелді етті. 1961 жылы RAF Ұрыс командованиесі НАТО-ның әуе қорғаныс жүйесіне бекітілді. 1 мамырда Ұрыс командованиесінің әуе офицері, әуе маршалы сэр Гектор Макгрегор Ұлыбритания әуе қорғаныс аймағының командирі лауазымын қосымша алды. Аймақ елдің солтүстігіне, батысына және оңтүстігіне жүздерше шақырымға созылып, шығысында континенттік жағалауға дейін жетті. Ұйымдық тұрғыдан, №11 (14 шілде 1936 – 31 желтоқсан 1960, 1 қаңтар 1961 – 1 сәуір 1963) және №12 топтары (1 сәуір 1937 – 31 наурыз 1963) 1963 жылға дейін үздіксіз қызмет етті. №13 топ (15 наурыз 1939 – 20 мамыр 1946) 1955 жылдың 16 мамырында қайта құрылып, 1961 жылдың 31 желтоқсанында RAF Оустонда таратылды (№11 топқа айналды). 1963 жылдың 1 сәуірінен бастап үш сектор сақталды: №11 сектор RAF; №12 сектор RAF; және №13 сектор RAF. №13 сектор 1965 жылдың 17 наурызында №11 сектормен біріктіріліп таратылды.
In the aftermath of World War II, the role of Fighter Command was still to protect the UK from air attack. Only the threat had changed, from Germany to the Soviet Union. The Cold War saw the threat of Soviet bombers attacking the United Kingdom loom large. A Canadian fighter wing, No. 1 Wing, arrived at RAF North Luffenham in late 1951 to bolster NATO's strength, and was in a position to assist Fighter Command until it relocated to bases in France and West Germany in 1954–55. After 1949, those Soviet bombers could be carrying nuclear weapons, and so intercepting them was crucial if the United Kingdom was to be saved during a war. A long succession of fighter aircraft saw service with Fighter Command during the 1950s and 1960s. Particularly notable types were the Gloster Meteor, Hawker Hunter, Gloster Javelin and the English Electric Lightning. The Lightning was the only purely British supersonic aircraft to enter service. That was due to a disastrous defence review in 1957. During the mid 1950s, the performance of the new surface to air missiles was improving at an enormous rate. Duncan Sandys, the Minister of Defence at the time needed to find cuts in the British defence budget, since the UK was in serious danger of being bankrupted by its defence spending. The rate of improvement of surface to air missiles seemed to indicate that they would soon be able to shoot any manned aircraft out of the sky. Consequently, in an infamous statement in the 1957 Defence White Paper the Sandys review declared that manned aircraft were obsolescent and would soon become obsolete. All programmes for manned aircraft that were not too far along were cancelled. The Lightning was the only one of a number of new supersonic aircraft that was too far along to cancel. That decision, combined with the increasing costs of developing aircraft crippled the British aircraft industry and made Fighter Command and the RAF reliant on foreign or jointly developed aircraft. In 1961, RAF Fighter Command was assigned to NATO's air defence system. On 1 May, Air Officer Commanding in Chief, Fighter Command, Air Marshal Sir Hector McGregor assumed the additional title of Commander United Kingdom Air Defence Region. The ADR itself stretched some hundreds of miles to the north, west and south of the country and almost to the continental coastline in the east. In organisational terms, Nos 11 (14 July 1936 – 31 December 1960, 1 January 1961 1 April 1963) and 12 Groups (1 April 1937 – 31 March 1963) continued in almost unbroken service until 1963. No.13 Group (15 March 1939 – 20 May 1946) was reformed on 16 May 1955 and then disbanded 31 December 1961 at RAF Ouston (becoming 11 Group). From 1 April 1963 three sectors, No. 11 Sector RAF; No. 12 Sector RAF; and No. 13 Sector RAF were maintained. 13 Sector disbanded by amalgamation with No. 11 Sector on 17 March 1965.
Шабуыл командасы
1960 жылдардың басында Корольдік әуе күштері тағы да қысқарды. Ұрысшылар командасы, бомбалаушылар командасы және жағалау командасы – осы үш функционалдық команда 1936 жылы кеңейіп келе жатқан Корольдік әуе күштерін басқаруға көмектесу үшін құрылған болатын. Қазір Корольдік әуе күштері жеке құрылым ретінде өмір сүруін жалғастыру үшін тым кішкентай болғаны анық көрініп тұрды. Осының салдарынан 1968 жылы Ұрысшылар және Бомбалаушылар командалары біріктіріліп, жаңа команданың құрамындағы топтарға айналды. Ал 1969 жылдың қараша айында Жағалау командасы таратылып, жаңа соққы беру командасының құрамына енгізілді.
As the 1960s dawned, the RAF continued to shrink. The three functional commands, Fighter Command, Bomber Command, and Coastal Command had all been formed in 1936 to help command an expanding RAF. It was now becoming clear that the RAF was simply becoming too small to justify their continued existence as separate entities. Consequently, in 1968, Fighter Command and Bomber Command were joined together to form Strike Command, both becoming groups within the new command. Coastal Command was disbanded and subsumed into the new Strike Command in November 1969.