Кіріспе
Дэвид Эддингстің фантастикалық кітаптар сериясы.
Белгариада – Дэвид Эддингстің бес кітаптан тұратын фантастикалық эпосы. Онда басты кейіпкер Гарион мен оның серіктерінің қасиетті тасты қайтару және кейіннен оны қарсыласы Торакқа қарсы қолдану жолындағы саяхаты баяндалады. Серияның алғашқы кітабынан бастап бұл кітаптар бестселлер атанды. Ол дәстүрлі фантастиканың "соңғы демі" және қазіргі заманғы фантастиканың "іргелі мегасагаларының бірі" деп есептеледі.
Өмірбаян
Дэвид Эддингс, бұрынғыда оқиғалық және триллер жанрларында жазған, Ж.Р.Р. Толкиннің "Сақиналардың иесі" сериясының қанша рет қайта басылғанын байқағаннан кейін, фантастикалық сериалға қатысты идеяны біршама "циникалық" тұрғысынан дамытқанын айтады. Ол фэнтези жанрының өте пайдалы болуы мүмкін екенін және қазіргі уақытта "жетіспей" отырғанын түсінді.
Сериядағы шығармалар
Белгариада бес кітаптан тұрады, атап айтқанда (1982), (1982), (1983), (1984) және (1984). Әр кітаптың атауы шахмат терминін қиял-фантастикалық терминмен біріктіреді; ал «Тағдыр ойыны» түсінігі оқиғаның маңызды мотиві болып табылады. Серия екі томдық жинақ ретінде қайта басылды, оның атауы The Belgariad Volume One, серияның алғашқы үш кітабы бар, ал The Belgariad Volume Two, соңғы екі кітабы бар. Бұл Крис Барбиеридің түпнұсқа картасын емес, тек Шелли Шапироның картасын қамтиды. «Маллореон» – «Белгариаданың» бес кітаптық жалғасы. Белгарат – сиқыршы (1995) және Полгара – сиқыршы (1997) – бұл оқиғалар мен кейіпкерлердің көпшілігін бөлісетін преквелдер. Publishers Weekly журналы The Rivan Codex (1998) кітабының шолуында The Belgariad-ты «ағылшын тіліндегі қазіргі заманғы фантастиканың негізін қалаған мегасагалардың бірі» деп атады. The Guardian газеті Эддингсті «есік тұйықтағыштай фантастикалық сериалдар» сериясын жасады деп жазды. Серия фантастикалық әдебиеттің ауыспалы кезеңінде жарық көрді, сол кезде жанр «күрделі және нюансты» болды, ал Эддингстің кітаптары дәстүрлі фантастиканың «соңғы демі» болды. Стивен Хант кітаптардың «фантастикалық болғанын, бірақ олар диалог пен кейіпкерлерді сипаттауға заманауи сезім сыйлағанын, сонымен бірге терең сенуге болатын фантастикалық әлемге берік орналасқандығын» айтты. Джейсон Хеллер 2017 жылы NPR үшін серияға ретроспектива жазды, ол кітаптарды ересек кезінде оқығаннан кейін ~30 жыл бұрын оқығандағы әсерлерін еске алды. Ол архетипілік фантастикалық аспектілердің жақсы қартайғанын, троптардың тозығып кетуіне қарамастан, тапты және оқиғаның Жозеф Кэмпбеллден кейіпкердің саяхатын тікелей пайдаланғанын атап өтті. Хеллер гендерлік рөлдердің нашар қартайғанын анықтады: text=Pol тәтесі – ол сонымен қатар әлемдегі ең қорқынышты және күшті әйел – сиқыршы Полгара, беттерді шамадан тыс қуана-қуана үй шаруаларын атқарады. Гарионның сүйіктісі – Кенедра ханшайым, ер адамдардың қолына тапсыру үшін бүкіл әскерін жинап алады. Кейбір кейіпкерлер стереотипті бұзады, мысалы, Поренн патшайымы, саясатты және тактиканы жақсы біледі, бірақ мәтінде ол тек әскери және саяси мәселелерді білетін ерекшелік екені анық көрсетіледі, өйткені ол оған осындай нәрселерді үйреткен патшаға үйленген. Хеллер сериалдың шынайы өмірдегі Шығыс-Батыс дихотомиясын сынсыз бейнелейтінін және бұл аспект оны ересек адам ретінде мазалайтынын сезінді. Басты кейіпкерлер негізінен батыстағы ақ терілі жақсы жігіттер, ал сериалдың антагонисттері Шығыс патшалықтарынан және «жоспарлы түрде зұлым немесе туылғаннан-ақ ақымақ».
text=Aunt Pol — who also happens to be Polgara the Sorceress, the most feared and powerful woman in the world — spends an inordinate amount of page time happily doing domestic chores. Princess Ce'Nedra, Garion's love interest, intrepidly raises an entire army only to leave it in the hands of the men. Certain characters break stereotype, such as Queen Porenn, who has an excellent grasp of policy and tactics — but it's always made wincingly clear in the text that she's a glaring exception who only knows about military and political matters because she's married to a king who's taught her such things.|author=Jason Heller, NPR 2017|title=|source=
Heller also felt that the series uncritically mirrored the real life East–West dichotomy, and that this aspect also bothered him as an adult. The protagonists are largely fair skinned good guys in the West, while the antagonists of the series are from the kingdoms of the East and "systematically sinister or congenitally stupid."