Америка Құрама Штаттары Әскери Әуе Күштерінің адамды ғарышқа ұшыру бағдарламасының тоқтатылуы

Кіріспе

Америка Құрама Штаттары Әскери-әскери күштерінің адамды ғарышқа ұшу бағдарламасы тоқтатылды.

1960 жылдардағы Америка Құрама Штаттары Әскери-әскери күштерінің (USAF) адамды ғарышқа ұшу бағдарламасының бір бөлігі – «Пилотталатын орбиталдық зертхана» (MOL) жобасы болды. Бұл жоба USAF-тың барлау спутнигі ретінде пайдаланылатын адамды ғарыш станциялары туралы алғашқы тұжырымдамаларынан дамыды және әскери барлау ғарыш ұшағы «Boeing X 20 Dyna Soar» жобасының жалғасы болды. MOL жоспарлары бір реттік пайдаланылатын зертханаға айналды, онда экипаждар 30 күндік миссияларға жіберіліп, NASA-ның «Gemini» ғарыш кемесінен алынған және зертханамен бірге ұшырылған «Gemini B» ғарыш кемесімен Жерге оралу жоспарланған. MOL бағдарламасы 1963 жылғы 10 желтоқсанда әскери миссиялар үшін адамдарды ғарышқа жіберудің пайдалылығын көрсетуге арналған мекенделген платформа ретінде жарияланды; оның барлау спутнигі миссиясы құпия жоба болды. Бағдарламаға 17 ғарышкер іріктелді, оның ішінде алғашқы афроамерикалық ғарышкер, майор Роберт Х. Лоуренс кіші де бар. Ғарыш кемесінің бас мердігері – «McDonnell Aircraft Corporation» компаниясы, ал зертхананы «Douglas Aircraft Company» компаниясы салған. «Gemini B» ғарыш кемесі сыртқы түрі жағынан NASA-ның «Gemini» ғарыш кемесіне ұқсас болды, бірақ бірнеше өзгерістерге ұшырады, соның ішінде жылу қалқаны арқылы дөңгелек люк қосылды, бұл ғарыш кемесі мен зертхана арасында өтуге мүмкіндік берді. Полярлық орбитаға ұшыру үшін Ванденберг ғарыш зымыран кешені 6 (SLC 6) құрылды. 1960 жылдардың аясында Вьетнам соғысы MOL бағдарламасымен қаржы үшін бәсекелестікке түсті, нәтижесінде бюджеттің қысқартылуы оның алғашқы операциялық ұшуын бірнеше рет кейінге жылдырды. Сонымен қатар, автоматтандырылған жүйелер тез жақсарды, адамды ғарыш платформасының автоматтандырылған платформадан артықшылықтарын азайтты. 1966 жылғы 3 қарашада «Gemini B» ғарыш кемесінің ұшқышсыз сынақ ұшуы жүргізілді, бірақ 1969 жылғы маусымда MOL бағдарламасы ұшқышсыз миссияларсыз тоқтатылды. 1969 жылғы тамызда жеті ғарышкер NASA-ға 7-ші ғарышкерлер тобы ретінде ауыстырылды, олардың барлығы 1981 және 1985 жылдар аралығында «Space Shuttle» ғарыш кемесінде ғарышқа ұшты. MOL үшін әзірленген «Titan IIIM» зымыраны ешқашан ұшпады, бірақ оның UA1207 қатты зымыран күшейткіштері «Titan IV» зымыранында қолданылды, ал «Space Shuttle Solid Rocket Booster» олар үшін әзірленген материалдарға, процестерге және жобаларға негізделген. NASA ғарыш костюмдері MOL костюмдерінен алынған, MOL қалдықтарды басқару жүйесі «Skylab» ғарыш станциясында ғарышқа ұшты, ал NASA Earth Science басқа MOL жабдықтарын пайдаланды. SLC 6 қайта жаңартылды, бірақ 1986 жылғы қаңтарда «Space Shuttle Challenger» апатынан кейін одан әскери «Space Shuttle» ұшыру жоспарлары тоқтатылды.

The Manned Orbiting Laboratory (MOL) was part of the United States Air Force (USAF) human spaceflight program in the 1960s. The project was developed from early USAF concepts of crewed space stations as reconnaissance satellites, and was a successor to the canceled Boeing X 20 Dyna Soar military reconnaissance space plane. Plans for the MOL evolved into a single use laboratory, for which crews would be launched on 30 day missions, and return to Earth using a Gemini B spacecraft derived from NASA's Gemini spacecraft and launched with the laboratory. The MOL program was announced to the public on 10 December 1963 as an inhabited platform to demonstrate the utility of putting people in space for military missions; its reconnaissance satellite mission was a secret black project. Seventeen astronauts were selected for the program, including Major Robert H. Lawrence Jr., the first African American astronaut. The prime contractor for the spacecraft was McDonnell Aircraft Corporation; the laboratory was built by the Douglas Aircraft Company. The Gemini B was externally similar to NASA's Gemini spacecraft, although it underwent several modifications, including the addition of a circular hatch through the heat shield, which allowed passage between the spacecraft and the laboratory. Vandenberg Space Launch Complex 6 (SLC 6) was developed to permit launches into polar orbit. As the 1960s progressed, the Vietnam War competed with the MOL for funds, and resultant budget cuts repeatedly postponed its first operational flight. At the same time, automated systems rapidly improved, narrowing the benefits of a crewed space platform over an automated one. A single uncrewed test flight of the Gemini B spacecraft was conducted on 3 November 1966, but the MOL was canceled in June 1969 without any crewed missions being flown. Seven of the astronauts transferred to NASA in August 1969 as NASA Astronaut Group 7, all of whom eventually flew in space on the Space Shuttle between 1981 and 1985. The Titan IIIM rocket developed for the MOL never flew, but its UA1207 solid rocket boosters were used on the Titan IV, and the Space Shuttle Solid Rocket Booster was based on materials, processes and designs developed for them. NASA spacesuits were derived from the MOL ones, MOL's waste management system flew in space on Skylab, and NASA Earth Science used other MOL equipment. SLC 6 was refurbished, but plans to have military Space Shuttle launches from there were abandoned in the wake of the January 1986 Space Shuttle Challenger disaster.

Өмірбаян

1950 жылдардың ортасында, суық соғыстың қақ ететін кезінде, АҚШ Әуе күштері (АҚШӘК) ерекше қызығушылық танытып, Кеңес Одағының әскери және өнеркәсіптік қуатына баса назар аударды. 1956 жылдан бастап АҚШ құпия U-2 тыңдау ұшақтарымен Кеңес Одағының үстінен ұшып өтті. U-2 ұшағының 1960 жылы құлауынан бұрын 24 U-2 миссиясы елдің шамамен 15 пайызының 2 метрлік максималды ажыратымдылықтағы суреттерін түсірді, бұл бағдарлама күрт аяқталды. Бұл американдық тыңдау мүмкіндіктерінде олқылық тудырды, оны тыңдау спутниктері толтырады деп үміттенілді. 1957 жылдың шілдесінде, ешкімнің ғарышқа ұшпаған кезінде, АҚШ Әуе күштерінің Wright Air Development Center телескоптармен және басқа да бақылау құрылғыларымен жабдықталған ғарыш станциясын дамыту туралы мақала жариялады. АҚШ Әуе күштері 1956 жылы WS 117L деп аталған спутниктік бағдарламаны бастады. Оның үш құрамдас бөлігі болды: SAMOS – тыңдау спутнигі; Corona – технологияны дамытуға бағытталған тәжірибелік бағдарлама; және MIDAS – ерте ескерту жүйесі. 1957 жылдың 4 қазанында Кеңес Одағының алғашқы спутнигі «Спутник-1» ұшырылуы американдықтардың техникалық басымдығын мойындаған американдық қоғамды қатты таң қалдырды. «Спутник» дағдарысының бір пайдасы – ешбір үкімет «Спутниктің» өзінің аумағынан өтуіне наразылық білдірмеді, осылайша спутниктердің заңдылығын жасырап мойындады. «Спутник» пен тыңдау спутнигі арасында үлкен айырмашылық болғанымен, бұл Кеңес Одағы үшін басқа елдің спутниктерінің ұшуына қарсылық білдіруді қиындатты. 1958 жылдың ақпанында президент Дуайт Д. Эйзенхауэр АҚШ Әуе күштерін Орталық барлау агенттігімен (ЦРУ) бірлескен уақытша жоба ретінде «Corona» бағдарламасын мүмкіндігінше жылдам іске асыруға бұйырды. 1958 жылдың тамызында Эйзенхауэр адаммен ғарышқа ұшудың көп бөлігіне жауапкершілікті Ұлттық аэронавтика және ғарыш басқармасына (NASA) беру туралы шешім қабылдады. Қорғаныс министрінің орынбасары Дональд А. Кварлс АҚШ ғарыш жобаларына бөлінген 53,8 миллион АҚШ долларын (1958 жылы 53,8 доллар шамасында) NASA-ға аударды. Бұл АҚШ Әуе күштеріне тікелей әскери маңызы бар бірнеше бағдарламаны қалдырды. Олардың бірі – «Боинг Х-20 Дайна Соар» деп аталған, ракеталық қозғалтқышпен жұмыс істейтін, «дельта» қанатты ұшқыш. АҚШ Әуе күштері ғарышқа қызығушылық танытты және 1959 жылдың наурыз айында Әуе күштері штабының бастығы генерал Томас Д. Уайт Әуе күштері даму жоспарының директорынан Әуе күштері ғарыш бағдарламасының ұзақ мерзімді жоспарын дайындауды сұрады. Жоспардың бір бөлігі – «адамды орбиталық зертханаға» орналастыру болды. Әуе күштері ҒЗЗ және даму командалығы (ARDC) 1959 жылдың 1 қыркүйегінде Райт-Паттерсон әуе базасындағы Аэронаутика жүйелері бөлімінен (ASD) әскери сынақ ғарыш станциясының (MTSS) ресми зерттеуін жүргізуді сұрады. ASD ARDC құрамдас бөлімдерінен MTSS үшін қандай эксперименттер қолайлы болатыны туралы ұсыныстар сұрады және 125 ұсыныс қабылданды. Содан кейін 19 ақпанда ұсыныс беру туралы өтініш (RFP) жіберілді, оған он екі фирма жауап берді. 1960 жылдың 15 тамызында General Electric, Lockheed Aircraft, Glenn L. Martin Company, McDonnell Aircraft Corporation және General Dynamics компаниялары MTSS зерттеуіне 574,999 АҚШ долларын (ағылшынша $ in) бөлісті. Олардың алдын ала есептері 1961 жылдың қаңтарында, ал соңғы есептері 1961 жылдың шілдесінде қабылданды. Осыларды қолға алып, 1961 жылдың 16 тамызында АҚШ Әуе күштері 1963 қаржы жылында ғарыш станциясының зерттеулерін қаржыландыру үшін 5 миллион АҚШ долларын (қазіргі 1961 жылы 5,0 долларға тең) сұранысты ұсынды, бірақ ешқандай қаржыландыру болмады. 1961 жылдың 26 сәуірде жобалық жоспарда «Dyna Soar» ғарышқа суборбитальды баллистикалық траекторияда «Titan I» бустерімен ұшырылуы керек еді, оның алғашқы пилоттық суборбитальды ұшуы 1965 жылы сәуірде, содан кейін 1966 жылы сәуірде алғашқы пилоттық орбитальді ұшуы. 1962 жылдың 22 ақпанында Әскери-әуе күштерінің хатшысы Юджин Цукертке арналған меморандумда Қорғаныс министрі Роберт Макнамара «Dyna Soar» бағдарламасын жылдамдатуға және суборбитальдық сынақ кезеңін өткізіп, ақша үнемдеуге шешім қабылдады; «Dyna Soar» «Titan III» бустерімен ұшыру жоспарланған. 1962 жылдың 22 ақпанындағы меморандумда ғарыш станциясын құруға келісім берілді. АҚШ Әуе күштері мен Әуе күштері жүйелерінің қолбасшылығы (AFSC) ғарыш станциясы үшін жоспарлауды бастады, ол қазір Әскери орбиталық даму жүйесі (MODS) деп аталады. 1962 жылдың мамыр айының соңына дейін жүйелік пакет жоспары (PSPP) әзірленді. Тәртіпке келтіру мақсатында оны 287-жоба деп атады. «MODS» ғарыш станциясынан, NASA «Gemini» ғарыш кемесінен, ол «Blue Gemini» деп аталды, және «Titan III» ұшыру аппаратынан тұрды. Ғарыш станциясы төрт адамдық экипажға 30 күнге дейін «жеңсіз ортаны» ұсынуы күтілді. 1962 жылдың 25 тамызында Цукерт генерал Бернард Адольф Шриверге, AFSC қолбасшысына, бағдарлама директоры ретінде «Manned Orbiting Laboratory» (MOL) зерттеулерін жалғастыруға бұйырды. Атау таңдалды, өйткені NASA Қорғаныс министрлігінің (DoD) «ғарыш станциясы» терминін пайдалануын қаламайтын еді. 1962 жылдың 9 қарашасында Цукерт өзінің ұсыныстарын Макнамараға ұсынды. 1964 қаржы жылы үшін ол «MODS» үшін 75 миллион АҚШ долларын (1962 жылы 75,0 долларға тең), ал «Blue Gemini» үшін 102 миллион АҚШ долларын (1961 жылы 102,0 долларға тең) қаржыландыру сұрады. «Gemini» жобасы қазір ұлттық қауіпсіздікпен байланысты болғандықтан, Макнамара жобаның барлығын NASA-дан алуды қарастырды, бірақ NASA-мен келіссөздерден кейін Макнамара мен NASA әкімшісі Джеймс Э. Уэбб жоба бойынша ынтымақтастыққа келісті. 1963 жылдың 18 қаңтарында Макнамара «Dyna Soar» әскери қабілеттеріне «Gemini» жасай алмайтын нәрселер бар ма, соны тексеруді сұрады. 1963 жылдың 14 қарашасындағы жауабында Қорғаныс зерттеу және инженерия директоры (DDR&E) Гарольд Браун ғарыш станциясының нұсқаларын қарастырды. Ол жеке ұшырылатын және «Gemini» ғарыш кемесімен келетін ғарышкерлермен жабдықталар төрт адамдық станцияны ұсынды. Экипаждар 30 күн сайын ауыстырылады, ал тұтыну материалдарын 120 күн сайын толықтыру жоспарланған. 1963 жылдың 10 желтоқсанында Макнамара баспасөз хабарламасы жариялады, ол «Dyna Soar» бағдарламасының тоқтатылғанын және «MOL» бағдарламасының басталуын ресми түрде жариялады. Қызметке келгеннен кейін Кеннеди әкімшілігі тыңдау спутниктеріне қатысты қауіпсіздікті күшейтті, Кеңес Одағының сезімталдығына байланысты. 1978 жылы президент Джимми Картер мойындағанға дейін ешбір әкімшілік шенеунік олардың бар екенін мойындағысы келмеді. Сондықтан «MOL» жартылай құпия жоба болды, онда жасырын барлау миссиясымен қатар публиктік беті де болды, бұл құпия «Corona» тыңдау спутнигі бағдарламасына ұқсас еді.

At the height of the Cold War in the mid 1950s, the United States Air Force (USAF) was particularly interested in the Soviet Union's military and industrial capabilities. Starting in 1956, the United States conducted covert U 2 spy plane overflights of the Soviet Union. Twenty four U 2 missions produced images of about 15 percent of the country with a maximum resolution of 2 feet (1 m) before the downing of a U 2 in 1960 abruptly ended the program. This left a gap in American espionage capabilities that it was hoped spy satellites would fill. In July 1957before anyone had flown in spacethe USAF Wright Air Development Center published a paper that considered the development of a space station equipped with telescopes and other observation devices. The USAF had already started a satellite program in 1956 called WS 117L. This had three components: SAMOS, a spy satellite; Corona, an experimental program to develop the technology; and MIDAS, an early warning system. The launch of Sputnik 1, the first satellite, by the Soviet Union on 4 October 1957, came as a profound shock to the American public, which had assumed American technical superiority. One benefit of the Sputnik crisis was that no government protested Sputnik's overflying their territory, thereby tacitly acknowledging the legality of satellites. While there was a big difference between Sputnik and a spy satellite, it made it much harder for the Soviets to object to overflights by satellites from another country. In February 1958, President Dwight D. Eisenhower ordered the USAF to proceed as quickly as possible with Corona as a joint interim project with the Central Intelligence Agency (CIA). In August 1958, Eisenhower decided to give responsibility for most forms of human space flight to the National Aeronautics and Space Administration (NASA). Deputy Secretary of Defense Donald A. Quarles transferred US$53.8 million (equivalent to $53.8 in 1958 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in ) that had been set aside for USAF space projects to NASA. This left the USAF with a few programs with direct military impact. One was a delta wing, rocket propelled glider that came to be called the Boeing X 20 Dyna Soar. The USAF remained interested in space, and in March 1959, the Chief of Staff of the Air Force, General Thomas D. White asked the USAF Director of Development Planning to prepare a long range plan for a USAF space program. One project identified in the plan was a "manned orbital laboratory". The USAF Air Research and Development Command (ARDC) issued a request to the Aeronautical Systems Division (ASD) at Wright Patterson Air Force Base on 1 September 1959 for a formal study to be conducted of a military test space station (MTSS). The ASD asked components of the ARDC for suggestions as to what sort of experiments would be suitable for an MTSS, and 125 proposals were received. A request for proposal (RFP) was then issued on 19 February 1960, and twelve firms responded. On 15 August 1960, General Electric, Lockheed Aircraft, Glenn L. Martin Company, McDonnell Aircraft Corporation, and General Dynamics shared US$574,999 (equivalent to $ in ) for a study of the MTSS. Their preliminary reports were submitted in January 1961, and final reports were received by July 1961. With these in hand, on 16 August 1961, the USAF submitted a request for US$5 million (equivalent to $5.0 in 1961 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in ) in funding for space station studies in fiscal year 1963, but no funding was forthcoming. In its 26 April 1961 project plan, Dyna Soar was to be launched into space on a suborbital ballistic trajectory by a Titan I booster, its first piloted suborbital flight in April 1965, followed by its first piloted orbital flight in April 1966. In a 22 February 1962 memorandum to the Secretary of the Air Force, Eugene Zuckert, the Secretary of Defense, Robert McNamara, decided to fast track Dyna Soar and save money by skipping the suborbital testing phase; the Dyna Soar was now planned to be launched by a Titan III booster. The same 22 February 1962 memorandum gave tacit approval for the development of a space station. The USAF staff and the Air Force Systems Command (AFSC) began planning for a space station, which was now known as a Military Orbital Development System (MODS). By the end of May 1962, a proposed system package plan (PSPP) had been drawn up. For tracking purposes, it was designated Program 287. MODS consisted of a space station, a modified NASA Gemini spacecraft that became known as Blue Gemini, and a Titan III launch vehicle. The space station was expected to provide a shirt sleeve environment for a crew of four for up to 30 days. On 25 August 1962, Zuckert informed General Bernard Adolph Schriever, the commander of the AFSC, that he was to proceed with studies of the Manned Orbiting Laboratory (MOL) as the director of the program. The name was chosen because NASA did not want the Department of Defense (DoD) to use the term "space station". On 9 November 1962, Zuckert submitted his proposals to McNamara. For fiscal year 1964, he requested US$75 million (equivalent to $75.0 in 1962 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in ) in funding for MODS and US$102 million (equivalent to $102.0 in 1961 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in ) for Blue Gemini. Since Project Gemini was now associated with national security, McNamara considered taking over the entire project from NASA, but after some negotiation with NASA, McNamara and NASA Administrator James E. Webb reached an agreement on collaboration on the project in January 1963. McNamara called for a review of whether Dyna Soar had military capabilities that could not be met by Gemini, on 18 January 1963. In his 14 November 1963 response, the Director of Defense Research and Engineering (DDR&E), Harold Brown, examined options for a space station. He preferred a four man station that would be launched separately and crewed by astronauts arriving in Gemini spacecraft. Crews would rotate every 30 days, with resupply of consumables arriving every 120 days. On 10 December 1963, McNamara issued a press release that officially announced the cancellation of Dyna Soar and the initiation of the MOL program. Soon after coming to office, the Kennedy administration tightened security regarding spy satellites in response to Soviet sensitivities. No administration official would even admit they existed until President Jimmy Carter did so in 1978. MOL was therefore a semi secret project, with a public face but a covert reconnaissance mission, similar to that of the secret Corona spy satellite program.

Іске қосу

1963 жылғы 16 желтоқсанда АҚШ Әскери-әуе күштерінің Бас штабы Шриверге MOL-дің даму жоспарын дайындауды тапсырды. Алдын ала зерттеулерге шамамен 6 миллион АҚШ доллары жұмсалды (1964 жылы 6,0 долларға тең, ал қазіргі шақта шамамен <есептелген сома> миллион долларға тең), олардың көп бөлігі 1964 жылғы қыркүйекке дейін аяқталды. McDonnell «Gemini B» ғарыш кемесін, Martin Marietta – «Titan III» тасымалдағыш зымырасын, ал Eastman Kodak – спутниктік барлау жабдығының негізгі құрауы – камера оптикасын зерттеді. Басқа зерттеулерде MOL-дің негізгі жүйелері, атап айтқанда, қоршаған ортаны бақылау, электр қуаты, навигация, бағытты басқаруды тұрақтандыру, басқару, байланыс және радар зерттелді. АҚШ Әскери-әуе күштерінің хатшысы және Ұлттық барлау кеңсесінің (NRO) директоры Броквей Макмиллан NRO бағдарламасының директорынан (NRO қызметінің Әскери-әуе күштеріне қатысты аспектілеріне жауапты NRO құрамы), генерал-майор Роберт Эванс Грирден MOL-дің барлау мүмкіндіктерін зерттеуін сұрады. Бұл зерттеулерге 3 237 716 АҚШ доллары жұмсалды (шамамен $). Ең қымбаты – «Gemini B» ғарыш кемесі, оның құны 1 189 500 АҚШ долларына жетті, одан кейін «Titan III» интерфейсі – 910 000 АҚШ доллары. 1965 жылғы қаңтарда Әскери-әуе күштері 20 компанияға ұсыныс сұрады. 1965 жылғы ақпан айының соңында Boeing, Douglas, General Electric және Lockheed жобалау зерттеулерін жүргізуге таңдалды. MOL бойынша NRO-ның жасырын қызметі құпия сақталды және «Dorian» кодолық аты берілді. 1969 жылғы ақпанда MOL-ға «Keyhole» (барлау спутнигі) белгісі берілді – KH 10 Dorian. «Қара жоба» ретінде (яғни құпия және жұртқа жарияланбаған), бірақ толығымен жасыру мүмкін емес болғандықтан, MOL-ға «ақ» (яғни құпия емес және жұртқа жарияланған) эксперименттер қажет болды. Полковник Уильям Брейди басшылығымен MOL эксперименттері жөніндегі жұмыс тобы құрылды. Бірнеше агенттіктер ұсынған 400-ге жуық эксперименттер қарастырылды. Олар біріктіріліп 59-ға дейін қысқартылды, содан кейін 12 негізгі және 18 қосымша эксперименттер таңдалды. 1964 жылғы 1 сәуірде эксперименттер бойынша 499 беттік есеп жарияланды. Оның басты мақсаты барлау болғанымен, «жұмыс істейтін орбиталық зертхана» деген сипаттама да дәл болды; бағдарлама ғарышкерлердің ғарышта 30 күнге дейін киім-кешекпен жұмыс істей алатынын және әскери мақсаттағы тапсырмаларды орындай алатынын дәлелдеуді көздеді. Әскери-әуе күштері MOL үшін «Titan III» тасымалдағыш зымырасымен бірге «Gemini B» ғарыш кемесін пайдалануды ұсынды. Бағдарламада алты рейс (біреуі адамсыз, бесеуі адаммен) көзделді, алғашқы рейс 1966 жылы жасалатын болды. Бағдарламаның құны 1,653 миллиард АҚШ долларына бағаланды (1964 жылы 1,653 долларға тең болған сома қазіргі шақта шамамен <есептелген сома> миллиард долларға тең). Президенттің ғылым жөніндегі кеңесшісі Дональд Хорниг Әскери-әуе күштерінің ұсынысын қарады. Ол ұсынылған күрделі барлау миссиялары үшін адам басқаратын жүйе автоматтандырылған жүйеден әлдеқайда артық екенін атап өтті, бірақ жеткілікті күш-жігер жұмсалса, екеуінің арасындағы алшақтықты қысқартуға болатынын болжады. Сондай-ақ, елдер спутниктердің үстінен өтуіне қарсылық білдірмегенін, бірақ экипажбен жабдықталған ғарыш станциясы басқа мәселе болуы мүмкін екенін, бірақ Мемлекеттік хатшы Дин Раск мұны басқаруға болатынын ойлады. KH 8 Gambit 3 автоматтандырылған спутнигімен салыстырғанда өнімділіктің жақсаруы шығынды ақтады ма деген сұрақ қалды. Орталық барлау қызметінің директоры адмирал Уильям Раборн оған келісті. Макнамара бұл ұсынысты 1965 жылғы 24 тамызда президент Линдон Джонсонға ұсынды, ол оны мақұлдады және келесі күні баспасөз конференциясында ресми хабарлама жасады. 1965 жылғы қаңтарда Шривер бригадир генерал Гарри Л. Эвансты MOL бойынша өзінің орынбасары етіп тағайындады. Эванс бұрын Шривермен АҚШ Әскери-әуе күштерінің баллистикалық жүйелер бөлімінде жұмыс істеген. Сондай-ақ, ол «Корона» бағдарламасының жетекшісі болды және SAMOS, MIDAS және SAINT, сондай-ақ алғашқы байланыс және ауа райы спутниктері бағдарламаларын басқарды. Эванс Шривердің орынбасары болумен қатар, 18 қаңтарда 1965 жылы Цукерттің MOL жөніндегі арнайы көмекшісі болды. Бұл қызметте ол тікелей Цукертке есеп берді және MOL мен NASA сияқты басқа агенттіктер арасында байланыс жасау үшін жауапты болды. Джонсонның бағдарламаны жариялауынан кейін MOL 632A бағдарламасы атауын алды. АҚШ Әскери-әуе күштері Шриверді MOL директоры, ал Эвансты Пентагондағы MOL штабының жетекшісі, Бригадир генерал Рассел А. Бергті – Калифорния штатының Эль-Сегундо қаласындағы Лос-Анджелес әуе күштері станциясындағы MOL штабының жетекшісі етіп тағайындағанын хабарлады. MOL жүйелік бағдарламалық кеңсесі (SPO) 1964 жылғы наурыз айында AFSC ғарыш жүйелері бөлімінің (SSD) қолбасшысының орынбасары, Бригадир генерал Джозеф С. Блеймайер басшылығымен құрылды. 1965 жылғы тамыз айына қарай MOL штатында 42 әскери және 23 азаматтық қызметкер жұмыс істеді. Шривер 1966 жылғы тамызда Әскери-әуе күштерінен зейнетке шықты және AFSC және MOL бағдарламасының директоры лауазымына генерал-майор Джеймс Фергусон тағайындалды. Эванс 1968 жылғы 27 наурызда Әскери-әуе күштерінен зейнетке шықты және оның орнына генерал-майор Джеймс Т. Стюарт келді. Шривер және NRO директоры Александр Х. Флакс 1965 жылғы 4 қарашада MOL-дің қара қаржылық процедураларын қамтитын ресми келісімге қол қойды. Бұл келісімге сәйкес, MOL орынбасары директоры қара бюджеттік шығыстар сметаларын NRO контролеріне жіберді, ол NRO қаражатын жұмсауға құқылы болды. Одан кейін 1965 жылғы желтоқсанда Флакс бекіткен және Леонард Маркс-мүніор, Әскери-әуе күштерінің хатшысының орынбасары (қаржылық басқару және есептеу) қол қойған сәйкес MOL ақ қаржылық процедуралары туралы келісім жасалды. Бұл қаражатты AFSC арқылы Ғарыш жүйелері бөліміне (SSD) және одан әрі MOL SPO-ға жіберудің тұрақты арнасын қамтамасыз етті. Осы уақытқа дейін «Titan III» пайдаланатын зымырадан басқа, ешқандай анықталған келісімдер жасалмады. 1965 жылғы 30 қыркүйекте Браун 1965 жылғы қаржы жылынан 12 миллион АҚШ долларын (1964 жылы 12,0 долларға тең, ал қазіргі шақта шамамен <есептелген сома> миллион долларға тең) және 1966 жылғы қаржы жылынан 50 миллион АҚШ долларын (1964 жылы 50,0 долларға тең, ал қазіргі шақта шамамен <есептелген сома> миллион долларға тең) MOL-дің жобалау кезеңіне бөлді. Джонсон Douglas және General Electric екі MOL мердігері тағайындады. Бұрынғысы Thor, Genie және Nike жобаларынан маңызды техникалық және басқару тәжірибесіне ие болса, General Electric үлкен оптикалық жүйелермен жұмыс істеу тәжірибесіне ие болды және, бәлкім, одан да маңыздысы, Dorian үшін бірден 1000-нан астам қызметкерлеріне рұқсат берілді, ал Douglas-та мұндай қызметкерлер өте аз болды. 1965 жылғы 17 қазанда Douglas компаниясымен 10,55 миллион АҚШ долларына (1966 жылы 10,55 долларға тең, ал қазіргі шақта шамамен <есептелген сома> миллион долларға тең) бекітілген бағалы келісімге қол қойылды. General Electric компаниясымен келіссөздер де осы шамада аяқталды және компанияға 4,922 миллион АҚШ доллары (1966 жылы 4,922 долларға тең, ал қазіргі шақта шамамен <есептелген сома> миллион долларға тең) берілді, оның 0,975 миллион АҚШ долларынан (1966 жылы 0,975 долларға тең, ал қазіргі шақта шамамен <есептелген сома> миллион долларға тең) басқасы қара бюджеттен төленді. The Aerospace Corporation жалпы жүйелік инженерия және техникалық бағыт беруге жауапкершілік алды. Douglas бес ірі субподрядшыны таңдады: Hamilton Standard – қоршаған ортаны бақылау және тіршілік етуді қамтамасыз ету үшін; Collins Radio – байланыс үшін; Honeywell – бағытты басқару үшін; Pratt & Whitney – электр қуаты үшін; және IBM – деректерді басқару үшін. Aerospace және MOL SPO соңғысынан басқа барлығына келісті, IBM-ның UNIVAC-тан техникалық жағынан артық ұсынысы болғанымен, оның бағасы 32 миллион АҚШ долларын (1966 жылы 32,0 долларға тең, ал қазіргі шақта шамамен <есептелген сома> миллион долларға тең) құрады, ал UNIVAC-тің бағасы 16,8 миллион АҚШ долларын (1966 жылы 16,8 долларға тең, ал қазіргі шақта шамамен <есептелген сома> миллион долларға тең) құрады. Douglas екі компанияға да зерттеу келісімдерін жасауға шешім қабылдады.

On 16 December 1963, USAF Headquarters ordered Schriever to submit a development plan for the MOL. About US$6 million (equivalent to $6.0 in 1964 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in ) was spent on preliminary studies, most of which were completed by September 1964. McDonnell prepared a study of the Gemini B spacecraft, Martin Marietta of the Titan III booster, and Eastman Kodak of camera optics, the basic equipment of a satellite reconnaissance equipment. Other studies examined key MOL subsystems such as environmental control, electrical power, navigation, attitude control stabilization, guidance, communications and radar. The United States Under Secretary of the Air Force and the Director of the National Reconnaissance Office (NRO), Brockway McMillan, asked the director of NRO Program A (the component of NRO responsible for the Air Force aspects of NRO activities), Major General Robert Evans Greer, to look into the MOL's potential reconnaissance capabilities. These studies cost US$3,237,716 (equivalent to $ in ). The most expensive was of the Gemini B spacecraft, which cost US$1,189,500 (equivalent to $ in ), followed by the Titan III interface, which cost US$910,000 (equivalent to $ in ). The USAF issued an RFP to twenty firms in January 1965. At the end of February 1965, Boeing, Douglas, General Electric and Lockheed were selected to carry out design studies. Covert NRO activities to be carried out by MOL were classified secret and given the code name "Dorian". In February 1969, the MOL was given a Keyhole (reconnaissance satellite) designation as KH 10 Dorian. As a black project (i. e. one that was secret and publicly unacknowledged), but one impossible to completely conceal, MOL needed some "white" (i. e. unclassified and publicly acknowledged) experiments as cover. An MOL Experiments Working Group was created under Colonel William Brady. Some 400 experiments proposed by several agencies were examined. These were consolidated and reduced to 59, and twelve primary and eighteen secondary ones were selected. A 499 page report on the experiments was issued on 1 April 1964. Although reconnaissance was its main purpose, "manned orbiting laboratory" was still an accurate description; the program hoped to prove that astronauts could perform militarily useful tasks in a shirt sleeve environment in space for up to thirty days. The USAF recommended that the MOL use the Gemini B spacecraft with the Titan III booster. A program of six flights (one uncrewed and five crewed) was proposed, the first flight taking place in 1966. The program was costed at US$1.653 billion (equivalent to $1.653 in 1964 is equivalent to about <calculated amount> in recent years billion in ). The Science Advisor to the President, Donald Hornig, reviewed the USAF's submission. He noted that for the sophisticated reconnaissance missions proposed, a human operated system was far superior to an automated one, but speculated that with sufficient effort, the gap between the two could be reduced. He also noted that while countries had not objected to satellites passing overhead, a crewed space station might be a different matter, but the Secretary of State, Dean Rusk, thought that this could be managed. There remained the question of whether the improved performance compared to the automated KH 8 Gambit 3 satellite then under development justified the cost. The Director of Central Intelligence, Admiral William Raborn agreed that it might. McNamara took the proposal to President Lyndon Johnson on 24 August 1965, who approved it, and issued an official announcement at a press conference the following day. In January 1965, Schriever had appointed Brigadier General Harry L. Evans as his deputy for MOL. Evans had previously worked with Schriever in the USAF Ballistic Systems Division. He had also been the Corona program manager, and had supervised SAMOS, MIDAS and SAINT, together with the early communications and weather satellite programs. As well as being Schriever's deputy, Evans became Zuckert's Special Assistant for MOL on 18 January 1965. In this role, he reported directly to Zuckert, and was responsible for liaising between MOL and other agencies such as NASA. In the wake of Johnson's announcement of the program, MOL was given the designation Program 632A. The USAF announced the appointment of Schriever as MOL director and Evans as vice director, in charge of the MOL staff at the Pentagon, with Brigadier General Russell A. Berg as deputy director, in charge of the MOL staff at the Los Angeles Air Force Station in El Segundo, California. The MOL System Program Office (SPO) was created in March 1964 under Brigadier General Joseph S. Bleymaier, the Deputy Commander of the AFSC Space Systems Division (SSD). By August 1965, the MOL had a staff of 42 military and 23 civilian personnel. Schriever retired from the Air Force in August 1966, and was succeeded as head of the AFSC and MOL Program Director by Major General James Ferguson. Evans retired from the Air Force on 27 March 1968, and was replaced by Major General James T. Stewart. Schriever and the Director of the NRO, Alexander H. Flax, signed a formal agreement covering MOL Black Financial Procedures on 4 November 1965. Under this agreement, the Deputy Director MOL would forward black budget cost estimates to the NRO Controller, who had the authority to obligate NRO funds. This was followed by a corresponding MOL White Financial Procedures Agreement, which was approved by Flax in December 1965 and signed by Leonard Marks Jr., the Assistant Secretary of the Air Force (Financial Management & Comptroller). This provided for a more regular channel, with funds going through the AFSC to its Space Systems Division (SSD) and thence to the MOL SPO. Thus far no definition contracts had been let, except for the Titan III expendable launch vehicle. On 30 September 1965, Brown released US$12 million (equivalent to $12.0 in 1964 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in ) in fiscal year 1965 funds and US$50 million (equivalent to $50.0 in 1964 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in ) in fiscal year 1966 funds for the MOL definition phase activities. Johnson had announced two MOL contractors: Douglas and General Electric. While the former had considerable technical and managerial experience from the Thor, Genie and Nike projects, General Electric had experience with large optical systems, and, perhaps more importantly, had over a thousand personnel immediately cleared for Dorian, while Douglas had very few. A US$10.55 million (equivalent to $10.55 in 1966 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in ) fixed price contract was signed with Douglas on 17 October 1965. Contract negotiations with General Electric were also completed around this time, and the company was given US$4.922 million (equivalent to $4.922 in 1966 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in ), all but US$0.975 million (equivalent to $0.975 in 1966 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in ) of it in black budget funds. The Aerospace Corporation was given responsibility for general systems engineering and technical direction. Douglas selected five major subcontractors: Hamilton Standard for environmental control and life support; Collins Radio for communications; Honeywell for attitude control; Pratt & Whitney for electrical power; and IBM for data management. Aerospace and the MOL SPO concurred with all but the last, noting that while IBM had a technically superior bid to UNIVAC, its estimated cost was US$32 million (equivalent to $32.0 in 1966 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in ) compared to UNIVAC's US$16.8 million (equivalent to $16.8 in 1966 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in ). Douglas decided to let study contracts to both firms.

Оқыту

Көптеген MOL ғарышкерлері бала кезінен-ақ ғарышқа саяхаттауды армандаған. Олар бағдарламаның әскери тәжірибелер үшін ғарыш зертханасы екенін ғана білді, ал таңдалғаннан кейін ғана оның барлау мақсатын білді; егер оларға құпиялылығы ұнамаса, қызметтен кетуге кеңес берілді. Олар қауіпсіздік мақұлдауларын алды және Дориан, Гамбит, Талант (ұшқышсыз аппараттардан алынған барлау мәліметтері) және Кілхоул (спутниктерден алынған барлау мәліметтері) сияқты құпия ақпараттармен таныстырылды. Ол өзінің елінде бір емес, "екі ғарыш бағдарламасы бар екенін білгенде таң қалды: бірі – жұртшылыққа белгілі, [NASA] ғарышкерлері және т.б., екіншісі – мүлдем жасырын мүмкіндіктерге ие әлем". Экипажты даярлаудың бірінші кезеңі – екі айлық МОЛ бағдарламасымен таныстыру, ол НАСА және мердігерлер ұсынған брифингтер түрінде жүзеге асты. Екінші кезең бес айға созылды және АРПС-те өткізілді, онда ғарышкерлерге MOL көліктері мен оларды пайдалану ережелері бойынша техникалық оқыту берілді. Оқу сыныптарда, оқу-жаттығу ұшуларында және T 27 ғарыш ұшу симуляторында жүргізілді. Үшінші кезең – MOL жүйелері бойынша үздіксіз оқыту және оларға экипажтың ұсыныстарын беру. Ұшқыштар осы кезеңде көп бөлігін өткізді. Төртінші кезең – нақты миссияларға дайындық. Әр түрлі MOL жүйелері үшін симуляторлар жасалды: зертханалық модуль симуляторы, миссиялық жүктеме симуляторы және Gemini B процедуралары симуляторы. Жердің тартылысы жоқ жағдайдағы жаттығу Boeing C 135 Stratolifter ұшағында төмендетілген гравитациялық күш жағдайында жүргізілді. Суға түсуге және ғарыш кемесінің батып кету мүмкіндігіне дайындалу үшін флотациялық эвакуация тренажері қолданылды. НАСА бейтарап жүзу симуляциясын оқыту құралы ретінде алғаш рет пайдаланды. Ұшқыштар Флорида штатының Ки-Уэст қаласындағы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің су астында жүзушілер мектебінде суға секіруден жаттықты. Содан кейін оқу АҚШ-тың Виргин аралдарындағы Сент-Томас аралының жанындағы Бак аралында орналасқан General Electric симуляторында жүргізілді. Суда тірі қалу бойынша жаттығу Флоридадағы Хомстед әуе базасындағы АҚШ Әскери-әуе күштерінің теңізде тірі қалу мектебінде, ал тропикалық аймақта тірі қалу бойынша жаттығу Панама каналы аймағындағы Говард әуе базасындағы тропикалық аймақта тірі қалу мектебінде өткізілді. 1967 жылдың шілдесінде ұшқыштар Вашингтондағы Ұлттық фотосуреттерді түсіндіру орталығында (NPIC) оқудан өтті.

Many MOL astronauts had hoped since childhood to travel into space. They only knew of the cover story that the program would be a space laboratory for military experiments, and did not learn of the reconnaissance role until after selection; they were advised to resign if they disliked the classified aspect. They received security clearances and were introduced to Sensitive Compartmented Information such as Dorian, Gambit, Talent (intelligence obtained from spy plane overflights) and Keyhole (intelligence obtained from satellites). Truly was amazed to learn that his country had not one but "two space programs: the public, what the public knew and [NASA] astronauts and all that jazz, and then this other world of capability that didn't exist". Phase I of crew training was a two month introduction to the MOL program in the form of a series of briefings from NASA and the contractors. Phase II lasted for five months, and was conducted at the ARPS, where the astronauts were given technical training on the MOL vehicles and their operation procedures. This training was conducted in classrooms, training flights, and sessions on the T 27 space flight simulator. Phase III was continuous training on the MOL systems and providing crew input to them. The pilots spent most of their time in this phase. Phase IV was training for specific missions. Simulators were developed for each of the different MOL systems: Laboratory Module Simulator, Mission Payload Simulator, and Gemini B Procedures Simulator. Zero G training was conducted in a Boeing C 135 Stratolifter reduced gravity aircraft. A Flotation Egress trainer allowed the astronauts to prepare for a splashdown and the possibility of the spacecraft sinking. NASA had pioneered neutral buoyancy simulation as a training aid. The pilots were given scuba diving training at the U. S. Navy Underwater Swimmers School in Key West, Florida. Training was then conducted on a General Electric simulator on Buck Island, near Saint Thomas, U. S. Virgin Islands. Water survival training was conducted at the USAF Sea Survival School at Homestead Air Force Base in Florida, and jungle survival training at the Tropical Survival School at Howard Air Force Base in the Panama Canal Zone. In July 1967, the pilots underwent training at the National Photographic Interpretation Center (NPIC) in Washington, D. C.

Барлау

MOL-дің тұрақты орбитасынан негізгі камераның дөңгелек көру өрісі 9000 фут (2743 м) құрады, бірақ максималды ұлғаюда ол 4200 фут (1280 м) шамасында болды. Бұл, ҰҚК қызығушылық танытқан әуе базалары, кеме құрылыс орындары және зымыран полигондары сияқты көптеген нысаналардан әлдеқайда кішірек еді. Астронавттар іздеу және бақылау телескоптарының көмегімен нысаналарды іздейтін, олардың көру өрісі шамамен 9 метрлік шеңберді қамтиды және ажыратымдылығы шамамен 30 фут (9 м) болатын. Негізгі камера ең маңызды нысаналарға бағытталды, өте жоғары ажыратымдылықта сурет түсіретін. Мақсаты – нысананың ең қызықты бөлігі суреттің ортасында болуы; қолданылған оптиканың ерекшелігіне байланысты, сурет шеттерінде азырақ айқын болатын. Бақылау нысаналары алдын ала бағдарламаланған және камера автоматты түрде жұмыс істей алса да, астронавттар фотоға түсіруге арналған нысаналардың басымдығын анықтай алатын. Бұлтты аймақтардан жалтап, қызықтырақ нысаналарды (жабық емес, ашық зымыран шахтасы сияқты) анықтау арқылы олар пленканы үнемдейтін, бұл басты шектеу еді, себебі оны кішкентай Gemini B ғарыш кемесімен қайтару қажет болатын. Мәскеу сияқты бұлтты аймақтарда, бұлт жабынына жылдам бейімделу мүмкіндігі арқасында MOL автоматтандырылған спутниктік жүйеге қарағанда пленканы пайдалануда 45 пайызға тиімдірек болады деп есептелді, бірақ Тюратам зымыран кешені сияқты ашық аймақтарда бұл көрсеткіш 15 пайызды құрауы мүмкін. Адам басқару арқылы таңдамалы нысанаға алу, роботтық спутниктік жүйелерге қарағанда тиімдірек болар еді. Тюратам ауданында түсірілген 159 KH 7 Gambit суретінің тек 9 пайызы зымырандарды ұшыру платформаларында көрсетсе, ал 77 зымыран шахтасының суретінің 21 пайызы ғана есіктері ашық болды. Сарапшылар кешенде 60 MOL нысанасын анықтады. Әрбір өтуде олардың тек екі-үшін ғана суретке түсіруге болады, бірақ астронавттар ең қызықтыларын таңдап, KH 7 Gambit-ке қарағанда жоғары ажыратымдылықпен суретке түсіре алатын. II блоктан кейін MOL бағдарламасының басшылары үлкен, тұрақты құрылыстар салуды жоспарлады. Жобалау құжатында 12 және 40 адамдық станциялар көрсетілген, екеуі де өзін-өзі қорғауға қабілетті. 40 адамдық, Y пішіндес станция синхронды орбитадағы «ғарыш командалық бекеті» деп сипатталды. «Соғысқа дейін аман қалу» – басты талап ретінде, станция жалпы соғыс кезінде «стратегиялық/тактикалық шешім қабылдауға» қабілетті болар еді.

From the MOL's regular orbit, the main camera had a circular field of view 9000 feet (2743 m) across, although at top magnification it was more like 4200 feet (1280 m). This was much smaller than many of the targets that the NRO was interested in, such as air bases, shipyards and missile ranges. The astronauts would search for targets using the tracking and acquisition telescopes, which had a circular view about across, with a resolution of about 30 feet (9 m). The main camera would focus on the most important targets, providing a very high resolution image. The aim was to have the most interesting part of the target in the center of the image; due to the optics used, the image would not be as sharp around the edges. While surveillance targets were pre programmed and the camera could operate automatically, astronauts could decide target priority for photographing. By avoiding cloudy areas and identifying more interesting subjects (an open missile silo instead of a closed one, for example), they would save film, the major limitation, since it had to be returned in the small Gemini B spacecraft. In cloudy areas like Moscow, it was estimated that the MOL would be 45 percent more efficient in its use of film than an automated satellite system through the ability to react to cloud cover, but for sunnier areas like the Tyuratam missile complex, this might be no more than 15 percent. The selective targeting afforded by human guided surveillance would be more efficient than that obtained by robotic satellites. Of the 159 KH 7 Gambit photographs of the Tyuratam area, only 9 percent showed missiles on the launch pads, and of 77 photographs of missile silos, only 21 percent were with the doors open. The analysts identified 60 MOL targets in the complex. Only two or three could be photographed on each pass, but astronauts could select the most interesting ones, and photograph them with greater resolution than KH 7 Gambit. After Block II, the MOL program managers hoped to build larger, permanent facilities. A planning document depicted 12 man and 40 man stations, both with self defense capability. It described the 40 man, Y shaped station as a "spaceborne command post" in synchronous orbit. With the "key requirementpost attack survivability", the station would be capable of "Strategic/tactical decision making" during a general war.

Ғарыш костюмдері

MOL бағдарламасының ғарыш костюміне қойылатын талаптар ғарыш кемесінің жобалануының нәтижесі болды. Gemini B капсуласының ішінде аз орын болды, ал MOL ғарышкерлері зертханаға жылу қалқанындағы шлюз арқылы кірді. Бұл NASA ғарышкерлерінің костюмдерінен гөрі икемдірек костюмді талап етті. NASA ғарышкерлері үшін ұшу, оқу және қосалқы костюмдер арнайы жасалса, MOL үшін ғарыш костюмдері стандартты өлшемдерде және реттелетін элементтерімен берілуі жоспарланды. 1964 жылы Әскери-әуе күштері (USAF) дизайн ұсыныстарын алу үшін David Clark Company, International Latex Corporation, B. F. Goodrich және Hamilton Standard компанияларына жүгінді. Hamilton Standard және David Clark әрқайсысы MOL үшін төрт прототиптік костюм жасады. 1967 жылдың қаңтар айында Wright-Patterson әуе базасында конкурс өтті, нәтижесінде өндіріс келісімшарты Hamilton Standard компаниясына берілді. 1968 жылдың мамырынан 1969 жылдың шілдесіне дейін кемінде 17 көк түсті MOL MH 7 оқу костюмі жеткізілді. 1968 жылдың қазанында сертификациялық сынақтар үшін MH 8 ұшу конфигурациялы костюмі жеткізілді. Ұшу костюмі ұшыру және қайта кіру кезінде киюге арналған. 1967 жылдың қыркүйегінде ұшыру/қайта кіру костюміне жасалған келісімшарттан кейін, ғарыш кеңістігіндегі жұмыс (EVA) үшін костюмды іздеу бойынша екінші конкурс өткізілді. Бұл конкурсты да Hamilton Standard жеңіп алды. Жоба USAF-тың экипаж мүшесінің тіректерінен шығып, қаушақталып кетуі мүмкін деген алаңдаушылығынан күрделенді. Осының нәтижесінде ғарышкерлерді маневрлеу құралы (AMU) жасалды және ол тіршілікке қолдау жүйесімен біріктіріліп, біріктірілген маневрлеу және тіршілікке қолдау жүйесі (IMLSS) құрылды. Жобалау 1968 жылдың қазанында аяқталды, ал 1969 жылдың наурыз айында жабынсыз прототип жеткізілді. Сыртқы киімдер аяқталған жоқ.

Ұшыру кешені

NRO әскери директоры, бригадир генерал Джон Л. Мартин-младший, MOL ұшыруларын Кеннеди мысынан жасауды ұсынды, себебі Батыс жағалаудан ұшырулар полярлық орбитаға шығуға алып келеді, бұл миссияның мақсаты барлау екені туралы болжам тудырады. Бұл мәселе қарастырылды, бірақ практикалық қиындықтар болды. MOL полярлық орбитада ұшуы керек еді, бірақ Кеннеди мысынан оңтүстікке қарай ұшу Флориданың оңтүстігінен өтетін болып, қауіпсіздік туралы алаңдаушылықтар тудырады. MOL-дің Батыс сынақ полигонынан ұшырылатындығы туралы жарияланым Флорида ақпарат құралдарында наразылық тудырды, олар мұны нысандарды ысыраптап, екі еселеу деп сынады, себебі жақында аяқталған 154 миллион АҚШ доллары (1966 жылы 154,0 доллары шамамен бүгінгі күнгі <есептелген сома> миллион долларына тең) тұратын Кейп-Канаверал ғарыш ұшыру кешені 41, Титан III ұшыруларын жүзеге асыру үшін арнайы салынған еді. 1966 жылдың 7 ақпанында Ғылым және астронавтика жөніндегі Палата комитетінің төрағасы, Калифорниядан конгрессмен Джордж П. Миллер, MOL бағдарламасы бойынша арнайы тыңдау өткізді. Бірінші куәгер, NASA-ның көмекші әкімшісі Роберт Симанс, MOL бағдарламасын және Батыс жағалаудан полярлық орбитаға спутниктерді жіберу туралы шешімді қолдады, сондай-ақ NASA сол жерден ауа райы спутниктерін ұшыруды жоспарлап отырғанын айтты. Одан кейін Шривер сөз сөйлеп, мәселенің мән-жайларын егжей-тегжейлі түсіндірді. Флоридалықтар бұл аргументтерге көнбеді. Палатадағы тыңдаулар, 1966 жылдың 24 ақпанында Сенаттағы Аэронавтика және ғарыш ғылымдары жөніндегі комитет алдында, ықпалды сенатор Клинтон П. Андерсон төрағалығымен жалғасты. Бұл жолы куәгерлер ретінде Симанс, Флакс және Джон С. Фостер, Браунның DDR&E-дегі орнын басушысы болды. Аргументтердің логикасы және біртілдік позиция сынды күшін әлсіретті, және Флоридадан шыққан Палатаның тоғыз мүшесінің ешқайсысы 1966 жылғы MOL бюджетіне қарсы дауыс бермеді. USAF Ванденберг әуе базасының оңтүстігіндегі жаңа ғарыш ұшыру кешені үшін жерді иелерінен сатып алуға тырысты, бірақ келіссөздер қолайлы бағаға келісе алмады. Сондықтан үкімет жерді мәжбүрлеп сатып алу арқылы иеленді, Sudden Ranch-тен және Scolari Ranch-тен 9,002,500 долларға (бүгінгі күнгі <есептелген сома> долларына тең) сатып алды. 1966 жылдың 12 наурызында жаңа Space Launch Complex 6 (SLC 6) ғарыш зымыранға шығару кешенінің іргетасы салынды. Жерді дайындау жұмыстары 22 тамызда аяқталды. Бұл жер жұмыстарын, жолдарды, су құбырын және теміржол жетегін салуды қамтыды. Осы кезде ұшыру кешенінің дизайны құрылысқа конкурс жариялауға мүмкіндік беретін деңгейге жетті. Басты элементтерге ұшыру алаңы, қызметтік мұнара, жылдам қызметтік мұнара, аэроғарыш жабдықтары ғимараты, отынды тиеу және сақтау жүйелері, ұшыруды басқару орталығы, сегменттерді тексеру ғимараты, дайындық ғимараты, қорғаныш киімдері ғимараты және кешендік қызмет көрсету ғимараты кірді. Құрылыс келісімшартына жеті ұсыныс келіп түсті, және ең төмен бағаны ұсынған Санта-Фе және Ланкастердің Стольте компаниясы жеңіске ие болды. Келісімшарттың құны 20,2 миллион АҚШ долларына тең болды (1966 жылы 20,2 доллары бүгінгі күнгі шамамен <есептелген сома> миллион долларына тең). Құрылыс жұмыстарын АҚШ Әскери инженерлік корпусы бақылады. 1968 жылдың тамызында ұшыруды басқару орталығы, сегменттерді тексеру ғимараты және дайындық ғимараты USAF қабылдады.

The military director of the NRO, Brigadier General John L. Martin Jr., suggested that MOL launches be made from Cape Kennedy, as launches from the West Coast implied a polar orbit, which would lead to the assumption that the objective of the mission was reconnaissance. This was considered, but there were practical issues. MOL needed to be flown in a polar orbit, but a launch due south from Cape Kennedy would overfly southern Florida, which raised safety concerns. The announcement that the MOL would be launched from the Western Test Range caused an outcry in the Florida news media, which decried it as a wasteful duplication of facilities, given that the recently completed US$154 million (equivalent to $154.0 in 1966 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in ) Cape Canaveral Space Launch Complex 41 was specifically built to handle Titan III launches. The Chairman of the House Committee on Science and Astronautics, Congressman George P. Miller from California, convened a special hearing on the MOL program on 7 February 1966. The first witness, the Associate Administrator of NASA, Robert Seamans, supported the MOL program, and the decision to launch satellites into polar orbit from the West Coast, and said that NASA planned to launch weather satellites from there. He was followed by Schriever, who detailed the issues involved. The arguments did not satisfy Floridians. Hearings in the House were followed by ones in the Senate before the Committee on Aeronautical and Space Sciences on 24 February 1966, chaired by the influential Senator Clinton P. Anderson. This time the witnesses were Seamans, Flax and John S. Foster Jr., Brown's successor as DDR&E. The logic of the arguments and the united front presented dampened criticism, and none of the nine members of the House from Florida opposed the 1966 MOL budget allocation. The USAF attempted to purchase the land to the south of Vandenberg Air Force Base for the new space launch complex from the owners, but negotiations failed to reach agreement on a suitable price. The government then went ahead and condemned the land under eminent domain, acquiring from the Sudden Ranch and from the Scolari Ranch for $9,002,500 (equivalent to $ in ). Ground was broken on the new Space Launch Complex 6 (SLC 6) on 12 March 1966. Work on preparing the site was completed on 22 August. This involved of earthworks, and the construction of access roads, a water supply pipeline and a railroad siding. By this time, the design of the launch complex had progressed to the point at which it was possible to call for bids for its construction. Major items included a launch pad, umbilical tower, mobile services tower, aerospace ground equipment building, propellant loading and storage systems, launch control center, segment receipt inspection building, ready building, protective clothing building, and complex service building. Seven bids for the construction contract were received, and it was awarded to the lowest bidder, Santa Fe and Stolte of Lancaster, California. The contract was valued at US$20.2 million (equivalent to $20.2 in 1966 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in ). Construction work was overseen by the United States Army Corps of Engineers. The launch control center, segment receipt inspection building and ready building were accepted by the USAF in August 1968.

Пасха аралы

Егер миссия тоқтап қалған жағдайда, "Жемині B" ғарыш кемесі Тынық мұхитының шығыс бөлігіне құлауы мүмкін еді. Осы мүмкіндікке дайындық үшін 1968 жылғы 26 шілдеде Чилимен Пасха аралын іздеу-құтқару ұшақтары мен тікұшақтары үшін база ретінде пайдалану туралы келісім жасалды. Жұмыстарға 6600 фут (2012 м) ұшу-қону жолағының, рулдеу жолдарының және тұрақтардың асфальтпен жаңаруы, байланыс жүйесін құру, ұшақтарды күтіп-жөндеу және сақтау жайлары, сондай-ақ 100 адамға арналған тұру орындары кірді.

Рочестер

Нью-Йорк штатының Рочестер қаласында Eastman Kodak компаниясында камералық оптикалық құрастыру (COA) кешені салынды. Оған жаңа болаттан жасалған ғимарат пен сынақ камералары бар тас ғимарат кірді, оның құны 32 500 000 АҚШ долларына (қазіргі шақта – $) бағаланды. Зертхана жерге көмілген, соның салдарынан оның көлемі байқалмайтын болды.

Сынақ ұшуы

MOL сынақ ұшуы 3 қараша 1966 жылы сағат 13:50:42 UTC-де Кеп-Канаверал ғарыш ұшыру кешенінің 40-шы алаңынан Titan IIIC, C 9 тасымалдағыш көлігімен ұшырылды. Ұшу құрамында Titan II отын багінен жасалған MOL макеті және жаңартылып, Gemini B ғарыш кемесінің прототипі ретінде пайдаланылған No. 2 Gemini ғарыш кемесі болды. Бұл – экипажсыз болғанымен, адамды ғарышқа ұшуға арналған американдық ғарыш кемесінің екінші рет ғарышқа ұшуының алғашқы мысалы. Зертхана макеті апогеясы , перигеясы және 32,8 градус еңіс бұрышы бар орбитаға енді. Ол 1967 жылғы 9 қаңтарда орбитадан түсіп жойылғанға дейін орбитада қалды.

Қоғамның жауабы

1966 жылы Қарусыздану жөніндегі он сегіз ел комитетінің отырысына жақындаған кезде, МОЛ-ға халықаралық қауымдастықтың қалай қарастыратыны туралы алаңдаушылық туды. АҚШ МОЛ-дың 1963 жылғы 17 қазандағы Біріккен Ұлттар Ұйымы Бас Ассамблеясының «ғарыш кеңістігін зерттеу және пайдалану адамзаттың игілігі үшін ғана» болуы керек деген қаулысына сәйкес келетінін мәлімдеді. МОЛ ядролық қару тасымалдайды деген кеңестік қорқыныштарды сейілту үшін Мемлекеттік департамент кеңестік шенеуніктерге ұшыру алдында оны тексеруге рұқсат беруді ұсынды, бірақ Браун қауіпсіздік тұрғысынан бұған қарсы шықты. МОЛ бағдарламасының артықшылықтары жөніндегі қоғамдық пікірталас оның жартылай құпия болуына байланысты қиындыққа тап болды. 1967 жылы МОЛ туралы сырттан бақылаушы ретінде жазған ЭЫДҰ Ғылыми істер дирекциясының консультанты Леонард Э. Шварц, АҚШ-тың барлау үшін SAMOS спутниктері мен ядролық жарылыстарды бақылау үшін Vela спутниктері бар екенін, бірақ олардың мүмкіндіктерін немесе МОЛ-дың мүмкіндіктерін білмей, бағдарламаның нақты құны мен пайдасын бағалай алмайтынын атап өтті. Әуе күштері МОЛ-ды «өте үлкен әлеуеті бар тиімді ғарыш құрылыс блогы, жаңа міндеттерді орындау үшін дамуға қабілетті ғарыш ресурсы» деп сипаттады. 1965 жылы Брейди «аяқтағаннан кейін біз адамдармен жабдықталған әскери ғарыш операциясын құрамыз, сатып аламыз және ең бастысы, жүргіземіз. Осылайша, қажет болған жағдайда Әуе күштері Жерге жақын ғарыш кеңістігіне ретпен және тиімді түрде өтуге мүмкіндік беретін экипаж, тәжірибе және жабдықтар жинақтайды» деді. Кеңес Одағы өз әскери ғарыш станциясы «Алмаз» жобасын іске қосты. Бұл жобаны бас конструктор Владимир Челомей 1964 жылғы 12 қазанда бастады, бірақ Джонсонның 1965 жылғы 25 тамызда МОЛ бағдарламасын жариялауы «Алмаз» жобасына 1965 жылғы 27 қазанда ресми мақұлдау мен қаржыландыру алуына себеп болды. 1973 және 1976 жылдар аралығында үш «Алмаз» ғарыш станциясы «Салют» ғарыш станциясы ретінде ұшырылды, ал 1978 жылы адамдармен жүретін «Алмаз» бағдарламасы тоқтатылды.

With the 1966 Eighteen Nation Committee on Disarmament approaching, there were concerns about how the MOL was viewed by the international community. The United States insisted that the MOL was in line with the 17 October 1963 United Nations General Assembly resolution that the exploration and use of outer space should be used only "for the betterment of mankind". To allay Soviet fears that the MOL would carry nuclear weapons, the State Department suggested that Soviet officials be permitted to inspect it for them before launch, but Brown opposed this on security grounds. Public debate of the merits of the MOL program was hobbled by its semi secret nature. Writing about the MOL as an outsider in 1967, Leonard E. Schwartz, a consultant to the Directorate for Scientific Affairs of the OECD, noted that the United States already had SAMOS satellites for reconnaissance and Vela satellites for surveillance of nuclear explosions, but without knowing their capabilities or those of MOL, could not evaluate the actual costs or benefits of the program. Publicly, the Air Force vaguely described the MOL as "an effective space building block of very substantial potential, a space resource capable of growth to follow on tasks". "On completion", Brady declared in 1965, "we will have configured, acquired, and most important, conducted a manned military space operation thereby acquiring the crews, experience and equipment that will, if required, allow the Air Force to move into the near earth space environment in an orderly and effective manner". The Soviet Union commissioned the development of its own military space station, Almaz. This project was initiated by chief designer Vladimir Chelomey on 12 October 1964, but it was Johnson's announcement of the MOL program on 25 August 1965 that led to the Almaz project receiving official endorsement and funding on 27 October 1965. Three Almaz space stations flew as Salyut space stations between 1973 and 1976 before the crewed Almaz program was canceled in 1978.

Келесі: Келесі:

[[Файл:MOL компьютерлері.jpg|thumb|upright=1.0|right|MOL бағдарламасы жобалау және модельдеу үшін заманауи компьютерлерді пайдаланды. 1967 жылдың 17 мамырында Дуглас компаниясымен 674 703 744 АҚШ долларына FPIF шарты жасалды (эквиваленті $), сонымен қатар 13 миллион АҚШ доллары қара бюджеттен (эквиваленті $13.0, 1967 жылғы шамамен <есептелген сома> миллион) қаражаты да бөлінді. Келесі күні МакДоннеллмен 180 469 000 АҚШ долларына FPIF шарты (эквиваленті $), ал General Electric компаниясына 110 020 000 АҚШ доллары (эквиваленті $) жасалды, олар қара бюджеттен тағы 60 миллион АҚШ доллары (эквиваленті $60.0, 1967 жылғы шамамен <есептелген сома> миллион) алуы күтілді. Кешігулер MOL бағдарламасының жобаланған құнын 2,35 миллиард АҚШ долларына дейін арттырды (1966 жылғы 2,35 миллиард долларының шамамен <есептелген сома> миллиарды бүгінгі күнгі құны). 1968 жылдың басында MOL директорының орынбасары Блеймайер өз астронавттарынан кеңес сұрады. Бағдарламаның бюджеттік және саяси қиындықтарын білген олар, одан алғашқы ұшырылым толыққанды жұмыс істейтініне уәде беруін сұрады. Бұл екі ұшқышсыз сынақ миссиясын жойды, алғашқысы 1970 жылдың желтоқсанында өтуі тиіс болған. 1971 жылдың тамызындағы ұшқыштармен ұшу MOL-дің алғашқы ұшырылымы және алғашқы операциялық миссиясы болар еді. 1968 жылдың наурыз айында Конгресс 1969 қаржы жылына 515 миллион АҚШ долларын (эквиваленті $515.0, 1968 жылғы шамамен <есептелген сома> миллион) бөлді, ал MOL SPO-ға 1970 қаржы жылына 600 миллион АҚШ долларын (эквиваленті $600.0, 1969 жылғы шамамен <есептелген сома> миллион) ескере отырып жоспарлау тапсырылды. Бұл кезекті кешігуге әкелді. 1968 жылдың 15 шілдесінде MOL SPO Пенсильвания штатының Валли Фордж қаласында негізгі мердігерлермен конференция өткізді, онда алғашқы экипаждық миссияны тамыздан желтоқсанға дейін кейінге жылдыруға келісті.

Адамның пайдалылығы

MOL-ді әзірлеу басталғаннан кейін бірнеше ай өткен соң, бағдарлама автоматтандырылған MOL-ді жасауды бастады, ол экипаж бөлімін пленканы қайта кіргізуге арналған құрылғылармен алмастырды. Дегенмен, автоматтандыру технологиясы жетілдікке жеткен сайын, MOL бағдарламасының қатысушылары ғарышкерлердің жойылып бара жатқанынан алаңдады. Ал Крюс: «Біздің рөліміз — адамсыз барлау жүйесі жұмыс істемеген жағдайдағы қосалқы нұсқа ғана екені анық болды» деді. Криппен автоматтандыру ғарышкерлерді толығымен алмастыра алмайды деп ойласа да, Крюспен келісіп, автоматтандыру технологиясы қарқынды дамып келе жатқанын мойындады. МОЛ-дағы дәретхананың макеті. Экипажға қызмет көрсету ғарыш кемесінің конструкциясын қиындатты. 1966 жылдың ақпан айында Шривер стансада адамның пайдалылығын зерттейтін есепке тапсырыс берді. 1966 жылдың 25 мамырында ұсынылған есепте олардың бірнеше жағынан пайдалы болатыны айтылды, бірақ бағдарлама MOL-дің роботтық нұсқасына қарағандағы құны мен қиындығын әрдайым негіздеуі керек екені атап өтілді. Ол 1966 жылдың шілдесіне дейін ұшпағанымен, авторлар KH 8 Gambit 3 мүмкіндіктері мен шектеулерін білген. Ол MOL-дегі Dorian камерасының қарапайымдығына жете алмады, ал автоматтандыру ұзақ даму кезеңін қажет етті және салмақты арттырды, бірақ Dorian камерасы жоғарырақ қарапайымдыққа ие болды, ұзақ уақыт орбитада қала алатын және бұрынғы тыңдау спутниктеріне қарағанда көбірек пленка тасымалдайтын. Есептің авторлары адаммен басқарылатын MOL-ді негіздеу олар күткеннен де мықты екеніне келісті. Адаммен басқарылатын жүйелер автоматтандырылған жүйелерге қарағанда көптеген артықшылықтарға ие болды, олар әдеттегі миссияда бұлтты жағдайға байланысты суреттерінің жартысына дейін жоғалтып алатын. Адам суретке түсіру үшін ең қолайлы бұрышты таңдай алатын, сондай-ақ нысанаға байланысты түсті және инфрақызыл немесе басқа арнайы пленка арасында ауыса алатын. Бұл, әсіресе, маскировкаланған нысаналарды анықтауда тиімді болды. MOL сонымен қатар орбиталарын өзгертуге қабілетті болды және тұрақты орбитасынан басқа орбитаға көшу арқылы Кеңес Одағының толық көрінісін қамтамасыз ететін. Авторлар ұшқышсыз MOL ерте миссияларда сәтсіздікке ұшырап, бірте-бірте жақсарады деп сенді, ал ұшқышпен басқарылатын MOL «өздігінен жаңаруға» қабілетті болады және экипаждар қателіктерді қайталамауы керек. Mercury, Gemini және X 15 жобаларындағы тәжірибелер экипаждың бастамашылдығы, жаңашылдығы және импровизациясы миссияның табысы мен сәтсіздігін анықтайтын маңызды факторлар екенін көрсетті. Бастапқы сәтсіздіктерге байланысты олар ұшқышсыз MOL миссиялардың санына қарамастан, ұшқышпен басқарылатын MOL-ге қарағанда нашар нәтижелер көрсетуі мүмкін екенін болжады. Экипаж MOL жүйені жетілдіргеннен кейін, бағдарлама экипажсыз және экипажбен миссияларды орындай алады, делінген есепте. Ал Крюс автоматтандырылған жүйелердің, мүмкін, артық екеніне сенді және Gambit 3-тен алынған жоғары сапалы суреттерді көргенде MOL тоқтатылатынын білді. 1981 жылы Әуе күштері штабының бастығы болған Аллен сол жылы адаммен ғарышқа ұшудың пайдасы жоқ екенін мәлімдеді. Ол MOL-ді тоқтатуға көмектесті және, генералдың айтуынша, ол ғарыш шаттл бағдарламасын да тоқтататын еді. STS 62 A миссиясы үшін пайдалы жүк маманы ретіндегі оқылуын «өмірімдегі ең қызықты кезең» деп сипаттаған Эдвард С. Алдридж, Jr. — 1980 жылдардың ортасында NRO басшысы — 2009 жылы MOL мына себептерге байланысты тоқтатылғанын айтты: «біз бұл спутникте адамның қатысуының қандай пайдасы бар екенін таба алмадық. Шын мәнінде, ол зиянды болды. Оған өмірді сақтау жүйесін орнату қажет болды. Спутниктегі камералар — қазір айтуға болатын — спутниктегі адамдардың қозғалысы «шу» тудырды. Сен ешкімнің қасында болғың келмеді. Сондықтан шығын мен күрделілікті ескеріп, бағдарлама тоқтатылды».

A few months after MOL development began, the program began developing an automated MOL that replaced the crew compartment with film reentry vehicles. As automated technology improved, however, those within the MOL program increasingly feared that astronauts were being eliminated. Al Crews said "it became obvious that all we were was a backup in case the unmanned reconnaissance system didn't work". Although Crippen did not think automation could completely replace astronauts, he agreed with Crews that automation technology was rapidly improving. thumb|upright=1.0|right|A mockup of the toilet that would have been carried on MOL. Catering for the crew complicated spacecraft design. In February 1966, Schriever commissioned a report examining humans' usefulness on the station. The report, which was submitted on 25 May 1966, concluded that they would be useful in several ways, but implied that the program would always need to justify the cost and difficulty of the MOL versus a robotic version. Although it did not fly until July 1966, the authors were aware of the capabilities and limitations of the KH 8 Gambit 3. It could not achieve the same resolution as the Dorian camera on MOL, and the automation necessitated a longer development time and added weight, but the Dorian camera had a resolution of , could remain in orbit longer, and carry more film than earlier spy satellites. The report's authors concluded that the justification for manned MOL was stronger than they had believed. Crewed systems had many advantages over automated ones, which lost up to half their images to cloud cover on a typical mission. A human could select the best angle for a photograph, and could switch between color and infrared, or some other special film, depending on the target. This was especially useful for dealing with camouflaged targets. The MOL also had the ability to change orbits, and could shift from its regular orbit to a one, giving it a view of the entire Soviet Union. The authors believed that an uncrewed MOL would more likely fail early missions and slowly improve, while a crewed MOL would be "self healing" and crews would not repeat mistakes. Experience on Projects Mercury, Gemini and the X 15 had demonstrated that crew initiative, innovation and improvisation were often the difference between the success and failure of the mission. Because of the early failures, they predicted that uncrewed MOL would always be less successful overall than crewed MOL regardless of the number of missions. After crewed MOL perfected the system, the program could fly both uncrewed and crewed missions, the report stated. Al Crews believed that automated systems were probably superior, and said that when he saw high resolution photographs from Gambit 3 he knew that MOL would be canceled. Allen, by 1981 Chief of Staff of the Air Force, reportedly said that year that human spaceflight was not useful. He had helped to cancel MOL and, the general said, he would have canceled the Space Shuttle program too. Although describing his training as a payload specialist for STS 62 A as "the most exciting time of my life", Edward C. Aldridge, Jr.—NRO head during the mid 1980s—said in 2009 that MOL was canceled:
because we couldn't find where having men in that satellite was beneficial. In fact, it was harmful. You had to put a life support system in it. The cameras—that now we can talk about—that were on the satellite, people moving around in the satellite created 'noise.' You didn't want anybody around. So you look at the cost and the complexity, so the program was terminated.

Мұра

МакЛукас MOL бағдарламасын тоқтату арқылы үкіметке келесі үш жылда 1,5 миллиард доллар үнемдеуге мүмкіндік бергенін жазды. NRO осы үнемдеген қаражаттың бір бөлігін алды, ал NRO-ға жатпайтын Қорғаныс бағдарламасының өкілі: «MOL бізді құтқарып қалды» деді. Бағдарлама тоқтатылғаннан кейін, оның активтерін сатуды басқару үшін комитет құрылды, олардың құны 12,5 миллион АҚШ долларына бағаланды (қазіргі жылдарда 12,5 миллион АҚШ долларына тең). 1973 жылдың соңына дейін NASA-ға Иелену және Байқау жүйесі, Миссияны дамыту симуляторы, Зертханалық модуль симуляторы және Миссия симуляторы берілді. Пентагондағы MOL бағдарламалық кеңсесі 1970 жылдың 15 ақпанында, ал Лос-Анджелестегі кеңсе 1970 жылдың 30 қыркүйегінде жабылды. Ғарыш жүйелерінің директоры, бригадир-генерал Аллен тоқтатылған келісімшарттар бойынша байланыс нүктесі болды, бірақ Aerojet, McDonnell Douglas және United Technologies Corporation (UTC) компанияларымен жасалған келісімшарттар 1973 жылдың маусымында әлі де күшінде болды. Aerojet компаниясымен жасалған келісімшартта жалпы сомасы 9 888 АҚШ доллары болатын шағын талаптар болды (1969 жылы 9 888,0 АҚШ доллары қазіргі жылдарда шамамен <есептелген сомаға> тең), бірақ McDonnell Douglas компаниясымен жасалған келісімшартта субподрядкерлік дау және Калифорния франшизалық салығына байланысты 771 569 АҚШ доллары сақталды. UTC компаниясымен жасалған келісімшарт әлі де 51 миллион АҚШ долларына дейін бағаланды (1973 жылы 51,0 доллары қазіргі жылдарда шамамен <есептелген сомаға> тең), нақты сома MOL-ға тиесілі жұмыстың көлеміне және Titan III бойынша жүргізіліп жатқан жұмыстың көлеміне байланысты болды. MOL бағдарламасы тоқтатылған кезде, 192 қызметкер және 100 азаматтық қызметкер MOL қызметінде жұмыс істеді. Бірнеше апта ішінде қызметкерлердің 80 пайызы жаңа қызметтік тапсырмаларға тағайындалды. Азаматтық қызметкерлер Ғарыш және зымыран жүйелері ұйымына (SAMSO) қайта тағайындалды. Қызметкерлердің арасында 17 MOL астронавтының 14-і болды. Финли 1968 жылдың сәуір айында АҚШ Әскери-теңіз күштеріне оралды, ал Адамс 1966 жылдың шілдесінде X 15 бағдарламасына қосылу үшін кетіп қалды. 1967 жылдың 15 қарашасында ол жетінші рет ғарышқа ұшты, бірақ ұшағы жарылып, қаза тапты. Лоуренс 1967 жылдың 8 желтоқсанында Эдвардс әуе базасында F-104 апатынан қайтыс болды. Қалған 14 астронавттың барлығы, Херрестен басқа, NASA-ға ауысуды қалады. Дэйк Слейтон, NASA ұшу экипажы операцияларының директоры, оған қосымша астронавттардың қажеті жоқ деп сенді. Джордж Мюллер, NASA әкімшісінің орынбасары, АҚШ Әуе күштерімен жақсы қарым-қатынас орнатуды қалады. Слейтон 35 жасқа толмаған жеті MOL ұшқышын NASA Астронавт тобы 7 ретінде қабылдады; барлығы ғарыш шаттлында ұшты, STS 1-де Криппеннен бастап. NASA сонымен қатар Крюсті сынақ ұшқышы ретінде қабылдады, ол 1994 жылға дейін NASA ұшақтарында ұшатын болды. Солдан оңға қарай: NRO бас тарихшысы Джеймс Д. Аутзен және бұрынғы директоры Роберт Макдональд, сондай-ақ MOL астронавттары Ал Крюс және Боб Криппен. "Космикалық ұшыру кешені 6" жобасы 92 пайызға аяқталды. Қалған негізгі міндет қабылдау сынақтарын жүргізу болды. Құрылыс пен сынақтарды аяқтау туралы шешім қабылданды, бірақ аэроғарыштық жердегі жабдықтарды орнатпады, содан кейін 6595-ші аэроғарыштық сынақ қанатымен қамтамасыз етілген күзетші экипажмен нысанды күзетуші мәртебеге орналастырды. 1972 жылы АҚШ Әуе күштері SLC 6-ны ғарыш шаттлымен пайдалану үшін жаңартуға шешім қабылдады. Бұл жоспарланғаннан әлдеқайда көп, шамамен 2,5 миллиард АҚШ доллары (1984 жылы 2,5 доллары қазіргі жылдарда шамамен <есептелген сомаға> тең), ал алғашқы ұшыру күні 1984 жылдың маусымынан 1986 жылдың шілдесіне дейін кейінге қалдырылды. MOL үшін жасалған Пасха аралындағы әуежайдың ұшу-қону жолағын тағы 1,420 футқа (433 м) кеңейтіп, 11 055 футқа (3370 м) жеткізді, бұл ғарыш шаттлының апаттық қонуына және модификацияланған Boeing 747 Shuttle Carrier Aircraft-тың құнын қалпына келтіруге мүмкіндік берді, бұл 7,5 миллион АҚШ долларына бағаланды (1985 жылы 7,5 доллары қазіргі жылдарда шамамен <есептелген сомаға> тең). 1986 жылдың қаңтарында Space Shuttle Challenger апаты орын алған кезде, MOL астронавты Боб Криппен мен Олдридж командалық ететін SLC-6-дан STS 62 A-ны іске қосуға дайындық жүргізіліп жатты. SLC 6-дан ғарыш шаттлын ұшыру жоспарлары тоқтатылды және одан ешқашан ұшу болған жоқ. Ешқандай ғарыш шаттлы полярлық орбитаға жіберілген жоқ. 2006 жылдан бастап SLC 6 Delta IV ұшыруларында, соның ішінде NRO KH 11 Кеннан спутниктері үшін пайдаланылды. Кейбір MOL жабдықтары мұражайларға жеткізілді. MOL бағдарламасының жалғыз ұшуында пайдаланылған Gemini B ғарыш кемесі Кеп-Канаверал әуе күштері станциясындағы Әуе күштері ғарыш және зымыран мұражайында қойылған. Жер бетіндегі сынақтарға арналған Gemini B ғарыш кемесі Америка Құрама Штаттарының әуе күштері ұлттық мұражайында (Огайо штатының Дейтон қаласындағы Райт Паттерсон әуе күштері базасында) (Ұлттық әуе және ғарыш мұражайынан қарыз бойынша) қойылған. Басқа Gemini B ғарыш кемелері сияқты, ол NASA Gemini ғарыш кемелерінен «АҚШ ӘУЕ КҮШТЕРІ» деген жазумен және сәйкес белгілермен ерекшеленеді, сондай-ақ оның жылу қалқанынан дөңгелек люк кесілген. 2005 жылы Кеп-Канавералдағы 5-ші ұшыру кешенінің мұражайындағы құлыпталған бөлмеде MOL бағдарламасынан екі MH 7 оқулық скафандры табылды. Криппен 2017 жылы MOL скафандрын Ұлттық әуе және ғарыш мұражайына сыйлады. 2015 жылдың шілдесінде NRO MOL бағдарламасымен байланысты сегіз жүзден астам файлдар мен фотосуреттерді жариялады. 2019 жылы жарық көрген, Ұлттық тану орталығының тарихшысы Кортни В.К. Хомердің «Ғарыштағы тыңшылар» кітабы NRO жариялаған құжаттар мен оның Абрахамсон, Бобко, Криппен, Крюс, Маклеай және Трулимен жүргізген сұхбаттарына негізделген.

McLucas wrote that canceling MOL saved the government $1.5 billion over the following three years. NRO received some of the savings, and an official with the non NRO Defense Support Program said that "MOL saved our ass". Following the cancellation, a committee was formed to handle the disposal of its assets, valued at US$12.5 million (equivalent to $12.5 in 1969 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in ). The Acquisition and Tracking System, Mission Development Simulator, Laboratory Module Simulator, and Mission Simulator were transferred to NASA by the end of 1973. The MOL Program Office at the Pentagon closed on 15 February 1970, and the office in Los Angeles on 30 September 1970. The Director of Space Systems, Brigadier General Allen, became the point of contact for contracts that were terminated, but those with Aerojet, McDonnell Douglas, and the United Technologies Corporation (UTC) were still open in June 1973. The Aerojet contract had only small claims totaling US$9,888 (9888.0 in 1969 is equivalent to about <calculated amount> in recent years), but there remained reservations of US$771,569 (equivalent to $ in ) on the McDonnell Douglas contract due to a subcontractor dispute and California franchise tax. The UTC contract was still worth up to US$51 million (equivalent to $51.0 in 1973 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in ), the actual amount depending on how much work was attributable to the MOL, and how much to the ongoing work on Titan III. thumb|upright=1.0|right|MH 7 training suit
At the time the MOL was canceled, 192 service and 100 civilian personnel were employed on MOL activities. Within weeks, 80 percent of the service personnel were given new duty assignments. The civilians were reassigned to the Space and Missile Systems Organization (SAMSO). The service personnel included fourteen of the seventeen MOL astronauts. Finley had returned to the U. S. Navy in April 1968, and Adams had left in July 1966 to join the X 15 program. He flew in space on his seventh flight on 15 November 1967, only to be killed when his aircraft broke up. Lawrence had died in an F 104 crash at Edwards Air Force Base on 8 December 1967. All the remaining fourteen except Herres wanted to transfer to NASA. Deke Slayton, NASA Director of Flight Crew Operations, believed that he did not need more astronauts. George Mueller, NASA Deputy Administrator, wanted to maintain good relations with the USAF. Slayton took the seven MOL pilots 35 or younger as NASA Astronaut Group 7; all flew on the Space Shuttle, starting with Crippen on STS 1. NASA also took Crews as a test pilot, and he would fly NASA aircraft until 1994.

thumb|upright=1.0|left|Reunion at the National Museum of the Air Force in 2015. Left to right: NRO chief historian James D. Outzen and former director Robert MacDonald, and MOL astronauts Al Crews and Bob Crippen. At the time of cancellation, work on Space Launch Complex 6 was 92 percent complete. The main task remaining was conducting acceptance tests. It was decided to complete the construction and tests, but not install the aerospace ground equipment, and then place the facility in caretaker status, with a caretaker crew provided by the 6595th Aerospace Test Wing. In 1972, the USAF decided to refurbish SLC 6 for use with the Space Shuttle. This cost more than anticipated, some US$2.5 billion (equivalent to $2.5 in 1984 is equivalent to about <calculated amount> in recent years billion in ), and the date of the first launch had to be postponed from June 1984 to July 1986. The airport runway at Easter Island developed for MOL was extended by another 1,420 feet (433 m) to 11055 feet (3370 m) to allow for an emergency Space Shuttle landing and a piggyback retrieval by a modified Boeing 747 Shuttle Carrier Aircraft, at a cost of US$7.5 million (equivalent to $7.5 in 1985 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in ). Preparations were underway for STS 62 A, the launch of the from SLC 6, commanded by MOL astronaut Bob Crippen and Aldridge aboard, when the Space Shuttle Challenger disaster occurred in January 1986. Plans for Space Shuttle launches from SLC 6 were abandoned, and none ever flew from there. No Space Shuttle was ever launched into a polar orbit. Starting in 2006, SLC 6 was used for Delta IV launches, including NRO KH 11 Kennan satellites. Some items of MOL equipment made their way to museums. The Gemini B spacecraft used in the only flight of the MOL program is on display at the Air Force Space and Missile Museum at Cape Canaveral Air Force Station. A Gemini B spacecraft used for ground based testing is on display at the National Museum of the United States Air Force at Wright Patterson Air Force Base in Dayton, Ohio, (on loan from the National Air and Space Museum). Like the other Gemini B spacecraft, it is differentiated from the NASA Gemini spacecraft by the words "U. S. AIR FORCE" painted on it, with accompanying insignia, and by the circular hatch cut through its heat shield. Two MH 7 training spacesuits from the MOL program were discovered in a locked room in the Cape Canaveral Launch Complex 5 museum on Cape Canaveral in 2005. Crippen donated his MOL spacesuit to the National Air and Space Museum in 2017. In July 2015, the NRO declassified over eight hundred files and photos related to the MOL program. A book by the Center for the Study of National Reconnaissance oral historian Courtney V. K. Homer about the MOL program, Spies in Space (2019), was based on documents released by the NRO and interviews she conducted with Abrahamson, Bobko, Crippen, Crews, Macleay, and Truly.