Джанни Ривера: Италияның «Алтын Ұлы» футболшысы және саясаткері

Кіріспе

Италиялық футболшы және саясаткер (1943 жылы туған)

Джованни "Джанни" Ривера (18 тамыз 1943 жылы туған) – итальяндық саясаткер және бұрынғы футболшы, шабуылдаушы жартылай қорғаушы. Медиада Италияның «Алтын баласы» деп аталған ол, 1959 жылы туған қаласы «Алессандрия» клубында карьерасын бастағаннан кейін, клубтық карьерасының көп бөлігін итальяндық «AC Milan» клубында өткізді. 1960 жылы «Миланға» қосылғаннан кейін, ол отандық және еуропалық футболда жоғары жетістіктерге қол жеткізіп, үш «Серия А» титулын және екі Еуропа кубогын жеңіп алды. Сонымен қатар, ол он екі маусым бойы команданың капитаны болды және бірнеше басқа да кубоктарды жеңіп алды. Халықаралық деңгейде Ривера 1962-1974 жылдар аралығында Италия құрамасы сапында 60 рет ойнап, 14 гол соқты. Ол 1962, 1966, 1970 және 1974 жылдарғы төрт Әлем чемпионатына қатысты. Ривера 1970 жылғы Әлем чемпионатының жартылай финалында Италияның Батыс Германияны 4:3 есебімен жеңіп, команданы финалға жеткізгендегі шешуші голды соққандығы үшін кеңінен еске алынады. Алайда, финалда Бразилияға 4:1 есебімен жеңіліп қалды. Ривера 1968 жылы өз жерінде өткен Еуропа чемпионатын жеңген алғашқы итальяндық команданың құрамында болды және Италия атынан 1960 жылғы Римдегі жазғы Олимпиада ойындарында төртінші орынға ие болды. Ривера – жоғары техникалық дағдыға, керемет көру қабілетіне ие, гол соғуға бейімделген, әдемі, тиімді және шығармашылық шабуылдаушы ойыншы. Ол футболдық интеллектісі, көшбасшылық қасиеттері, дұрыс мінез-құлқы және класы үшін жоғары бағаланды. Ол барлық уақыттағы ең үздік паскерлердің және ең талантты шабуылдаушы ойыншылардың бірі саналады, өйткені ол керемет пастар мен нәтижелі пас беруге қабілетті. Өз буынының ең үздік ойыншыларының бірі, барлық уақыттағы ең ұлы итальяндық футболшылардың бірі және кейбірлердің пікірінше, Италияның ең ұлы ойыншысы ретінде танылған ол 1969 жылы «Алтын допқа» ие болды және IFFHS-тің 20 ғасырдың ең үздік футболшысы сайлауында 19-орынды иеленді. 2015 жылы ол Италияның спорттық Даңқ залына енгізілген 100 спортшының ішіндегі алғашқы итальяндық футболшы болды. 2004 жылы Пеле Ривераны ФИФА-ның 100 ең үздік футболшысы тізіміне қосты, ал ол УЕФА-ның Алтын мерейтойлық дауыс беруде 35-орынды иеленді. 1979 жылы футболдан зейнеткерлікке шыққаннан кейін Ривера «Миланның» вице-президенті болды, ал 1987 жылы саясатқа қатысты. 2013 жылы ол Италия құрамасының жасөспірімдер секторының президенті болып тағайындалды.

Giovanni "Gianni" Rivera (; born 18 August 1943) is an Italian politician and former footballer who played as an attacking midfielder. Dubbed Italy's "Golden Boy" by the media, he played the majority of his club career with Italian side AC Milan, after beginning his career with hometown club Alessandria in 1959. After joining Milan in 1960, he enjoyed a highly successful career in domestic and European football, winning three Serie A titles and two European Cups, among several other trophies, and also serving as the team's captain for twelve seasons. At international level, Rivera represented Italy national team 60 times between 1962 and 1974, scoring 14 goals, and took part at four World Cups (1962, 1966, 1970, and 1974). Rivera is widely remembered for scoring the decisive goal in Italy's 4–3 extra time win over West Germany in the semi final of the 1970 World Cup, leading the team to final, only to suffer a 4–1 defeat against Brazil, however. Rivera was also a member of the first Italian side ever to win the European Football Championship in 1968, on home soil, and represented Italy at the 1960 Summer Olympics in Rome, helping the team to a fourth place finish. Rivera was an elegant, efficient, and creative offensive playmaker, with an eye for goal, who possessed excellent vision and technical ability, and who was highly regarded for his footballing intelligence, leadership, correct behaviour, and class. He is widely considered to be one of the best passers and most talented offensive playmakers of all time, due to his passing accuracy and his adeptness at providing assists. Regarded as one of the best players of his generation, one of the greatest Italian footballers of all time, and by some as Italy's greatest player ever, he was awarded the Ballon d'Or in 1969, and placed 19th in IFFHS's election for the World Player of the 20th Century. In 2015, he became the first Italian footballer out of 100 athletes to be inducted into Italy's sports Walk of Fame. In 2004, Pelé chose Rivera as part of the FIFA 100 greatest living footballers, and he placed 35th in the UEFA Golden Jubilee Poll. After retiring from football in 1979, Rivera became Milan's vice president and later went into politics in 1987. In 2013, he was appointed as President of the educational youth sector for the Italy national team by the FIGC, along with Roberto Baggio and Arrigo Sacchi, under head coach Cesare Prandelli.

Ерте өмір

Ривера Пьемонт аймағының Алессандрия қаласында Эдера мен Терезио отбасында дүниеге келді. Оның әкесі теміржол қызметкері болған. Джанни футболға жергілікті ASD Don Bosco клубында ойнай бастады, сол жерде оны бұрынғы «Милан» жартылай қорғаушысы Франко Педрони байқап алды, ол сол кезде «Алессандрия» командасының көмекші жаттықтырушысы болып жұмыс істеді, осының нәтижесінде Ривера 13 жасында жергілікті «Серия А» командасына қосылды.

1959-1962 жж.: "Алесандрия" клубында дебют, "Милан" клубында алғашқы жылдары және алғашқы "Скудетто"

"Ол – ерекше сезімтал, әсем жас ойыншы." Жозеппе Меацца Ривераның "Милан" сапында алғашқы ойынын көргеннен кейін осылай бағалаған. Ривера туған қаласының жастар футбол академиясының тәрбиесі болды; ол 1958 жылы негізгі құрамға қосылды және 2 маусым 1959 жылы, он бес жас, тоғыз ай және он бес күнде "Алессандрия" сапында "Интернациональ" клубына қарсы Серия А-да дебют жасады, ойын 1–1 есебімен аяқталды; сол жылы 25 қазанда "Сампдория" клубымен өткен ойында өздігінен гол соғып, Серия А-дағы алғашқы голын енгізді. Ол Серия А-да дебют жасаған үшінші ең жас ойыншы, тек Амедео Амадей мен Пьетро Пеллегриден кейін, және Серия А-дағы екінші ең жас гол соққан ойыншы, тек Амадейден кейін. "Алессандрия" клубының лигадан түсуіне қарамастан, Ривераның маусым бойғы өнері "Милан" клубының назарын аударды, сол жылы клуб жас ойыншыны "Алессандриядан" тағы 65 миллион лираға сатып алды, оның жалпы трансферлік сомасы сол кезде 130 миллион лираны құрады; "Милан" клубының "Алессандрияға" төлеген трансферлік ақысына Джанкарло Мильявакканың сатылуы және Серджио Беттинидің жалға берілуі де кірді. Ривераның "Алессандрия" сапындағы соңғы ойыны 19 маусым 1960 жылы "Ла Шо-де-Фонд" клубына қарсы өткен матчта 2–0 есебімен жеңіліспен аяқталды, бұл "Коппа делле Альпи" турнирінің алғашқы ойыны болды. "Милан" сапындағы алғашқы маусымында ол Чезаре Малдини, Джованни Трапаттони, Дино Сани, Фабио Кудичини және Хосе Альтафини сияқты бірнеше легендарлы ойыншылармен бірге ойнады, бірден негізгі құрамға еніп, Милан лига маусымын екінші орында аяқтағанда 10-шы нөмірлі жейдеге ие болды. 1961–62 маусымында жаңа бас тренер Нерео Рокконың басшылығымен ойын уақытын алуға күрескеннен кейін, сондай-ақ "Виченца" және "Ювентус" клубтарына жалға берілу мүмкіндігі де қарастырылды, Ривера негізгі құрамға оралып, лигада 10 гол соққанда "Милан" клубымен алғашқы "Скудеттосын" жеңіп алуда шешуші рөл атқарды; 8 сәуір 1962 жылы "Торино" клубына қарсы өткен титул үшін шешуші матчта Ривера 4–2 есебімен жеңіске ұласты, "Милан" клубты екі тур бұрын жеңімпаз деп жариялады. Мансабы бойында Ривера легендарлы бас тренермен және "катеначчо" тактикасының шеберімен маңызды қарым-қатынас орнатты; ол Рокко басшылығымен клубтың табыстарына үлкен үлес қосты, ол Ривераның айналасында еңбекқор, жеңіске ұмтылатын команда құрды, бұл жартылай қорғаушының шығармашылық ойын стилін толықтырды. Маусым бойғы өнері үшін 13 мамыр 1962 жылы, он сегіз жасында Ривера Италия құрамасы сапындағы алғашқы ресми матчын Чилиде өткен әлем чемпионатына қатысты.

Quote box|width=33%|align=left|quote="He's an elegant young player with a remarkable touch." |source =— Giuseppe Meazza comments on Rivera after watching him play with Milan for the first time. Rivera was the product of his hometown club's youth football academy; he joined the first team in 1958 and made his debut in Serie A for the Alessandria senior side against Internazionale on 2 June 1959 at the age of only fifteen years, nine months and fifteen days, in a 1–1 draw; later that year, he scored his first Serie A goal in a 2–2 home draw with Sampdoria on 25 October. He is the third youngest player in history to debut in Serie A, behind only Amedeo Amadei and Pietro Pellegri, and the second youngest goalscorer in Serie A, behind only Amadei. Despite Alessandria's relegation, Rivera's performances throughout the season impressed Milan, who later that year signed the youngster outright from Alessandria for another 65 million Lire, making his total transfer fee at the time a notable sum of 130 million Lire; the transfer fee paid by Milan to Alessandria also included the sale of Giancarlo Migliavacca, and Sergio Bettini on loan. Rivera's final appearance with Alessandria came on 19 June 1960, in a 2–0 home defeat against FC La Chaux de Fonds in the first ever edition of the Coppa delle Alpi. During his first season with Milan, he played alongside several legendary Milan players, such as Cesare Maldini, Giovanni Trapattoni, Dino Sani, Fabio Cudicini, and José Altafini, among others, immediately breaking into the starting line up, and being handed the number 10 shirt, as Milan finished the league season in second place. After initially struggling to gain playing time under new manager Nereo Rocco during the 1961–62 season, his second at the club, also being linked with loans to Vicenza and Juventus, Rivera won his way back into the starting line up and played a decisive role as he won his first scudetto with Milan, scoring 10 goals in the league; in the title deciding match on 8 April 1962 against Torino, Rivera scored in a 4–2 win, as Milan won the title with two matches to spare. Throughout his career, Rivera formed an important relationship with the legendary manager and catenaccio mastermind; he played a key role in the club's successes under Rocco, who subsequently built a hard working, winning team around Rivera that complemented the midfielder's creative playing style. Due to his performances throughout the season, on 13 May 1962, aged just eighteen, Rivera played his first competitive match for the Italy national team at that year's World Cup in Chile.

1962-1970: AC Milan-мен халықаралық табыстар

Ривераның 1962 жылы Нерео Рокко басшылығымен «Миланмен» жеңгені, командаға 1962 жылы Еуропа кубогына қатысуға мүмкіндік берді және сол жылы «Алтын доп» сыйлығында алтыншы орынды иеленді. Өзінің көрсеткен ойыны үшін Ривера сол жылы беделді «Алтын доп» сыйлығының екінші орынын алды, оны ресейлік қақпашы Лев Яшин жеңіп алды. 1967–68 маусымда Нерео Рокко клубқа оралып, Ривераның төңірегінде команданың шабуылын жаңартты; нәтижесінде «Милан» екі жүлдеге қол жеткізді – «Скудетто» және Кубок иелерінің кубогының финалында «Гамбург СВ» клубын 2:0 есебімен жеңді. Ривера Серия А-да 11 гол соқты, ал «Милан» лига титулын екінші орынды алған «Наполиден» тоғыз ұпай артықшылықпен жеңіп алды; ол сондай-ақ сол жазда Италия құрамасымен ойнады, команда өз жерінде 1968 жылғы Еуропа чемпионатын жеңіп алды. Журналист Джанни Брера оны Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі ең ұлы итальяндық футболшы деп атады. Барлығында Ривера 684 ойында барлық клубтық жарыстарда 170 гол соқты. Италия құрамасында Ривера 1962 жылғы 13 мамырда Бельгияға қарсы өткен сыртқы ойында 3:1 есебімен жеңіске жетіп, дебют жасады. Ол ұлттық құрамамен Чилиде өткен 1962 жылғы ФИФА әлем чемпионатына қатысты және Италия үшін алғашқы жарыс және әлем чемпионатына қатысты, 31 мамырда Батыс Германияға қарсы 0:0 есебімен тең түсті; алайда, Италия көңіл көншіліксіз болды және даулы бірінші кезеңде жарыстан шығып қалды. Кейін Ривера 1966 жылы Англияда өткен ФИФА әлем чемпионатына Италия құрамына енді; турнир барысында Ривера Эдмондо Фаббридің қорғанысқа бағытталған тактикасын сынады, ал италиялықтар Солтүстік Кореяға күтпеген жеңіліспен аяқталған соңғы топтық матчынан кейін тағы да бірінші кезеңде жарыстан шығарылды. Брейра Ривераны осы жағдайда жақсы өнер көрсеткен жалғыз итальяндық футболшы деп атады. Италиямен екі көңіл көншіліксіз турнирден кейін Ривера Хеленио Эррера басшылығымен итальян құрамасынан шығарылды, ол негізінен «Интер» клубының ойыншыларын алаңға шығарды; Ривераны итальян құрамасына қайтару үшін Брараның талап етуіне ғана мүмкіндік болды. Ферруччо Валькареги басшылығымен Ривера 1968 жылы өз жерінде бірінші Еуропа чемпионатын жеңген Италия құрамасының құрамында болды; алайда, турнирде жеңімпаздың медалін алғанмен, Ривера жартылай финалдық матчтың басында жарақат алғаннан кейін Югославияға қарсы финалдық ойынды жіберіп алды. Ойынның барлық кезеңінде бұлшық еттерінің ауыруымен ойнағанына қарамастан, Ривера жартылай финалда жақсы өнер көрсетті. Сонымен қатар, 1970 жылғы әлем чемпионатында итальяндық жаттықтырушы Ферруччо Валькарегги Ривера мен оның оң жақтағы ойыншы-жасаушы Сандро Маццоланың бір алаңда бірге ойнай алмайтынына сенді, өйткені олар бәсекелес клубтар үшін ұқсас позицияларда ойнады. Ривера сол кездегі екі жұлдыздың ішіндегі ең танымал болғанымен, Валькарегги Маццоланы жылдамдығы, төзімділігі, жоғары жұмыс қабілеті және күшті физикалық қасиеттері үшін турнирде маңызды деп санады және Ривера Италияның алғашқы екі топтық матчынан қалыс қалды, оның болмауы «асқазан проблемаларына» байланысты деп айтылды; ол турнирде алғаш рет Италияның соңғы топтық матчында, 11 маусымда Израильге қарсы 0:0 есебімен тең түскен кезде, Анджело Доменгинидің орнына алаңға шықты. Ривераның итальяндық жаттықтырушылармен ойын уақытының шектеулі болуымен жиі дауласуына байланысты, оның кеңесшісі Рокконы ұшақпен әкелуге тура келді. Алайда, турнирдің екінші кезеңінде итальяндық шабуыл жарқын болған жоқ. Ривераның ойын стилі Маццолаға қарағанда аз жүгіруді, физикалық күшті, тактикалық тәртіпті және доптан алыс жұмысты қажет етсе де, Италияны қорғаныста аз жинақталған және осал етті, сонымен қатар оның командасына жартылай алаңдағы ойынды бақылауға мүмкіндік берді. Ривераның ойынды басқару, ұзын пас беру және команданың шабуылшыларына көбірек мүмкіндіктер жасау қабілеті. Маццола асқазан тұмауымен ауырып, нокаут кезеңіне толық жарамдылықпен дайындала алмаған кезде, Валькарегги екі ойыншыны ойнату және олардың қабілеттерін барынша пайдалану үшін даулы шешім тапты: жылдам және еңбекқор Маццола бірінші жартылайда бастады, ал Ривера жартылай уақытта алаңға шықты, қарсылас командалар шаршағанда және ойын темпі баяулағанда, оған гол соғу мүмкіндіктерін жасауға көбірек уақыт берілді; бұл стратегия кейін «стаффетта» (эстафета) деп аталды. Осы стратегиямен Ривера Италияның 14 маусымда өткен ширек финалда Мексиканы 4:1 есебімен жеңіп, гол соқты және Луиджи Риваның екі голына да көмектесті, турнирдің нокаут кезеңінде шабуылдағы ең табысты серіктестік құрды. «Мен өзіме-өзім дедім, мен үшін допты алып, бәрінен өтіп, гол соғудан басқа жол жоқ», – деді Ривера 1970 жылғы әлем чемпионатының жартылай финалында Батыс Германияның уақытша теңдестіруіне әкелген қатесінен кейін және бір минуттан соң жеңіс голын соққан алдындағы ой-сезімі туралы. Ривера 1974 жылғы ФИФА әлем чемпионатына да қатысты, Италия құрамасында 10-нөмірлі жейдемен ойнады және соңғы рет Маццоламен бірге алаңға шықты, ол қанатта ойнады. Ол команданың ашылу топтық матчында Гаитиге қарсы гол соқты, бірақ қартайған итальяндықтардың Польшадан 2:1 есебімен жеңіліске ұшыраған шешуші топтық матчында ойнамады. 1974 жылғы әлем чемпионатындағы жеңіліс Ривераның халықаралық карьерасының соңына белгі салды; Италия құрамасымен оның соңғы ойыны 19 маусымда Аргентинаға қарсы өткен топтық матчта 1:1 есебімен тең түскен кезде болды. Барлығында ол Италия үшін 60 ойын ойнады, 14 гол соқты; ол Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Италия құрамасы үшін ең көп гол соққан екінші жартылай қорғаушы, Даниеле Де Россиден кейін, және жалпы Италия құрамасы үшін үшінші ең көп гол соққан жартылай қорғаушы, Адольфо Балонсьери мен Де Россиден кейін. Ривера Италиямен төрт әлем чемпионатына қатысты, барлығында 9 ойын ойнады және 3 гол соқты. Ол ұлттық құраманы төрт рет капитандыққа тағайындалды.

Rivera's 1962 scudetto victory with Milan under Nereo Rocco enabled the team to qualify for the European Cup in 1962, and earned him a sixth place finish in that year's Ballon d'Or. For his performances, Rivera was awarded second place in the prestigious Ballon d'Or award that year, which was won by the Russian goalkeeper Lev Yashin. In the 1967–68 season, Nereo Rocco returned to the club and rebuilt the team's offence around Rivera; as a result, Milan managed a double, as the team won both the Scudetto, and the Cup Winners' Cup final, with a 2–0 win over Hamburger SV in the latter tournament. Rivera scored 11 goals in Serie A as Milan won the league title with a nine point advantage over runners up Napoli; he also played for Italy that summer as they won the 1968 European Championship on home soil, earning praise from journalist Gianni Brera, who described him as the greatest Italian player post World War II. In total, Rivera scored 170 goals in all club competitions in 684 appearances. With the Italian senior side, Rivera made his debut on 13 May 1962 in a 3–1 away win against Belgium, at the age of eighteen. He took part at the 1962 FIFA World Cup in Chile with the national team, and made both his first ever competitive and World Cup appearance for Italy at the tournament, in a 0–0 draw against West Germany on 31 May; this was his only appearance in the competition, however, as Italy disappointed and suffered a controversial first round elimination. Rivera was later also included in Italy's squad for the 1966 FIFA World Cup in England; during the tournament, Rivera was critical of Edmondo Fabbri's defensive minded system, and the Italians suffered another first round elimination following an unexpected defeat to North Korea in their final group match. Despite the early elimination, Brera singled out Rivera as the only Italian player to have put in a strong performance on this occasion; Following two disappointing tournaments with Italy, Rivera was excluded from the Italian squad under manager Helenio Herrera, who mainly fielded players from his Grande Inter side; it was only at the insistence of Brera that Rivera was brought back into the Italian side. Under manager Ferruccio Valcareggi, Rivera was later part of the victorious Italian side that won their first European Championship in 1968, on home soil; however, despite picking up a winner's medal in the tournament, Rivera missed the final against Yugoslavia, after sustaining an injury at the beginning of the semi final match against Soviet Union, which ended in a 0–0 draw; Italy subsequently advanced to the final on a coin toss. Despite playing the entire game with a muscle strain, Rivera put in a strong performance during the semi final. Furthermore, the Italian coach at the 1970 World Cup Finals, Ferruccio Valcareggi, believed that Rivera and his fellow right sided playmaker teammate Sandro Mazzola could not play together on the same field, as they played in similar positions for rival clubs. Although Rivera was arguably the more famous of the two stars at the time, as the reigning European Footballer of the Year, Valcareggi elected to start Mazzola, due to his pace, stamina, superior work rate, and stronger physical and athletic attributes, which he deemed more important in the tournament, and Rivera missed out on Italy's opening two group matches, with his absence being blamed on "stomach troubles"; he made his first appearance of the tournament in Italy's final group match, a 0–0 draw against Israel on 11 June, coming on for Angelo Domenghini. Due to Rivera's frequent arguments with the Italian coaching staff over his limited playing time, his mentor Rocco had to be flown in to prevent him from leaving the squad. By the second round of the tournament, however, the Italian offence failed to sparkle. Although Rivera's playing style involved less running, physicality, tactical discipline, and work off the ball than Mazzola's, and made Italy less compact and more vulnerable defensively, it also allowed his team to control possession in midfield, due to Rivera's ability to dictate the play with his passing moves, provide accurate long passes, and create more chances for the team's strikers. When Mazzola came down with a stomach flu, and struggled to regain full match fitness for the knock out round, Valcareggi therefore devised a controversial solution to play both players and get the best out of their abilities: the quicker and more hard working Mazzola would start in the first half, while Rivera would come on at halftime, when the opposing teams would begin to tire, and the tempo of the game had slowed down, giving him more time to orchestrate goal scoring opportunities; this strategy was later dubbed the "staffetta" (relay). With this strategy, Rivera helped Italy defeat the hosts Mexico 4–1 in the quarterfinal on 14 June, scoring a goal, and also setting up both of Luigi Riva's goals, forming a notable offensive partnership with the Cagliari striker throughout the knock out stages of the tournament. Quote box|width=33%|align=right|quote="I told myself, there's no other alternative for me but to get the ball, take it past everyone and score." |source =— Rivera on his mental state following his error which led to West Germany's temporary equaliser in extra time of the 1970 World Cup semi final, and ahead of his match winning goal one minute later. Rivera also played in the 1974 FIFA World Cup, wearing the number 10 shirt for Italy, and finally appearing alongside Mazzola, who was deployed on the wing. He scored a goal in the team's opening group stage against Haiti, but he did not appear in the decisive final group match, in which the ageing Italians were knocked out of the tournament by Poland following a 2–1 loss. The 1974 World Cup elimination marked the end of Rivera's international career; his last appearance with Italy came in the team's second group fixture, a 1–1 draw against Argentina, on 19 June. In total, he played in 60 games for Italy, scoring 14 goals in the process; he is the second highest scoring midfielder for Italy post World War II, behind only Daniele De Rossi, and the third highest scoring midfielder for Italy overall, behind Adolfo Baloncieri and De Rossi. Rivera participated in four World Cups with Italy, making nine appearances in total and scoring three goals. He captained the national side on four occasions.

Ойын стилі

"Әрине, ол көп жүгірмейді, бірақ егер мен жақсы футбол, шығармашылық, жағдайды біріншіден тоқсанға дейін өзгерту өнерін көргім келсе, осының бәрін тек Ривера ғана жарқырауымен сыйлай алады. Мен асыра айтқым келмейді, себебі бұл тек футбол, бірақ Ривера – бұл барлық жағынан да гений." – Ривера туралы Нерео Рокко. Ривера орталық немесе шабуыл шебінде кез келген позицияда ойнай алатын, бірақ көбінесе еркін рөлде, терең жатқан ойыншы ретінде, шабуылға бағытталған орталық жартылай қорғаушы (итальян тілінде "меццала" деп аталады) немесе көбінесе шабуылшының артында классикалық 10-шы нөмір ретінде пайдаланылды; кейде терең жатқан немесе ішкі қанат ретінде де ойнады, ал мансабының басында тіпті кейде "Алессандрия" клубында негізгі шабуылшы, ал Италия Олимпиада құрамасында, әсіресе алаңның оң жағында қанат шебінде де ойнады. Ол қорғанысқа қабілетті болмаса, сондай-ақ айтарлықтай төзімділік пен жылдамдықтан, кішкентай бойы мен жіңішке дене бітімінен туындаған физикалық қасиеттері де жеткіліксіз болды, бірақ ол өте талантты оң жамбас ойыншысы болды, көрікті ойынымен, тактикалық зирықтығымен және нашар қорғаныс жұмысына қарамастан тиімді ойын стилімен танымал болды. Ривераның допты ұстау, дриблинг және тамаша техникасы, сондай-ақ жылдам қозғалысы, қысқа қашықтыққа үдеуі, ептілігі мен доппен тепе-теңдігі жоғары бағаланды, бұл оған жылдам бағыт өзгертуге және ойыншыларды оңай доппен асып өтуге мүмкіндік берді. Оның шеберлігіне, техникалық қабілетіне және доппен әдемі өтеуіне қарамастан, Ривера бірге-бірге жағдайларда қорғаушыларға қажетсіз қиындық тудырудан, әртүрлі әрекеттер жасаудан немесе жеке дриблингке барудан аулақ болды, әсіресе мансабының соңында, егер ол мұны қажет деп санамаса; сондықтан ол тиімді ойыншы ретінде танылды, ол командасына дәл пас беру және шабуылдық қозғалыс арқылы кеңістік пен мүмкіндіктер жасауды ұнатты. 2011 жылы бұрынғы ойыншы және УЕФА президенті Мишель Платини Ривераны спорт тарихындағы ең ұлы пас берушілердің бірі деп атады. Ол сондай-ақ стандарттық жағдайларда және пенальтилерді орындауда да дәл болды. Ривера – барлық уақыттағы ең талантты шабуылдық ойыншылардың бірі және өзінің буынының ең үздік футболшыларының бірі деп есептеледі.

Quote box|width=33%|align=left|quote="Yes, he doesn't run a lot, but if I want good football, creativity, the art of turning around a situation from the first to the ninetieth minute, only Rivera can give me all of this with his flashes. I wouldn't want to exaggerate, because in the end it's only football, but Rivera in all of this is a genius." |source =— Nereo Rocco on Rivera. Rivera was capable of playing anywhere in midfield or along the front line, but he was usually used in a free role, either as a deep lying playmaker in central midfield, as an offensive–minded central midfielder (known as the "mezzala" role, in Italian), or most frequently as a classic number 10 behind the forward; he was also deployed as a deep lying or inside forward on occasion, and at the beginning of his career, he was even occasionally used in a central role as a main striker, while at Alessandria, and as a winger on either flank, with the Italian Olympic side, in particular on the right side of the pitch. Although he was not known for his defensive abilities, and lacked both notable stamina and pace, as well as significant physical and athletic attributes due to his small stature and slender build, he was an extremely talented right footed player, who was renowned for his vision, tactical intelligence, and his skilful yet effective style of play, despite his poor defensive work rate. Rivera was highly regarded for his outstanding ball control, dribbling skills, and excellent technique, as well as his quick feet, acceleration over short distances, agility, and balance on the ball, which allowed him to change direction quickly, and dribble past players with ease. Despite his notable skill, technical ability, and elegance on the ball, Rivera would often avoid challenging defenders gratuitously in one on one situations, making unnecessary flashy moves or plays, or undertaking individual dribbling runs, in particular in his later career, unless he deemed them necessary; as such, he was known to be an efficient player, who preferred instead to create space and chances for his team through his precise passing game and offensive movement. in 2011, former playmaker and UEFA president Michel Platini described Rivera as one of the greatest passers in the history of the sport. He was also an accurate set piece and penalty kick taker. Rivera is widely considered to be one of the greatest Italian footballers and one of the most talented advanced playmakers of all time, as well as one of the best players of his generation.

Жеке өмір

Ривера Лора Маркониге үйленген; олардың екі баласы бар: Шанталь (1994 жылы туған) және Джанни (1996 жылы туған). Оның тағы бір қызы Николь (1977 жылы туған), ол итальяндық бұрынғы актриса және тележүргізуші Элизабетта Вивианимен қарым-қатынаста болған кезде дүниеге келген. 2012 жылы Ривера Rai 1 телеарнасындағы «Жұлдыздармен билеудің» (Ballando con le Stelle) сегізінші маусымына қатысты.