Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс физиологы (1854–1917)
German physiologist (1854–1917)
Эмиль фон Беринг (; Emil Adolf von Behring), туған аты Эмиль Адольф Беринг (15 наурыз 1854 – 31 наурыз 1917), дифтерияға қарсы удың (антитоксин) ашқандығы үшін 1901 жылы физиология немесе медицина саласындағы Нобель сыйлығын алған неміс физиологы. Бұл салада алғашқы сыйлық оған берілді. Дифтерия бұрын балалар өлімінің негізгі себебі болғандықтан, ол "балаларды құтқарушы" деп кеңінен танылды. Оның дифтерия және тетанус ауруларымен жұмысы оған ең көп атақ пен танымалдылық әкелді. 1901 жылы ол пруссиялық дворян титулына ие болды, содан бері "фон Беринг" деп аталды.
Emil von Behring (; Emil Adolf von Behring), born Emil Adolf Behring (15 March 1854 – 31 March 1917), was a German physiologist who received the 1901 Nobel Prize in Physiology or Medicine, the first one awarded in that field, for his discovery of a diphtheria antitoxin. He was widely known as a "saviour of children", as diphtheria used to be a major cause of child death. His work with the disease, as well as tetanus, has come to bring him most of his fame and acknowledgment. He was honoured with Prussian nobility in 1901, henceforth being known by the surname "von Behring."
Өмірбаян
Беринг Хансдорф қаласында, Край Розенберг, Пруссия провинциясында (қазіргі Лавице, Илава округі, Польша) дүниеге келген. Оның әкесі мектеп мұғалімі болған, отбасында 13 бала болды. 1874-1878 жылдары ол Берлиндегі Кайзер Вильгельм Академиясында медицинаны оқыды, бұл әскери дәрігерлер даярлайтын академия, себебі оның отбасы университет оқуға шамасы келмеді. Әскери дәрігер ретінде ол йодоформның әсерін зерттеді. Нейротомия оптикацилиаристе (немесе оптоцилиарлық нейротомия) жұмысын жүргізгендіктен, Беринг институттың дәрігері болды және кейіннен Марбургтегі өз мамандығы бойынша лицензия алу емтиханын тапсыра алды. 1878 жылы қызметі оны Польшаға жіберуді талап етті, онда ол септикалық ауруларға ден қойды. Оның әлеуеті көпке белгілі болды. Бұл оның Роберт Кохпен бірге Пруссияға оқуға оралуына әкелді. Ол Пруссия армиясынан гранттар мен қаржы алғандықтан, әскери қызметте болды. Оқудың әр семестрі үшін ол әскери хирург ретінде бір жыл қызмет етуге міндетті болды. Бұл 1881 жылдан 1883 жылға дейін екі жылға созылды, ол Екінші гусар полкында қызмет етті. Бұл антитоксиндер иммундалмаған жануарларды аурулардан қорғап, емдеуге мүмкіндік берді. 1892 жылы ол дифтерияға қарсы антитоксинді адамдарға сынап көрді, бірақ нәтижесіз болды. Антитоксиннің өндірісі мен мөлшері оңтайландырылғаннан кейін 1894 жылы сәтті емдеу басталды. 1894 жылы Беринг Эдинбург университетінің терапия саласындағы Камерон сыйлығымен марапатталды. 1895 жылы ол Марбург университетінің медицина факультетінде гигиена профессоры болды және осы лауазымды өмірінің соңына дейін сақтап қалды. Ол және фармаколог Ханс Хорст Мейердің зертханалары бір ғимаратта орналасқан, Беринг Мейердің тетанус токсинінің әрекет ету механизміна қызығушылығын оятып, ынталандырды. Беринг 1901 жылы дифтерияға қарсы сарысу терапиясын жасағаны үшін физиология немесе медицина саласындағы алғашқы Нобель сыйлығын жеңіп алды. 1902 жылы ол Америка өнер және ғылым академиясының шетелдік құрметті мүшесі болып сайланды. 1904 жылы ол Марбургте антитоксиндер мен вакциналар өндіретін Behringwerke компаниясын құрды. 1905 жылы Халықаралық туберкулез конгресінде ол "туберкулез вирусынан алынған затты" ашқанын жариялады. Ол "ТС" деп атаған бұл зат, оның "bovivaccine" вакцинасының иммундау әрекетінде маңызды рөл атқарады, ол сиыр туберкулезінің алдын алады. Ол адамдарға қолданылатын қорғау және емдік заттарды жасауға тырысты, бірақ сәтті болмады. Беринг 1917 жылдың 31 наурызында Гессен-Нассау штатының Марбург қаласында қайтыс болды. Оның есімі Dade Behring ұйымында (қазір Siemens Healthineers құрамында), плазмадан алынған биотерапия өндіретін CSL Behring, Novartis Behring және Марбург университетінің Эмил фон Беринг сыйлығында сақталған, бұл Германиядағы ең ірі медицина сыйлығы. Оның Нобель сыйлығының медалі қазір Женевадағы Халықаралық Қызыл Крест және Қызыл Жарты Ай мұражайында көрсетілуде.
Behring was born in Hansdorf, Kreis Rosenberg, Province of Prussia (now Ławice, Iława County, Poland). His father was a schoolmaster; the family had 13 children. Between 1874 and 1878, he studied medicine at the Kaiser Wilhelm Akademie in Berlin, an academy for military doctors, since his family could not afford the university. As a military doctor, he studied the action of iodoform. Due to his work on Neurotomia opticociliaris (or optociliary neurotomy), Behring became a doctor from the institute and later was able to pass his exam for licensed work in his area of Marburg. In 1878, his service required him to be sent to Poland where he focused on septic diseases. His potential was becoming well known to many. This led to his commanded return to Prussia to study with Robert Koch. He was employed by the military as he received his grants and money from the Prussian army. For each semester of education, he owed one year of service as a military surgeon. This accumulated to two years, from 1881 to 1883 as he served under the Second Hussar regiment. These antitoxins could protect against and cure the diseases in non immunized animals. In 1892 he started the first human trials of the diphtheria antitoxin, but they were unsuccessful. Successful treatment started in 1894, after the production and quantification of antitoxin had been optimized. During 1894, Behring was also awarded the Cameron Prize for Therapeutics of the University of Edinburgh. In 1895 he became Professor of Hygienics within the Faculty of Medicine at the University of Marburg, a position held for the rest of his life. He and the pharmacologist Hans Horst Meyer had their laboratories in the same building, and Behring stimulated Meyer's interest in the mode of action of tetanus toxin. Behring won the first Nobel Prize in Physiology or Medicine in 1901 for the development of serum therapies against diphtheria. He was elected a Foreign Honorary Member of the American Academy of Arts and Sciences in 1902. In 1904 he founded the Behringwerke in Marburg, a company to produce antitoxins and vaccines. At the International Tuberculosis Congress in 1905 he announced that he had discovered "a substance proceeding from the virus of tuberculosis". This substance, which he designated "T C", plays the important part in the immunizing action of his "bovivaccine", which prevents bovine tuberculosis. He tried unsuccessfully to obtain a protective and therapeutic agents for humans. Behring died at Marburg, Hessen Nassau, on 31 March 1917. His name survived in the Dade Behring organisation (now part of the Siemens Healthineers), in CSL Behring, a manufacturer of plasma derived biotherapies, in Novartis Behring and in the Emil von Behring Prize of the University of Marburg, the highest endowed medicine award in Germany. His Nobel Prize medal is now kept on display at the International Red Cross and Red Crescent Museum in Geneva.
Дау
Фон Беринг Пол Эрлихті дифтерия бойынша бірлескен зерттеулерде танылудан және қаржылық сыйақыдан алаяқтаған деп саналады. Екі ғалым дифтерияға қарсы сарысуды жасау үшін бірнеше рет өлімге әкелетін уды атқа инъекция жасады. Бұл сарысу Германиядағы эпидемия кезінде тиімді қолданылды. Дифтерияға қарсы сарысуды коммерциялық өндіріс пен сатуға дайындалып жатқан химиялық компания екеуіне де келісімшарт ұсынды, бірақ фон Беринг барлық маңызды қаржылық пайданы өзіне иеленуге тырысты. Әділдіксіздікке қоса, 1901 жылы медицина саласындағы алғашқы Нобель сыйлығын Беринг ғана өз үлесі үшін алды. Дегенмен, Эрлих 1908 жылы иммунологияға қосқан еңбегі үшін медицина саласындағы Нобель сыйлығын жеңіп алды.
Von Behring is believed to have cheated Paul Ehrlich out of recognition and financial reward in relation to collaborative research in diphtheria. The two men developed a diphtheria serum by repeatedly injecting the deadly toxin into a horse. The serum was used effectively during an epidemic in Germany. A chemical company preparing to undertake commercial production and marketing of the diphtheria serum offered a contract to both men, but von Behring manoeuvered to claim all the considerable financial rewards for himself. To add insult to injury, only Behring received the first Nobel Prize in Medicine, in 1901, for his contributions. However, Ehrlich went on to win the 1908 Nobel Prize in Medicine for his contribution to immunology.
Жеке өмір
1896 жылы 29 желтоқсанда Беринг сол кезде жиырма жастағы Элсе Спинолаға (1876-1936) үйленді. Ол Берлиндегі Charité ауруханасының директорының қызы және еврей отбасында туған анасы – Элис Спинола, туған Бендикс – күйеуге шыққанда христиан дініне көшкен. Олардың алты ұлы болды. Олар 1897 жылы Капридегі "Беринг" вилласында бал айын өткізді, онда Берингтің демалыс үйі орналасқан. 1909-1911 жылдары орыс жазушысы Максим Горький осы виллада тұрды.
On 29 December 1896 Behring married the then twenty year old Else Spinola (1876 1936), who was a daughter of de, the director of the Charité hospital in Berlin, and a Jewish born mother – Elise Spinola, born Bendix – who had converted to Christianity upon her marriage. They had six sons. They held their honeymoon at villa "Behring" on Capri 1897, where Behring owned a vacation home. In 1909–1911, the Russian writer Maxim Gorky lived at this villa.