Пауль Эрлих: Иммунологияның әкесі және химиотерапияның негізін қалаушысы
Paul Ehrlich
Пауль Эрлих – неміс дәрігері, гематология, иммунология және антимикробтық химиотерапия саласындағы ғылымға үлкен үлес қосып, сифилис дертіне ем тапқан және грам бояуын ойлап тапқан ғалым.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс дәрігері және ғалымы (1854–1915 жж.)
German physician and scientist (1854–1915)
Пол Эрлих (14 наурыз 1854 – 20 тамыз 1915) – гематология, иммунология және микробқа қарсы химиотерапия саласында жұмыс істеген, Нобель сыйлығын алған неміс дәрігері және ғалымы. Оның ең маңызды жетістіктерінің қатарында 1909 жылы сифилис ауруын емдеуді табу және бактерияларды Грам бойынша бояудың алғашқы әдісін ойлап табу болды. Ол ұлпаларды бояу арқылы әртүрлі қан жасушаларын ажыратуға мүмкіндік берді, бұл көптеген қан ауруларын диагностикалауға әкелді. Оның зертханасы сифилис үшін алғашқы антибиотик және тиімді дәрілік ем – арсфенаминді (Сальварсан) ашты, соның арқасында химиотерапия концепциясы қалыптасып, аталды. Эрлих "сиқырлы оқ" тұжырымын кеңінен таныстырды. Ол сондай-ақ дифтерияға қарсы есерлік сарысуды әзірлеуге үлкен үлес қосты және терапиялық сарысуларды стандарттау әдісін жасады. 1908 жылы иммунологияға қосқан үлесі үшін физиология немесе медицина саласындағы Нобель сыйлығын алды. Ол қазіргі Пауль Эрлих институты деп аталатын Германияның ғылыми-зерттеу институты мен медициналық реттеуші органының, сондай-ақ вакциналар мен биомедицина жөніндегі федералды институтының негізін қалаушы және алғашқы директоры болды. Рикетсия тұқымдасына жататын Эрлихия бактериясы оның құрметіне аталған. Эрлих "иммунологияның әкесі" деп есептеледі.
Paul Ehrlich (; 14 March 1854 – 20 August 1915) was a Nobel Prize winning German physician and scientist who worked in the fields of hematology, immunology, and antimicrobial chemotherapy. Among his foremost achievements were finding a cure for syphilis in 1909 and inventing the precursor technique to Gram staining bacteria. The methods he developed for staining tissue made it possible to distinguish between different types of blood cells, which led to the ability to diagnose numerous blood diseases. His laboratory discovered arsphenamine (Salvarsan), the first antibiotic and first effective medicinal treatment for syphilis, thereby initiating and also naming the concept of chemotherapy. Ehrlich popularized the concept of a magic bullet. He also made a decisive contribution to the development of an antiserum to combat diphtheria and conceived a method for standardizing therapeutic serums. In 1908, he received the Nobel Prize in Physiology or Medicine for his contributions to immunology. He was the founder and first director of what is now known as the Paul Ehrlich Institute, a German research institution and medical regulatory body that is the nation's federal institute for vaccines and biomedicines. A genus of Rickettsiales bacteria, Ehrlichia, is named after him. Ehrlich has been called "father of immunology."
Өмір және мансап
Ерлих 1854 жылдың 14 наурызында қазіргі Польшаның оңтүстік-батысындағы Пруссияның Төменгі Силезия провинциясындағы Стрелен қаласында дүниеге келген. Ол Роза (Вейгерт) мен жергілікті еврей қауымының басшысы Исмар Эрлихтің екінші баласы болған. 1886 жылы Берлиндегі танымал Charité медициналық мектебі мен оқу ауруханасында клиникалық білімін аяқтап, ғылыми дәреже алғаннан кейін, Эрлих 1888 және 1889 жылдары Мысырға және басқа елдерге саяхаттады, ішінара зертханада жұқтырған туберкулез ауруын емдеу үшін. Отанына оралған соң Берлин Штеглиц қаласында жеке медициналық практика мен шағын зертхана ашты. 1891 жылы Роберт Кох Эрлихті өзінің Берлиндегі жұқпалы аурулар институтының құрамына қабылдады, онда 1896 жылы Серумды зерттеу және сынау институты (Institut für Serumforschung und Serumprüfung) жаңа бөлімшесі құрылды. Эрлих оның алғашқы директоры болып тағайындалды. 1899 жылы оның институты Франкфурт-на-Майнға көшіріліп, Эксперименталды терапия институты (Institut für experimentelle Therapie) деп атала бастады. Оның маңызды әріптестерінің бірі Макс Нейссер болды. 1904 жылы Эрлих Геттинген университетінің құрметті профессоры атағын алды. 1906 жылы Эрлих Франкфурттағы Георг Шпайер үйінің директоры болды, бұл оның институтына байланысты жеке зерттеу қоры еді. Осы жерде 1909 жылы ол белгілі бір патогенге қарсы бағытталған алғашқы дәрі – Салварсанды тапты, ол сол кезде Еуропадағы ең қауіпті және жұқпалы аурулардың бірі – сифилисті емдеуге қолданылды. 1914 жылы Эрлих Эдинбург университетінің Камерон сыйлығымен марапатталды. Оның институтында жұмыс істеген шетелдік ғалымдардың арасында екі Нобель сыйлығының иегері – Генри Халлетт Дейл мен Пол Каррер болды. Институт 1947 жылы Эрлихтің құрметіне Пол Эрлих институты деп қайта аталды. 1914 жылы Эрлих Германияның Бірінші дүниежүзілік соғыс саясатын және милитаризмді қорғаған «Тоқсан үштің манифестіне» қол қойды. 1915 жылдың 17 тамызында Эрлих жүрек талмасынан қайтыс болды, ал 20 тамызда Бад Хомбург фор дер Хёэде қайтыс болды. Германия императоры Вильгельм II көңіл айту жеделхатында былай деп жазды: «Мен, бүкіл өркениетті әлеммен бірге, осы еңбекқор зерттеушінің медицина ғылымына және зардап шеккен адамзатқа сіңірген еңбегі үшін қайғырамын; оның өмірлік жұмысы оның замандастарының да, ұрпақтарының да мәңгілік даңқын және алғысын қамтамасыз етеді». Пол Эрлих Франкфурттағы Ескі еврей зиратында (N114 блогында) жерленді.
Ehrlich was born 14 March 1854 in Strehlen in the Prussian province of Lower Silesia in what is now south west Poland. He was the second child of Rosa (Weigert) and Ismar Ehrlich, the leader of the local Jewish community. After completing his clinical education and habilitation at the prominent Charité medical school and teaching hospital in Berlin in 1886, Ehrlich traveled to Egypt and other countries in 1888 and 1889, in part to cure a case of tuberculosis which he had contracted in the laboratory. Upon his return he established a private medical practice and small laboratory in Berlin Steglitz. In 1891, Robert Koch invited Ehrlich to join the staff at his Berlin Institute of Infectious Diseases, where in 1896 a new branch, the Institute for Serum Research and Testing (Institut für Serumforschung und Serumprüfung), was established for Ehrlich's specialization. Ehrlich was named its founding director. In 1899 his institute moved to Frankfurt am Main and was renamed the Institute of Experimental Therapy (Institut für experimentelle Therapie). One of his important collaborators there was Max Neisser. In 1904, Ehrlich received a full position of honorary professor from the University of Göttingen. In 1906 Ehrlich became the director of the Georg Speyer House in Frankfurt, a private research foundation affiliated with his institute. Here he discovered in 1909 the first drug to be targeted against a specific pathogen: Salvarsan, a treatment for syphilis, which was at that time one of the most lethal and infectious diseases in Europe. In 1914, Ehrlich was awarded the Cameron Prize of the University of Edinburgh. Among the foreign guest scientists working with Ehrlich at his institute were two Nobel Prize winners, Henry Hallett Dale and Paul Karrer. The institute was renamed Paul Ehrlich Institute in Ehrlich's honour in 1947. In 1914, Ehrlich signed the Manifesto of the Ninety Three which was a defense of Germany's World War I politics and militarism. On 17 August 1915 Ehrlich suffered a heart attack and died on 20 August in Bad Homburg vor der Höhe. Wilhelm II the German emperor, wrote in a telegram of condolence, "I, along with the entire civilized world, mourn the death of this meritorious researcher for his great service to medical science and suffering humanity; his life’s work ensures undying fame and the gratitude of both his contemporaries and posterity". Paul Ehrlich was buried at the Old Jewish Cemetery, Frankfurt (Block 114 N).
Гематологиялық бояу
1870-ші жылдардың басында Эрлихтің туысы Карл Вайгерт бактерияларды бояулармен бояған және гистологиялық зерттеулер мен бактериялық диагностика үшін анилин пигменттерін енгізген алғашқы адам болды. Страсбургте анатомист Генрих Вильгельм Вальдейердің басшылығымен оқыған кезінде Эрлих өзінің ағайындысының микроскоптық зерттеу үшін пигменттер мен тіндерді бояу бойынша бастаған зерттеулерін жалғастырды. Ол университеттегі сегізінші семестрін Фрайбург-им-Брайсгау қаласында өткізді, негізінен қызыл бояу далиясын (монофенилросанилин) зерттеді, бұл оның алғашқы жарияланымына әкелді. 1878 жылы ол өзінің диссертациялық жетекшісі Юлиус Фридрих Конхайммен Лейпцигке барды және сол жылы "Гистологиялық бояудың теориясы мен практикасына үлесі" (Beiträge zur Theorie und Praxis der histologischen Färbung) атты диссертациясымен докторлық дәреже алды. Диссертациялық зерттеулерінің ең маңызды нәтижесі – жаңа жасуша түрін табу болды. Эрлих, деп ойлаған плазма жасушаларының протоплазмасында сілтілік бояудың көмегімен көрінетін түйіршіктерді тапты. Ол бұл түйіршіктердің жақсы тамақтанудың белгісі деп ойлады, сондықтан бұл жасушаларды маст жасушалары деп атады (жануарларды майландыруға арналған маст деген неміс сөзінен). Химияға назар аудару медициналық диссертация үшін ерекше жайт еді. Онда Эрлих белгілі барлық бояу техникаларын және қолданылатын пигменттердің химиясын ұсынды. "Шарите" клиникасында жұмыс істеген кезінде Эрлих ақ қан жасушаларының әртүрлі түйіршіктеріне қарай жіктелуін жетілдірді. Бұл үшін оған құрғақ препараттарды дайындау әдісі қажет болды, оны ол өзі әзірледі. Қанның бір тамшысы екі шыны слайдтың арасына қойылып, Бунзен отында қыздырылғанда, қан жасушалары қалыпты күйінде сақталып, боялуына мүмкіндік берді. Эрлих сілтілік және қышқыл бояуларды қолданды, сондай-ақ жаңа "бейтарап" бояуларды жасады. Осы әдіс алғаш рет лимфоциттерді лейкоциттерден (ақ қан жасушаларынан) ажыратуға мүмкіндік берді. Олардың түйіршіктерін зерттеу арқылы ол түйіршіксіз лимфоциттерді, моно- және полиядролық лейкоциттерді, эозинофильді гранулоциттерді және маст жасушаларын ажырата алды. 1880 жылдан бастап Эрлих қызыл қан жасушаларын да зерттеді. Ол ядролы қызыл қан жасушаларының бар екенін көрсетті, оларды нормабласттарға, мегалобласттарға, микробласттарға және пойкилобласттарға бөлді; ол эритроциттердің алғышарларын тапты. Осылайша Эрлих анемияны талдау үшін де негіз қалады, өйткені ол ақ қан жасушаларын зерттеу арқылы лейкемияны жүйелеуге негіз салған еді. "Шарите" клиникасындағы оның міндеттеріне пациенттердің қан және зәр үлгілерін талдау кірді. 1881 жылы ол түрлі типтегі қызбаны қарапайым диареядан ажыратуға қолданылатын жаңа зәр сынағын жариялады. Бояудың қарқындылығы аурудың барысын болжауға мүмкіндік берді. Ол қолданған пигмент ерітіндісі бүгінде Эрлих реактиві деп аталады. Эрлихтің үлкен жетістігі, бірақ оның кейінгі мансабында туындаған қиындықтардың себебі, ол химия, биология және медицинаны байланыстыратын жаңа зерттеу саласын бастады. Оның көптеген еңбектерін медициналық қауым қабылдамады, себебі олардың химиялық білімдері жеткіліксіз болды. Сондай-ақ, Эрлих үшін лайықты профессорлық қызмет табылмайтын еді.
In the early 1870s, Ehrlich's cousin Karl Weigert was the first person to stain bacteria with dyes and to introduce aniline pigments for histological studies and bacterial diagnostics. During his studies in Strassburg under the anatomist Heinrich Wilhelm Waldeyer, Ehrlich continued the research started by his cousin in pigments and staining tissues for microscopic study. He spent his eighth university semester in Freiburg im Breisgau investigating primarily the red dye dahlia (monophenylrosanilin), giving rise to his first publication. In 1878 he followed his dissertation supervisor Julius Friedrich Cohnheim to Leipzig, and that year obtained a doctorate with a dissertation entitled "Contributions to the Theory and Practice of Histological Staining" (Beiträge zur Theorie und Praxis der histologischen Färbung). One of the most outstanding results of his dissertation investigations was the discovery of a new cell type. Ehrlich discovered in the protoplasm of supposed plasma cells a granulate which could be made visible with the help of an alkaline dye. He thought this granulate was a sign of good nourishment, and accordingly named these cells mast cells, (from the German word for an animal fattening feed, Mast). This focus on chemistry was unusual for a medical dissertation. In it, Ehrlich presented the entire spectrum of known staining techniques and the chemistry of the pigments employed. While he was at the Charité, Ehrlich elaborated upon the differentiation of white blood cells according to their different granules. A precondition was a dry specimen technique, which he also developed. A drop of blood placed between two glass slides and heated over a Bunsen burner fixed the blood cells while still allowing them to be stained. Ehrlich used both alkaline and acid dyes, and also created new "neutral" dyes. For the first time this made it possible to differentiate the lymphocytes among the leucocytes (white blood cells). By studying their granulation he could distinguish between nongranular lymphocytes, mono and poly nuclear leucocytes, eosinophil granulocytes, and mast cells. Starting in 1880, Ehrlich also studied red blood cells. He demonstrated the existence of nucleated red blood cells, which he subdivided into normoblasts, megaloblasts, microblasts and poikiloblasts; he had discovered the precursors of erythrocytes. Ehrlich thus also laid the basis for the analysis of anemias, after he had created the basis for systematizing leukemias with his investigation of white blood cells. His duties at the Charité included analyzing patients' blood and urine specimens. In 1881 he published a new urine test which could be used to distinguish various types of typhoid from simple cases of diarrhea. The intensity of staining made possible a disease prognosis. The pigment solution he used is known today as Ehrlich's reagent. Ehrlich's great achievement, but also a source of problems during his further career, was that he had initiated a new field of study interrelating chemistry, biology and medicine. Much of his work was rejected by the medical profession, which lacked the requisite chemical knowledge. It also meant that there was no suitable professorship in sight for Ehrlich.
Роберт Кохпен достық
Бреслауда студент болған кезде Эрлихке патолог Юлиус Фридрих Конхайм кең ауқымды зерттеулер жүргізу мүмкіндігі берілді, сондай-ақ ол сол кезде Вольштейн, Позен провинциясындағы аудандық дәрігер Роберт Кохпен танысты. Бос уақытында Кох сиыр қоздырғышының (антракс) тіршілік циклын анықтады және Фердинанд Конмен байланысқа түсті. Кон Кохтың жұмысына тез сеніп, оны Бреслаудағы әріптестерімен таныстырды. 1876 жылдың 30 сәуірінен 2 мамырына дейін Кох Бреслаудағы зерттеулерін ұсынды, оған студент Пол Эрлих қатыса алды. 1882 жылдың 24 наурызында Эрлих Берлиндегі Императорлық денсаулық сақтау кеңсесінде (Kaiserliches Gesundheitsamt) 1880 жылдан бері жұмыс істеп келе жатқан Роберт Кохтың лекциясын тыңдады, онда ол туберкулез қоздырғышын қалай анықтағанын баяндады. Кейін Эрлих бұл лекцияны өзінің «ғылымдағы ең маңызды тәжірибесі» деп сипаттады. Кохтың лекциясынан кейін бір күні Эрлих Кохтың бояу әдісін жетілдірді, оған Кох толық қолдау көрсетті. Осы күннен бастап екеуі арасында достық қарым-қатынас орнады. 1887 жылы Эрлих Берлин университетінде ішкі медицина бойынша жалақысыз лектор (Privatdozent für Innere Medizin) болды, ал 1890 жылы Кохтың өтініші бойынша Берлиндегі Моабит мемлекеттік ауруханасының туберкулез бөлімін басқарды. Осы бөлімде Кохтың туберкулезді емдеуге арналған туберкулин препараты зерттелді, тіпті Эрлих өзіне одан инъекция жасады. Туберкулинге байланысты туындаған дау кезінде Эрлих Кохты қолдауға тырысты және туберкулиннің диагностикалық мақсатындағы маңыздылығын атап өтті. 1891 жылы Кох Эрлихті Берлиндегі Фридрих Вильгельмс университетінде (қазіргі Гумбольдт университеті) жаңадан құрылған Жұқпалы аурулар институтында (Institut für Infektionskrankheiten – қазір Роберт Кох институты) жұмыс істеуге шақырды. Кох оған ешқандай жалақы төлей алмады, бірақ зертхана қызметкерлеріне, науқастарға, химиялық заттарға және зертханалық жануарларға толық қол жеткізуді ұсынды, оған Эрлих әрқашан алғыс айтты.
When a student in Breslau, Ehrlich was given an opportunity by the pathologist Julius Friedrich Cohnheim to conduct extensive research and was also introduced to Robert Koch, who was at the time a district physician in Wollstein, Posen Province. In his spare time, Koch had clarified the life cycle of the anthrax pathogen and had contacted Ferdinand Cohn, who was quickly convinced by Koch's work and introduced him to his Breslau colleagues. From 30 April to 2 May 1876, Koch presented his investigations in Breslau, which the student Paul Ehrlich was able to attend. On 24 March 1882, Ehrlich was present when Robert Koch, working since 1880 at the Imperial Public Health Office (Kaiserliches Gesundheitsamt) in Berlin, presented the lecture in which he reported how he was able to identify the tuberculosis pathogen. Ehrlich later described this lecture as his "greatest experience in science". The day after Koch's lecture, Ehrlich had already made an improvement to Koch's staining method, which Koch unreservedly welcomed. From this date on, the two men were bound in friendship. In 1887 Ehrlich became an unsalaried lecturer in internal medicine (Privatdozent für Innere Medizin) at Berlin University, and in 1890 took over the tuberculosis station at a public hospital in Berlin Moabit at Koch's request. This was where Koch's hoped for tuberculosis therapeutic agent tuberculin was under study; and Ehrlich had even injected himself with it. In the ensuing tuberculin scandal, Ehrlich tried to support Koch and stressed the value of tuberculin for diagnostic purposes. In 1891 Koch invited Ehrlich to work at the newly founded Institute of Infectious Diseases (Institut für Infektionskrankheiten – now the Robert Koch Institute) at Friedrich Wilhelms Universität (now Humboldt University) in Berlin. Koch was unable to give him any remuneration, but did offer him full access to laboratory staff, patients, chemicals and laboratory animals, which Ehrlich always remembered with gratitude.
Иммунитет бойынша алғашқы жұмыстар
Ерлих өзінің жеке зертханасында иммундау бойынша алғашқы тәжірибелерін бастаған еді. Ол тышқандарды рицин және абрин уларына дағдыландырды. Оларды рициннің аз, бірақ үнемі арттырып отыратын дозаларымен тамақтандырғаннан кейін, олардың "рицинге төзімді" болғанын анықтады. Эрлих мұны иммундау деп түсіндірді және бұл процестің бірнеше күннен кейін күрт басталып, бірнеше айдан соң да сақталуын байқады. Бірақ рицинге қарсы иммундалған тышқандар, емделмеген жануарлар сияқты, абринге де сезімтал болды. Содан кейін, қабылданған иммунитеттің "мұрагерлік" сипатын зерттеу жүргізілді. Кейбір жағдайларда, шешек немесе сифилис инфекциясынан кейін, ерекше иммунитет ата-анадан баласына берілетіні белгілі болды. Эрлих генетикалық мағынада мұрагерлікті қабылдамады, себебі абринге қарсы иммундалған еркек тышқан мен емделмеген аналық тышқанның ұрпағы абринге қарсы иммунитетсіз болды. Ол ұрықтың анасының өкпе артериясы арқылы антиденелермен қамтамасыз етілетініне келіп, осы тұжырымды "мұрагерлік иммунитет" бірнеше айдан кейін төмендегенімен растады. Тағы бір тәжірибеде ол емделген және емделмеген аналық тышқандардың балаларын алмастырды. Емделген аналықтардың сүтімен тамақтанған тышқандар удан қорғалды, бұл антиденелердің сүт арқылы да берілуі мүмкін екенін дәлелдеді. Эрлих аутоиммунитетті де зерттеді, бірақ организмнің иммундық жүйесінің организмнің өзінің тіндеріне шабуылдауы мүмкін емес екенін қатаң түрде жоққа шығарды, оны "horror autotoxicus" деп атады. Осыны Эрлихтің шәкірті Эрнест Витебский дәлелдеді, ол аутоиммундық аурудың адамдарда ауру тудыруы мүмкін екенін көрсетті. Эрлих алғаш рет организмді аутоиммунитеттен қорғау үшін реттеуші механизмдердің бар екенін болжады, 1906 жылы: "Организмде иммундық реакцияны, кез келген клеткалар оңай тудыра алатын, организмнің өзінің элементтеріне қарсы әрекет етуіне кедергі келтіретін белгілі бір құрылғылар бар" деді.
Ehrlich had started his first experiments on immunization already in his private laboratory. He accustomed mice to the poisons ricin and abrin. After feeding them with small but increasing dosages of ricin he ascertained that they had become "ricin proof". Ehrlich interpreted this as immunization and observed that it was abruptly initiated after a few days and was still in existence after several months, but mice immunized against ricin were just as sensitive to abrin as untreated animals. This was followed by investigations on the "inheritance" of acquired immunity. It was already known that in some cases after a smallpox or syphilis infection, specific immunity was transmitted from the parents to their offspring. Ehrlich rejected inheritance in the genetic sense because the offspring of a male mouse immunized against abrin and an untreated female mouse were not immune to abrin. He concluded that the fetus was supplied with antibodies via the pulmonary circulation of the mother. This idea was supported by the fact that this "inherited immunity" decreased after a few months. In another experiment he exchanged the offspring of treated and untreated female mice. The mice which were nursed by the treated females were protected from the poison, providing the proof that antibodies can also be conveyed in milk. Ehrlich also researched autoimmunity, but he specifically rejected the possibility that an organism's immune system could attack the organism's own tissue calling it "horror autotoxicus". It was Ehrlich's student, Ernest Witebsky, who demonstrated that autoimmunity could cause disease in humans. Ehrlich was the first to propose that regulatory mechanisms existed to protect an organism from autoimmunity, saying in 1906 that "the organism possesses certain contrivances by means of which the immunity reaction, so easily produced by all kinds of cells, is prevented from acting against the organism's own elements".
Дифтериялық сарысуды Берингпен бірге жасау
Эмил Беринг 1893 жылға дейін Берлиндегі жұқпалы аурулар институтында дифтерия мен тетанусқа қарсы антисером жасаумен айналысты, бірақ нәтижелер тұрақсыз болды. Кох Беринг пен Эрлихтің осы жоба бойынша бірлесіп жұмыс істеуін ұсынды. Бұл бірлескен жұмыс Эрлихтің егеуқырлармен тәжірибесі негізінде зертханалық жануарлардың иммунитетін жылдам арттыруға қол жеткізгенінің арқасында сәтті аяқталды. 1894 жылдың басында дифтерия сарысуымен жүргізілген клиникалық сынақтар сәтті болды және тамыз айында Hoechst химия компаниясы Берингтің «Беринг және Эрлих синтездеген дифтерияға қарсы ем» препаратын сатуға бастады. Бастапқыда екеуі Hoechst-тың үлесі алынғаннан кейін пайданы бөлісуге келісті. Олардың шарты бірнеше рет өзгертілді, соңында Эрлихке тек сегіз пайыз пайда алуға қысым көрсетілді. Эрлих бұл әділетсіздік деп санайтын жағдайға наразылық білдірді, осыдан кейін Берингпен қарым-қатынасы қиынға айналды, бұл мәселе кейін тетанус сарысуының тиімділігі туралы дауға ұласты. Эрлих сарысу терапиясының қағидаларын Беринг пен Китасато жасағанын мойындады. Бірақ ол адамдарға қолдануға болатын сарысуды бірінші болып өзі жасағанын және дифтерия сарысуын жасаудағы рөлі лайықты бағаланбағанын айтты. Беринг болса, Пруссия Мәдениет министрлігінде Эрлихке қарсы іс-әрекеттер жасады, ал 1900 жылдан бастап Эрлих онымен ынтымақтастықтан бас тартты. 1901 жылы дифтерияны зерттеуге қосқан үлесі үшін фон Беринг медицина саласындағы алғашқы Нобель сыйлығын жеке алды.
Emil Behring had worked at the Berlin Institute of Infectious Diseases until 1893 on developing an antiserum for treating diphtheria and tetanus but with inconsistent results. Koch suggested that Behring and Ehrlich cooperate on the project. This joint work was successful to the extent that Ehrlich was quickly able to increase the level of immunity of the laboratory animals based on his experience with mice. Clinical tests with diphtheria serum early in 1894 were successful and in August the chemical company Hoechst started to market Behring's "Diphtheria Remedy synthesized by Behring Ehrlich". The two discoverers had originally agreed to share any profits after the Hoechst share had been subtracted. Their contract was changed several times and finally Ehrlich was eventually pressured into accepting a profit share of only eight percent. Ehrlich resented what he considered as unfair treatment, and his relationship with Behring was thereafter problematic, a situation which later escalated over the issue of the valency of tetanus serum. Ehrlich recognized that the principle of serum therapy had been developed by Behring and Kitasato. But he was of the opinion that he had been the first to develop a serum which could also be used on humans, and that his role in developing the diphtheria serum had been insufficiently acknowledged. Behring, for his part, schemed against Ehrlich at the Prussian Ministry of Culture, and from 1900 on Ehrlich refused to collaborate with him. von Behring was the sole recipient of the first Nobel Prize in Medicine, in 1901, for contributions to research on diphtheria.
Серумның құнарлылығы
Антисеромдар – сапасы өте әртүрлі дәрілердің жаңа түрі болғандықтан, олардың қауіпсіздігі мен тиімділігіне кепілдік беру үшін мемлекеттік жүйе құрылды. 1895 жылдың 1 сәуірінен бастап Германияда тек үкімет бекіткен сарысуды ғана сатуға рұқсат берілді. Дифтерия сарысуын тексеру станциясы инфекциялық аурулар институтында уақытша орналастырылды. Фридрих Альтхоффтың бастамасымен 1896 жылы Берлин Штеглицте Пауль Эрлих директор болып тағайындалды (оның Hoechst компаниясымен жасасқан барлық келісімшарттарын бұзуы қажет болды), және Серумды зерттеу және сынау институты (Institut für Serumforschung und Serumprüfung) құрылды. Осы қызметте және Берлин университетінің құрметті профессоры ретінде ол жыл сайын 6000 марка, шамамен университет профессорының жалақысын алды. Институтта сынақ бөлімімен қатар зерттеу бөлімі де болды. Дифтерияға қарсы антисеромның тиімділігін анықтау үшін дифтерия токсинінің тұрақты концентрациясы қажет еді. Эрлих қолданылып жатқан токсиннің бұзылатындығын анықтады, бұл оған екі салдар әкелді: ол токсинді стандарт ретінде қолданбады, керісінше Беринг әзірлеген сарысу ұнтағын қолданды, оны қолдану алдында сұйықтықта еріту қажет болды. Сыналатын токсиннің күші осы стандартпен салыстыру арқылы анықталды. Содан кейін сынақ токсині басқа сарысуларды тексеру үшін эталон ретінде пайдаланылуы мүмкін еді. Тест үшін токсин мен сарысу белгілі бір пропорцияда араластырылды, осылайша олардың әсерлері бір-бірін жоятын болды, егер оларты қоянға егуге болса. Бірақ ауру белгілерін анықтауда үлкен қателік болуы мүмкін болғандықтан, Эрлих нақты мақсат қойды: жануардың өлімі. Араластыру осылай дайындалу керек, әйтекел қоян төрт күннен кейін өлсін. Егер ол ертерек өлсе, сарысу тым әлсіз деп танылып, қабылдамады. Эрлих сарысудың валенттілігін химиялық титрлеумен салыстырыларлық дәлдікпен анықтағанын мәлімдеді. Бұл оның өмір ғылымдарын сандық өлшемдермен бағалауға бейімділігін тағы да көрсетеді. Франкфурт-на-Майн қаласының мэрі Франц Адикестің ықпалымен, ол Франкфуртта ғылыми институттар құруға ұмтылды, университет құруға дайындық барысында Эрлих институты 1899 жылы Франкфуртқа көшірілді және Корольдік Пруссия эксперименталды терапия институты (Königlich Preußisches Institut für Experimentelle Therapie) деп аталды. Германияның сапаны бақылау әдістемесін әлемдегі мемлекеттік сарысу институттары көшіріп алды, сондай-ақ стандартты сарысуды Франкфурттан алды. Дифтерияға қарсы сарысудан кейін, тетанус сарысы және ветеринарияда қолданылатын әртүрлі бактерицидті сарысулар дамытылды. Бұл сарысулар институтта бағаланды, сондай-ақ туберкулин және кейіннен әртүрлі вакциналар да тексерілді. Эрлихтің институттағы ең маңызды әріптесі – еврей дәрігері және биологы Джулиус Моргенротт болды.
Since antiserums were an entirely new type of medicine whose quality was highly variable, a government system was established to guarantee their safety and effectiveness. Beginning 1 April 1895, only government approved serum could be sold in the German Reich. The testing station for diphtheria serum was provisionally housed at the Institute of Infectious Diseases. At the initiative of Friedrich Althoff, an Institute of Serum Research and Testing (Institut für Serumforschung und Serumprüfung) was established in 1896 in Berlin Steglitz, with Paul Ehrlich as director (which required him to cancel all his contracts with Hoechst). In this function and as honorary professor at Berliner University he had annual earnings of 6,000 marks, approximately the salary of a university professor. In addition to a testing department the institute also had a research department. In order to determine the effectiveness of diphtheria antiserum, a stable concentration of diphtheria toxin was required. Ehrlich discovered that the toxin being used was perishable, in contrast to what had been assumed, which for him led to two consequences: He did not use the toxin as a standard, but instead a serum powder developed by Behring, which had to be dissolved in liquid shortly before use. The strength of a test toxin was first determined in comparison with this standard. The test toxin could then be used as a reference for testing other serums. For the test itself, toxin and serum were mixed in a ratio so that their effects just cancelled each other when injected into a guinea pig. But since there was a large margin in determining whether symptoms of illness were present, Ehrlich established an unambiguous target: the death of the animal. The mixture was to be such that the test animal would die after four days. If it died earlier, the serum was too weak and was rejected. Ehrlich claimed to have made the determination of the valency of serum as accurate as it would be with chemical titration. This again demonstrates his tendency to quantify the life sciences. Influenced by the mayor of Frankfurt am Main, Franz Adickes, who endeavored to establish science institutions in Frankfurt in preparation of the founding of a university, Ehrlich's institute moved to Frankfurt in 1899 and was renamed the Royal Prussian Institute of Experimental Therapy (Königlich Preußisches Institut für Experimentelle Therapie). The German quality control methodology was copied by government serum institutes all over the world, and they also obtained the standard serum from Frankfurt. After diphtheria antiserum, tetanus serum and various bactericide serums for use in veterinary medicine were developed in rapid sequence. These were also evaluated at the institute, as was tuberculin and later on various vaccines. Ehrlich's most important colleague at the institute was the Jewish doctor and biologist Julius Morgenroth.
Ерлихтің бүйірлік тізбек теориясы
Ол жасушаның протоплазмасында химиялық қосалқы тізбектері бар (қазіргі терминде макромолекулалар) арнайы құрылымдар бар екенін болжады, оларға токсин байланысып, олардың функциясына әсер етеді. Егер организм токсиннің әсерінен аман қалса, бұғатталған қосалқы тізбектер жаңаларымен алмастырылады. Бұл регенерацияны жаттықтыруға болады, ал осы құбылыс иммунизация деп аталады. Егер жасушада қосалқы тізбектер артық болса, олар антиденелер ретінде қанға шығарылуы мүмкін. Келесі жылдары Эрлих өзінің қосалқы тізбек теориясын түсініктерді ("амбоцепторлар", "бірінші, екінші және үшінші реттік рецепторлар" және т.б.) қолдана отырып кеңейтті, бірақ бұл терминдер қазір қолданылмайды. Антиген мен антидене арасында ол қосымша иммундық молекула бар деп есептеді, оны ол "қосымша" немесе "комплемент" деп атады. Оның пікірінше, қосалқы тізбекте кем дегенде екі функционалдық топ болады. Иммунологияның теориялық негізін қалауымен қатар, сарысудың валенттілігі жөніндегі еңбегі үшін Эрлих 1908 жылы Эли Метчниковпен бірге физиология және медицина саласындағы Нобель сыйлығын алды. Пастер институтында иммунитеттің жасушалық тармағы – фагоцитозды зерттеген Метчников бұрын Эрлихке қатысты сынға ұшыратқан болатын.
He postulated that cell protoplasm contains special structures which have chemical side chains (today's term is macromolecules) to which the toxin binds, affecting function. If the organism survives the effects of the toxin, the blocked side chains are replaced by new ones. This regeneration can be trained, the name for this phenomenon being immunization. If the cell produces a surplus of side chains, these might also be released into the blood as antibodies. In the following years Ehrlich expanded his side chain theory using concepts ("amboceptors", "receptors of the first, second and third order", etc.) which are no longer customary. Between the antigen and the antibody he assumed there was an additional immune molecule, which he called an "additive" or a "complement". For him, the side chain contained at least two functional groups. For providing a theoretical basis for immunology as well as for his work on serum valency, Ehrlich was awarded the Nobel Prize for Physiology or Medicine in 1908 together with Élie Metchnikoff. Metchnikoff, who had researched the cellular branch of immunity, Phagocytosis, at the Pasteur Institute had previously sharply attacked Ehrlich.
Қатерлі ісік зерттеулері
1901 жылы Пруссияның Қаржы министрлігі Эрлихті бюджеттен шығып кеткені үшін сынап, оның табысын азайтты. Осы жағдайда Альтхофф еврей филантропы және Lazard Speyer Ellissen банктік үйінің бірлескен иесі Георг Шпейермен байланыс жасады. Неміс императоры Фридрих II-нің жесірі, ханшайым Викторияның қатерлі ісігі көпшіліктің қызығушылығын тудырды және Франкфурттың бай азаматтары, соның ішінде Шпейер, қатерлі ісік зерттеулерін қолдау үшін ақша жинауға себеп болды. Сондай-ақ, Германия императоры Вильгельм II Эрлихке бар күш-жігерін қатерлі ісік зерттеуіне жұмсауды бұйырды. Бұл күш-сайыстардың нәтижесінде Эксперименттік терапия институтымен байланысты қатерлі ісік зерттеу бөлімі құрылды. Химияшы Густав Эмбден және басқалар онда жұмыс істеді. Эрлих өзінің демеушілеріне қатерлі ісік зерттеуінің негізгі зерттеу екенін және жақын арада ем табудың күтілмейтінін хабарлады. Эрлих пен оның зерттеуші әріптестерінің жетістіктерінің бірі – ісік жасушаларын трансплантациялау арқылы өсірілгенде, ісіктің қатерлілігі ұрпақтан ұрпаққа артатынын анықтау болды. Ал егер бастапқы ісік алынса, метастаздар күрт өседі. Эрлих қатерлі ісік зерттеулеріне бактериологиялық әдістерді қолданды. Вакцинацияға ұқсас түсінікпен, ол әлсіретілген қатерлі жасушаларды инъекциялау арқылы қатерлі ісікке қарсы иммунитет жасауға тырысты. Ол қатерлі ісік зерттеулерінде де, химиотерапия зерттеулерінде де (төменде қараңыз) Ірі ғылымның әдістемелерін енгізді.
In 1901, the Prussian Ministry of Finance criticized Ehrlich for exceeding his budget and as a consequence reduced his income. In this situation Althoff arranged a contact with Georg Speyer, a Jewish philanthropist and joint owner of the bank house Lazard Speyer Ellissen. The cancerous disease of Princess Victoria, the widow of the German Emperor Friedrich II, had received much public attention and prompted a collection among wealthy Frankfurt citizens, including Speyer, in support of cancer research. Ehrlich had also received from the German Emperor Wilhelm II a personal request to devote all his energy to cancer research. Such efforts led to the founding of a department for cancer research affiliated with the Institute of Experimental Therapy. The chemist Gustav Embden, among others, worked there. Ehrlich informed his sponsors that cancer research meant basic research, and that a cure could not be expected soon. Among the results achieved by Ehrlich and his research colleagues was the insight that when tumors are cultivated by transplanting tumor cells, their malignancy increases from generation to generation. If the primary tumor is removed, then metastasis precipitously increases. Ehrlich applied bacteriological methods to cancer research. In analogy to vaccination, he attempted to generate immunity to cancer by injecting weakened cancer cells. Both in cancer research and chemotherapy research (see below) he introduced the methodologies of Big Science.
In vivo бояу
1885 жылы Эрлихтің "Организмнің оттегіге қажеттілігі" (Das Sauerstoffbedürfnis des Organismus – Eine farbenanalytische Studie) атты монографиясы жарық көрді, оны ол хабилитациялық диссертация ретінде де ұсынды. Онда ол in vivo бояудың жаңа технологиясын енгізді. Оның бірінші тұжырымы, пигменттер тірі организмдерге тек түйіршік түрінде ғана оңай сіңеді. Ол зертханалық жануарларға ализарин көгі мен индофенол көгін енгізіп, олардың өлімінен кейін әртүрлі мүшелер әртүрлі деңгейде боялғандығын анықтады. Жоғары оттегімен қаныққан мүшелерде индофенол сақталды, орташа қаныққан мүшелерде индофенол тотығуға ұшырады, бірақ ализарин көгі тотықпады. Ал оттегі аз болған жерлерде екі пигмент те тотығуға ұшырады. Осы жұмысымен Эрлих өзінің зерттеулерін басшылыққа алған нанымын қалыптастырды: барлық тіршілік процестерін жасушада жүретін физикалық-химиялық процестерге келтіруге болады.
In 1885 Ehrlich's monograph "The Need of the Organism for Oxygen" (Das Sauerstoffbedürfnis des Organismus – Eine farbenanalytische Studie) appeared, which he also submitted as a habilitation thesis. In it he introduced the new technology of in vivo staining. One of his findings was that pigments can only be easily assimilated by living organisms if they are in granular form. He injected the dyes alizarin blue and indophenol blue into laboratory animals and established after their death that various organs had been colored to different degrees. In organs with high oxygen saturation, indophenol was retained; in organs with medium saturation, indophenol was reduced, but not alizarin blue. And in areas with low oxygen saturation, both pigments were reduced. With this work, Ehrlich also formulated the conviction which guided his research: that all life processes can be traced to processes of physical chemistry occurring in the cell.
Метилен көгі
Эрих зерттеулері барысында метилен көк түсіне кездесті, оны бактерияларды бояуға ең қолайлы деп есептеді. Кейін Роберт Кох та туберкулез қоздырғышын зерттеуде метилен көк түсін бояу ретінде пайдаланды. Эрлихтің пікірінше, метилен көк жүйке жасушаларының ұзын қосалқылары – аксондарды да бояды. Ол осы тақырыпта докторлық диссертация жазуды бастады, бірақ оны өзі аяқтаған жоқ. Невролог Людвиг Эдингер Эрлихтің осылайша неврология саласында маңызды жаңа тақырып ашқанын айтты. 1889 жылдың ортасынан кейін, Эрлих жұмыссыз қалғанда, метилен көк түсін жеке зерттеуін жалғастырды. Оның тірі организмде (in vivo) бояу жұмысы оған оны емдік мақсатта қолдану туралы ой келтірді. Плазмодиидтер (Plasmodiidae) тұқымдасына жататын, малярия қоздырғышын да метилен көкпен бояуға болатындықтан, ол оны малярияны емдеуде пайдалануға болады деп ойлады. Берлиндегі Моабит қалалық ауруханасында осылай емделген екі науқастың денгейі түсіп, қандарынан безгек плазмодиялары жоғалып кетті. Эрлих метилен көк түсін Meister Lucius & Brüning AG компаниясынан (кейін Hoechst AG деп аталды) алды, осы компаниямен ұзақ мерзімді ынтымақтастық орнатты.
In the course of his investigations Ehrlich came across methylene blue, which he regarded as particularly suitable for staining bacteria. Later, Robert Koch also used methylene blue as a dye in his research on the tuberculosis pathogen. In Ehrlich's view, an added benefit was that methylene blue also stained the long appendages of nerve cells, the axons. He initiated a doctoral dissertation on the subject, but did not follow up the topic himself. It was the opinion of the neurologist Ludwig Edinger that Ehrlich had thereby opened up a major new topic in the field of neurology. After mid 1889, when Ehrlich was unemployed, he privately continued his research on methylene blue. His work on in vivo staining gave him the idea of using it therapeutically. Since the parasite family of Plasmodiidae – which includes the malaria pathogen – can be stained with methylene blue, he thought it could possibly be used in the treatment of malaria. In the case of two patients so treated at the city hospital in Berlin Moabit, their fever indeed subsided and the malaria plasmodia disappeared from their blood. Ehrlich obtained methylene blue from the company Meister Lucius & Brüning AG (later renamed Hoechst AG), which started a long collaboration with this company.
Химиотерапияның ерекшеліктерін іздеу
Эрлих эксперименталды терапия институты Франкфуртқа көшіп келгенге дейін метилен көк түсті зерттеуді қайта бастаған еді. Георг Шпейердің қайтысынан кейін оның әйелі Франциска Шпейер оның естелігі үшін Георг Шпейер үйін сыйлады, ол Эрлих институтының жанына салынды. Георг Шпейер үйінің директоры ретінде Эрлих өз химиотерапиялық зерттеулерін сонда жүргізді. Ол метилен көк сияқты тиімді, бірақ оның жанама әсерлері жоқ затты іздеді. Оның үлгісінің бірі – кининнің безгекке тигізетін әсері, ал екіншісі – сарысу терапиясымен салыстырғанда, әрбір ауруға арналған химиялық дәрілер де дәл сондай тиімді болуы керек деген ой болды. Оның мақсаты – «Therapia sterilisans magna» табу, яғни барлық ауру тудыратын микроорганизмдерді өлтіретін емді табу. Эрлих эксперименттік терапияның моделі ретінде теңіз шошқаларында трипаносома ауруын пайдаланды және зертханалық жануарларда әртүрлі химиялық заттарды сынап көрді. Трипаносомаларды трипан қызыл бояуымен өлтіруге болатын еді. 1906 жылдан бастап ол атоксилді жан-жақты зерттеді және Роберт Кохтың 1906/07 жылдардағы ұйқы ауруы экспедициясы кезінде оны басқа да мырыш қосылыстарымен бірге сынады. Атоксил атауының мағынасы «улы емес» болғанымен, ол, әсіресе, көру нервіне зиян келтіреді. Эрлих қазіргі фармацевтикалық өнеркәсіпте қолданылатын скрининг принциптерін еске түсіретіндей химиялық қосылыстарды жүйелі түрде сынауды жетілдірді. Ол 418-компонент – арсенофенилглициннің күшті терапиялық әсерін анықтады және оны Африкада сынақтан өткізді. Оның ассистенті Сахачиро Хатаның көмегімен Эрлих 1909 жылы 606-компонент, арсфенамин, сифилис қоздырғышы – спирохета бактериясымен тиімді күреседі дегенді анықтады. Клиникалық сынақтарда препараттың жанама әсерлері аздау екені анықталды және осы емнен кейін жеті сифилис науқасынан спирохеталар жоғалып кетті. Көптеген клиникалық сынақтардан кейін (барлық зерттеуге қатысушылар туберкулиннің теріс нәтижесін есінде ұстады), Hoechst компаниясы 1910 жылдың соңында Salvarsan деген атпен препаратты сатуға бастады. Бұл теориялық негізде жасалған алғашқы, нақты терапиялық әсері бар препарат болды. Salvarsan сынап тұздарымен салыстырғанда өте тиімді болды. Hoechst AG компаниясы шығарған Salvarsan әлемдегі ең көп тағайындалатын дәріге айналды. 1940 жылдары пенициллин пайда болғанға дейін ол сифилис ауруын емдеудегі ең тиімді препарат болды. Salvarsanның жанама әсерлері мен ерігіштігін жақсарту қажет болды және 1911 жылы ол Neosalvarsanмен ауыстырылды. Эрлихтің жұмысы қан-ми арасындағы бөгеттің бар екенін көрсетті, бірақ ол өзі осындай бөгетке сенбеді, ал Лина Стерн кейіннен осы терминді енгізді. Препарат «Salvarsan соғысын» тудырды. Бір жағынан, жыныстық шектеулердің әлсіреуінен қорқып, оған қарсы шыққандар болды. Эрлихтің шектен тыс байып кеткені туралы, анық антисемиттік көзқарастармен байланысты айыптаулар да болды. Сонымен қатар, Эрлихтің әріптесі Пол Уленхут препаратты ашуда басымдыққа ие екенін мәлімдеді. Клиникалық сынақтар кезінде бірнеше адам қайтыс болғандықтан, Эрлих «еш нәрседен тайынбайды» деп айыпталды. 1914 жылы Эрлихке куәлік беру үшін шақырылған сот процесінде ең белгілі айыптаушылардың бірі қылмыстық жала жабуда айыпталды. Осылайша Эрлихтің кінәсі жоққа шығарылса да, ол ешқашан толыққанды қалпына келмейтін депрессияға түсті.
Before the Institute of Experimental Therapy had moved to Frankfurt, Ehrlich had already resumed work on methylene blue. After the death of Georg Speyer, his widow Franziska Speyer endowed the Georg Speyer House in his memory which was erected next door to Ehrlich's institute. As director of the Georg Speyer House, Ehrlich transferred his chemotherapeutic research there. He was looking for an agent which was as effective as methylene blue, but without its side effects. His model was on the one hand the impact of quinine on malaria, and on the other hand, in analogy to serum therapy, he thought there must also be chemical pharmaceuticals which would have just as specific an effect on individual diseases. His goal was to find a "Therapia sterilisans magna", in other words a treatment that could kill all disease pathogens. As a model for experimental therapy Ehrlich used a guinea pig disease trypanosoma and tested out various chemical substances on laboratory animals. The trypanosomes could indeed be successfully killed with the dye trypan red. Beginning in 1906, he intensively investigated atoxyl and had it tested by Robert Koch along with other arsenic compounds during Koch's sleeping sickness expedition of 1906/07. Although the name literally means "nonpoisonous", atoxyl does cause damage, especially to the optic nerve. Ehrlich elaborated the systematic testing of chemical compounds in the sense of screening as now practiced in the pharmaceutical industry. He discovered that Compound 418 Arsenophenylglycine had an impressive therapeutic effect and had it tested in Africa. With the support of his assistant Sahachiro Hata Ehrlich discovered in 1909 that Compound 606, Arsphenamine, effectively combatted "spirillum" spirochaetes bacteria, one of whose subspecies causes syphilis. The compound proved to have few side effects in human trials, and the spirochetes disappeared in seven syphilis patients after this treatment. After extensive clinical testing (all the research participants had the negative example of tuberculin in mind) the Hoechst company began to market the compound toward the end of 1910 under the name Salvarsan. This was the first agent with a specific therapeutic effect to be created on the basis of theoretical considerations. Salvarsan proved to be amazingly effective, particularly when compared with the conventional therapy of mercury salts. Manufactured by Hoechst AG, Salvarsan became the most widely prescribed drug in the world. It was the most effective drug for treating syphilis until penicillin became available in the 1940s. Salvarsan required improvement as to side effects and solubility and was replaced in 1911 with Neosalvarsan. Ehrlich's work illuminated the existence of the blood brain barrier, although he himself never believed in such a barrier, with Lina Stern later coining the phrase. The medication triggered the so called "Salvarsan war". On one side there was hostility on the part of those who feared a resulting moral breakdown of sexual inhibitions. Ehrlich was also accused, with clearly anti Semitic undertones, of excessively enriching himself. In addition, Ehrlich's associate, Paul Uhlenhuth claimed priority in discovering the drug. Because some people died during the clinical testing, Ehrlich was accused of "stopping at nothing." In 1914, one of the most prominent accusers was convicted of criminal libel at a trial for which Ehrlich was called to testify. Though Ehrlich was thereby exonerated, the ordeal threw him into a depression from which he never fully recovered.
Сиқырлы оқ
Ерлих егер ауру туғызатын организмді таңдап әсер ететін қосылыс жасау мүмкін болса, онда сол организмге арналған удың селективті агентпен бірге жеткізілуі мүмкін деп ойлады. Осылайша, "сиқырлы оқ" (зауберкугель, оның идеалды терапиялық агентті атау үшін қолданған термині) құрылатын, ол тек нысаналанған организмді ғана өлтіретін. "Сиқырлы оқ" тұжырымы антидене-дәрілік конъюгаттарды (цитотоксикалық биологиялық белсенді дәріге байланысты моноклоналдық антидене) жасау арқылы белгілі бір деңгейде іске асырылды, себебі олар цитотоксикалық дәрілерді олардың белгіленген нысаналарына (мысалы, қатерлі жасушаларға) таңдап жеткізуге мүмкіндік береді.
Ehrlich reasoned that if a compound could be made that selectively targeted a disease causing organism, then a toxin for that organism could be delivered along with the agent of selectivity. Hence, a "magic bullet" (Zauberkugel, his term for an ideal therapeutic agent) would be created that killed only the organism targeted. The concept of a "magic bullet" has to some extent been realized by the development of antibody drug conjugates (a monoclonal antibody linked to a cytotoxic biologically active drug), as they enable cytotoxic drugs to be selectively delivered to their designated targets (e. g. cancer cells).
Мұра
1910 жылы Франкфурт-Саксенхаузендегі бір көшеге Эрлихтің есімі берілді. Нацистік Германияда Эрлихтің жетістіктері назарсыз қалды, ал Эмиль Адольф фон Беринг идеалдық арий ғалымы ретінде дәріптелді, сондай-ақ Эрлихтің есімімен аталған көшеге басқа ат қойылды. Соғыс аяқталғаннан кейін көп ұзамай «Пауль Эрлих Штрассе» атауы қайта орнатылып, бүгінде Германияның көптеген қалаларында Пауль Эрлихтің есімімен аталатын көшелер бар. Батыс Германия 1954 жылы Пауль Эрлихтің (14 наурыз 1854 жылы туған) және Эмиль фон Берингтің (15 наурыз 1854 жылы туған) дүниеге келген күніне 100 жыл толуына орай пошта маркасын шығарды. 200 Deutsche Mark банкнотасында 2001 жылға дейін Пауль Эрлихтің суреті бейнеленген. Неміс Пол Эрлих институты, Стеглицтің сарысу зерттеу және сарысуды сынау институты мен Франкфурттың эксперименталды терапия жөніндегі корольдік институтының мұрагері, 1947 жылы алғашқы директоры Пол Эрлихтің есімімен аталды. Оның есімі көптеген мектептер мен дәріханаларда, Франкфурт-на-Майндағы Пол Эрлих Гезельшафт фюр Хемотерапи е. В. (PEG) және Бад-Хомбург-во дер-Хойгедегі Пол Эрлих Клиникасында мәңгілікке сақталды. Пол Эрлих пен Людвиг Дармштадтер сыйлығы – биомедициналық зерттеулер саласындағы ең беделді неміс сыйлығы. Оның есімімен Еуропалық дәрілік химия бойынша докторлық диссертациялық зерттеулер желісі (Paul Ehrlich MedChem Euro PhD Network) аталды. Жамандауға қарсы лига Пауль Эрлих – Гюнтер К. Швериннің адам құқықтары сыйлығын табыстайды. 1970 жылы Ай бетіндегі кратерге Пол Эрлихтің есімі берілді. Эрлихтің өмірі мен еңбектері 1940 жылы АҚШ-та түсірілген «Доктор Эрлихтің сиқырлы оғы» (Dr. Ehrlich's Magic Bullet) атты фильмде бейнеленді, онда басты рөлді Эдвард Г. Робинсон сомдады. Фильмде оның сифилис ауруын емдеуге арналған Сальварсанға (арсфенамин, «606 қосылысы») жасаған жаңалықтары баяндалды. Нацистік үкімет еврей ғалымына көрсетілген бұл құрметке қарсы болғандықтан, Германияда фильмді жасыруға тырысты. Фильм «Үздік түпнұсқа сценарий» номинациясына ие болды.
In 1910, a street was named after Ehrlich in Frankfurt Sachsenhausen. In Nazi Germany, Ehrlich's achievements were ignored while Emil Adolf von Behring was stylized as the ideal Aryan scientist, and the street named after Ehrlich was given another name. Shortly after the end of the war the name Paul Ehrlich Strasse was reinstated, and today numerous German cities have streets named after Paul Ehrlich. West Germany issued a postage stamp in 1954 on the 100th anniversary of the births of Paul Ehrlich (14 March 1854) and Emil von Behring (15 March 1854). The 200 Deutsche Mark bank note, issued until 2001, featured Paul Ehrlich. The German Paul Ehrlich Institute, the successor to the Steglitz Institute for Serum Research and Serum Testing and the Frankfurt Royal Institute for Experimental Therapy, was named in 1947 after its first director, Paul Ehrlich. His name is also borne by many schools and pharmacies, by the Paul Ehrlich Gesellschaft für Chemotherapie e. V. (PEG) in Frankfurt am Main, and the Paul Ehrlich Klinik in Bad Homburg vor der Höhe. The Paul Ehrlich and Ludwig Darmstaedter Prize is the most distinguished German award for biomedical research. A European network of PhD studies in Medicinal Chemistry has been named after him (Paul Ehrlich MedChem Euro PhD Network). The Anti Defamation League awards a Paul Ehrlich–Günther K. Schwerin Human Rights Prize. A crater of the moon was named after Paul Ehrlich in 1970. Ehrlich's life and work was featured in the 1940 U. S. film Dr. Ehrlich's Magic Bullet with Edward G. Robinson in the title role. It focused on Salvarsan (arsphenamine, "compound 606"), his cure for syphilis. Since the Nazi government was opposed to this tribute to a Jewish scientist, attempts were made to keep the film a secret in Germany. The film was nominated for an Academy Award for Best Original Screenplay.