Генерал Генри Уорнер Слокем: Американдық саясаткер, әскери қолбасшы және кәсіпкер

Кіріспе

Америкалық генерал, саясаткер, теміржолшы және бизнесмен, американдық теннисші Генри Уорнер Слокум аға (24 қыркүйек 1827 – 14 сәуір 1894) – Америка Азамат соғысы кезінде Одақ генералы болды, кейін Нью-Йорк штатынан АҚШ Өкілдер палатасында қызмет етті. Соғыс кезінде ол армиядағы ең жас генерал-майорлардың бірі еді және Шығыс майданында, Грузия мен Каролина штатарында көптеген маңызды шайқастарға қатысты. Потомак армиясының полкі, бригадасы, дивизиясы және корпусына қолбасшылық еткенде, ол Бірінші Булл-Ран шайқасы, Жарым арал науқаны, Харперс-Ферри, Оңтүстік тау, Антиетам және Чанселлерсвилл шайқастарында күресті. Геттисбург шайқасында ол генерал Джордж Г. Мидтің басшылығымен Одақтың аға генералы болды. Шайқас кезінде ол Одақтың оң жақ флангын Кулпс-Хиллден Балтимор жолына дейін қорғады. Оның Кулпс-Хиллді сәтті қорғауы Геттисбургте Одақтың жеңісіне үлкен үлес қосты. Виксбург қаласы Миссисипи өзенінде түскеннен кейін, Оңтүстік Конфедерациясы екіге бөлініп, Слокум аймақтың әскери қолбасшысы болып тағайындалды. Слокум Атланта науқанына қатысып, 1864 жылдың 2 қыркүйегінде қалаға бірінші болып кірді. Одан кейін Атланта қаласының әскери басқарушысы болды. Слокум генерал Уильям Т. Шерманның танымал "Теңізге шеруіне" сол жақ қанатын басқарды. Ол Грузия арқылы Атлант жағалауындағы Саванна қаласына, содан кейін Каролина арқылы солтүстікке қарай XIV және XX корпусқа қолбасшылық етті, бұл Грузия армиясын құрады. Бұл науқан кезінде ол сол кездегі Грузия штатының астанасы Милледжвилл және Атлант мұхитының Саванна портын басып алды. Каролина науқанында Слокумның әскері Аверасборо және Солтүстік Каролинаның Бентонвилл шайқастарында жеңіске жетті. "Теңізге шеру" және Каролина науқаны Азамат соғысындағы Одақтың жалпы жеңісіне маңызды рөл атқарды. Конфедерация күштері капитуляциялағаннан кейін Слокум Миссисипи департаментіне басшылық етті. Слокум соғыстан кейінгі тұрақты армияда офицерлік лауазымды қабылдаудан бас тартты. Ол солтүстіктегі табысты саяси лидер, кәсіпкер және теміржол құрылысын дамытушы болды.

American general, politician, railroader and businessman
the American tennis player

Henry Warner Slocum Sr. (September 24, 1827 – April 14, 1894), was a Union general during the American Civil War and later served in the United States House of Representatives from New York. During the war, he was one of the youngest major generals in the Army and fought numerous major battles in the Eastern Theater and in Georgia and the Carolinas. While commanding a regiment, a brigade, a division, and a corps in the Army of the Potomac, he saw action at First Bull Run, the Peninsula Campaign, Harpers Ferry, South Mountain, Antietam, and Chancellorsville. At Gettysburg, he was the senior Union General in the Field, under Gen. George G. Meade. During the battle, he held the Union right from Culp's Hill to across the Baltimore Pike. His successful defense of Culp's Hill was crucial to the Union victory at Gettysburg. After the fall of Vicksburg on the Mississippi River, splitting the southern Confederacy, Slocum was appointed military commander of the district. Slocum participated in the Atlanta Campaign and was the first commander to enter the city on September 2, 1864. He then served as occupation commander of Atlanta. Slocum was appointed the commander of the left wing of Gen. William T. Sherman's famous "March to the Sea" to Savannah on the Atlantic coast through Georgia and afterwards turning north through the Carolinas, commanding the XIV and XX Corps, comprising the Army of Georgia. During this campaign, he captured the then state capital of Georgia, Milledgeville, and the Atlantic coast seaport of Savannah. In the Carolinas campaign, Slocum's army saw victories in the battles of Averasborough and Bentonville, North Carolina. The "March to the Sea" and the Carolinas campaign were crucial to the overall Union victory in the Civil War. After the surrender of Confederate forces, Slocum was given command of the Department of Mississippi. Slocum declined an officer's appointment in the postwar Regular Army. He was a successful political leader in the North, a businessman and railroad developer.

Ерте өмір және мансап

Слокэм Нью-Йорк штатының Онондага округіне қарасты Дельфи Фолс ауылында дүниеге келген. Оның әкесі Мэтью Б. Слокум, ал анасы Мэри Острендер болды. Ол 11 баланың алтыншысы еді. Ол Олбанидегі мемлекеттік нормалық мектепте және Мэдисон округінің Казеновиа семинариясында оқыды. 16 жасында ол округтік мектептердің бастығынан мемлекеттік мектеп мұғалімінің куәлігін алды және келесі бес жыл бойы уақыт-уақыт мұғалім болып жұмыс істеді. Конгрессмен Дэниел Готт Слокұмды 1848 жылы Вест-Пойнттағы АҚШ әскери академиясына жіберді, онда ол оқуда жақсы нәтижелер көрсетті және 1852 жылы 43 түлектің арасында жетінші орынды иеленді. Ол бөлмедегі серігі, кадет Филип Шериданға математикадан жеке сабақтар берді. Шеридан өз естеліктерінде Слокұмның емтиханды сәтті тапсыруына және академияны бітіруіне көмектескенін айтады. Вест-Пойнтта оқып жүргенде Слокэм құлдыққа қарсы шықты, бұл сол кезде көптеген курсанттардың Оңтүстіктен келгендігіне байланысты кең таралған пікір емес еді. Слокэм 1852 жылдың 1 шілдесінде 1-ші АҚШ артиллериясының екінші лейтенанты болып тағайындалды. Ол Флоридадағы Семинол соғысында және Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон портындағы Форт-Молтриде қызмет етті. Ол сол жерде 1854 жылы Клара Райсқа үйленуге рұқсат алды. Олардың төрт баласы болды, соның ішінде Генри Слокум кіші. Слокэм 1855 жылдың 3 наурызында бірінші лейтенант болып жоғарылатылды. 1856 жылдың 31 қазанында ол әскери қызметтен кетіп, Нью-Йорк штатының Сиракуза қаласына қоныстанды. Әскерде қызмет еткен кезеңде Слокэм Б. К. Преслиден заңгерлік білім алды, ал кейіннен ол Оңтүстік Каролина Жоғарғы сотының судьясы болып сайланды. Слокэм 1858 жылы адвокаттыққа қабылданды және Сиракузада заңдық тәжірибемен айналысты. Ол округ қазынашысы қызметін атқарды және 1859 жылы Нью-Йорк штатының Ассамблеясына сайланды (Onondaga Co., 2nd D.). Осы кезеңде ол сонымен қатар полковник шенімен Нью-Йорк милициясында артиллериядан сабақ берді.

Ертедегі командалар

Азамат соғысы басталған кезде Слокум Нью-Йорк штатының Эльмира қаласында екі жылдық мерзімге шақырылған 27-ші Нью-Йорк жаяу әскері полкінің полковнигі болып тағайындалды. Ол полкті Бірінші Булл-Ран шайқасында басқарды, онда 130 сарбаз қаза тауып, полк шайқастың қызу шайқасына араласты. Слокэм өзі ауыр жарақат алды, жазылғаннан кейін Потомак армиясының генерал Уильям Б. Франклин дивизиясындағы бригадаға қолбасшы болып тағайындалды. 1862 жылдың мамыр айында Франклин жаңа VI корпустың қолбасшысы болғанда, Слокум дивизияны басқаруды өз міндетіне алды және оны жеті күндік шайқаста ерекше көзге түсірді. Генерал Фитц Джон Портер Вирджиния кампанияларында Слокум дивизиясын «армиядағы ең жақсы дивизиялардың бірі» деп атады. 1862 жылдың 25 шілдесінде Слокум еріктілердің генерал-майоры шеніне көтерілді, бұл шен 4 шілдеден бастап күшіне енді, ол армияда осы шенге ие болған екінші жас офицер болды. Антиетам шайқасында Слокум дивизиясы айқын қатыспады. Келесі айда ол Антиетамда қолбасшысы генерал Джозеф К. Мэнсфилдті жоғалтқан XII корпустың тұрақты қолбасшысы болып тағайындалды. Фредериксбург науқаны кезінде Слокум мен XII корпус Харперс-Ферри маңында орналасқандықтан Фредериксбург шайқасына қатыспады. 1863 жылдың 1-5 мамырындағы Чанселлорсвилл шайқасында Слокум Одақтың оң жақ қанатын, оның ішінде XII корпусты, генерал-майор Джордж Г. Мидтің V корпусын және генерал-майор Оливер О. Ховардтың XI корпусын, барлығы 46 000 сарбаздан тұратын күшті басқарды. Слокэм тапсырманы жақсы орындады және қанатын генерал Роберт Ли әскерінің артына бұрып, одақтың шабуылын тоқтатты. 28 маусымда Жо Хукер армия қолбасшылығынан алынғанда, Слокум, жоғары шенді корпус командирі ретінде, оның орнын басуға лайықты болды, бірақ Соғыс министрлігі оның орнына Джордж Мидді армия қолбасшысы етіп тағайындады, оны одан агрессивті жауынгер деп санады. Слокэм Мидтің, өзінен төмен шенді офицердің басшылығында қызмет етуге келісім берді.

Геттисбург

Генерал-майор Слокум 1863 жылдың 1 шілдесінде Геттисбург шайқасында одақтың жеңісіне шешуші үлес қосты. Оның XII корпусының Кулпс-Хиллді одақтың оң жағында қорғауы Мидтің Ли әскеріне қарсы соңғы жеңісін қамтамасыз етті. Осыған қарамастан, Геттисбургтің кейбір заманауи тарихшылары 1863 жылдың 1 шілдесіндегі Слокумның түстен кейінгі әрекеттеріне күмән келтірді. Олар оның генерал Говардтың XI корпусына дереу көмекке келмегенін және Геттисбургте конфедерат әскерлерімен уақтылы шайқаспағанын айтады. Алайда, жақында қолжеткізілген құжаттар, оның ішінде генерал Мидтің мұрағаттары, Слокумның, шын мәнінде, соғыстың алғашқы хабарланған сәтінен кейін бірден корпусының бірінші дивизиясын Геттисбургке жібергенін көрсетеді. Сонымен қатар, генерал Слокумның бірінші дивизиясының командирі, бригадалық генерал Альфеус С. Уильямс, 1865 жылдың соңында «Геттисбург алдындағы шайқас туралы хабарламалар генерал Слокумға жеткен кезде корпусқа қозғалысқа түсуге бұйрық берілді» және «корпус дереу оқиға орнына қарқынды жылдамдықпен бағытталды» деп мәлімдеме жасады. Майор Гиндонның Слокум жіберген барлау туралы есебі Уильямстың мәлімдемесін растайды; майор Гиндон Слокумның генерал Хауардтан көмек сұрағанға дейін әскерлерді жылжытқанын көрсетті. Бұдан асып, Слокум өзінің бірінші дивизиясын генерал Мидтің сол күні таңертең берген бұйрығына ( «Pipe Creek Circular» деп белгілі) қайшы келіп, сағат 13:30-да Слокумқа жеткен «Бұл бұйрық сізге жеткен жерде тоқтаңыз» деген бұйрыққа қарамастан алға жылжытты. Қазіргі түсініктің керісінше, Слокумның іс-әрекеттері бастамашылықты көрсетті. Слокум 1863 жылдың 1 шілдесінде Балтимор жолындағы Екі тавернадан (Two Taverns) келіп, шайқас алаңына жетті. Алаңдағы жоғары дәрежелі генерал ретінде Слокум Мид түн ортасынан кейін келгенге дейін шамамен алты сағат бойы одақ әскеріне басшылық етті. Осы уақыт ішінде Слокум одақтың қорғаныс шебін құруды қадағалауға жауапты болды. Шайқас бойында Слокум Кулпс-Хиллден оңтүстікке қарай «балық ілгегінің ұшы» деп аталатын одақтың шебіне басшылық етті. Слокумның XII корпусы үш күн бойы Кулпс-Хиллді сәтті қорғап, осы ең маңызды шайқаста конфедераттардың жеңісіне жол бермеді. Кулпс-Хилл шайқасы кезінде, өзінің XII корпусынан басқа, Слокум I, VI және XI корпус бөлімдеріне басшылық етті. 2 шілдеде түн ортасында генерал Мид корпус командирлерімен соғыс кеңесін шақырды. Ол Лейстер үйінің алдыңғы бөлмесіндегі штабында өтті. Ол командирлерінен одақ армиясы қазіргі орнында қалуы керек пе, әлде оның жабдықтау базасына жақын басқа орынға көшуі керек пе деп сұрады. Сонымен қатар, егер армия қазіргі орнында қалса, шабуыл жасау керек пе, әлде жаудың шабуылын күту керек пе. Сөйтінде Слокум «Остап, күресіңдер» деген ұсыныс жасады. Мид келесі күні Слокум басқаратын V және XII корпус армияның «оң қанаты» ретінде Пауэрс Хилл аймағынан конфедераттардың сол қанатына шабуыл жасауды жоспарлады. Слокум Мидке жоспардың орындалуы мүмкін емес екенін, өйткені жер шабуылға тым қиын екенін хабарлады. Генерал Гувернор К. Уоррен Слокумның бағалауымен келісті. Мид 2 шілдеде Слокумға генерал-лейтенант Джеймс Лонгстриттің одақтың сол қанатына жасаған шабуылына қарсы тұру үшін XII корпустың барлығын жіберуді бұйырғанда, Слокум бір бригаданы Кулпс-Хиллдегі позициясында қалдыруды ұсынды. Бұл бригада, бригадалық генерал Джордж С. Грин басқаруында, конфедераттардың күшті шабуылына қарсы тұра алды және одақ үшін маңызды төбені сақтап қалды. Бұл бригада бес жаяу әскер полкінен, барлығы 1350 сарбаздан тұрды. Полктер: 60-шы Нью-Йорк, полковник Абель Годард; 78-ші Нью-Йорк, полковник Герберт фон Хаммерштейн; 102-ші Нью-Йорк, полковник Льюис Р. Стегман; 137-ші Нью-Йорк, полковник Дэвид Ирландия; және 149-шы Нью-Йорк, полковник Генри А. Барнум. Генерал Грин кейіннен «Century» журналында жариялаған мақаласында былай деп жазды: «Мидтің 2 шілде күні түстен кейін оң қанатты қысқарту туралы бұйрығы армияны қандай қауіпке ұшырататынын көріп, Мидтен алған бұйрықтарын өзгерту жауапкершілігін қабылдаған генерал Слокумның көрегендігі армияны үлкен және мүмкін өлімге әкелетін апаттан сақтап қалды». Слокумның XII корпусы Кулпс-Хиллді және одақтың оң қанатын қорғағаны үшін ешқандай құрмет медальдарын алмады.

Maj. Gen. Slocum played a decisive role in the Union victory at the Battle of Gettysburg, July 1–3, 1863. His XII Corps troops' defense of Culp's Hill on the Union right is credited with ensuring Meade's ultimate victory against Lee's army. Despite this, some modern historians of Gettysburg have questioned the actions of Slocum on the afternoon of July 1, 1863. They allege that he failed to come to the immediate aid of General Howard's XI Corps and engage Confederate troops in a timely way at Gettysburg. Information from recently accessed records, however, including Gen. Meade's archives, shows that Slocum, in fact, dispatched the First Division of his Corps to Gettysburg immediately upon hearing the first report of the fighting. Further, Gen. Slocum's First Division commander, Brig. Gen. Alpheus S. Williams, verified this as he reported in late 1865 that "when reports of the battle going on in advance of Gettysburg were brought to Gen. Slocum orders were issued to put the corps in motion," and the "corps was immediately put in rapid march toward the scene." A report by Maj. Guindon, whom Slocum had sent on a reconnaissance mission, corroborates Williams' report; Maj. Guindon indicated that Slocum moved out troops even before he received a request for aid from Gen. Howard. Furthermore, Slocum advanced his First Division despite an order (known as the "Pipe Creek Circular") issued by General Meade that morning, and received by Slocum at 1:30 pm, to "halt your command where this order reaches you." Contrary to modern interpretation, Slocum's actions in fact showed initiative. Slocum arrived at the battlefield marching from Two Taverns on the Baltimore Pike, about 5 miles southeast of the battlefield, late in the afternoon on July 1, 1863. As the ranking general on the field, Slocum commanded the Union army for about six hours, until Meade arrived after midnight. During this time, Slocum was responsible for the supervision of the formation of the Union defensive lines. For the duration of the battle, Slocum would command the Union line from the "point of the fish hook" from Culp's Hill to the south. Slocum's XII Corps would successfully defend Culp's Hill for three days, denying a Confederate victory at this most crucial of battles. During the battle of Culp's Hill, in addition to his own XII Corps, Slocum commanded elements of the I, VI and XI Corps. On July 2 at midnight, Gen. Meade called for a council of war with his corps commanders. It was held at his field headquarters in the front room of the Leister house. He asked his commanders whether the Union Army should remain in its present position, or to retire to another position nearer its base of supplies. Further, if the Army remained in its present position, should it attack or await the attack of the enemy. It is then that Slocum gave his recommendation to "Stay and fight it out." Meade planned an attack from the Power's Hill area into the Confederate left flank, to be led by Slocum the following day, utilizing the V Corps and the XII Corps as the army's "right wing." Slocum reported to Meade that he believed the plan was not feasible, as the terrain was too difficult for an assault. General Gouvernor K. Warren agreed with Slocum's assessment. When Meade ordered Slocum to send the entire XII Corps to assist the defense against Lt. Gen. James Longstreet's assault on the Union left flank on July 2, Slocum wisely recommended holding one brigade back in its position on Culp's Hill. This brigade, under Brig. Gen. George S. Greene, was able to hold out against a massive Confederate assault and saved the critical hill for the Union. This brigade was composed of five regiments of infantry, of only 1,350 soldiers. The regiments were: the 60th New York, Colonel Abel Godard; the 78th New York, Colonel Herbert von Hammerstein; the 102nd New York, Colonel Lewis R. Stegman; the 137th New York, Colonel David Ireland; and the 149th New York, Colonel Henry A. Barnum. General Greene later wrote in an article for Century Magazine, "To the discernment of General Slocum who saw the danger to which the army would exposed by the movement ordered by Meade to deplete the right wing the afternoon of July 2, and who took the responsibility of modifying the orders which he had received from Meade is due the honor of having saved the army from a great and perhaps fatal disaster." Slocum's XII Corps received no medals of honor for the defense of Culp's Hill and the Union right wing."

Батыс театры

1863 жылдың күзінде Слокум корпусымен бірге Батыс майданына ауыстырылды. Жо Хукердің басшылығында қызмет ету керектігін білгенде, Канцельорсвилл шайқасынан бері Хукерді ұнатпаған Слок, президент Линкольнге әскерден кетіп қалатынын жазды. Линкольн оған Хукердің басшылығында қызмет етуге міндетті емес екенін айтып, келісімге келді. Соның нәтижесінде корпустың бір бөлігі, Слокумның басшылығында, Нэшвилл және Чаттануга темір жолын қорғауға бекітілді, ал екінші бөлігі тікелей Хукердің басшылығында қызмет етті. Франклин-Нэшвилл науқаны басталғанда Шерман Слокумды Атлантада 12 000 сарбазға қолбасшылық етуге қалдырды, ал өзі Конфедерацияның генерал-лейтенанты Джон Белл Худты және оның әскерін қуды.

Теңізге қарай шабуыл - Саванна науқаны

Генерал Слокумның ең маңызды командаларының бірі – Грузия армиясының теңізге жасаған әйгілі жорығы болды. Слокум және оның Грузия армиясы 16 қарашада басталған жорыстың бастапқы кезеңінен генерал Джозеф Джонстонның Конфедерация әскерлерінің қарсыласуына дейін барлық шайқастарға қатысты. Генерал Уильям Текумсе Шерманның теңізге жасаған жорығы, сондай-ақ Саванна науқаны деп аталды, Азамат соғысының ең табысты науқандарының бірі саналды. Бұл жоспардың авторы Шерманның өзі болды, ал оны генерал Улисс С. Грант пен президент Авраам Линкольн бекітті. Шерманның мақсаты – Конфедерацияны батыстан шығысқа қарай стратегиялық теміржолдармен бөліп, екіге жару болды. Шерманның армиясы Атлантадағы ішкі базасын Атлант мұхитындағы қауіпсіз базаға (Саваннаға) алмастыруды жоспарлады, оны Одақтың теңіз күштері бақылап тұрды. Тағы бір мақсат – оңтүстік экономикасын әлсірету, ірі азық-түлік қоймаларына қол жеткізуді шектеу және олардың теміржол және байланыс жүйелерін жою болды. Бұдан өзге, оңтүстік армия өз өлкесін қорғай алмайтынын көрсету қажет еді. Бұл науқан Лидің Вирджиния штатындағы Петербургті және Конфедерацияның Ричмонд астанасын қорғаған әскерлеріне күш түсіруге кедеріс келтірді. Шерманның Саваннадағы науқаны Одақтың үлкен жеңісі деп есептелді. Тарихшылар бұл соғыстағы Одақтың жалпы жеңісіне үлкен үлес қосылғанын айтады. Бұл жорыл қазіргі заманғы соғыс тарихында революциялық және бірегей болып саналды. Шерманның армиясы екі армиядан – «қанаттардан» және кавалерия дивизиясынан құралды. Жорық барысында олар 20–60 шақырым қашықтықта төрт параллель бағыт бойынша жеке-жеке жылжыды. Әскер колонналарының ұзындығы 50 шақырымға дейін жететін. Арба колонналары 30 шақырымға дейін созылуы мүмкін еді. Оң қанат (оңтүстік колоннасы; Теннесси армиясы) Джорджия теміржолы мен Мейкон және Батыс теміржолы бойымен жүрді. Сол қанат (солтүстік колоннасы; Грузия армиясы) Джорджия теміржолын бойымен қозғалып, Аугустаға қарай шайқап тұрды. Шерманның мақсаты – Конфедерация армиясын оның ниеттері туралы жаңылыстыру болды. Олардың бағыт алған қаласы – 1864 жылдың 22 қарашасында басып алынған Джорджия штатының астанасы Милледжвилл еді. Жорықтың соңғы мақсаты – 1864 жылдың 21 желтоқсанында басып алынып, иеленілген Саванна порты болды. Кейін Шерман Слокумды жаңадан құрылған Грузия армиясына, Камберленд армиясының XIV және XX корпустарынан құралған, Шерманның теңізге жасаған жорығында сол қанатқа басшылық етуге тағайындады. Слокумның Грузия армиясындағы офицерлер мен сарбаздардың жалпы саны 26 703 болды. Бригадир генерал Джефферсон С. Дэвис басқарған XIV корпуста 13 962 офицер мен сарбаз болды. Бригадир генерал Альфей С. Уильямс басқарған XX корпуста 13 714 офицер мен сарбаз болды. Екінші қанат, Теннесси армиясының XV және XVII корпустарынан тұрды, оған генерал Оливер О. Ховард басшылық етті. Шерманның армиясы жеңіл саяхаттады. Әрбір әскердің қолында азық-түлік, оқ-дәрі және рационның минималды мөлшері ғана болды. Армия жабдықтау базасынан үзіліп қалғандықтан, ол жартылай түрде басып алынған азық-түлік есебінен өмір сүрді. Шерман алғашқы науқандарға жеткілікті азық-түлік алып келді. Ол былай деп жазды: «Менде қажетті заттармен толтырылған вагондар жеткілікті болды, сонымен қатар бір айдан астам уақытқа жететін етті ірі қара мал болды, сондай-ақ мен өтуге ниеттенген әрбір округтің өнімділігін көрсететін халық санағының статистикасы болды. Әскери экспедициялардың ешқайсысы да осыдан да сенімді деректерге негізделген емес». Әр бригадада 50 сарбаз бен бір офицерден азық-түлік іздеу тобы болды. Жорықтың кез келген күнінде шамамен 3000 жаяу әскер азық-түлік іздеумен айналысты. Бұл жорықтағы барлық жаяу әскердің 5%-ын құрады. Саванна науқаны 15 қарашада басталды және Саваннаны басып алумен және оны иеленумен аяқталды (36 күн). Саваннаға жеткеннен кейін Слокум 1864 жылдың 21 желтоқсанында қаланың қарсыласуын қабылдады. Содан кейін Слокум өрт күзетін ұйымдастырып, Саванна қаласына зиян келтірудің алдын алды. 22 желтоқсанда Шерман Авраам Линкольнге телеграмма жіберіп, Саваннаны Линкольн мен Одаққа Рождестволық сыйлық ретінде ұсынды. Қала басып алынғаннан кейін Слокум Шерманға Конфедерация генералы Уильям Дж. Харди корпусын, оның жалғыз қашу жолы солтүстікке қарай соқпа арқылы болатын корпусты тоқтатуды ұсынды. Бірақ Шерман Слокумның жоспарын қабылдамады, ал Харди Бенттонвиллде қайтадан соғысу үшін қашып кетті.

One of General Slocum's most important commands was that of the Army of Georgia, which participated in the famous March to the Sea. Slocum and his Army of Georgia participated in all engagements from the beginning of the March on November 16 until the surrender of the Confederate forces of General Joseph E. Johnston. General William Tecumseh Sherman's March to the Sea, also called the Savannah Campaign, was among the most effective campaigns of the Civil War. The plan was conceived by Sherman himself, and approved by General Ulysses S. Grant and President Abraham Lincoln. Sherman's objective was to divide the Confederacy in two along a West to East path following its strategic rail lines. Sherman's Army would exchange its inland base of Atlanta for the more secure base (Savannah) on the Atlantic coast, which was controlled by the Union Navy. Another objective was to disrupt the Southern economy by limiting access to vast food stores, manufacturing and destroying their rail and communication systems. Furthermore, it would demonstrate that the Southern Army could not defend their heartland. The campaign would prevent reinforcing of Lee's troops defending Petersburg, Virginia, and the Confederate capital of Richmond. Sherman's Savannah campaign was considered a major Union success. Historians have stated that this was a major contribution to the overall Union victory in the war. The March was considered revolutionary, and in some ways unique, in the annals of modern warfare. Sherman's Army was composed of two armies, called wings, and a cavalry division. During the March, they followed separate paths along four parallel routes, 20–60 miles apart. Columns of men could stretch up to 50 miles long. Wagon columns could stretch up to 30 miles. The right wing (southern column; Army of the Tennessee) marched along the Georgia railroad, the Macon and Western railroad. The left wing (northern column; Army of Georgia) marched following the Georgia railroad, feinting toward Augusta. Sherman's plan was to confuse the Confederate Army as to his objectives. The city he was heading for was Milledgeville, the Georgia state capital, which was captured on November 22, 1864. The ultimate objective of the March was the port city of Savannah, which was captured and occupied on December 21, 1864. Sherman later placed Slocum in command of the newly created Army of Georgia, composed of the XIV Corps and the XX Corps from the Army of the Cumberland, which served as the left wing in Sherman's March to the Sea. The total number of officers and men in Slocum's Army of Georgia was 26,703. The XIV Corps, commanded by Brig. Gen. Jefferson C. Davis, had 13,962 officers and men. The XX Corps, commanded by Brig. Gen. Alpheus S. Williams, had 13,714 officers and men. The other wing, consisting of the XV and XVII Corps of the Army of the Tennessee, was commanded by Gen. Oliver O. Howard. Sherman's Army travelled light. Individual soldiers carried only minimal amounts of supplies, ammunition, rations. The Army, cut off from its supply base, partially lived off captured supplies. Sherman brought sufficient rations for the initial campaigns. He wrote, "I had wagons enough loaded with essentials, and beef cattle enough to feed on for more than a month, and had the census statistics showing the produce of every county through which I desired to pass. No military expedition was ever based on sounder or surer data." Each brigade had 50 enlisted men and one officer foraging team for supplying food. Approximately 3,000 infantrymen were engaged in foraging on any given day of the March. That represents 5% of all infantrymen on the March. The Savannah campaign was launched on November 15 and concluded with the capture and occupation of Savannah on December 21, 1864 (36 days). Upon reaching Savannah, Slocum took the surrender of the city on December 21, 1864. Slocum then set up fire guards and prevented the city of Savannah from being damaged. On December 22, Sherman telegraphed Abraham Lincoln, presenting Savannah as a Christmas present to Lincoln and the Union. After the capture of the city, Slocum recommended to Sherman that Confederate Gen. William J. Hardee's corps, whose only escape route was north over a causeway, be cut off. But Sherman rejected Slocum's plan, and Hardee escaped, to fight again at Bentonville.

Каролиналар науқаны

Каролиналық науқан 1865 жылдың қаңтар айының соңында Саваннадан басталды. Слокемнің әскері 50 күнде 684 шақырым (425 миль) жол жүрді. Бұл науқан «Теңізге қарайғы» науқаннан әлдеқайда қиын болды, себебі жер бедері қиынға түсті және жаңбыр жиі жауды. Шерман әскеріне қарсы тұрған Конфедерация күштері Саванна науқаны кезіндегіден де аз болды. Сәуірдің ортасында Конфедерация генералы Джонстон Солтүстік Каролина штатының Гринсборо қаласында Конфедерация президенті Джефферсон Дэвиспен кездесті. Ол былай деді:

«Біздің халқымыз соғыстан шаршады, жеңілгендей сезінеді және соғысуға ниеті жоқ. Еліміз жаулап алынды, әскери ресурстары күрт азайды, ал жаудың әскери күші мен ресурстары бұрынғыдан да артық, тіпті қалауынша одан да көбейтілуі мүмкін. Менің шағын күшім күннің алдындағы қардай еріп барады». Каролиналық науқан кезінде Слокемнің әскері 1865 жылдың 15-16 наурызында Аверасборо шайқасында және 1865 жылдың 19 наурызында Бентонвилл шайқасында қатысты, онда Слокем генерал Джозеф Джонстонның күтпеген шабуылына қарсы тұрып, жеңіске жетті. Бентонвиллде Конфедерация күштерін жеңгеннен кейін Шерман штабының бір офицері былай жазды: «Слокум сол сәттегі қажеттіліктерге толыққанды сай келді, және оның жетістігі генерал Шерманның оны Армияның сол қанатының қолбасшысы етіп таңдауын растады». Конфедерация үшін ең ауыр шығын – адамдардың құлдықтан азат етілуі болды. Конфедерацияның шығындары: 100 миллион доллар (2010 жылы 1,4 миллиард доллар) – (Бұл шығынды генерал Шерман бағалады, бірақ ол нақты сандарға негізделген жоқ); 20 миллион доллар – генерал Шерманның бағалауынша, бұл сома наурыз айында Одақ армиясы тәркілеген ақша. Шерманның сол қанаты 125 шақырым (миль) теміржол жолын қиратты. Шерманның Оңтүстікке жасаған науқанының тікелей нәтижесі ретінде мыңдаған құлдар өз плантацияларын және жұмыс орындарын тастап, Шерман әскеріне босқындар ретінде қосылды. Шерманның Грузия арқылы жасаған науқанында 17 000 мен 25 000 аралығында жаңадан азат етілген құлдар әскерді ілесіп келді деп есептеледі. Осы жаңадан босатылғандардың 8 мыңы әскермен бірге Саваннаға кірді деп есептеледі. Сонымен қатар, 1864 жылдың 21 желтоқсанында Саванна мен оның айналасындағы аймақтарда 7 587 адам құлдықтан азат етілді. Шерманның науқаны Грузия мен Каролинаның қай жеріне бармасын, ол Азат ету туралы жарлықтың талаптарын орындады. Генерал Шерманның қолбасшылығындағы екі армия командирі де құлдыққа қарсы болған аболиционистер болды. Теннесси армиясының генералы Оливер О. Говард және Генри В. Слокем құлдыққа қарсы қозғалыста белсенді қатысты. Тағы да бірнеше генерал-офицерлер аболиционистер болды. Құлдықтан азат етілген жүздеген адамдар колонналарда жүк тасыды, аспаздық қызмет атқарды, жолдарды тазалап, салған және т.б. жұмыстар жасады. Олар конвойларда, арбаларда және вагондарда көмектесті, лагерьтегі әртүрлі жұмыстарды атқарды. Олар конфедерация армиясының орналасқан жері туралы әскери барлау ақпаратын берді. Құлдықтан азат етілген адамдар Одақ қолбасшыларына азық-түлік қайда табуға болатынын да айтты. Одақтың офицерлері осы құнды адамдарды жоғары бағалады. Бұрын құл болған ер адамдар қашып кеткен Одақ сарбаздарына да көмектесті. Одақтың бір офицері былай жазды: «Олар армия үшін жасағандары үшін оларға бостандыққа немесе қалаған нәрселеріне құқық береді». Көптеген Одақ сарбаздары құлдықтың зұлымдығын алғаш рет көрді. Олардың көптегені үйлеріне жазған хаттарында соғыстың не үшін жүргізіліп жатқаны туралы ойларының өзгергенін айтты.

Our people are tired of the war, feel themselves whipped, and will not fight. Our country is overrun, its military resources greatly diminished, while the enemy's military power and resources were never greater and may be increased to any extent desired. My small force is melting away like snow before the sun. During the Carolinas Campaign, Slocum's army was heavily engaged at the Battle of Averasborough, on March 15–16, 1865, and the Battle of Bentonville, on March 19, 1865, where Slocum successfully held off a surprise assault by Gen. Joseph E. Johnston. After Slocum's defeat of the Confederate forces at Bentonville, an officer of Sherman's staff wrote: "Slocum was more than equal to the necessity of the hour, and his success justified General Sherman's selection of him as commander of the Left Wing of the Army." The principal loss to the Confederacy was the freeing of individuals from slavery. Estimated Confederate losses: 100 million dollars (1.4 billion in 2010 dollars) – Estimated (General Sherman estimated this damage, but it was not based on any actual tallying of figures); 20 million dollars – General Sherman estimated that this amount was confiscated by the Union Army during the March. The left wing of Sherman's march destroyed 125 miles of railroad track. As a direct result of Sherman's March through the South, thousands of slaves left their plantations and workplaces and joined Sherman's army as refugees. It is estimated that between 17,000 and 25,000 newly freed enslaved people followed Sherman's army during the march through Georgia. It is estimated that 8,000 of these newly freed individuals followed the army into Savannah. In addition, it is estimated that 7,587 individuals were freed from slavery in Savannah and its surrounding areas on December 21, 1864. Wherever Sherman's March went throughout Georgia and the Carolina's, he was enforcing the provisions of the Emancipation Proclamation. Both Army commanders under General Sherman were abolitionists who opposed slavery. General Oliver O. Howard of the Army of the Tennessee and General Henry W. Slocum were active in the anti slavery movement. Several other general officers were abolitionists. Hundreds of men liberated from slavery served in the columns as teamsters, cooks, and cleared and built roads, etc. They helped in convoys, as wagoneers and teamsters, and helped in various camp duties. They provided service as guides and scouts, provided military intelligence about the position of the Confederate Army. Individuals liberated from slavery also informed Union commanders about where provisions could be found. Union officers praised these highly valued individuals. Formerly enslaved men also aided escaped Union soldiers. A Union officer wrote: "What they have done for the Army entitles them to their freedom or whatever they may desire." Many of the Union soldiers saw the evils of slavery for the first time. Many of them commented in their letters home that it had changed their ideas about why the war was being fought.

Соғыстың аяқталуы

Конфедерация генералы Джозеф Джонстонның Солтүстік Каролина штатының Дарем станциясында капитуляция жасағаннан кейін генерал Слокум және Грузия армиясы солтүстікке қарай Вашингтонға бет түзеді. 24 мамыр 1865 жылы Вашингтонда өткен Ұлы армиялық парадқа XIV және XX корпус қатысты. Слокэм 1865 жылдың сәуірінен қыркүйегіне дейін Миссисипи департаментіне басшылық етті. Соғыс аяқталғаннан кейін, Слокум соғысқа дейінгі полковник шеніне қайта оралудың орнына армиядан кетіп, Сиракуза, Нью-Йоркқа оралды. Бір жыл өткен соң, армия оған 31-ші АҚШ жаяу әскерінің командирі қызметіне қайта оралу туралы ұсыныс жасады, бірақ ол одан бас тартты. 1866 жылы Слокум әйелі Клара және отбасымен бірге Бруклинге (Нью-Йорк) көшіп келді. Олар Клинтон авенюінің 465-ші үйінде тұрды. Заңгерлік қызметіне қайта оралғаннан кейін, ол АҚШ армиясына полковник ретінде қайта оралу ұсынысын қабылдамады. 1868 жылы Слокум Нью-Йорк штатының сайлау коллегиясының төрағасы болды. 1869 жылдың 6 қаңтарында ол АҚШ-тың адал легионының әскери орденінің Нью-Йорк бөлімінің мүшесі болып сайланды.

Конгресс

Слокум 41-ші және 42-ші конгресстерге демократ ретінде сайланды (4 наурыз 1869 – 3 наурыз 1873). Ол 1872 жылы қайта сайлануға түскен жоқ. Оның орнына, ол заңгерлік тәжірибасын жаңадан бастады. 1882 жылы Нью-Йорк штатынан 48-ші конгресске (3 наурыз 1883 – 4 наурыз 1885) ірі өкіл болып сайланды. Слокэм әскери және ветерандар мәселелеріне белсенді қызығушылық танытты. Ол Конгресте Екінші Булл-Ран шайқасынан кейін әскери сотқа тартылған генерал-майор Фитц Джон Портерді ақтау үшін жұмыс істеді. Слокэм 1884 жылдың 18 қаңтарында Портердің қорғанында Конгресте сөз сөйледі. 1882 жылы Слокэм Нью-Йорк штатының губернаторына демократтық үміткер болуға жақын келді. Бірінші екі дауыс беру кезеңінде Слокэм Уолл-стриттен шыққан заңгер Розуэлл П. Флауэрмен тең түсті. Дауыс тең түскендіктен, үшінші дауыс беруде болашақ президент Гровер Кливленд сайланды. 1885 жылы Слокэм президент Гровер Кливлендтің Вашингтондағы алғашқы инаугурациялық шеруінің бас маршалы болды.

Кейінгі мансап

Слокэм бірқатар компаниялардың ірі инвесторы болды және People's Trust Company, Williamsburg City Fire Insurance Company және басқа да табысты кәсіпорындардың директоры болды. Слокэм сонымен қатар Бруклиндегі Парк жинақ банкінің қамқоршысы болды, Нью-Йорк, ол 1876 жылғы экономикалық дағдарыста құлдырап кетті. 1875 жылы Слокум Бруклин қаласында мемлекеттік қызмет реформасын жүргізу науқанын бастады. Ол саяси тағайындамалардың орнына білікті өкілдерді жұмысқа алуды жақтады. Слокэм 1876 жылы Нью-Йорк штатының Бруклин қаласының қалалық жұмыстар департаментінің комиссары болып тағайындалды және жер бетіндегі көліктерден Бруклин көпіріне дейін көптеген азаматтық жақсартуларға қатысты. Слокэм Бруклин мен Манхэттенді байланыстыратын Бруклин көпірінің құрылысын ертерек қолдады. Слокэм Бруклин көпірінің жобалаушысы Джон Роблинг салған басқа көпірлерді көру үшін зерттеу сапарына барды. Ол Бруклин көпірінің алғашқы инвесторларының бірі болды және директорлар кеңесіне тағайындалды. Ол көпірден төлем алуға қарсы болды. Слокэмнің есімі көпірдің бірінің мұнарасында орналасқан қола тақташада жазылған. Слокэм Бруклиндегі трамвай жүйелерін салуда да белсенді болды. Ол Бруклин Кросстаун теміржолын құрды және оның президенті болды, ол 1872 жылы жұмысын бастады және қаладағы ең табысты трамвай желілерінің біріне айналды. Сонымен қатар, ол басқа теміржол желілерінің ірі акционері болды және Бруклин мен Кони-Айленд теміржол компаниясының президенті болды. Ол жылқымен жүретін вагондарды электрмен ауыстыруды ертерек жақтады. 1877 жылы Слокум Род-Айленд штатының Провиденс қаласында өткен жиналыста Потомак армиясы қоғамының президенті болып сайланды. 1880 жылы Слокум отбасымен Еуропаға саяхат жасады. Конгресте қайтадан қызмет етумен қатар (1883 жылдан бастап), Слокум Азамат соғысы ардагерлерінің істерінде де белсенді болды. Ол Нью-Йорк штатының Бат қаласындағы Нью-Йорк штатының солдаттар мен теңізшілер үйінің қамқоршылар кеңесінің президенті болды, 1887 жылға дейін қызмет етті және Геттисбург шайқасы үшін Нью-Йорк ескерткіштер комиссиясының мүшесі болды. Ол осы комиссияда өмірінің соңына дейін қызмет етті.

Slocum was a major investor in a number of companies and became director of the People's Trust Company, the Williamsburg City Fire Insurance Company, and other successful ventures. Slocum was also a trustee of the Park Savings Bank of Brooklyn, New York, which failed in the depression of 1876. In 1875, Slocum launched a campaign for civil service reform in the city of Brooklyn. He advocated for the hiring of qualified representatives rather than political appointments. Slocum was appointed Commissioner of the department of city works of Brooklyn, New York in 1876 and was involved in many civic improvements, from surface transportation to the Brooklyn Bridge. Slocum was an early advocate for the building of the Brooklyn Bridge, which would link Brooklyn to Manhattan. Slocum went on a study mission to view other bridges built by proposed Brooklyn Bridge designer John Roebling. He was an early investor in the Brooklyn Bridge and was appointed to the Board of Directors. He advocated unsuccessfully for having no bridge tolls. Slocum's name is prominent on a bronze tablet that is located on one of the bridge's towers. Slocum was also active in the building of streetcar systems in Brooklyn. He founded and was president of the Brooklyn Crosstown Railroad, which started service in 1872 and became one of the most profitable streetcar lines in the city. In addition, he was a large stockholder in other rail lines and was president of the Brooklyn and Coney Island Railroad Company. He was an early advocate of converting the horse drawn rail cars to electricity. In 1877, Slocum was elected president of the Society of the Army of the Potomac, at a reunion in Providence, Rhode Island. In 1880, Slocum traveled with his family to Europe. In addition to serving again in the Congress (beginning in 1883), Slocum remained active in Civil War veterans' affairs. He was president of the Board of Trustees of the New York State Soldiers' and Sailors' Home in Bath, New York, serving until 1887, and was a member of the New York Monuments Commission for the battlefield of Gettysburg. He served on this commission until his death.

Өлім

Слокэм 1894 жылғы 14 сәуірде Нью-Йорк штатының Бруклин қаласында бауыр ауруынан қайтыс болды. Ол Грин Вуд зиратында жерленді, сол жерде генерал Фитц Джон Портер де жерленген. Оның бұрынғы штабының бір мүшесі оның есіміне арнап былай деп жазды: "Адамды құрайтын барлық қадірлі қасиеттері бойынша генерал-майор Генри В. Слокумға тең немесе одан жақсы адамды сирек кездестірдім. Ол мақсатқа бекем, нық қадамды болғанмен, сонымен қатар өте қарапайым, өзіндік сезімі жоқ, өзіне сенген міндетін адал орындаған, сөйлегенімен де, іс-әрекетімен де тәуелсіз болды, болашағы қандай болса да."

Атаулар ауыстырылуы

Slocum-ның ат мүсіндері Стивенс Кнолл және Калпс Хиллде, Геттисбург шайқасы алаңында (19 қыркүйекте ашылды, 1902 жыл) және Бруклиндегі Гранд Армия алаңында (Нью-Йорк, 30 мамыр, 1905 жылғы Еске алу күні ашылды) орналасқан. Оның құрметіне «General Slocum» атты бу кемесі аталған, ол 1904 жылы кемеде болған қасіретті өртте көптеген адамның өмірін қиды. «Форт Слокум» (Нью-Йорк) 1867 жылдан 1965 жылға дейін Нью-Йорк портына Лонг-Айленд бұғазынан кіруді АҚШ армиясы тоқтағанға дейін күзетті. 1896 жылы бұл бекініс ресми түрде «Форт Слокум» деп аталды. Испания-Америка соғысы кезінде әскерилер мен жабдықтарды тасымалдау үшін пайдаланылған АҚШ армиясының көлік кемесі генерал Слокумның есімімен аталыпты. 1898 жылдан бастап ол Сан-Францискодан Филиппинге әскерлерді тасымалдай бастады.