Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ армиясының генералы және азаматтық инженері (1815–1872)
United States Army general and civil engineer (1815–1872)
Джордж Гордон Мид (31 желтоқсан 1815 – 6 қараша 1872) – 1863–1865 жылдардағы Америка Азамат соғысы кезінде Потомак армиясына қолбасшылық еткен АҚШ армиясының генерал-майоры. Ол Шығыс майданының көптеген маңызды шайқастарында күресті және Геттисбург шайқасында генерал Роберт Ли басқарған Солтүстік Вирджиния армиясын жеңді. Ол Испанияның Кадис қаласында, Филадельфиядағы бай саудагерлер отбасында дүниеге келді және 1835 жылы АҚШ әскери академиясын бітірді. Ол Екінші Семинол соғысында және Америка-мексика соғысында шайқасты. Ол АҚШ армиясының топографиялық инженерлер корпусында қызмет етті және 1851 жылдан 1856 жылға дейін Флорида мен Нью-Джерсидегі маяктар құрылысын, ал 1857 жылдан 1861 жылға дейін АҚШ көлдерін зерттеуді басқарды. Оның Азамат соғысындағы қызметі Пенсильвания резервтерінде бригадир генерал болып басталды, ол Вашингтон қаласының төңірегінде қорғаныс құрылыстарын жүргізді. Ол Пенисула кампаниясында және жеті күндік шайқаста күресті. Глендейл шайқасында ауыр жарақат алғаннан кейін, ол екінші Булл-Ран шайқасында бригадасын басқаруға оралды. Дивизия командирі ретінде Оңтүстік тау шайқасында сәттілікке жетті және Антиэтам шайқасында I корпустың уақытша қолбасшысы болды. Мидтің дивизиясы Фредериксбург шайқасында қарсыластардың қатарын бұзып өтті, бірақ қолдаудың жетіспеуіне байланысты кері шегінуге мәжбүр болды. Мид генерал-майор дәрежесіне көтеріліп, V корпустың қолбасшысы болды және оны Чанселлерсвилл шайқасында басқарды. Геттисбург шайқасынан үш күн бұрын ол Потомак армиясына қолбасшылық етуге тағайындалды және 1863 жылғы 1 шілдедегі шайқастың бірінші күнінен кейін майданға келді. Ол күштерін тиімді қорғаныс шайқасын жүргізу үшін қолайлы жерде ұйымдастырды және Роберт Лидің Солтүстік Вирджиния армиясының бірнеше күшті шабуылдарын тойтарды. Жеңіске қуанғанмен, президент Авраам Линкольн Мидтің қарсыластардың шегінуі кезіндегі тиімсіз қуғын-сүргініне сын көзбен қарады, бұл Ли мен оның армиясына Вирджинияға қашуға мүмкіндік берді. Мидтің әскерлері Бристоу жорығында шағын жеңіске жетті, бірақ Майн Рун шайқасында нәтиже белгісіз болды. Мидтің сақтық танытуы Линкольнді Потомак армиясының жаңа қолбасшысын іздеуге итермеледі. 1864–1865 жылдары Мид Потомак армиясына Құрлықтық науқан, Ричмонд-Петербург науқаны және Аппоматтокс науқаны кезінде басшылық етуді жалғастырды, бірақ оның ықпалы осы науқандарға тікелей қатысқан генерал-лейтенант Улисс С. Гранттың бақылауымен көлеңкеге түсті. Грант осы науқандар кезінде стратегияның көп бөлігін жүргізді, бұл Мидке бұрынғыдан гөрі әлдеқайда аз ықпал етуге мүмкіндік берді. Соғыстан кейін Мид 1865 жылдан 1866 жылға дейін және 1869 жылдан 1872 жылға дейін Атлантика әскери дивизиясының қолбасшысы болды. Ол Оңтүстік департаментін басқарды (1866–1868) және 1872 жылы Үшінші әскери округтің құрамында бес оңтүстік штатының АҚШ-қа қайта кіруіне және штаттық үкіметтердің құрылуына қадағалау жасады. Мид армия ішіндегі саяси бәсекелестіктерге ұшырады, әсіресе генерал-майор Дэниел Сиклс, ол Геттисбург шайқасындағы Мидтің рөлін жоққа шығаруға тырысты. Оның тез ашуланғыш мінезінен оған «Ескі Қабылан» деген лақап ат берілді.
George Gordon Meade (December 31, 1815 – November 6, 1872) was a United States Army Major General who commanded the Army of the Potomac during the American Civil War from 1863 to 1865. He fought in many of the key battles of the Eastern theater and defeated the Confederate Army of Northern Virginia led by General Robert E. Lee at the Battle of Gettysburg. He was born in Cádiz, Spain, to a wealthy Philadelphia merchant family and graduated from the United States Military Academy in 1835. He fought in the Second Seminole War and the Mexican–American War. He served in the United States Army Corps of Topographical Engineers and led construction of lighthouses in Florida and New Jersey from 1851 to 1856 and the United States Lake Survey from 1857 to 1861. His Civil War service began as brigadier general with the Pennsylvania Reserves, building defenses around Washington D. C. He fought in the Peninsula Campaign and the Seven Days Battles. He was severely wounded at the Battle of Glendale and returned to lead his brigade at the Second Battle of Bull Run. As a division commander, he had success at the Battle of South Mountain and assumed temporary command of the I Corps at the Battle of Antietam. Meade's division broke through the lines at the Battle of Fredericksburg but were forced to retreat due to lack of support. Meade was promoted to major general and commander of the V Corps, which he led during the Battle of Chancellorsville. He was appointed to command the Army of the Potomac just three days before the Battle of Gettysburg and arrived on the battlefield after the first day's action on July 1, 1863. He organized his forces on favorable ground to fight an effective defensive battle against Robert E. Lee's Army of Northern Virginia and repelled a series of massive assaults throughout the next two days. While elated about the victory, President Abraham Lincoln was critical of Meade due to his perception of an ineffective pursuit during the retreat, which allowed Lee and his army to escape back to Virginia. Meade's troops had a minor victory in the Bristoe Campaign but a stalemate at the Battle of Mine Run. Meade's cautious approach prompted Lincoln to look for a new commander of the Army of the Potomac. In 1864–1865, Meade continued to command the Army of the Potomac through the Overland Campaign, the Richmond–Petersburg Campaign, and the Appomattox Campaign, but he was overshadowed by the direct supervision of the general in chief, Lt. Gen. Ulysses S. Grant, who accompanied him throughout these campaigns. Grant conducted most of the strategy during these campaigns, leaving Meade with significantly less influence than before. After the war, Meade commanded the Military Division of the Atlantic from 1865 to 1866 and again from 1869 to 1872. He oversaw the formation of the state governments and reentry into the United States for five southern states through his command of the Department of the South from 1866 to 1868 and the Third Military District in 1872. Meade was subjected to intense political rivalries within the Army, notably with Major Gen. Daniel Sickles, who tried to discredit Meade's role in the victory at Gettysburg. He had a notoriously short temper which earned him the nickname of "Old Snapping Turtle".
Ерте өмір және білім
Мид 1815 жылғы 31 желтоқсанда Испанияның Кадис қаласында Ричард Ворсам Мид пен Маргарет Коутс Батлердің он баласының сегізіншісі болып дүниеге келді. Оның әкесінің әкесі, ирландтық Джордж Мид, Филадельфиядағы бай саудагер және жер алыпсатар болған. Оның әкесі испандық-американдық сауда арқасында байып, АҚШ-тың теңіз агенті болып тағайындалды. Испанияны Пиреней соғысында қолдағандықтан ол қаржылық тұрғыда қиын жағдайға түсті; оның отбасы 1817 жылы қиын жағдайда Америка Құрама Штаттарына оралды. Мид Филадельфиядағы бастауыш мектепте және Вест-Пойнттағы АҚШ әскери академиясының үлгісіндегі жеке мектеп – Америка классикалық және әскери лицейінде білім алды. 1828 жылы Джордж 12 жасқа толғанда әкесі қайтыс болды, оны Германтаун әскери академиясынан алып қайтарды. Джордж Вашингтонда Салмон П. Чейз басқаратын мектепке орналастырылды; алайда, Чейздің басқа міндеттеріне байланысты ол бірнеше айдан кейін жабылды. Содан кейін ол Мэриленд штатының Балтимор қаласындағы Маунт Хоуп институтына жіберілді. Мид 1831 жылғы 1 шілдеде Вест-Пойнттағы АҚШ әскери академиясына қабылданды. Ол колледжге түсіп, құқық білімін алуды армандаған, бірақ Вест-Пойнтта оқу оған ұнамады. 1835 жылы 56 курсанттың арасында 19-шы орынды иеленді. Ол әскери киім мен жаттығулардың егжей-тегжейіне қызығушылық танытпады және 168 жаза жинады, міндетті түрде академиядан шығаруға себеп болатын көрсеткіштен 32 кем.
Meade was born on December 31, 1815, in Cádiz, Spain, the eighth of ten children of Richard Worsam Meade and Margaret Coats Butler. His grandfather Irishman George Meade was a wealthy merchant and land speculator in Philadelphia. His father was wealthy due to Spanish American trade and was appointed U. S. naval agent. He was ruined financially because of his support of Spain in the Peninsular War; his family returned to the United States in 1817, in precarious financial straits. Meade attended elementary school in Philadelphia and the American Classical and Military Lyceum, a private school in Philadelphia modeled after the U. S. Military Academy at West Point. His father died in 1828 when George was 12 years old and he was taken out of the Germantown military academy. George was placed in a school run by Salmon P. Chase in Washington D. C.; however, it closed after a few months due to Chase's other obligations. He was then placed in the Mount Hope Institution in Baltimore, Maryland. Meade entered the United States Military Academy at West Point on July 1, 1831. He would have preferred to attend college and study law and did not enjoy his time at West Point. He graduated 19th in his class of 56 cadets in 1835. He was uninterested in the details of military dress and drills and accumulated 168 demerits, only 32 short of the amount that would trigger a mandatory dismissal.
Топографиялық корпус және Мексика-Америка соғысы
Мид 3-артиллерияның екінші лейтенанты болып тағайындалды. Ол жаз бойы Лонг-Айленд теміржолының құрылысында геодезиялық жұмыстарға көмектесіп, содан кейін Флоридаға қызметке жіберілді. Ол Екінші Семинол соғысында қатысты және Семинол тайпасының бір тобын батысқа, үнділердің жеріне сүйемелдеуге міндеттелді. Жыл соңында ол толыққанды лейтенант болды, ал 1836 жылдың күзінде, қажетті бір жылдық қызметтен кейін, армиядан кетті. Ол Флоридаға оралып, қайын інісі Джеймс Дункан Грэм үшін жеке тұлға ретінде жұмыс істеді, АҚШ Топографиялық инженерлер корпусы үшін теміржол жобасында геодезиялық жұмыстарға көмектесті. Ол Техас-Луизиана шекарасында, Миссисипи өзенінің дельтасында және Мэн мен Канаданың солтүстік-шығыс шекарасында Топографиялық инженерлер үшін қосымша зерттеу жұмыстарын жүргізді. 1842 жылы Конгресс азаматтық адамдарды Топографиялық инженерлер корпусында жұмыс істеуден шығарып тастады, сондықтан Мид өз жұмысын жалғастыру үшін екінші лейтенант ретінде армияға қайта оралды. 1843 жылдың қараша айында ол майор Хартман Бачтың басшылығымен маяктар салуға тағайындалды. Ол Делавэр шығанағындағы Брэндивайн шоалындағы маяқтың құрылысында жұмыс істеді. Мид Мексика-Америка соғысында қатысты және генералдар Закари Тейлор мен Роберт Паттерсонның штабтарында қызмет етті. Ол Пало-Альто шайқасында, Ресака-де-ла-Пальма шайқасында және Монтеррей шайқасында шайқасты. Монтеррейде генерал Уильям Уорттың қол астында қызмет етіп, бекінілген позицияға шабуыл жасау үшін бір топты төбеге жетектеді. Ол бірінші лейтенант шеніне көтерілді және Филадельфия тұрғындарынан ерлігі үшін алтынмен әшекейленген қылыш алды. 1849 жылы Мид Флоридадағы Форт Брукке Семинол тайпасының елді мекендерге жасаған шабуылдарына көмектесу үшін тағайындалды. 1851 жылы ол Кей-Ларгодағы Карисфорт рифіндегі маяқтың құрылысын басқарды. 1852 жылы Топографиялық корпус АҚШ Маяктар басқармасын құрды және Мид Флоридадағы жауапкершілікке ие болған жетінші округ инженері болып тағайындалды. Ол Ки-Весттегі Sand Key маяғын, Флорида штатының Юпитер қаласындағы Jupiter Inlet маяғын және Флорида кілттеріндегі Sombrero Key маяғын салуды басқарды. Бачты Батыс жағалауына ауыстырғаннан кейін, Мид Нью-Джерси мен Делавэрдегі төртінші округтің жауапкершілігін өз мойнына алды және Лонг-Бич аралында Барнегат маяғын, Атлантик-Ситидегі Абсекон маяғын және Кейп-Мэйдегі Кейп-Мэй маяғын салды. Ол сонымен қатар бірнеше американдық маяқтарда қолданылған гидравликалық шамды өңдеп шығарды. Мид 1851 жылы бірінші лейтенант, ал 1856 жылы капитан шеніне көтерілді. 1857 жылы Мидке Ұлы көлдерді зерттеу миссиясының басшылығы тапсырылды. Оның басшылығымен Хьюрон көлінің зерттеулері аяқталды және Мичиган көлінің зерттеулері Гранд және Литтл Траверс шығанақтарына дейін кеңейтілді. Капитан Мид басшылық еткенге дейін Ұлы көлдердегі су деңгейі жергілікті түрде уақытша өлшегіштермен өлшенетін, бірыңғай эталондық жазықтық белгіленбеген еді. 1858 жылы оның ұсынысы бойынша бассейн бойынша жазбаларды жүйелеу үшін құралдар орнатылды. Мид 1861 жылы Азамат соғысы басталарға дейін көлдерді зерттеумен айналысты.
Meade was commissioned a brevet second lieutenant in the 3rd Artillery. He worked for a summer as an assistant surveyor on the construction of the Long Island Railroad and was assigned to service in Florida. He fought in the Second Seminole War and was assigned to accompany a group of Seminole to Indian territory in the West. He became a full second lieutenant by year's end, and in the fall of 1836, after the minimum required one year of service, he resigned from the army. He returned to Florida and worked as a private citizen for his brother in law, James Duncan Graham, as an assistant surveyor to the United States Army Corps of Topographical Engineers on a railroad project. He conducted additional survey work for the Topographical Engineers on the Texas Louisiana border, the Mississippi River Delta and the northeastern boundary of Maine and Canada. In 1842, a congressional measure was passed which excluded civilians from working in the Army Corps of Topographical Engineers and Meade reentered the army as a second lieutenant in order to continue his work with them. In November 1843, he was assigned to work on lighthouse construction under Major Hartman Bache. He worked on the Brandywine Shoal lighthouse in the Delaware Bay. Meade served in the Mexican–American War and was assigned to the staffs of Generals Zachary Taylor and Robert Patterson. He fought at the Battle of Palo Alto, the Battle of Resaca de la Palma and the Battle of Monterrey. He served under General William Worth at Monterrey and led a party up a hill to attack a fortified position. He was brevetted to first lieutenant and received a gold mounted sword for gallantry from the citizens of Philadelphia. In 1849, Meade was assigned to Fort Brooke in Florida to assist with Seminole attacks on settlements. In 1851, he led the construction of the Carysfort Reef Light in Key Largo. In 1852, the Topographical Corps established the United States Lighthouse Board and Meade was appointed the Seventh District engineer with responsibilities in Florida. He led the construction of Sand Key Light in Key West; Jupiter Inlet Light in Jupiter, Florida; and Sombrero Key Light in the Florida Keys. When Bache was reassigned to the West Coast, Meade took over responsibility for the Fourth District in New Jersey and Delaware and built the Barnegat Light on Long Beach Island, Absecon Light in Atlantic City, and the Cape May Light in Cape May. He also designed a hydraulic lamp that was used in several American lighthouses. Meade received an official promotion to first lieutenant in 1851, and to captain in 1856. In 1857, Meade was given command of the Lakes Survey mission of the Great Lakes. Completion of the survey of Lake Huron and extension of the surveys of Lake Michigan down to Grand and Little Traverse Bays were done under his command. Prior to Captain Meade's command, Great Lakes' water level readings were taken locally with temporary gauges; a uniform plane of reference had not been established. In 1858, based on his recommendation, instrumentation was set in place for the tabulation of records across the basin. Meade stayed with the Lakes Survey until the 1861 outbreak of the Civil War.
Америка Азаматтық соғысы
Мид 1861 жылғы 31 тамызда, АҚШ Азамат соғысы басталғаннан кейін бірнеше ай өткен соң, Пенсильвания губернаторы Эндрю Кертиннің ықпалды ұсынысы бойынша еріктілердің бригадир генералы болып тағайындалды. Ол генерал Джордж А. Макколлдың басқаруымен Пенсильвания резервтерінің 2-ші бригадасына командир болып қойылды. Пенсильвания резервтері алғашқыда Вашингтон қаласының төңірегіндегі қорғаныс құрылыстарына жіберілді.
Meade was appointed brigadier general of volunteers on August 31, 1861, a few months after the start of the American Civil War, based on the strong recommendation of Pennsylvania Governor Andrew Curtin. He was assigned command of the 2nd Brigade of the Pennsylvania Reserves under General George A. McCall. The Pennsylvania Reserves were initially assigned to the construction of defenses around Washington, D. C.
Жарым аралдағы науқан
1862 жылдың наурыз айында Потомак армиясы төрт корпусқа қайта ұйымдастырылды, Мид генерал-майор Ирвин Макдауэллдің қол астындағы І корпус құрамында қызмет етті. І корпус Раппаханнок аймағында орналасқан еді, бірақ маусым айында Пенсильвания резервтері бөлініп, негізгі әскерді күшейту үшін түбекке жіберілді. 25 маусымда Жеті күндік шайқас басталғанда резервтер тікелей шайқасқа қатысты. Механиксвилл және Гейнс Миллде Мидтің бригадасы көбінесе резервте ұсталды, бірақ 30 маусымда Глендейлде бригада қатыгез шайқастың ортасында болды. Оның бригадасы 1400 сарбазды жоғалтты, ал Мидтің оң қолына және арқасына оқ тиді. Ол сауығу үшін Филадельфияға жіберілді. Мид өзінің бригадасын екінші Булл-Ран шайқасына үлгерді, содан кейін Вирджиния армиясының генерал-майоры Ирвин Макдауэлл корпусына бекітілді. Оның бригадасы Генри Хаус төбесінде шегініп келе жатқан одақтас армияның арт жағын қорғау үшін батыл тұрды.
In March 1862, the Army of the Potomac was reorganized into four corps, Meade served as part of the I Corps under Maj. Gen Irvin McDowell. The I Corps was stationed in the Rappahannock area, but in June, the Pennsylvania Reserves were detached and sent to the Peninsula to reinforce the main army. With the onset of the Seven Days Battles on June 25, the Reserves were directly involved in the fighting. At Mechanicsville and Gaines Mill, Meade's brigade was mostly held in reserve, but at Glendale on June 30, the brigade was in the middle of a fierce battle. His brigade lost 1,400 men and Meade was shot in the right arm and through the back. He was sent home to Philadelphia to recuperate. Meade resumed command of his brigade in time for the Second Battle of Bull Run, then assigned to Major General Irvin McDowell's corps of the Army of Virginia. His brigade made a heroic stand on Henry House Hill to protect the rear of the retreating Union Army.
Мэриленд штатындағы науқан
Дивизия командирі Джон Ф. Рейнольдс отаршыл бөлімдерін дайындау үшін Пенсильвания штатының Харрисбург қаласына жіберілді, ал Мид Оңтүстік Тау шайқасы мен Антиетам шайқасында дивизияның уақытша командалық міндетін өз мойнына алды. Мидтің басшылығымен дивизия Роберт Родстың әскерлері ұстап тұрған Тёрнердің сағасына жақын маңызды биіктіктегі стратегиялық позицияға сәтті шабуыл жасап, оны басып алды, бұл басқа конфедерат әскерлерін кері шегінуге мәжбүр етті. Мидтің әскері биіктікке шабуыл жасағанда, корпус командирі Джозеф Хукер: "Мидке қараңыз! Ондай әскерлермен, осындай басшылықпен мен кез келген нәрсені жеңе аламын!" деді. 1862 жылдың 17 қыркүйегінде Антиетамда Мид I корпустың уақытша командалық міндетін қабылдады және Хукер жараланғаннан кейін және оны алмастыруды сұрағаннан кейін қатал шайқасты бақылады. 1862 жылдың 29 қыркүйегінде Рейнольдс Харрисбургтегі қызметінен оралды. Рейнольдс I корпустың, ал Мид III дивизияның командалық міндетін алды.
The division's commander John F. Reynolds was sent to Harrisburg, Pennsylvania, to train militia units and Meade assumed temporary division command at the Battle of South Mountain and the Battle of Antietam. Under Meade's command, the division successfully attacked and captured a strategic position on high ground near Turner's Gap held by Robert E. Rodes' troops which forced the withdrawal of other Confederate troops. When Meade's troops stormed the heights, the corps commander Joseph Hooker, exclaimed, "Look at Meade! Why, with troops like those, led in that way, I can win anything!" On September 17, 1862, at Antietam, Meade assumed temporary command of the I Corps and oversaw fierce combat after Hooker was wounded and requested Meade replace him. On September 29, 1862, Reynolds returned from his service in Harrisburg. Reynolds assumed command of the I Corps and Meade assumed command of the Third Division.
Фредериксбург және Чанселлорсвилл
1862 жылғы 5 қарашада Амброз Бернсайд Макклелланның орнын Потомак армиясының қолбасшысы ретінде басты. Бернсайд 1-ші корпустың басқаруын Рейнольдсқа тапсырды, бұл Мидті ренжітті, өйткені оның Рейнольдстен жауынгерлік тәжірибесі артық еді. 1862 жылғы 29 қарашада Мид Пенсильвания резервінің генерал-майорына дейін өрледі және Уильям Б. Франклиннің басшылығымен "Сол жақ Ұлы дивизия" дивизиясын басқаруға тағайындалды. Фредериксбург шайқасында Мидтің дивизиясы Конфедерация шебін бұзып өтті, генерал-лейтенант Томас Дж. "Стоунволл" Джексон корпусының оңтүстік жағындағы қиылыстан өтті. Бірақ оның шабуылына күш қосылмады, нәтижесінде дивизиясының көп бөлігі жойылды. Ол Орталық Ұлы дивизияны лайлы марш арқылы жетектеді және әскерлерін Раппаханок өзенінің жағасына орналастырды. 1862 жылғы 22 желтоқсанда Мид Дэниел Баттерфилдтің орнына V корпустың басшысы болды және оны Чанселлерсвилл шайқасында жетектеді. 1863 жылғы 26 қаңтарда Джозеф Хукер Потомак армиясының қолбасшылығын қабылдады. Хукердің Чанселлерсвилл шайқасына қатысты зор жоспарлары болды, бірақ оларды іске асыру сәтсіз аяқталды, нәтижесінде Конфедерация бастаманы қолға алды. Шайқас аяқталғаннан кейін Мид әйеліне: "Генерал Хукер қиын жағдайда өзінің жауынгерлік қабілеттерін көрсетпегені үшін барлық достарын көңілін қалдырды" деп жазды. Мид корпусы шайқастың көп бөлігінде резервте қалды, бұл Одақтың жеңілісіне себеп болды. Мид Хукердің Лиге қарсы шабуыл жасауды ұсынған қолбасшыларының бірі болды, бірақ Хукер кері шегінуді жөн көрді. Кейін Мид Хукердің оның позициясын дұрыс емес көрсеткенін біліп, оған қарсы шықты. Хукердің барлық қолбасшылары Дэн Сиклстен басқа Мидтің позициясын қолдады.
On November 5, 1862, Ambrose Burnside replaced McClellan as commander of the Army of the Potomac. Burnside gave command of the I Corps to Reynolds which frustrated Meade as he had more combat experience than Reynolds. Meade was promoted to major general of the Pennsylvania Reserves on November 29, 1862, and given command of a division in the "Left Grand Division" under William B. Franklin. During the Battle of Fredericksburg, Meade's division made the only breakthrough of the Confederate lines, spearheading through a gap in Lt. Gen. Thomas J. "Stonewall" Jackson's corps at the southern end of the battlefield. However, his attack was not reinforced, which resulted in the loss of much of his division. He led the Center Grand Division through the Mud March and stationed his troops on the banks of the Rappahanock. On December 22, 1862, Meade replaced Daniel Butterfield in command of the V Corps which he led in the Battle of Chancellorsville. On January 26, 1863, Joseph Hooker assumed command of the Army of the Potomac. Hooker had grand plans for the Battle of Chancellorsville, but was unsuccessful in execution, allowing the Confederates to seize the initiative. After the battle, Meade wrote to his wife that, "General Hooker has disappointed all his friends by failing to show his fighting qualities in a pinch." Meade's corps was left in reserve for most of the battle, contributing to the Union defeat. Meade was among Hooker's commanders who argued to advance against Lee, but Hooker chose to retreat. Meade learned afterward that Hooker misrepresented his position on the advance and confronted him. All of Hooker's commanders supported Meade's position except Dan Sickles.
Геттисберг жорығы
1863 жылдың маусым айында Ли бастамашылыққа ие болып, Солтүстік Вирджиния армиясын Мэриленд және Пенсильванияға енгізді. Хукер жылдам әрекет етіп, Потомак армиясын Ли армиясы мен Вашингтон қаласының арасына орналастырды. Дегенмен, Линкольн әкімшілігі мен Хукер арасындағы қарым-қатынас Хукердің Чанселлерсвиллдегі нашар өрнегінен нашарлаған болатын. Хукер Геттисбург жорығында Лиді қууға көмектесу үшін Харперс-Ферриден қосымша күштер жіберуді сұрады. Линкольн мен Бас қолбасшы Генри Халлек бас тартқан соң, Хукер наразылық танытып, отставкаға шықты.
In June 1863, Lee took the initiative and moved his Army of Northern Virginia into Maryland and Pennsylvania. Hooker responded rapidly and positioned the Army of the Potomac between Lee's army and Washington D. C. However, the relationship between the Lincoln administration and Hooker had deteriorated due to Hooker's poor performance at Chancellorsville. Hooker requested additional troops be assigned from Harper's Ferry to assist in the pursuit of Lee in the Gettysburg Campaign. When Lincoln and General in Chief Henry Halleck refused, Hooker resigned in protest.
Потомак армиясының қолбасшылығы
1863 жылғы 28 маусымның таңертеңгі сағаттарында президент Авраам Линкольннің хабаршысы Мидке Хукердің орнына тағайындалғанын жеткізуге келді. Оянғаннан кейін ол әскердегі саяси тартыстардың өзіне жеткенін және тұтқындалғанын ойлады, бірақ оның орнына Потомак армиясына басшылық етуі тапсырылды. Ол белсенді түрде қолбасшылыққа ұмтылмаған және президенттің бірінші таңдауы болмаған. Джон Ф. Рейнольдс, Потомак армиясында Мидтен жоғары дәрежедегі төрт генералдың бірі, президенттің оны алмастыру туралы ұсынысын бұрын қабылдамаған. Үш корпус командирі – Джон Седжвик, Генри Слокум және Дариус Н. Коуч Мидті армия қолбасшылығына ұсынды және одан жоғары дәрежеде болса да, оның басшылығында қызмет етуге келісті. Әріптестері басшылықтың ауысуына қуанғанмен, Потомак армиясының сарбаздары Мидке күмәнданды, өйткені оның қарапайымдылығы, театрлық және ғалымдық мінез-құлқының жоқтығы генералға қойған үміттеріне сай келмеді. Мид 1863 жылғы 28 маусымда Потомак армиясының қолбасшылығын қабылдады. Әйеліне жазған хатында Мид армияға басшылық етудің "абыройды арттырудан гөрі құртуға" көбірек мүмкіндік беретінін жазды.
In the early morning hours of June 28, 1863, a messenger from President Abraham Lincoln arrived to inform Meade of his appointment as Hooker's replacement. Upon being woken up, he'd assumed that army politics had caught up to him and that he was under arrest, only to find that he'd been given leadership of the Army of the Potomac. He had not actively sought command and was not the president's first choice. John F. Reynolds, one of four major generals who outranked Meade in the Army of the Potomac, had earlier turned down the president's suggestion that he take over. Three corps commanders, John Sedgwick, Henry Slocum, and Darius N. Couch, recommended Meade for command of the army and agreed to serve under him despite outranking him. While his colleagues were excited for the change in leadership, the soldiers in the Army of Potomac were uncertain of Meade since his modesty, lack of the theatrical and scholarly demeanor did not match their expectations for a General. Meade assumed command of the Army of the Potomac on June 28, 1863. In a letter to his wife, Meade wrote that command of the army was "more likely to destroy one's reputation then to add to it."
Геттисбург шайқасы
Мид армиясының қалған бөлігін Геттисбургке жеткізіп, қорғаныс шайқасына дайындады. Мид Потомак армиясына басшылық еткеніне небәрі төрт күн болған еді және корпус командирлеріне тез шешім қабылдайтынын, ал оларға бұл бұйрықтарды өздері дұрыс деп санаған жолмен орындау құқығын беретінін мәлімдеді. Сондай-ақ, ол корпус командирлерінен стратегиялық кеңес күтетінін айтты. Мид жоғары сатыдағы басшылыққа жаңа болғандықтан, штабта отырмай, майданды аралап, бұйрықтар беріп, олардың орындалуын қадағалады. Мид Потомак армиясына Лидің оларды қоршап, Балтимор және Вашингтон қалаларына қауіп төндіруіне жол бермеу үшін кең фронтпен жылжуға бұйырды. Сонымен қатар, Одақ үшін жағдай нашарлаған жағдайда Мэриленд штатындағы Пайп Крикке шегінудің шартты жоспарын жасады. 1863 жылдың 1 шілдесінде сағат 18:00-ге қарай Мид Вашингтонға телеграмма жіберіп, күштерін шоғырландырып, Геттисбургте бекініп алу туралы шешімін хабарлады. 1863 жылдың 2 шілдесінде Мид әскерлердің орналасуын қадағалап, бақылауын жалғастырды. Дэниел Сиклс рұқсатысыз әскерін бір шақырымға алға жылжытып, биікке шығарғанын және оң жақ қанатқа қауіп төндіретін үзіліс жасағанын білгенде ол ашуға булықты. Мид Литтл Раунд Топтың сол жақ қанатты сақтауда маңызды екенін түсінді. Ол Уорренге төбенің жағдайын анықтауға жіберді және бос екені анықталғаннан кейін V корпусына оны басып алуға бұйрық берді. Мид Лонгстриттің шабуылынан Литтл Раунд Топты қорғаған әскерлерді күшейтуді жалғастырды және он үш бригаданың жойылуға айналуына шама келді. Мидтің сол күні жасаған бір күмәнді шешімі – Слокумның XII корпусын Калпс-Хиллден сол жақ қанатқа көшіруге бұйрық беруі болды, бұл Конфедерация әскерлеріне оны уақытша басып алуға мүмкіндік берді. 1863 жылдың 2 шілдесінде кешке Мид жоғары шенді генералдарынан тұратын «соғыс кеңесін» шақырды. Кеңес шайқастың қазіргі жағдайына шолу жасап, қорғаныс позициясында күресуді жалғастыруға келісті. 1863 жылдың 3 шілдесінде Мид XII және XI корпустарға Калпс-Хиллді қайтарып алуға бұйрық берді және жеке өзі әскерді тексеру үшін Зират қырқасынан Литтл Раунд Топқа дейінгі барлық желі бойымен атпен жүрді. Оның штабы Зират қырқасының тікелей артындағы Лейстер үйінде орналасқан еді, ол сағат 13:00-де басталған 150 зеңбірек оғына ұшырады. Үй Конфедерация әскерлерінің қате бағытталған оқтарына түсті; Баттерфилд жараланды және үйдің алдында байланған он алты жылқы өлтірілді. Мид штаб-пәтерді тастап, хабарлардың оны табуын қиындатқысы келмеді, бірақ жағдай нашарлап, үй эвакуацияланды. Үш күн ішінде Мид майор-генералдар Джон Ф. Рейнольдс және Уинфилд С. Хэнкок сияқты қабілетті қолбасшыларды тиімді пайдаланды, оларға үлкен жауапкершілік жүктеді. Ол өзінің сол және оң жақ қанаттарына жасалған қарқынды шабуылдарға жылдам ден қойды, бұл Лидің орталыққа жасаған апатты шабуылымен, Пикетт шабуылымен аяқталды. Үш күндік шайқастың соңында Потомак армиясының 60 мың әскері мен 30 мың аты үш күн бойы тамақтанбаған және шайқастан шаршаған еді. 1863 жылдың 4 шілдесінде кешке Мид өзінің жоғары шенді генералдарымен екінші соғыс кеңесін өткізді, бірақ Ханкок пен Гиббон міндеттері мен жарақаттарына байланысты қатыспады. Кеңес армияның жағдайын қарастырып, Геттисбургте қалуды немесе солтүстік Вирджиния армиясын қууды талқылады. Кеңес бір күн демалып, қалпына келгеннен кейін Лидің армиясын қууға шешім қабылдады. Мид Халлекке хабарлама жіберіп: «Мен ертең барлау жүргізем, жаудың ниетін анықтау үшін. Егер жау шегінсе, мен оның қанаттары арқылы қуамын», – деді.
Meade rushed the remainder of his army to Gettysburg and deployed his forces for a defensive battle. Meade was only four days into his leadership of the Army of the Potomac and informed his corps commanders that he would provide quick decisions and entrust them with the authority to carry out those orders the best way they saw fit. He also made it clear that he was counting on the corps commanders to provide him with sound advice on strategy. Since Meade was new to high command, he did not remain in headquarters but constantly moved about the battlefield, issuing orders and ensuring that they were followed. Meade gave orders for the Army of the Potomac to move forward in a broad front to prevent Lee from flanking them and threatening the cities of Baltimore and Washington D. C. He also issued a conditional plan for a retreat to Pipe Creek, Maryland in case things went poorly for the Union. By 6 pm on the evening of July 1, 1863, Meade sent a telegram to Washington informing them of his decision to concentrate forces and make a stand at Gettysburg. On July 2, 1863, Meade continued to monitor and maintain the placement of the troops. He was outraged when he discovered that Daniel Sickles had moved his troops one mile forward to high ground without Meade's permission and left a gap in the line which threatened the right flank. Meade recognized that Little Round Top was critical to maintaining the left flank. He sent Warren to determine the status of the hill and quickly issued orders for the V Corps to occupy it when it was discovered empty. Meade continued to reinforce the troops defending Little Round Top from Longstreet's advance and suffered the near destruction of thirteen brigades. One questionable decision Meade made that day was to order Slocum's XII Corps to move from Culp's Hill to the left flank which allowed Confederate troops to temporarily capture it. On the evening of July 2, 1863, Meade called a "council of war" consisting of his top generals. The council reviewed the battle to date and agreed to keep fighting in a defensive position. On July 3, 1863, Meade gave orders for the XII Corps and XI Corps to retake Culp's Hill and personally rode the length of the lines from Cemetery Ridge to Little Round Top to inspect the troops. His headquarters were in the Leister House directly behind Cemetery Ridge which exposed it to the 150 gun cannonade which began at 1 pm. The house came under direct fire from incorrectly targeted Confederate guns; Butterfield was wounded and sixteen horses tied up in front of the house were killed. Meade did not want to vacate the headquarters and make it more difficult for messages to find him, but the situation became too dire and the house was evacuated. During the three days, Meade made excellent use of capable subordinates, such as Maj. Gens. John F. Reynolds and Winfield S. Hancock, to whom he delegated great responsibilities. He reacted swiftly to fierce assaults on his line's left and right which culminated in Lee's disastrous assault on the center, known as Pickett's Charge. By the end of three days of fighting, the Army of the Potomac's 60,000 troops and 30,000 horses had not been fed in three days and were weary from fighting. On the evening of July 4, 1863, Meade held a second council of war with his top generals, minus Hancock and Gibbon, who were absent due to duty and injury. The council reviewed the status of the army and debated staying in place at Gettysburg versus chasing the retreating Army of Northern Virginia. The council voted to remain in place for one day to allow for rest and recovery and then set out after Lee's army. Meade sent a message to Halleck stating, "I make a reconnaissance to morrow, to ascertain what the intention of the enemy is should the enemy retreat, I shall pursue him on his flanks."
"Бристоу мен минаны қашу" акциясы
1863 жылдың күзінде Потомак армиясы XI және XII корпустардың Батыс майданына ауысуымен әлсіреп қалды. Мид Холлек пен Линкольн әкімшілігінен Лиді Вирджинияға қууға қысым сезінді, бірақ Ли армиясының 70 000 адамнан тұратыны туралы жаңылыс пікірге байланысты сақтық танытты, ал шындығында олардың саны бар болғаны 55 000 адамды құрады, ал Потомак армиясы 76 000 сарбазбен қаруланған еді. Геттисбердегі шығындарды толықтыру үшін келген Одақ әскерлерінің көп бөлігі жаңа сарбаздар болды және олардың жауынгерлік қабілеттері белгісіз болды. Ли Джефферсон Дэвиске сақтық танытқан Мидке қарсы шабуылға рұқсат беруді өтінді, бұл сонымен қатар Уильям Розенкрансты қолдау үшін Батыс майданына қосымша Одақ әскерлерінің жіберілуін тоқтатуға мүмкіндік берер еді. Чикамога шайқасы. Потомак армиясы Рапидан өзенінің солтүстік жағасында орналасты, ал Мид штаб-пәтерін Вирджиния штатының Калпепер қаласында құрды. Бристоу жорығында Ли Потомак армиясын айналып өтуге тырысып, Мидті Раппаханнок өзенінің солтүстігіне шегінуге мәжбүрледі. Одақ әскерлері Конфедерацияның семафор кодын жарып, оның құпиясын білді. Бұл, сондай-ақ барлаушылар мен тыңшылардың көмегімен Мидке Лидің әрекеттері туралы алдын ала хабар берді. Ли әскерлері Потомак армиясының батысына қарай солтүстікке жылжығанда Мид Калпепердегі штабын тастап, әскерлеріне Лиді тосқауылдау үшін солтүстікке қарай жылжуға бұйрық берді. Мид жорықта Лиді озатып, шағын жеңіске жетті. Ли жоспарларының сәтсіз аяқталуына Мидтің жылдам ресурстарды қайта орналастыруын себеп деп атады. Алайда Мидтің Лидің Вашингтонға жақындауына тосқауыл қоймауы Линкольнді Потомак армиясының жаңа қолбасшысын іздеуге итермеледі. 1863 жылдың қараша айының соңында Мид қысқы суықтар басталмас бұрын Лиге қарсы соңғы шабуылды жоспарлады. Майн-Ран жорығында Мид Рапидан өзенінің оңтүстігіндегі Солтүстік Вирджиния армиясының оң қанатын шабуылдауға тырысты, бірақ Уильям Х. Френчтің тиімсіз әрекеттері салдарынан маневр сәтсіз аяқталды. Шағын қақтығыстар болды, бірақ толыққанды шабуыл жасалмады. Мид Конфедерация күштерінің тым күшті екенін түсінді, ал Уоррен шабуыл жасаудың қаупін ескертіп, өлімге әкелуі мүмкін екенін айтты. Мид соғыс кеңесін өткізді, онда 1863 жылдың 1 желтоқсанында түнде Рапидан өзенінен арғы бетке шегіну туралы шешім қабылданды.
During the fall of 1863, the Army of the Potomac was weakened by the transfer of the XI and XII Corps to the Western Theater. Meade felt pressure from Halleck and the Lincoln administration to pursue Lee into Virginia but he was cautious due to a misperception that Lee's Army was 70,000 in size when the reality was they were only 55,000 compared to the Army of the Potomac at 76,000. Many of the Union troop replacements for the losses suffered at Gettysburg were new recruits and it was uncertain how they would perform in combat. Lee petitioned Jefferson Davis to allow him to take the offensive against the cautious Meade which would also prevent further Union troops being sent to the Western Theater to support William Rosencrans at the Battle of Chickamauga. The Army of the Potomac was stationed along the north bank of the Rapidan River and Meade made his headquarters in Culpeper, Virginia. In the Bristoe Campaign, Lee attempted to flank the Army of the Potomac and force Meade to move north of the Rappahannock River. The Union forces had deciphered the Confederate semaphore code. This along with spies and scouts gave Meade advance notice of Lee's movements. As Lee's troops moved north to the west of the Army of the Potomac, Meade abandoned his headquarters at Culpeper and gave orders for his troops to move north to intercept Lee. Meade successfully outmaneuvered Lee in the campaign and gained a small victory. Lee reported that his plans failed due to the quickness of Meade's redeployment of resources. However, Meade's inability to stop Lee from approaching the outskirts of Washington prompted Lincoln to look for another commander of the Army of the Potomac. In late November 1863, Meade planned one last offensive against Lee before winter weather limited troop movement. In the Mine Run Campaign, Meade attempted to attack the right flank of the Army of Northern Virginia south of the Rapidan River but the maneuver failed due to the poor performance of William H. French. There was heavy skirmishing but a full attack never occurred. Meade determined that the Confederate forces were too strong and was convinced by Warren that an attack would have been suicidal. Meade held a council of war which concluded to withdraw across the Rapidan River during the night of December 1, 1863.
Құрлықтық науқан
1864 жыл сайлау жылы болды және Линкольн өзінің қайта сайлану тағдыры Одақ армиясының Конфедерацияға қарсы табысына байланысты екенін түсінді. Батыс театр операцияларында жаңадан жетістікке қол жеткізген генерал-лейтенант Улисс Грант 1864 жылдың наурыз айында Одақ армиясының барлық күштеріне бас қолбасшы болып тағайындалды. Грант Линкольнмен кездескенде, оған Потомак армиясын кім басқаратынын өзі таңдай алатынын айтты. Соғыс министрі Эдвин М. Стэнтон Грантқа: «Сіз онда өте әлсіз, шешімсіз адамды табасыз және менің кеңесім – оны бірден ауыстыру», – деді. Мид отставкаға кетуді ұсынды және қолдағы міндеттің маңыздылығы соншалықты үлкен екенін, ол Гранттың жұмысқа лайықты адамды таңдауына кедергі келтірмейді, қайда тағайындалса да қызмет етуге дайын екенін мәлімдеді. Грант Мидтің орнын алмастыру ниеті жоқ екенін жеткізді. Грант кейіннен бұл оқиғаның Геттисбердегі ұлы жеңіске қарағанда Мид туралы жағымды пікір қалыптастырғанын жазды. Грант Мидтің Линкольннің стратегиясын мақұлдамағанын және саясаткерлер мен баспасөз арасында танымал болмағанын білді. Грант оған Потомак армиясына толыққанды басшылықты тікелей бақылаусыз беруге дайын емес еді. Гранттың Мидке берген бұйрықтары тікелей және нақты болды. Ол: «Лидің армиясы – сіздің мақсатыңыз. Ли қайда барса, сіз де сонда баруыңыз керек», – деді. 1864 жылдың 4 мамырында Потомак армиясы қысқы тұрағынан шығып, Рапидан өзенін кешіп өтті. Мид пен Грант екеуі де Лидің Солтүстік Анна өзеніне немесе Майн Рунға шегінетініне сенді. Ли Потомак армиясының қозғалысы туралы ақпарат алды және шығысқа қарай жылжумен жауап берді, Уайлдернесте Одақ армиясымен кездесті. Мид Уорренге толық корпусымен шабуыл жасауға бұйрық берді, ал Хэнкокқа II корпусымен күш беруді тапсырды. Мид Одақ әскерлеріне шайқасқа қосылуға бұйрық берді, бірақ олар Wilderness орманды орманында қалыпты сақтап, бір-бірімен байланыс орнату үшін күресті. Үш күндік қатал шайқастан кейін және 17 000 адамның қаза болуынан кейін Одақ армиясы оны тең деп таныды, ал Мид пен Грант өз күштерін оңтүстікке қарай Спотсильвания сотының үйіне жылжытып, Лидің күштері мен Ричмонд арасында Одақ армиясын орналастырып, оларды ашық алаңдағы шайқасқа шығаруды үміттенеді. Одақ армиясы жаңа позицияларына қарай баяу жылжыды, ал Мид генерал-майор Филипп Шериданды және оның атты корпусын жолды тазартпағаны және жаудың қозғалысы туралы Мидке хабарламағаны үшін кінәлады. Грант Шериданды Батыс театрынан өзімен бірге алып келді және ол Потомак армиясының атты корпусының шаршаған және нашар тәртіпте екенін анықтады. Мид пен Шеридан атты әскерді пайдалану мәселесі бойынша келіспеді, өйткені Потомак армиясы атты әскерді тарихи түрде курьерлер, барлаушылар және штаб күзетшілері ретінде пайдаланған. Шеридан Мидке егер рұқсат берілсе, Стюартты «жеңіп алатынын» айтты. Мид бұл әңгіме туралы Грантка хабарлады, ол Шериданды сөгіс береді деп ойлады, бірақ ол: «Жарайды, ол әдетте не туралы сөйлейтінін біледі. Ол бірден бастасын!», – деді. Мид Гранттың шешімін қабылдады және Шериданға «жаудың атты әскеріне қарсы әрекет етуге» бұйрық берді және 9 мамырдан 24 мамырға дейін оны Ричмондқа қарай рейдке жіберіп, Конфедерацияның атты әскеріне тікелей қарсылық көрсетті. Шериданның атты әскері үлкен табысқа қол жеткізді, Конфедерацияның жабдықтау желілерін бұзып, жүздеген Одақ тұтқындарын босатып, конфедерация генералы Дж. Е. Б. Стюартты қаза қылды және Ричмонд қаласына қауіп төндірді. Алайда, оның кетуі Одақ армиясын жаудың қозғалысына көзсіз қалдырды. Грант соғыстың соңына дейін Мидпен бірге штаб-пәтерін құрды, бұл Мидтің өзіне берілген қатаң қадағалаудан ашулануына себеп болды. Бір газет Потомак армиясының «Грант басқарған, Мид басшылық еткен, Ханкок, Седжвик және Уоррен жетекшілік еткен» деп жазды. 1864 жылдың маусым айында болған оқиғадан кейін Мид Филадельфия Инквайрер газетінің тілшісі Эдвард Кропсиді жағымсыз мақала үшін тәртіпке шақырды, оның армиясына тағайындалған барлық баспасөз Мидті тек сәтсіздіктермен бірге атауға келісті. Мид бұл келісім туралы ештеңе білмеді, ал тілшілердің барлық мақтауды Грантка беруі Мидті ашуландырды. Қосымша айырмашылықтар Грант пен Мид арасындағы тартысты одан әрі күшейтті. Лиге қарсы ату соғысын жүргізген Грант Одақ армиясының алмастырушы сарбаздары бар екенін, ал конфедераттардың жоқ екенін білген кезде бұрын қабылдауға болмайтын шығындарды көруге дайын болды. Мид Гранттың конфедерацияның бекіністі позицияларына тікелей шабуыл жасау туралы ұсыныстарына қарсы болды, бұл Одақ сарбаздарының үлкен шығындарына әкелді. Грант Мидтің абайсыздануына ренжіді және бастапқыда Мидке басшылығында еркіндік беруге уәде бергеніне қарамастан, Грант Мидтің шешімдерін жоққа шығарып, Потомак армиясының тактикалық орналасуын бұйырды. Мид өзінің тәуелсіздігінің жоқтығына ашуланды және оның әскери басшы ретіндегі өнімділігі төмендеді. Колд-Харбор шайқасы кезінде Мид апаттық фронталдық шабуылды тиімді үйлестіре алмады. Алайда, Мид Гранттың Лиге қарсы науқанның басындағы артық сенімділігі Оверленд науқанының қатал шайқасынан кейін азайғанына риза болды және: «Менің ойымша, Гранттың көзі ашылды және енді Вирджиния мен Лидің армиясы Теннесси мен [Брэкстон] Брэггтің армиясы емес екенін мойындауға дайын», – деді. Спотсильвания сотының үйі шайқасынан кейін Грант Мидтің тұрақты армияның генерал-майорына өкіметтік лауазымға көтеруін сұрады. 1864 жылдың 13 мамырындағы Соғыс министрі Эдвин Стэнтонға жолдаған телеграммасында Грант: «Мид менің ең жоғары үміттерімнен асып түсті. Ол және [Уильям Т.] Шерман менің кездескенімнің ішіндегі ең лайықты офицерлер», – деді. Мидтің Шерман мен Шериданнан кейін өкіметтік лауазымға көтерілуі өзіне немқұрайлылық көрсетілгендей сезінді, соңғысы оның бағыныштысы болды. АҚШ Сенаты Шерман мен Шериданды 1865 жылдың 13 қаңтарында, Мидті 1 ақпанда бекітті. Кейіннен Шеридан 1869 жылдың 4 наурызында Грант президент болғаннан кейін және Шерман АҚШ армиясының бас қолбасшысы болғаннан кейін Мидтің үстінен генерал-лейтенант қызметіне көтерілді. Алайда, оның шенінің күні соғыстың соңында оны Грант, Халлек және Шерманнан басқа барлық офицерлерден жоғарырақ екенін білдірді.
1864 was an election year and Lincoln understood that the fate of his reelection lay in the Union Army success against the Confederates. Lt. Gen. Ulysses S. Grant, fresh off his success in the Western Theater, was appointed commander of all Union armies in March 1864. In his meeting with Lincoln, Grant was told he could select who he wanted to lead the Army of the Potomac. Edwin M. Stanton, the Secretary of War told Grant, "You will find a very weak irresolute man there and my advice to you is to replace him at once." Meade offered to resign and stated the task at hand was of such importance that he would not stand in the way of Grant choosing the right man for the job and offered to serve wherever placed. Grant assured Meade he had no intentions of replacing him. Grant later wrote that this incident gave him a more favorable opinion of Meade than the great victory at Gettysburg. Grant knew that Meade disapproved of Lincoln's strategy and was unpopular with politicians and the press. Grant was not willing to allow him free command of the Army of the Potomac without direct supervision. Grant's orders to Meade before the Overland Campaign were direct and the point. He stated "Lee's army will be your objective point. Wherever Lee goes, there you will go also." On May 4, 1864, the Army of the Potomac left its winter encampment and crossed the Rapidan River. Meade and Grant both believed that Lee would retreat to the North Anna River or to Mine Run. Lee had received intelligence about the movements of the Army of the Potomac and countered with a move to the East and met the Union Army at the Wilderness. Meade ordered Warren to attack with his whole Corps and had Hancock reinforce with his II Corps. Meade ordered additional Union troops to join the battle but they struggled to maintain formation and communicate with each other in the thick woods of the Wilderness. After three days of brutal fighting and the loss of 17,000 men, the Union Army called it a draw and Meade and Grant moved with their forces south toward Spotsylvania Court House to place the Union Army between Lee's forces and Richmond in the hopes of drawing them out to open field combat. The Union Army moved ponderously slowly toward their new positions and Meade lashed out at Maj. Gen. Philip Sheridan and his cavalry corps blaming them for not clearing the road and not informing Meade of the enemy's movements. Grant had brought Sheridan with him from the Western Theater and he found the Army of the Potomac's cavalry corps run down and in poor discipline. Meade and Sheridan clashed over the use of cavalry since the Army of the Potomac had historically used cavalry as couriers, scouting and headquarters guards. Sheridan told Meade that he could "whip Stuart" if Meade let him. Meade reported the conversation to Grant thinking he would reprimand the insubordinate Sheridan, but he replied, "Well, he generally knows what he is talking about. Let him start right out and do it." Meade deferred to Grant's judgment and issued orders to Sheridan to "proceed against the enemy's cavalry" and from May 9 through May 24, sent him on a raid toward Richmond, directly challenging the Confederate cavalry. Sheridan's cavalry had great success, they broke up the Confederate supply lines, liberated hundreds of Union prisoners, mortally wounded Confederate General J. E. B. Stuart and threatened the city of Richmond. However, his departure left the Union Army blind to enemy movements. Grant made his headquarters with Meade for the remainder of the war, which caused Meade to chafe at the close supervision he received. A newspaper reported the Army of the Potomac was, "directed by Grant, commanded by Meade, and led by Hancock, Sedgwick and Warren." Following an incident in June 1864, in which Meade disciplined reporter Edward Cropsey from The Philadelphia Inquirer newspaper for an unfavorable article, all of the press assigned to his army agreed to mention Meade only in conjunction with setbacks. Meade apparently knew nothing of this arrangement, and the reporters giving all of the credit to Grant angered Meade. Additional differences caused further friction between Grant and Meade. Waging a war of attrition in the Overland Campaign against Lee, Grant was willing to suffer previously unacceptable losses with the knowledge that the Union Army had replacement soldiers available, whereas the Confederates did not. Meade was opposed to Grant's recommendations to directly attack fortified Confederate positions which resulted in huge losses of Union soldiers. Grant became frustrated with Meade's cautious approach and despite his initial promise to allow Meade latitude in his command, Grant began to override Meade and order the tactical deployment of the Army of the Potomac. Meade became frustrated with his lack of autonomy and his performance as a military leader suffered. During the Battle of Cold Harbor, Meade inadequately coordinated the disastrous frontal assault. However, Meade took some satisfaction that Grant's overconfidence at the start of the campaign against Lee had been reduced after the brutal confrontation of the Overland Campaign and stated, "I think Grant has had his eyes opened, and is willing to admit now that Virginia and Lee's army is not Tennessee and [Braxton] Bragg's army." After the Battle of Spotsylvania Court House, Grant requested that Meade be promoted to major general of the regular army. In a telegram to Secretary of War Edwin Stanton on May 13, 1864, Grant stated that "Meade has more than met my most sanguine expectations. He and [William T.] Sherman are the fittest officers for large commands I have come in contact with." Meade felt slighted that his promotion was processed after that of Sherman and Sheridan, the latter his subordinate. The U. S. Senate confirmed Sherman and Sheridan on January 13, 1865, Meade on February 1. Subsequently, Sheridan was promoted to lieutenant general over Meade on March 4, 1869, after Grant became president and Sherman became the commanding general of the U. S. Army. However, his date of rank meant that he was outranked at the end of the war only by Grant, Halleck, and Sherman.
Ричмонд-Петербург жорығы
Мид пен Потомак армиясы Джеймс өзенін кесіп өтіп, Вирджиния штатының Петербург қаласына бағытталған стратегиялық жабдықтау жолына шабуыл жасады. Олар қаланың қорғанысын зерделеді және Мид былай деп жазды: "Біз дұшпанды әдеттегідей, жер жұмыстарымен қорғалған өте күшті позицияда таптық, және Ричмондты қоршауға кіріспес бұрын Петербургті қоршауға алуға тура келеді сияқты." Шеннода армиясын басқару мүмкіндігі туды, бұл Вашингтонды Джубал Эрлидің шабуылдарынан қорғауға мүмкіндік берді. Мид Гранттан өзін босату үшін осы рөлді алуды қалаған; алайда, бұл лауазым Шериданға берілді. Мид Гранттан неге өзі, тәжірибелі офицер, бармағанын сұрағанда, Грант Линкольн Мидті Потомак армиясынан алып тастағысы келмейтінін және оның басшылығының жеткіліксіз екенін көрсетуді қаламағанын айтты. Петербургті қоршау кезінде ол генерал-майор Амброз Бернсайдтың Петербургтің шығысындағы Конфедерация желісінің астында қазылған шахтаға жарылғыш заттарды орналастыру жоспарын мақұлдады, бірақ соңғы сәтте Бернсайдтың шабуылға жақсы жаттығудан өткен афроамерикалық дивизиямен жетекшілік ету жоспарын өзгертті, оның орнына жаттығудан өтпеген және нашар басқарылатын ақ дивизияны қоюды бұйырды. Нәтижесінде болған Кратер шайқасы соғыстың ең ірі сәтсіздіктерінің біріне айналды. Аппоматтокс науқанында қатысқан болса да, Грант пен Шеридан көп бөлігін алды, ал Ли Аппоматтокс сотында бас тартқанда Мид қатыспады. Соғыс аяқталғаннан кейін Потомак армиясы 1865 жылдың 28 маусымында таратылды, сонымен қатар Мидтің оған басшылығы да аяқталды.
Meade and the Army of the Potomac crossed the James River to attack the strategic supply route centered on Petersburg, Virginia. They probed the defenses of the city and Meade wrote, "We find the enemy, as usual, in a very strong position, defended by earthworks, and it looks very much as if we will have to go through a siege of Petersburg before entering on a siege of Richmond." An opportunity opened up to lead the Army of the Shenandoah, to protect Washington D. C. against the raids of Jubal Early. Meade wanted the role to free himself from under Grant; however, the position was given to Sheridan. When Meade asked Grant why it did not go to himself, the more experienced officer, Grant stated that Lincoln did not want to take Meade away from the Army of the Potomac and imply that his leadership was substandard. During the Siege of Petersburg, he approved the plan of Maj. Gen. Ambrose Burnside to plant explosives in a mine shaft dug underneath the Confederate line east of Petersburg, but at the last minute he changed Burnside's plan to lead the attack with a well trained African American division that was highly drilled just for this action, instructing him to take a politically less risky course and substitute an untrained and poorly led white division. The resulting Battle of the Crater was one of the great fiascoes of the war. Although he fought during the Appomattox Campaign, Grant and Sheridan received most of the credit and Meade was not present when Lee surrendered at Appomattox Court House. With the war over, the Army of the Potomac was disbanded on June 28, 1865, and Meade's command of it ended.
Саяси бәсекелестік
Потомак армиясындағы саяси бәсекелестіктер Вест-Пойнттің саяси консервативті, тұрақты офицерлеріне қарсылықтан туындады. Мид – Дуглас демократы болды және соғыстың нағыз мақсаты – Одақты сақтау деп есептеді, ал құлдыққа тек Одақтың ыдырауына қауіп тудырса ғана қарсы болды. Ол бұрын Потомак армиясының қолбасшысы болған Макклелланның жақтасы және саяси одақтасы болды. Чарльз П. Стоун және Фитц Джон Портер сияқты, соғысты шалақы жүргізуді жақтаған Макклелланның басқа да адал жандар тұтқындалып, әскери сотқа берілді. Мид түнгі уақытта оянып, оған Потомак армиясының басшылығы тапсырылғанын естігенде, кейін әйеліне армия саясатының оны ұстағанын және тұтқындалғанын ойлағанын жазды. Мидтің шаршағыштық танытуы оған жаман үн қақты, ол көптеген әріптестерінің құрметіне және армиядағы сарбаздарының сеніміне ие болса да, оларды жігерлендіре алмады. Мид қалыпты жағдайда әлеуметтік, зиялы және әдепті бола білсе, соғыстың қысымы оны тікенді және тіршіліксіз етіп, «Ескі Қарбалас» деген лақап атын алды. Ол ашуға оңай берілетін, асығыс әрекет ететін және саяси жауларының қуғындауынан қорқатын. Оның саяси жауларының ішінде Дэниел Баттерфилд, Абнер Даблдей, Джозеф Хукер, Альфред Плезантон және Дэниел Сиклс болды. Сиклс Мидке қарсы жеке ашкөздікке ие болды, себебі Сиклс Мидтің орнына келген Хукерге адал болды, сондай-ақ Геттисбургтегі даулы келіспеушіліктерге байланысты. Сиклс Мидтің ІІІ корпусын қорғаныс шебіне орналастыру туралы бұйрығын қателікпен немесе әдейілеп орындамады, бұл корпустың жойылуына және шайқастың екінші күні бүкіл армияны қауіпке ұшыратуға әкеп соқты. Гранттан бұрын Мидтің тікелей бастығы болған Халлек Мидті ашық сынады. Халлек пен Линкольн екеуі де Мидке Лидің армиясын жоюға қысым жасады, бірақ қалай жасау керектігін нақты айтпады. Радикалды республикашылар, олардың кейбіреулері, мысалы Таддеус Стивенс бұрынғы «Біліспейтіндер» болып, Мидтің отбасы сияқты ирландтық католиктерге қарсы болды, Соғыс жүргізу жөніндегі бірлескен комитет Мидтің «Мысбас» екеніне күдіктенді және оны қолбасшылықтан босатуға тырысты. Сиклс комитетке Мидтің шайқас басталғанға дейін Геттисбургтегі позициясын кері қайтаруды қалағанын айтты. Бірлескен комитет Мидті Потомак армиясының қолбасшылығынан алмады.
Many of the political rivalries in the Army of the Potomac stemmed from opposition to the politically conservative, full time officers from West Point. Meade was a Douglas Democrat and saw the preservation of the Union as the war's true goal and only opposed slavery as it threatened to tear the Union apart. He was a supporter of McClellan, the previously removed commander of the Army of the Potomac, and was politically aligned with him. Other McClellan loyalists who advocated a more moderate prosecution of the war, such as Charles P. Stone and Fitz John Porter, were arrested and court martialed. When Meade was awakened in the middle of the night and informed that he was given command of the Army of the Potomac, he later wrote to his wife that he assumed that Army politics had caught up with him and he was being arrested. Meade's short temper earned him notoriety, and while he was respected by most of his peers and trusted by the men in his army, he did not inspire them. While Meade could be sociable, intellectual and courteous in normal times, the stress of war made him prickly and abrasive and earned him the nickname "Old Snapping Turtle". He was prone to bouts of anger and rashness and was paranoid about political enemies coming after him. His political enemies included Daniel Butterfield, Abner Doubleday, Joseph Hooker, Alfred Pleasonton and Daniel Sickles. Sickles had developed a personal vendetta against Meade because of Sickles's allegiance to Hooker, whom Meade had replaced, and because of controversial disagreements at Gettysburg. Sickles had either mistakenly or deliberately disregarded Meade's orders about placing his III Corps in the defensive line, which led to that corps' destruction and placed the entire army at risk on the second day of battle. Halleck, Meade's direct supervisor prior to Grant, was openly critical of Meade. Both Halleck and Lincoln pressured Meade to destroy Lee's army but gave no specifics as to how it should be done. Radical Republicans, some of whom like Thaddeus Stevens were former Know Nothings and hostile to Irish Catholics like Meade's family, in the Joint Committee on the Conduct of the War suspected that Meade was a Copperhead and tried in vain to relieve him from command. Sickles testified to the committee that Meade wanted to retreat his position at Gettysburg before the fighting started. The joint committee did not remove Meade from command of the Army of the Potomac.
Кейінгі өмір және өлім
Мейдке Геттисбургтегі жетістіктері үшін Филадельфияның Одақтық лигасы алтын медаль табыс етті. Мейд 1866 жылдан өмірінің соңына дейін Филадельфиядағы Фэрмаунт паркінің комиссары қызметін атқарды. Филадельфия қаласы Мейдтің әйеліне 1836 Delancey Place мекенжайындағы үйді сыйға берді, және ол да сол жерде тұрды. Ғимараттың есігінің үстінде әлі де "Мейд" деген жазу бар, бірақ қазір ол пәтерлерге бөлінген. Мейд Гарвард университетінен заң ғылымының құрметті докторы (LL. D.) дәрежесін алды, ал оның ғылыми еңбектері Америка философиялық қоғамы және Филадельфия табиғи ғылымдар академиясы сияқты түрлі мекемелер тарапынан мойындалды. Соғыста алған жарақатынан туындаған ауруларға ұзақ уақыт бойы шалдыққан Мейд 1872 жылғы 6 қарашада 1836 Delancey Place мекенжайындағы үйінде пневмониядан қайтыс болды.
Meade was presented with a gold medal from the Union League of Philadelphia in recognition for his success at Gettysburg. Meade was a commissioner of Fairmount Park in Philadelphia from 1866 until his death. The city of Philadelphia gave Meade's wife a house at 1836 Delancey Place in which he lived also. The building still has the name "Meade" over the door, but is now used as apartments. Meade received an honorary doctorate in law (LL. D.) from Harvard University, and his scientific achievements were recognized by various institutions, including the American Philosophical Society and the Philadelphia Academy of Natural Sciences. Having long suffered from complications caused by his war wounds, Meade died on November 6, 1872, in the house at 1836 Delancey Place, from pneumonia.
Мұра
Мидтің есімін сақтау үшін бірнеше мүсіндер орнатылды, оның ішінде Генри Кирк Буш Браунның Геттисбург ұлттық әскери паркіндегі атты мүсіні; Чарльз Графлидің Джордж Гордон Мид ескерткіші, Вашингтондағы E. Баррет Претимен АҚШ сотының алдында; Александр Милн Кальдердің атты мүсіні; және Филадельфиядағы Фэрмоунт паркіндегі Смит мемориалдық аркасының үстіндегі Дэниел Честер Френчтің мүсіні. Борис Блай салған Мидтің қоладан жасалған бюсті 1957 жылы Барнегат маяғына қойылды. АҚШ армиясының Форт Джордж Г. Мид форты (Мэриленд штаты, Форт Мид қаласында), Мид округі (Канзас штаты), Форт Мид (Флорида штаты), Форт Мид ұлттық зираты және Мид округі (Оңтүстік Дакота штаты) оның атымен аталады. 1866 жылы Филадельфияда құрылған Республиканың Ұлы Армиясы Мид Посты №1 оның құрметіне аталған. Генерал Мид қоғамы «Одақтың генерал-майоры Джордж Мидтің есімін насихаттау және сақтау» мақсатымен құрылды. Қоғам мүшелері жыл соңында, 31 желтоқсанда Лорел Хилл зиратында жиналып, оның туған күнін тойлайды. 1890 және 1891 жылдардағы сериядағы мың долларлық қазыналық банкноталардың бет жағында Мидтің суреті бейнеленген. 1890 жылғы сериядағы банкнота коллекционерлер арасында «Ұлы қарбыз банкноты» деп аталады, себебі оның арт жағындағы үлкен нөлдер қарбыздың пішінін еске түсіреді. Мидтің соғыс жылдарындағы жылқысы Олд Балдидің сақталған басы 1979 жылы Республиканың Ұлы Армиясы мұражайынан Филадельфиядағы Азамат соғысы мұражайына сыйға тартылды.
Meade has been memorialized with several statues including an equestrian statue at Gettysburg National Military Park by Henry Kirke Bush Brown; the George Gordon Meade Memorial statue by Charles Grafly, in front of the E. Barrett Prettyman United States Courthouse in Washington, D. C.; an equestrian statue by Alexander Milne Calder; and one by Daniel Chester French atop the Smith Memorial Arch, both in Fairmount Park in Philadelphia. A bronze bust of Meade by Boris Blai was placed at Barnegat Lighthouse in 1957. The United States Army's Fort George G. Meade in Fort Meade, Maryland, is named for him, as are Meade County, Kansas; Fort Meade, Florida; Fort Meade National Cemetery; and Meade County, South Dakota. The Grand Army of the Republic Meade Post #1 founded in Philadelphia in 1866 was named in his honor. The General Meade Society was created to "promote and preserve the memory of Union Major General George Meade". Members gather in Laurel Hill Cemetery on December 31 to recognize his birthday. One thousand dollar Treasury Note, also called Coin notes, of the Series 1890 and 1891, feature portraits of Meade on the obverse. The 1890 Series note is called the Grand Watermelon Note by collectors, because the large zeroes on the reverse resemble the pattern on a watermelon. The preserved head of Old Baldy, Meade's wartime horse, was donated to the Civil War Museum of Philadelphia by the Grand Army of the Republic Museum in 1979.