Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Одақ армиясының бригадир-генералы, Геттисбургте қайтыс болды. Стронг Винсент (17 маусым 1837 – 7 шілде 1863) – американдық Азамат соғысы кезінде АҚШ армиясының офицері ретінде танымал болған заңгер. Геттисбург шайқасының екінші күні Литтл Раунд Топтағы шайқаста бригадасын басқарып бара жатып қаза тапты және бес күннен кейін дүние салды.
Union Army brigadier general, died at Gettysburg
Strong Vincent (June 17, 1837 – July 7, 1863) was a lawyer who became famous as a U. S. Army officer during the American Civil War. He was mortally wounded while leading his brigade during the fighting at Little Round Top on the second day of the Battle of Gettysburg, and died five days later.
Ерте өмір және білім
Винсент Пенсильвания штатының Уотерфорд қаласында, темір құюшы Б. Б. Винсент пен Сара Энн (құрметті аты – Стронг) отбасында дүниеге келді. Ол Троица колледжі мен Гарвард университетінде оқып, 1859 жылы бітірді. Ол Пенсильвания штатының Эри қаласында заңгерлікпен айналысты.
Vincent was born in Waterford, Pennsylvania, son of iron foundryman B. B. Vincent and Sarah Ann (née) Strong. He attended Trinity College and Harvard University, graduating in 1859. He practiced law in Erie, Pennsylvania.
Америка Азаматтық соғысы
Америка Азамат соғысының басында Винсент Пенсильвания милициясына Эри полкінің адъютанты және бірінші лейтенанты ретінде қосылды. 1861 жылдың 14 қыркүйегінде ол 83-ші Пенсильвания жаяу әскерінің подполковнигі болып тағайындалды және келесі маусымда полковникке көтерілді. Жеті күндік шайқаста (Гейнес Милл шайқасында) өзінің полк командирі қайтыс болғаннан кейін Винсент полкке басшылықты алды. Ол Вирджиния түбегінде безгекпен ауырып, 1862 жылдың желтоқсан айында Фредериксбург шайқасына дейін медициналық демалысқа шықты. 1863 жылдың 20 мамырында ол Потомак армиясының V корпусы 1-ші дивизиясының 3-ші бригадасының командалығын қабылдады, бұрынғы бригада командирі Канцельорсвилл шайқасынан кейін отставкаға кеткен соң. Геттисбург шайқасына 26 жастағы Винсент пен оның бригадасы 1863 жылдың 2 шілдесінде келді. Ол Геттисбург жорығын жас әйелі Элизабет Х. Картердің, армияға қабылданған күні үйленген, бірінші баласына жүкті екенін білгеннен бастады. Ол оған: "Егер мен құлап қалсам, күйеуіңді ең әділ себепке бергеніңді есіңде сақта" деп жазған еді. III корпустың генерал-майоры Дэниел Сиклз өзінің бұйрықтарынан ауытқып, корпусын маңызды жер бедерін қорғауға болмайтын позицияға көшірді: Кішкентай дөңгелек үстіңгі. Потомак армиясының бас инженері, бригадалық генерал Гувернер К. Уоррен, дөңгелектің тактикалық маңыздылығын мойындады және конфедерациялық әскерлер оны басып алуға үлкермес бұрын, оны басып алу үшін одақтың әскерлерін жедел түрде іздеді. Уоррен жіберген штаб офицері жақын маңдағы Винсенттің бригадасымен кездесті. Винсент жоғары тұрған офицерлерімен кеңеспей, өзінің бригадасы Кішкентай дөңгелек үстіңгіні қорғауға ең қолайлы жағдайға келгенін шешті. Ол: "Мен осы жауапкершілікті өз үстіме алуға дайынмын" деді. Винсенттің бригадасының байрақтысы және кернейшісі, әскери. Оливер Уилкокс Нортон кейіннен бригада орнына көшкен кезде, олар екеуі конфедерациялық күштерді барлауға шыққандарын жазды: "Біздің қатармыз Геттисбург төбесінде қалыптасып жатқанда, мен онымен бірге көтерілісшілердің қатарын толық көріп тұрдым. Олар бірден екі батареяны ашып, бізге оқ жаудырды. Полковник Винсент отты неден тартатынын байқап, маған: "Жекеме, Нортон! Жекеме! Туды төмен түсір! Періште үшін, тастардың артына жасыр!" - деп айғайлады. Винсенттің полктерінің бірі, полковник Джошуа Лоуренс Чемберлен басқарған 20-шы Мэн полкі, Кішкентай дөңгелек үстіңгіні қорғағаны үшін ең көп атаққа ие болды, бірақ Винсенттің күш-жігері мен батылдығы одақтың соңғы жеңісіне үлкен үлес қосқаны сөзсіз. Винсент Чемберленге бригаданың сол жақ флангындағы оның орнының маңыздылығын түсіндірді, содан кейін бригаданың оң жақ флангына көшті. Сол жерде Мичиганның 16-шы жаяу әскері полкі жаудың қысымына беріле бастады. Үлкен тасқа көтеріліп, Винсент әйелі сыйлаған атпен жүруге арналған соқасын қолға алып, жігіттеріне: "Бір қадам да шегінбеңдер!" - деп айғайлады. Оқ оның жамбасын және шатқайнатын жерін тесіп өтіп, ол құлап түсті. 20-шы Мэн, 44-ші Нью-Йорк, 83-ші Пенсильвания және 16-шы Мичиган жаяу әскерінің табандылығының арқасында одақтың қатары конфедерациялық шабуылдарға қарсы тұрды. Винсент төбеден жақын маңдағы фермаға көшірілді, онда ол келесі бес күн бойы жарақаттарының ауырлығынан үйіне жеткізілмей қайтыс болды. Потомак армиясының қолбасшысы генерал-майор Джордж Г. Мид 2 шілде күні кешке Винсентті бригадир генерал шеніне көтеруді ұсынды. Көтерілу 1863 жылдың 3 шілдесімен тіркелді, бірақ Винсент қайтыс болғанға дейін осы құрмет туралы білгені күмәнді (бірақ әскери. Оливер Уилкокс Нортон "Армия хаттарында 1861 1865" кітабында "Оның бригадир генерал шеніне көтерілуі оған өлім төсегінде оқылды" деп жазады). Винсенттің әйелі екі айдан кейін қыз бала тауып, ол бір жасқа толмай қайтыс болды және әкесінің қасына жерленді. Оның корпусының командирі генерал-майор Джордж Сайкс шайқастан жасаған ресми есебінде Винсенттің іс-әрекеттерін былай сипаттады:
At the start of the American Civil War, Vincent joined the Pennsylvania Militia as an adjutant and first lieutenant of the Erie Regiment. On September 14, 1861, he was commissioned lieutenant colonel of the 83rd Pennsylvania Infantry and was promoted to colonel the following June. After the death of his regimental commander in the Seven Days Battles (at the Battle of Gaines's Mill), Vincent assumed command of the regiment. He developed malaria on the Virginia Peninsula and was on medical leave until the Battle of Fredericksburg in December 1862. On May 20, 1863, he assumed command of the 3rd Brigade, 1st Division, V Corps, Army of the Potomac, replacing his brigade commander, who resigned after the Battle of Chancellorsville. At the Battle of Gettysburg, 26 year old Vincent and his brigade arrived on July 2, 1863. He had started the Gettysburg Campaign knowing that his young wife, Elizabeth H. Carter, whom he had married on the day he enlisted in the army, was pregnant with their first child. He had written her, "If I fall, remember you have given your husband to the most righteous cause that ever widowed a woman." Maj. Gen. Daniel E. Sickles of the III Corps had deviated from his orders, moving his corps to a position that left undefended a significant terrain feature: Little Round Top. The chief engineer of the Army of the Potomac, Brig. Gen. Gouverneur K. Warren, recognized the tactical importance of the hill and urgently sought Union troops to occupy it before the Confederates could. A staff officer sent by Warren encountered Vincent's brigade nearby. Vincent, without consulting his superior officers, decided that his brigade was in the ideal position to defend Little Round Top, saying "I will take the responsibility to take my brigade there." Pvt. Oliver Willcox Norton, Vincent's brigade standard bearer and bugler, later wrote that he and Vincent made a reconnaissance of the Confederate forces as the brigade was moving into position, "While our line was forming on the hill at Gettysburg I came out with him in full view of the rebel lines. They opened two batteries on us instantly, firing at the colors. Colonel Vincent looked to see what was drawing the fire and yelled at me, "Down with the flag, Norton! Damn it, go behind the rocks with it.". One of Vincent's regiments, the 20th Maine, led by Colonel Joshua Lawrence Chamberlain, has received most of the fame for the defense of Little Round Top, but there is little doubt that the efforts and bravery of Vincent were instrumental in the eventual Union victory. Vincent impressed upon Chamberlain the importance of his position on the brigade's left flank and then he left to attend to the brigade's right flank. There, the 16th Michigan Infantry was starting to yield to enemy pressure. Mounting a large boulder, Vincent brandished a riding crop given to him by his wife and shouted to his men "Don't give an inch!" A bullet struck him through the thigh and the groin and he fell. Due to the determination of the 20th Maine, the 44th New York, the 83rd Pennsylvania and the 16th Michigan Infantry, the Union line held against the Confederate onslaught. Vincent was carried from the hill to a nearby farm, where he lay dying for the next five days, unable to be transported home due to the severity of his injury. The commander of the Army of the Potomac, Maj. Gen. George G. Meade, recommended Vincent for promotion to brigadier general on the evening of July 2. The promotion was dated July 3, 1863, but it is doubtful that Vincent knew about the honor before he died (although Pvt. Oliver Willcox Norton in Army Letters 1861 1865 writes "His commission as Brigadier General was read to him on his deathbed.") Vincent's wife gave birth to a baby girl two months later, who died before reaching the age of one and is buried next to her father. His corps commander, Maj. Gen. George Sykes, described Vincent's actions in his official report from the battle:
Мұра
Винсент Эридегі Эри зиратында жерленген. Ол Литл-Раунд-Топтағы 83-ші Пенсильвания монументіндегі мүсінмен, 1997 жылы Эридегі Бласко мемориалдық кітапханасында орнатылған мүсінмен және Эридегі Стронг Винсент орта мектебімен еске алынады. Геттисбург шайқасы алаңында Сайкс даңғылының оңтүстік-шығысында орналасқан Литл-Раунд-Топтың бөлігі "Винсент шұбаты" деп аталады. Кембридж-Спрингсте орналасқан Пенсильвания армиясының Ұлттық гвардиясының 112-ші жаяу әскері Винсенттің батылдығы, нық қадамдары мен құрбандығын еске алу үшін "STRONG" шақыру белгісін пайдаланады.
Vincent is buried in Erie Cemetery in Erie. He is memorialized by a statue on the 83rd Pennsylvania monument on Little Round Top, by a statue erected in 1997 at Blasco Memorial Library, Erie, and by Strong Vincent Middle School in Erie. The portion of Little Round Top to the southeast of Sykes Avenue on the Gettysburg Battlefield is known as "Vincent's Spur". The 1 112 Infantry of the Pennsylvania Army National Guard stationed in Cambridge Springs uses the call sign "STRONG" in recognition of Vincent's courage, determination and sacrifice.
Танымал мәдениетте
Винсент – Майкл Шаараның «Құтқарушы періштелер» романының кейіпкері. 1993 жылғы «Геттисбург» фильмінің бейімделуінде оны Максвелл Колфилд сомдады. Винсент – Ньют Гингрич пен Уильям Р. Форстченнің «Геттисбург: Азамат соғысының романы» тарихи романындағы кейіпкер.
Vincent is a character in the novel The Killer Angels by Michael Shaara. In its 1993 film adaptation Gettysburg, he is portrayed by Maxwell Caulfield. Vincent is a character in the alternate history novel "Gettysburg: A Novel of the Civil War" by Newt Gingrich and William R. Forstchen.