Америка Азамат Соғысының генерал-кавалериясы: Джеб Стюарт

Джеб Стюарт (1833-1864) – Конфедерация армиясының генерал-кавалерия командирі. АҚС Азамат соғысындағы барлау шебері, Ли армиясының көзі болған.

28 мин оқу

100%

Дереккөз: J. E. B. Stuart — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Конфедерация кавалериясының генералы (1833–1864)

Джеймс Эуэлл Браун "Джеб" Стюарт (6 ақпан 1833 – 12 мамыр 1864) – Америка Азамат соғысы кезінде Конфедерация штатының армия генералы. Достары оны "Джеб" деп атаған, оның аты-жөнінің бас әріптерінен шыққан лақап есім. Стюарт – барлау ісіндегі шеберлігімен және шабуылдық операцияларды қолдау үшін кавалерияны пайдалануымен танымал кавалерия командирі. Ол кавалериялық бейне жасаған (қызыл жиекті сұр плащ, әдеттегі кавалерия офицерінің сары белдік белбеуі, түлкі қауырсынымен жанына бұрылған шляпа, жағасында қызыл гүл, көбінесе одеколон қолданған), бірақ оның негізгі жұмысы Роберт Ли армиясының сенімді көзі мен құлағына айналдырып, оңтүстік моралін көтерген. Стюарт 1854 жылы Вест-Пойнтті бітіріп, АҚШ армиясында Техас және Канзаста қызмет еткен. Ол американдықтармен шекаралық қақтығыстардың және Канзастағы қанды оқиғалардың ардагері болды, сондай-ақ Харперс-Ферриде Джон Браунды ұстауға қатысты. Туған штаты Вирджиния Конфедерациядан бөлінген кезде, ол қызметке кетіп, алдымен Шенноа аңғарында Стоунволл Джексонның қол астында, кейін Солтүстік Вирджиния армиясының маңызды кавалериялық құрамаларында қызмет етті. Өліміне дейін армияның барлық науқандарында белсенді қатысты. Ол батыл кавалерия командирі ретінде танылды және екі рет (жарым арал және Мэриленд науқандары кезінде) Потомак армиясын айналып өтіп, өзіне даңқ әкелді және солтүстікке ұят келтірді. Чанселлерсвилл шайқасында ол жараланған Стоунволл Джексонның жаяу әскер корпусына уақытша командир ретінде тағайындалды. Стюарттың ең танымал науқаны – Геттисбург науқаны. Ли армиясынан ұзақ уақыт алшақтауы Лиді одақтың әскерлерінің қозғалысынан хабарсыз қалдырды, нәтижесінде Геттисбург шайқасында Ли тосыннан шабуылға ұшырады және жартылай қоршауға түсті. Соғыстан кейін Стюарт Оңтүстік баспасөзінен және "Жоғалған себеп" қозғалысының жақтастарынан сындарға ұшырады. 1864 жылғы Оверленд науқаны кезінде Одақтың генерал-майоры Филипп Шериданның кавалериясы Стюартты жеңу үшін шабуылға шықты, ол Сары таверна шайқасында қаза тапты.

James Ewell Brown "Jeb" Stuart (February 6, 1833May 12, 1864) was a Confederate States Army general during the American Civil War. He was known to his friends as "Jeb,” from the initials of his given names. Stuart was a cavalry commander known for his mastery of reconnaissance and the use of cavalry in support of offensive operations. While he cultivated a cavalier image (red lined gray cape, the yellow waist sash of a regular cavalry officer, hat cocked to the side with an ostrich plume, red flower in his lapel, often sporting cologne), his serious work made him the trusted eyes and ears of Robert E. Lee's army and inspired Southern morale. Stuart graduated from West Point in 1854 and served in Texas and Kansas with the U. S. Army. Stuart was a veteran of the frontier conflicts with Native Americans and the violence of Bleeding Kansas, and he participated in the capture of John Brown at Harpers Ferry. He resigned his commission when his home state of Virginia seceded, to serve in the Confederate Army, first under Stonewall Jackson in the Shenandoah Valley, but then in increasingly important cavalry commands of the Army of Northern Virginia, playing a role in all of that army's campaigns until his death. He established a reputation as an audacious cavalry commander and on two occasions (during the Peninsula Campaign and the Maryland Campaign) circumnavigated the Union Army of the Potomac, bringing fame to himself and embarrassment to the North. At the Battle of Chancellorsville, he distinguished himself as a temporary commander of the wounded Stonewall Jackson's infantry corps. Stuart's most famous campaign, the Gettysburg Campaign, was flawed when his long separation from Lee's army left Lee unaware of Union troop movements so that Lee was surprised and almost trapped at the Battle of Gettysburg. Stuart received criticism from the Southern press as well as the proponents of the Lost Cause movement after the war. During the 1864 Overland Campaign, Union Maj. Gen. Philip Sheridan's cavalry launched an offensive to defeat Stuart, who was mortally wounded at the Battle of Yellow Tavern.

Ерте өмірі және өмірбаяны

Стюарт Солтүстік Каролина шекарасына жақын, Вирджиния штатының Патрик округіндегі Лорел Хилл фермасында дүниеге келді. Ол отбасыдағы он бір баланың сегізіншісі және бес ұлының ең кішісі болды. Оның әкесі Арчибальд Стюарт 1812 жылғы соғыстың қатысушысы, құл иеленуші, адвокат және демократ саясаткері болатын. Ол Вирджиния штатының Бас Ассамблеясының екі палатасында Патрик округін өкілдік етті, сондай-ақ АҚШ Өкілдер палатасында бір мерзім қызмет етті. Оның анасы Элизабет Летчер Пэннил Стюарт отбасылық шаруашылықты басқарды және қатаң діншіл, сонымен қатар іскерлік қабілеттері жоғары әйел ретінде танымал болды. Оның әкесінің әкесі, майор Александр Стюарт, Американдық революция кезінде Гилфорд Корт Хаусы шайқасында полкке қолбасшылық еткен. Арчибальдтың туысы – адвокат Александр Хью Холмс Стюарт болды. Стюарт он бес жасында Эмори және Генри колледжіне түсіп, 1848 жылдан 1850 жылға дейін білім алды. 1848 жылдың жазында Стюарт АҚШ армиясына қатысуға тырысты, бірақ жасы кішкентай болғандықтан қабылданбады. 1850 жылы ол АҚШ Әскери академиясына (Вест-Пойнт, Нью-Йорк штаты) тағайындалды. Бұл тағайындауды оның әкесі 1848 жылғы сайлауда жеңілген Томас Хэмлет Аверетт жасады. Стюарт академияда өте танымал студент болды және оның оқуы ұнады. Ол жас кезінде әдемі болмаса да, сыныптастары оны "Сұлу" деп лақап қойды, оны "сыртқы келбетінің сөзбен сипатталатыннан гөрі артық болуы" деп түсіндірді. Бітіргеннен кейін ол тез сақал қоя бастады, ал бір әріптес офицер оның сақалға ие болғанда "көрген жалғыз адам" екенін айтты. Роберт Ли 1852 жылы академияның басшысы болып тағайындалды, ал Стюарт олармен әлеуметтік жағдайларда жиі кездесетін отбасының досы болды. Лидің туысы Фитцху Ли де 1852 жылы академияға келді. Стюарттың соңғы курсында ол корпустың екінші капитаны атағын алды, сонымен қатар атқа мінудегі шеберлігі үшін сегіз курсанттың бірі "атқыштар офицері" деген құрметті атаққа ие болды. Стюарт 1854 жылы 46 студенттің арасында 13-орынды иеленді. Ол атқыштар тактикасы бойынша сыныпта 10-орынды алды. Ол академияда азаматтық инженерия пәнін оқығанмен, математикадан жақсы нәтиже көрсеткенімен, сурет салудағы нашар дағдылары инженерлік білімін тереңдетуіне кедерілді, нәтижесінде ол бұл пән бойынша 29-орынды иеленді.

Stuart was born at Laurel Hill Farm, a plantation in Patrick County, Virginia, near the border with North Carolina. He was the eighth of eleven children and the youngest of the five sons to survive past early age. His father, Archibald Stuart, was a War of 1812 veteran, slaveholder, attorney, and Democratic politician who represented Patrick County in both houses of the Virginia General Assembly, and also served one term in the United States House of Representatives. His mother Elizabeth Letcher Pannill Stuart ran the family farm, and was known as a strict religious woman with a good sense for business. His great grandfather, Major Alexander Stuart, commanded a regiment at the Battle of Guilford Court House during the Revolutionary War. His father Archibald was a cousin of attorney Alexander Hugh Holmes Stuart. He entered Emory and Henry College when he was fifteen, and attended from 1848 to 1850. During the summer of 1848, Stuart attempted to enlist in the U. S. Army, but was rejected as underaged. He obtained an appointment in 1850 to the United States Military Academy at West Point, New York, from Representative Thomas Hamlet Averett, the man who had defeated his father in the 1848 election. Stuart was a popular student and was happy at the Academy. Although he was not handsome in his teen years, his classmates called him by the nickname "Beauty", which they described as his "personal comeliness in inverse ratio to the term employed." He quickly grew a beard after graduation and a fellow officer remarked that he was "the only man he ever saw that [a] beard improved." Robert E. Lee was appointed superintendent of the academy in 1852, and Stuart became a friend of the family, seeing them socially on frequent occasions. Lee's nephew, Fitzhugh Lee, also arrived at the academy in 1852. In Stuart's final year, in addition to achieving the cadet rank of second captain of the corps, he was one of eight cadets designated as honorary "cavalry officers" for his skills in horsemanship. Stuart graduated 13th in his class of 46 in 1854. He ranked tenth in his class in cavalry tactics. Although he enjoyed the civil engineering curriculum at the academy and did well in mathematics, his poor drawing skills hampered his engineering studies, and he finished 29th in that discipline.

АҚШ әскері

Стюарт екінші лейтенант болып тағайындалды және Техастағы атты әскер полкіне жіберілді. Біраз уақыттан соң ол Канзас аймағындағы Форт-Левенвортта жаңа құрылған 1-ші кавалерия полкіне (1855) ауыстырылды, онда полковник Эдвин В. Самнердің басшылығымен полк квартирмейстері және жабдықтау офицері болды. 1855 жылы ол бірінші лейтенант болып жоғарылатылды. Олар танысқаннан екі ай өткен соң, қыркүйек айында никелесті. Стюарт өзінің шапшаң махаббаты туралы латын тілінде: "Veni, Vidi, Victus sum" (Келдім, көрдім, жеңілдім) деп әзілдеп жазды. Форт Райлиде (Канзас штаты) әсем той жоспарланған болса да, 20 қыркүйекте Стюарттың әкесінің қайтысынан жоспарлар өзгеріп, 14 қарашадағы той шағын және тек отбасы мүшелерінің куәлігінде өтті. Олардың тұңғыш баласы, қыз, 1856 жылы дүниеге келді, бірақ сол күні қайтыс болды. 1857 жылдың 14 қарашасында Флора тағы бір қызды дүниеге әкелді, ата-анасы оған анасының құрметіне Флора деп ат қойды. Отбасы 1858 жылдың басында Форт Райлиге көшіп, үш жыл тұрды. 1859 жылға дейін жұбайлардың екі құлы болды, біреуі әкесінен мұраға қалған, екіншісі сатып алынған.

Қанды Канзас

Стюарттың көшбасшылық қабілеттері тез танылды. Ол Түпкілікті американдықтармен шекаралық қақтығыстардың және "Қанды Канзас" соғысының қатысушысы болды. 1857 жылдың 29 шілдесінде Канзастағы Соломон өзені маңындағы шайқаста шайендермен шайқасып жарақат алды. Полковник Самнер түпкілікті американдықтардың жебелеріне қарсы қылыштарды шығарып шабуыл жасауға бұйрық берді. Қару-жарағы жеткіліксіз жауынгерлерді таратып, Стюарт пен үш лейтенант олардың бірін қуды, Стюарт оны пистолетімен жамбасына жарақаттады. Шайендер бұрылып, Стюартқа .36 калибрлі Allen & Thurber пистолетімен атқылады, оқ оның көкірегіне тиді, бірақ терісін тесіп қана зақым келтірді. Стюарт қыркүйек айында Форт-Левенвортқа оралды және әйелімен қайта қосылды.

Джон Браун

1859 жылы Стюарт ат әскері үшін жаңа жабдық ойлап тапты, оның үшін 4 қазанда 25 684 нөмірімен патент алды – қылыштарды белбеуге ілудің жақсартылған тәсілі. АҚШ үкіметі Стюартқа «пайдалану құқығы» лицензиясы үшін 5000 доллар төледі, ал Стюарт Филадельфиядағы Knorr, Nece and Co. компаниясымен өндіріс келісімі жасасты. Вашингтон қаласына үкіметтік келісімшарттарды талқылауға келгенде және квартирмейстерлік бөлімге тағайындалуға өтініш берген кезде Стюарт Джон Браунның Харперс-Ферридегі АҚШ қару-жарақ арсеналына жасаған шабуылы туралы естіді. Стюарт полковник Роберт Лидің көмекшісі болуға ерікті түрде келісті және Лимен бірге 8-ші және I көшелердегі (Вашингтон, округ Колумбия) теңіз жаяу әскері казармасынан және Мэриленд милициясының төрт ротасынан тұратын топпен бірге сапарлады. Өзін Исаак Смит деп таныстырған топтың басшысына Лидің жазбаша түрде капитуляциялау шартын жеткізіп бергенде, Стюарт Канзастағы күндерінен таныс «Ескі Осаватоми Браунды» таныды.

Отставка

Стюарт 1861 жылғы 22 сәуірде капитандыққа көтерілді, бірақ 3 мамырда Вирджинияның бөлінуінен кейін Конфедерация армиясына қосылу үшін АҚШ армиясынан кетті. 1860 жылғы 26 маусымда Флора Филип Сент-Джордж Кук Стюарт деген ұл дүниеге келді, бірақ Стюарт 1861 жылдың соңында қарындасының күйеуіне деген наразылығынан оның атын Джеймс Эуэлл Браун Стюарт кіші ("Джимми") деп өзгертті. Қайын атасы, полковник Кук, соғыс кезінде АҚШ армиясында қалатынын білген соң, Стюарт қайын сіңілісіне (кейін Конфедерация бригадасының генерал-майоры болған Джон Роджерс Кукқа) хат жазып, "Ол бір рет өкінетін болады, және ол өкініштің соңы болмайды" деді. Вирджиниялық Джордж Томас та Одақпен бірге қалуға шешім қабылдағанын білгенде, Стюарт "Мен Томасты туған жеріне сатқындық еткені үшін дарға асуға тілеймін" деп жазды.

Ертегі қызмет

Стюарт 1861 жылдың 10 мамырында Конфедерация армиясының Вирджиния жаяу әскерінің подполковнигі болып тағайындалды. 16 шілдеде полковник болып жоғарылатылды. Бірақ генерал Роберт Ли Солтүстік Вирджиния армиясының бас қолбасшысы болғаннан кейін, Стюарттан одақ армиясының оң қанатының осал екенін анықтау үшін барлау жүргізуді сұрады. Стюарт 12 маусым күні таңертең 1200 атты әскермен жолға шықты. Қанатының шынымен осал екенін анықтағаннан кейін, ол әскерін одақ армиясының толық айналысына алып, 15 маусымда 150 мильден кейін 165 тұтқынға алынған одақ сарбазымен, 260 жылқы және қашырмен, сондай-ақ түрлі жабдықтар мен қару-жарақпен оралды. Оның әскері оның қайнағасы, полковник Кук басқаратын, одақтың орталықтандырылмаған атты әскерінен айтарлықтай қарсылық көрмеді, және олардың жалғыз құрбаны бір адам болды. Бұл маневр көп шу көтерді, ал Стюарт Ричмондта гүл жапырақтарымен қарсы алынды. Конфедерацияның көзінде ол Стоунволл Джексонмен бірдей танымал болды.

Солтүстік Вирджиния

Солтүстік Вирджиния науқанының басында Стюарт 1862 жылдың 25 шілдесінде генерал-майор болып тағайындалды, ал оның құрамасы кавалерия дивизиясына дейін күшейтілді. Солтүстік Вирджиния армиясының кавалериясы бұрын бригадалармен ұйымдастырылса, енді толыққанды дивизияға айналды, бұл Потомак армиясының атты әскеріне қарағанда маңызды ұйымдық артықшылықты қамтамасыз етті, себебі олардың атты әскері инфантерия бригадаларына қосылған полктер ретінде тиімсіз ұйымдастырылған және армия сигналы корпусының бір бөлігі ретінде қарастырылған. Тамыз айындағы шабуыл кезінде ол тұтқынға түсуге шамалы жетіп, федералдық әскерлердің қуып жететініне байланысты өзінің әйгілі қауырсынды шапанын және плащын жоғалтты. Бірақ, келесі күні Кэтлетт стансасында жасаған қарсы шабуылында Одақ армиясының қолбасшысы генерал-майор Джон Поуптың штабын басып алып, Поуптың толық формасын ғана емес, сонымен қатар Лиге Поуптың армиясына күш түсу туралы құнды ақпаратты қамтитын бұйрықтарды да қолға түсірді.

Мэриленд штаты

1862 жылдың қыркүйегінде Мэриленд кампаниясы барысында Стюарттың ат әскері әскердің солтүстікке қарай жылжуын қамтамасыз етті. Ол Роберт Лидің Джордж Б. Макклелланның Потомак армиясының орналасуы және жылдамдығы туралы толыққанды хабардар болмауына жауапкершілік тартады. Бес күн бойы Стюарт әскерлерін демалдырып, Мэриленд штатының Урбана қаласында жергілікті тұрғындар үшін гала-кеш өткізді. Оның есептерінде барлаушылары мен күзетшілерінің ақпарат жинағаны туралы ешқандай мәлімет жоқ. Одақ әскері Лидің бөлінген әскеріне жақындағанда, Стюарттың әскерлері Фредерикке қарай жолдағы әртүрлі нүктелерде шайқасты, бірақ Стюарт бригадаларын қарсы шабуылға қарсы тұру үшін жеткілікті түрде жинауға қол жеткізе алмады. Ол Одақтың күштерінің Тернердің саңылауына қауіп төндіріп тұрғанын білмей, Одақтың жылжу бағыттарын дұрыс бағаламады және Оңтүстік тауы шайқасында Оңтүстік тау өткелдерін қорғау үшін генерал-майор Д.Х. Хиллдің жаяу әскерінің көмегіне мұқтаж болды. Оның атты әскери артиллериясы Антиетам шайқасында Одақ әскерінің қанатына шабуыл жасады. Түстен кейін Стоунволл Джексон Стюартқа Одақтың оң жақ қанатын және тылын шабуылдау үшін ат әскерімен маневр жасауға бұйрық берді, егер бұл сәтті болса, Батыс орманынан жаяу әскер шабуылы жасалатын еді. Стюарт Одақ шебін артиллериялық оқ жаудырылғанмен сынап көрді, бірақ оған «өлімге» әкеп соқтыратын қарсы оқ жаудырылды, ал Джексон жоспарлаған атты әскер маневрі іске аспады. Ли әскері Вирджинияға қайтып келгеннен үш апта өткен соң, 1862 жылдың 10-12 қазанында Стюарт Потомак армиясының айналасын тағы бір батыл түрде айналып өтті – Чемберсбургке шабуылы, Дарксвиллден (Батыс Вирджиния) Мерсерсбургке (Пенсильвания), Чемберсбургке және шығысқа қарай Мэриленд штатының Эмитсбургі арқылы, одан оңтүстікке қарай Хайатстаун (Мэриленд) және Уайтс Форд арқылы Лисбургке (Вирджиния) дейін – бұл Одақ әскерлерін тағы да ұятқа қалдырып, жылқы мен жабдықтарды тартып алды, бірақ шаршаған әскер мен жануарлардың есебінен, айтарлықтай әскери пайда әкелмеді. Жюбал Эрли оны «ең ұлы жылқы ұрлау экспедициясы» деп атады, ол жауды тек «ашуландырды». Стюарт өзінің досы Джексонға Ричмонд тігіншісінен тапсырыс берілген алтынмен әшекейленген жаңа офицерлік киім сыйлады, ол Джексонға лайықты генералдың сырт келбетін береді деп ойлады (Джексон мұндай нәрселерге бей-жай қарады). Макклеллан Лиді қуу үшін президент Линкольннің ықпалымен әскерін баяу оңтүстікке қарай жылжытты және 26 қазаннан бастап Потомак өзенін кесіп өтті. Ли бұған қарсы шаралар қолданғанда, Стюарт Лонгстриттің корпусын күзетті және қараша айының басында Маунтвилл, Алди және Аппервилл маңында Одақ атты әскерімен және жаяу әскерімен бірнеше рет шайқасты. 6 қарашада Стюартқа телеграмма арқылы қызы Флораның 3 қарашада бес жасқа толғанға дейін ішек қабынуынан қайтыс болғаны туралы хабарланды.

During the Maryland Campaign in September 1862, Stuart's cavalry screened the army's movement north. He bears some responsibility for Robert E. Lee's lack of knowledge of the position and celerity of the pursuing Army of the Potomac under George B. McClellan. For a five day period, Stuart rested his men and entertained local civilians at a gala ball at Urbana, Maryland. His reports make no reference to intelligence gathering by his scouts or patrols. As the Union Army drew near to Lee's divided army, Stuart's men skirmished at various points on the approach to Frederick and Stuart was not able to keep his brigades concentrated enough to resist the oncoming tide. He misjudged the Union routes of advance, ignorant of the Union force threatening Turner's Gap, and required assistance from the infantry of Major General D. H. Hill to defend the South Mountain passes in the Battle of South Mountain. His horse artillery bombarded the flank of the Union army as it opened its attack in the Battle of Antietam. By mid afternoon, Stonewall Jackson ordered Stuart to command a turning movement with his cavalry against the Union right flank and rear, which if successful would be followed up by an infantry attack from the West Woods. Stuart began probing the Union lines with more artillery barrages, which were answered with "murderous" counterbattery fire and the cavalry movement intended by Jackson was never launched. Three weeks after Lee's army had withdrawn back to Virginia, on October 10–12, 1862, Stuart performed another of his audacious circumnavigations of the Army of the Potomac, his Chambersburg Raid—126 miles in under 60 hours, from Darkesville, West Virginia to as far north as Mercersburg, Pennsylvania and Chambersburg and around to the east through Emmitsburg, Maryland and south through Hyattstown, Maryland and White's Ford to Leesburg, Virginia—once again embarrassing his Union opponents and seizing horses and supplies, but at the expense of exhausted men and animals, without gaining much military advantage. Jubal Early referred to it as "the greatest horse stealing expedition" that only "annoyed" the enemy. Stuart gave his friend Jackson a fine, new officer's tunic, trimmed with gold lace, commissioned from a Richmond tailor, which he thought would give Jackson more of the appearance of a proper general (something to which Jackson was notoriously indifferent). McClellan pushed his army slowly south, urged by President Lincoln to pursue Lee, crossing the Potomac starting on October 26. As Lee began moving to counter this, Stuart screened Longstreet's corps and skirmished numerous times in early November against Union cavalry and infantry around Mountville, Aldie, and Upperville. On November 6, Stuart was notified by telegram that his daughter Flora had died just before her fifth birthday of typhoid fever on November 3.

Фредериксбург және Чанселлорсвилл

1862 жылдың желтоқсанында Фредериксбург шайқасында Стюарт және оның ат әскері – әсіресе майор Джон Пелхамның ат артиллериясы – Хамильтон өткелінде Стоунволл Джексонның қанатын қорғады. Генерал Ли өзінің атты әскерін мақтап, олардың «біздің оң жағымызды тиімді қорғап, жауды мазалап, оның қимылдарын қиындатқандығын, оның қанатына ілініп, мүмкіндік туғанда шабуыл жасағандығын» айтты. Стюарт келесі күні Флораға өзінің тері жағасынан оқ өткенін, бірақ жарақат алмағанын хабарлады. Рождестводан кейін Ли Стюартқа Раппаханок өзенінің солтүстігіне шабуыл жасап, «жаудың тылына еніп, мүмкін болса, оның орналасқан жерін және қимылдарын анықтап, жағдайға қарай оған зиян келтіруді» бұйырды. Операцияға 1800 сарбаз бен ат артиллериясының батареясы бөлінген Стюарттың шабуылы Фэрфакс сотының оңтүстігінен шамамен төрт мильге дейін жетті, 250 тұтқын, жылқы, қашыр және жабдықтарды қолға түсірді. Телеграф сымдарын тікелей бақылап, оның сигналшылары одақтың командирлері арасындағы хабарламаларды ұстап алды, ал Стюарт одақтың жабдықтау басқарушысы генерал Монтгомери С. Мейгске жеке телеграмма жіберді: «Генерал Мейгс болашақта жақсы қашырлармен қамтамасыз етсін; жақында бергендеріңіздің сапасы өте төмен». 1863 жылдың 17 наурызында Стюарттың ат әскері Келли Фордта одақтың шабуыл жасаған тобымен қақтығысты. Бұл шағын жеңіске майор Пелхамның қазасы себеп болды, бұл Стюартқа зор қайғы әкелді, өйткені ол оны кіші ағасы сияқты жақын санады. Ол Конфедерация конгрессменіне: «Асыл, ер жүрек, батыр Пелхам енді жоқ. Біз төккен қайғылы жас пен менің басқаруымдағы қаралы күйзеліс оның қазасына куә болсын» деп жазды. Флора сол кезде жүкті болды және Стюарт оған егер ұл туса, оны Джон Пелхам Стюарт деп атауды қалады. (Вирджиния Пелхам Стюарт 9 қазанда дүниеге келді.) Чанселлорсвилл шайқасында Стюарт 2 мамырдағы әйгілі қанаттық шабуыл кезінде Стоунволл Джексонмен бірге болды және Джексон мен оның аға дивизия командирі генерал-майор А. П. Хиллдың жараланғандығы туралы хабар алғаннан кейін, одақтың XI корпусының отырған сарбаздарын қууға кірісті. Хилл корпустағы ең жоғары лауазымды генерал, бригадир генерал Роберт Родсты айналып өтіп, Стюартқа екінші корпустың басқаруын жүктеуге бұйрық берді. Бұл басқару ауысуына байланысты кешігулер 2 мамыр түнінде қанаттық шабуылды тоқтатты, бірақ бұрын жаяу әскерге басшылық еткен тәжірибесі жоқ Стюарт келесі күні күшті және үйлесімді шабуылды бастады. Чанселлорсвиллде одақтың оң қанатына қарсы. Одақ әскерлері Хейзел Гроувті тастап кеткен кезде Стюарт оны тез басып алып, одақтың позицияларын артиллериямен бомбалауды ойластырды. Стюарт 6 мамырда Хилл қызметке оралғаннан кейін жаяу әскерге басшылық етуді тоқтатты. Стивен У. Сирс былай деп жазды: «Жаңа басқаруда, жаяу әскер мен артиллерияға алғаш рет басшылық ететін атты әскер командирі Джеб Стюарт одан жақсы жұмыс істей алмас еді». Ақылды Портер Александр барлық мақтау Стюартқа тиесілі деп сенді: «Жалпы алғанда, соғыста Стюарттың команданы өте қиын жағдайдан шығарғанынан артық керемет нәрсе болды деп ойламаймын». 10 мамырда Стоунволл Джексон қайтыс болды және Стюарт жақын досының қазасына тағы да қайғыға батты, оның штабына оның өлімі «ұлттық апат» екенін айтты. Джексонның әйелі Мэри Анна 1 тамызда Стюартқа жазған хатында оған көңіл білдіргені үшін алғыс айтты: «Сіздің достығыңыз бен құрметіңіз оған жылы жауап қайтарылғанын сізге еске салмаудың қажеті жоқ. Мен оның Gen'l Стюарт туралы жылы жеке досы ретінде және сіздің солдаттық қасиеттеріңізге деген құрметін жиі айтқанын естідім».

In the December 1862 Battle of Fredericksburg, Stuart and his cavalry—most notably his horse artillery under Major John Pelham—protected Stonewall Jackson's flank at Hamilton's Crossing. General Lee commended his cavalry, which "effectually guarded our right, annoying the enemy and embarrassing his movements by hanging on his flank, and attacking when the opportunity occurred." Stuart reported to Flora the next day that he had been shot through his fur collar but was unhurt. After Christmas, Lee ordered Stuart to conduct a raid north of the Rappahannock River to "penetrate the enemy's rear, ascertain if possible his position & movements, & inflict upon him such damage as circumstances will permit." With 1,800 troopers and a horse artillery battery assigned to the operation, Stuart's raid reached as far north as four miles south of Fairfax Court House, seizing 250 prisoners, horses, mules, and supplies. Tapping telegraph lines, his signalmen intercepted messages between Union commanders, and Stuart sent a personal telegram to Union Quartermaster General Montgomery C. Meigs, "General Meigs will in the future please furnish better mules; those you have furnished recently are very inferior." On March 17, 1863, Stuart's cavalry clashed with a Union raiding party at Kelly's Ford. The minor victory was marred by the death of Major Pelham, which caused Stuart profound grief, as he thought of him as close as a younger brother. He wrote to a Confederate congressman, "The noble, the chivalric, the gallant Pelham is no more. Let the tears of agony we have shed, and the gloom of mourning throughout my command bear witness." Flora was pregnant at the time and Stuart told her that if it were a boy, he wanted him to be named John Pelham Stuart. (Virginia Pelham Stuart was born October 9.) At the Battle of Chancellorsville, Stuart accompanied Stonewall Jackson on his famous flanking march of May 2, 1863, and started to pursue the retreating soldiers of the Union XI Corps when he received word that both Jackson and his senior division commander, Major General A. P. Hill, had been wounded. Hill, bypassing the next most senior infantry general in the corps, Brigadier General Robert E. Rodes, sent a message ordering Stuart to take command of the Second Corps. Although the delays associated with this change of command effectively ended the flanking attack the night of May 2, Stuart, who had no prior experience leading infantry, performed creditably as an infantry corps commander the following day, launching a strong and well coordinated attack against the Union right flank at Chancellorsville. When Union troops abandoned Hazel Grove, Stuart had the presence of mind to quickly occupy it and bombard the Union positions with artillery. Stuart relinquished his infantry command on May 6 when Hill returned to duty. Stephen W. Sears wrote:

It is hard to see how Jeb Stuart, in a new command, a cavalryman commanding infantry and artillery for the first time, could have done a better job. The astute Porter Alexander believed all credit was due: "Altogether, I do not think there was a more brilliant thing done in the war than Stuart's extricating that command from the extremely critical position in which he found it. Stonewall Jackson died on May 10 and Stuart was once again devastated by the loss of a close friend, telling his staff that the death was a "national calamity." Jackson's wife, Mary Anna, wrote to Stuart on August 1, thanking him for a note of sympathy: "I need not assure you of which you already know, that your friendship & admiration were cordially reciprocated by him. I have frequently heard him speak of Gen'l Stuart as one of his warm personal friends, & also express admiration for your Soldierly qualities."

Брэнди станциясы

Геттисбургтік науқанға қайта оралған Стюарт өзінің мансабындағы екі төмен нүктесіне тап болды, бастапқысы Брэнди Станциясы шайқасы болды – соғыстың ең ірі, көбінесе атты әскерлердің қатысқан шайқасы. 5 маусымда Лидің екі жаяу әскер корпусы Калпеперде және оның төңірегінде орналасты. Солтүстік-шығысқа қарай алты шақырым жерде, Раппаханнок өзенінің бойын ұстап, Стюарт атты әскерлерін, көбінесе Брэнди Станциясы маңында орналастырып, жаудың күтпеген шабуылынан Конфедерация армиясын қорғады. Стюарт генерал Лиден әскерін толық қарап шығуды сұрады. 5 маусымда өткен бұл әскери парадта 9 мыңға жуық атты сарбаз бен төрт атты артиллерия бөлімі қатысты, олар Брэнди Станциясының оңтүстік-батысына қарай үш шақырым жердегі Инлет Станциясында шайқас имитациясы жасады. Ли парадқа қатыса алмады, сондықтан ол 8 маусымда оның қатысуымен қайталанды, бірақ екінші рет өткізілген шара тек қарапайым парадпен шектелді, шайқас имитациясы болған жоқ. Әскердің белсенділігі төмен болғанына қарамастан, атты әскерлердің бір бөлігі мен газет тілшілері Стюарттың тек өзінің мақтанышын қанағаттандырып, жылқыларды шаршатып жатыр деп шағымданып, наразылық білдірді. Ли Стюартқа ертесі күні Раппаханнокты кесіп өтіп, одақтың алдыңғы бекеттеріне шабуыл жасауды бұйырды, солтүстікке қарай жылжығанда Конфедерация армиясын бақылаудан немесе кедергі келтіруден қорғауды тапсырды. Осы шабуылды күтіп отырған Стюарт шаршаған сарбаздарына Брэнди Станциясы маңында орналасуға бұйырды. Потомак армиясының қолбасшысы генерал-майор Джозеф Хукер Стюарттың Калпепер маңында болуын оның армиясының жабдықтау желілеріне шабуылға дайындық екендігінің белгісі деп түсіндірді. Ол атты әскер командирі генерал-майор Альфред Плезонтонға 8 мың атты және 3 мың жаяу әскерден тұратын күшті жинап, 9500 конфедератты "таратып, жою" мақсатымен "шабуылдық рейд" жасауға бұйырды. Плезонтонның күштері 1863 жылдың 9 маусымында екі колонна бойынша Раппаханнокты кесіп өтті, алғашқысы Беверли Фордтан (бригадир генерал Джон Бьюфордтың дивизиясы) Стюартты күтпеген жерден ұстап, оны және оның штабын оқ атысының шуымен оятты. Екінші колонна Келли Фордтан өтті, Стюартты қайтадан таңқалдырды, және конфедераттар алдыңғы және артқы жақтан шабуылға ұшырады, қанағаттандыратын атты шайқас болды. Флитвуд төбесінде, өткен түнде Стюарттың штабы орналасқан жерде, шабуылдар мен қарсы шабуылдардың тізбегі алға-артқа созылды. Он сағаттық шайқастан кейін Плезонтон өз әскерлеріне Раппаханноктан кері шегінуге бұйырды. Стюарт конфедераттар шайқас алаңын ұстап тұрғанын баяндап, жеңіске жеткенін мәлімдеді, бірақ Брэнди Станциясы шайқасы тактикалық теңдестік деп есептеледі, екі тараптың да жеңісі шамалы болды. Плезонтон маңызды науқанның басында Стюарттың күшін тоқтата алмады және Лидің жаяу әскерінің орналасқан жерін таба алмастан кері шегінді. Алайда, оңтүстік атты әскері одақтың екі үлкен колоннасының қозғалысын байқамағаны және олар күтпеген шабуылдың құрбаны болғаны оңтүстік генералдары мен баспасөзден қатыгез сынға ұшырады. Бұл шайқас одақтың атты әскерінің өркендегенін көрсетті және бұрынғы жеңілмейтін оңтүстік атты әскерінің құлдырауын болжады.

Returning to the cavalry for the Gettysburg Campaign, Stuart endured the two low points in his career, starting with the Battle of Brandy Station, the largest predominantly cavalry engagement of the war. By June 5, two of Lee's infantry corps were camped in and around Culpeper. Six miles northeast, holding the line of the Rappahannock River, Stuart bivouacked his cavalry troopers, mostly near Brandy Station, screening the Confederate Army against surprise by the enemy. Stuart requested a full field review of his troops by General Lee. This grand review on June 5 included nearly 9,000 mounted troopers and four batteries of horse artillery, charging in simulated battle at Inlet Station, about two miles (three km) southwest of Brandy Station. Lee was not able to attend the review, however, so it was repeated in his presence on June 8, although the repeated performance was limited to a simple parade without battle simulations. Despite the lower level of activity, some of the cavalrymen and the newspaper reporters at the scene complained that all Stuart was doing was feeding his ego and exhausting the horses. Lee ordered Stuart to cross the Rappahannock the next day and raid Union forward positions, screening the Confederate Army from observation or interference as it moved north. Anticipating this imminent offensive action, Stuart ordered his tired troopers back into bivouac around Brandy Station. Army of the Potomac commander Major General Joseph Hooker interpreted Stuart's presence around Culpeper to be indicative of preparations for a raid on his army's supply lines. In reaction, he ordered his cavalry commander, Major General Alfred Pleasonton, to take a combined arms force of 8,000 cavalrymen and 3,000 infantry on a "spoiling raid" to "disperse and destroy" the 9,500 Confederates. Pleasonton's force crossed the Rappahannock in two columns on June 9, 1863, the first crossing at Beverly's Ford (Brigadier General John Buford's division) catching Stuart by surprise, waking him and his staff to the sound of gunfire. The second crossing, at Kelly's Ford, surprised Stuart again, and the Confederates found themselves assaulted from front and rear in a spirited melee of mounted combat. A series of confusing charges and countercharges swept back and forth across Fleetwood Hill, which had been Stuart's headquarters the previous night. After ten hours of fighting, Pleasonton ordered his men to withdraw across the Rappahannock. Although Stuart claimed a victory because the Confederates held the field, Brandy Station is considered a tactical draw, and both sides came up short. Pleasonton was not able to disable Stuart's force at the start of an important campaign and he withdrew before finding the location of Lee's infantry nearby. However, the fact that the Southern cavalry had not detected the movement of two large columns of Union cavalry, and that they fell victim to a surprise attack, was an embarrassment that prompted serious criticism from fellow generals and the Southern press. The fight also revealed the increased competency of the Union cavalry, and foreshadowed the decline of the formerly invincible Southern mounted arm.

Стюарттың Геттисбург шайқасындағы атпен жүруі

Маусым айында Ли әскері Шенноа аңғары арқылы солтүстікке қарай жорық жасағанда, шағын кавалерия шайқастарынан кейін Стюарт, мүмкін, Брэнди стансасындағы күтпеген шабуылдан кейін беделін қайта жасаймын деп, жау әскерін тағы бір рет айналып өтудің даңқын ойлаған болуы мүмкін. 22 маусымда генерал Ли Стюартқа солтүстікке қарай жорыққа қатысу бойынша бұйрық берді. Бұл бұйрықтың нақты мазмұны қатысушылар мен тарихшылар арасында әрдайым даулы болған, бірақ мәнісі мынадай еді: Стюарт күшінің бір бөлігімен тау өткелдерін күзетуі керек, ал Солтүстік Вирджиния армиясы Потомактан оңтүстікке қарай жылжып тұрғанда, ол армияның қалған бөлігімен өзенді кесіп өтіп, Эуэллдің екінші корпусының оң жақ фланкіне күзет қоюы тиіс еді. Бірақ Стюарт Блю-Ридж тауларына жақын солтүстікке тікелей барудың орнына, өзінің үш ең жақсы бригадасын (бригадир генерал Уэйд Хэмптон, бригадир генерал Фитцхуг Ли және полковник Джон Р. Чамблис, соңғысы жарақат алған бригадир генерал В. Х. Ф. "Руни" Лидің орнына тағайындалған) алып, Роквилльден Вестминстерге және Пенсильванияға қарай жылжып, жол бойында жабдықтарды басып алып, жау астанасының маңында шатақ тудыруды көздеді. Стюарт өзінің үш бригадасымен 25 маусымда таңғы сағат 1-де Салем депосынан аттанды. Алайда, Стюарттың жоспарына қарамастан, одақтың әскері қозғалысқа шығып, оның таңдаған бағыты федералды жаяу әскер колонналарымен тосылып қалды, бұл оны және генерал Лиді күтпегендей шығысқа қарай бұруға мәжбүр етті. Бұл Стюарттың бұйрық бойынша Эуэллмен байланысуына кедергі келтірді және Лиді бейтаныс жау территориясына енгенде өзінің ең басты кавалерия күштерінен – әскердің "көздері мен құлақтарынан" айырды. Стюарттың жасағы 28 маусымда таңғы сағат 3-те Потомак өзенін кесіп өтті. Роквилльде олар 140 жаңа, толық жүктелген арбадан және жылқылардан тұратын керуенді басып алды. Бұл керуен Стюарттың жорығына қиындық тудырды, бірақ ол Лидің бұйрығын жабдықтар жинауға басымдық беру ретінде түсіндірді. Конфедерациялық шабуылшылардың жақындауы ұлттық астанада алаңдаушылық тудырды және конфедераттарды қуу үшін екі одақтық кавалерия бригадасы мен артиллериялық батарея жіберілді. Стюарт, шаршаған жылқылары болмаса, "7-ші көше арқылы жүріп, Эйб пен кабинет мүшелерін тұтқынға алған болар еді" деді. 29 маусымда Вестминстерде оның әскері Балтимор жолындағы екі одақтық кавалерия ротасын жеңіп, Балтимор қаласында "үлкен үрей" тудырды деп мәлімдеді. Стюарт колоннасының алды Бригадир генерал Джадсон Килпатриктің кавалериясымен кездесіп, 30 маусымда оны шашыратты; Килпатриктің әскері қайта жиналғаннан кейін Хановер шайқасы аяқталды және конфедераттарды қаладан қуды. Стюарт бригадалары Килпатрикпен шайқасқаннан гөрі, басып алған керуенді күзетуге жақсырақ дайындалған еді. 20 шақырымдық қараңғы жолдан кейін, оның шаршаған әскері 1 шілдеде таңертең Доверге жетті, Геттисбург шайқасы оларсыз басталғанда. Стюарт Эуэллді табуға үміттене отырып, Карлайлға бет бұрды. Ол 1 шілде күні кешкісін қалаға бірнеше оқ-дәрі лақтырып, Карлайл казармасын өртеп, содан кейін оңтүстікке қарай Геттисбургке қайтып келді. Ол және оның жасағының көп бөлігі 2 шілде күні түстен кейін Геттисбургте Лиге қосылды. Ол Уэйд Хэмптонға конфедерациялық шайқас шебінің сол жақ артқы жағын қамтауға бұйрық берді, ал Хэмптон Геттисбургте Стюартқа қосылғанға дейін Хантерстаун шайқасында бригадир генерал Джордж Армстронг Кастерге қарсы шайқасты.

Following a series of small cavalry battles in June as Lee's army began marching north through the Shenandoah Valley, Stuart may have had in mind the glory of circumnavigating the enemy army once again, desiring to erase the stain on his reputation of the surprise at Brandy Station. General Lee gave orders to Stuart on June 22 on how he was to participate in the march north. The exact nature of those orders has been argued by the participants and historians ever since, but the essence was that Stuart was instructed to guard the mountain passes with part of his force while the Army of Northern Virginia was still south of the Potomac, and that he was to cross the river with the remainder of the army and screen the right flank of Ewell's Second Corps. Instead of taking a direct route north near the Blue Ridge Mountains, however, Stuart chose to reach Ewell's flank by taking his three best brigades (those of Brigadier General Wade Hampton, Brigadier General Fitzhugh Lee, and Colonel John R. Chambliss, the latter replacing the wounded Brigadier General W. H. F. "Rooney" Lee) between the Union Army and Washington, moving north through Rockville to Westminster and on into Pennsylvania, hoping to capture supplies along the way and cause havoc near the enemy capital. Stuart and his three brigades departed Salem Depot at 1 a. m. on June 25. Unfortunately for Stuart's plan, the Union army's movement was underway and his proposed route was blocked by columns of Federal infantry, forcing him to veer farther to the east than either he or General Lee had anticipated. This prevented Stuart from linking up with Ewell as ordered and deprived Lee of the use of his prime cavalry force, the "eyes and ears" of the army, while advancing into unfamiliar enemy territory. Stuart's command crossed the Potomac River at 3 a. m. on June 28. At Rockville they captured a wagon train of 140 brand new, fully loaded wagons and mule teams. This wagon train would prove to be a logistical hindrance to Stuart's advance, but he interpreted Lee's orders as placing importance on gathering supplies. The proximity of the Confederate raiders provoked some consternation in the national capital and two Union cavalry brigades and an artillery battery were sent to pursue the Confederates. Stuart supposedly said that were it not for his fatigued horses "he would have marched down the 7th Street Road [and] took Abe & Cabinet prisoners." In Westminster on June 29, his men clashed briefly with and overwhelmed two companies of Union cavalry, chasing them a long distance on the Baltimore road, which Stuart claimed caused a "great panic" in the city of Baltimore. The head of Stuart's column encountered Brigadier General Judson Kilpatrick's cavalry as it passed through Hanover and scattered it on June 30; the Battle of Hanover ended after Kilpatrick's men regrouped and drove the Confederates out of town. Stuart's brigades had been better positioned to guard their captured wagon train than to take advantage of the encounter with Kilpatrick. After a 20 mile trek in the dark, his exhausted men reached Dover on the morning of July 1, as the Battle of Gettysburg was commencing without them. Stuart headed next for Carlisle, hoping to find Ewell. He lobbed a few shells into town during the early evening of July 1 and burned the Carlisle Barracks before withdrawing to the south towards Gettysburg. He and the bulk of his command reached Lee at Gettysburg the afternoon of July 2. He ordered Wade Hampton to cover the left rear of the Confederate battle lines, and Hampton fought against Brigadier General George Armstrong Custer at the Battle of Hunterstown before joining Stuart at Gettysburg.

Геттисбург және оның салдары

2 шілде күні түстен кейін Стюарт Геттисбургке келгенде, ол Лиден сирек кездесетін сөгіс алды. Ли мен Стюарт арасындағы жеке кездесуге ешкім куә болған жоқ, бірақ штабта Лидің сәлемі «кекеліп, суық» болғандығы туралы хабар тарады. Полковник Эдвард Портер Александр былай деп жазды: «Ли тек: «Жақсы, генерал, сіз ақыры осындасыз» деп айтса да, оның мінезі сөгіс білдірді, және оны Стюарт осылай түсінді». Соғыстың соңғы күні Стюартқа жаудың артқы жағына көшу және оның байланыс желісін бұзу бұйрығы берілді, сонымен бірге Пикеттің шабуылы Зират қырқасындағы одақтың позицияларына қарсы жіберілді, бірақ оның Шығыс кавалерия алаңындағы шабуылы бригада генералдары Дэвид Грегг пен Джордж Кастердің басшылығымен одақтың кавалериясымен тойтарылды. Геттисбургтен кері қайтқан кезде Стюарт өзінің барлық назарын армияның қозғалысына арнады, соғыс атты әскерінің агрессивті қууына қарсы және мыңдаған күймелерді жараланған адамдармен және ауыр жолдар мен қолайсыз ауа райымен қамтамасыз ету үшін сүйреп жүрді. Артқа шегінуді тоқтату және кейінге қалдыру кезінде көптеген шабуылдар мен ұсақ шайқастар болды. Стюарттың адамдары Потомак өзенін кесіп өтетін соңғы бөлімшелер болды, олар Вирджинияға «қасіретке ұшыраған жағдайда – толығымен тозған және сынған» күйінде оралды. Геттисбург кампаниясы Стюарт мансабының ең даулы кезеңі болды. Ол Лидің Геттисбургтегі жеңілісі үшін Джобал Эрли сияқты соғыстан кейінгі «жоғалған себеп» қозғалысының жақтаушылары кінәлаған күнәнің бірін (Джеймс Лонгстритпен бірге) болды. Бұл, ішінара, Стюарттың бағыныстысы Томас Л. Россер сияқты аз бейтарап жазушылардың пікірлерімен қозғалды, ол соғыстан кейін Стюарт «бұл науқанда, сөзсіз, бізді Геттисбург шайқасынан айырған өлімге әкелетін қателік жасады» деп мәлімдеді. Лидің жорық туралы баяндамасында: «Кавалерияның жоқтығы дұрыс ақпарат алуды мүмкін емес етті. [Стюарт] жүріп өткен жолмен Федералды армия оның командасы мен біздің негізгі корпустың арасында болды, ол Карлайлға келгенге дейін онымен кез-келген байланыс орнатуды болдырмады. Геттисбургке қарай шеру Федералды армияның қозғалысы белгілі болған жағдайда жүргізілгеннен баяу жүргізілді». Тарихшылар Геттисбургтегі жеңілістің Стюарт Лиге ақпарат бермегенімен байланысты екендігіне қатысты пікірлері әртүрлі. Эдвард Г. Лонгакер Ли Стюартқа әмірлерін әдейі орындауға мүмкіндік берді деп айтады. Эдвин Б. Коддингтон Геттисбург кампаниясындағы Стюарттың «трагедиясына» сілтеме жасайды және Фитцхуг Ли «Стюарт оған берілген дискрецияны, әрине, ақылға қонымды түрде қолданды ма» деген сұрақ көтергенде, жауап жоқ деп есептейді. Стюарттың жоқ болуы Лидің Геттисбургте таңғалуы мүмкін екенін мойындап, Коддингтон одақ қолбасшысының да таңғалғандығын айтады. Эрик Виттенберг пен Дэвид Петруцци «бұл жерде айналасына айналасы үшін кінәлаудың көп екендігі» туралы қорытындыға келді және кінә Стюарт пен Лидің бұйрықтарындағы нақтылықтың жоқтығы мен Геттисбургтен солтүстік-шығысқа қарай Стюартпен байланысуға тырысқан Ричард С. Эуэлл арасында бөлінеді. Джеффри Д. Верт Ли, оның офицерлері және Потомак армиясының соғысуы Геттисбургте Конфедерацияның жеңілісіне жауапты екенін мойындайды, бірақ «Стюарт Ли мен армияны Геттисбургтегі есептеуде алдады. Ли оған сенім артып, сыпайылық танытты, бірақ Стюарт ақылсыз әрекет етті». Стюарт Геттисбург науқанындағы рөлі үшін ешқандай ресми түрде сөгіс немесе тәртіптік жаза алған жоқ, бірақ оның 1863 жылы 9 қыркүйекте корпус командалығына тағайындалуы генерал-лейтенантқа көтерілуді қамтымаған. Эдвард Бонекемпер Солтүстік Вирджиния армиясындағы барлық басқа корпус командирлері осы атақты алып жүргендіктен, Лидің Стюартты генерал-майор дәрежесінде ұстап тұру туралы шешімі, сонымен бірге Стюарттың қол астындағы Уэйд Хэмптон мен Фитцху Лиді генерал-майорларға көтеруі, бұл түсініксіз сөгіс деп саналуы мүмкін деп жазды. Верт Лидің Геттисбург кампаниясы кезінде Стюарттың қызметін қарастырғанына ешқандай дәлел жоқ екенін және «Лидің ат әскерінің командалық жауапкершілігі жаяу әскердің жауапкершілігіне тең емес деп ойлағаны» мүмкін екенін жазды.

When Stuart arrived at Gettysburg on the afternoon of July 2—bringing with him the caravan of captured Union supply wagons—he received a rare rebuke from Lee. No one witnessed the private meeting between Lee and Stuart, but reports circulated at headquarters that Lee's greeting was "abrupt and frosty." Colonel Edward Porter Alexander wrote, "Although Lee said only, 'Well, General, you are here at last,' his manner implied rebuke, and it was so understood by Stuart." On the final day of the battle, Stuart was ordered to move into the enemy's rear and disrupt its line of communications at the same time Pickett's Charge was sent against the Union positions on Cemetery Ridge, but his attack on East Cavalry Field was repelled by Union cavalry under Brigadier Generals David Gregg and George Custer. During the retreat from Gettysburg, Stuart devoted his full attention to supporting the army's movement, successfully screening against aggressive Union cavalry pursuit and escorting thousands of wagons with wounded men and captured supplies over difficult roads and through inclement weather. Numerous skirmishes and minor battles occurred during the screening and delaying actions of the retreat. Stuart's men were the final units to cross the Potomac River, returning to Virginia in "wretched condition—completely worn out and broken down." The Gettysburg Campaign was the most controversial of Stuart's career. He became one of the scapegoats (along with James Longstreet) blamed for Lee's loss at Gettysburg by proponents of the postbellum Lost Cause movement, such as Jubal Early. This was fueled in part by opinions of less partisan writers, such as Stuart's subordinate, Thomas L. Rosser, who stated after the war that Stuart did, "on this campaign, undoubtedly, make the fatal blunder which lost us the battle of Gettysburg." In Lee's report on the campaign, he wrote:

blockquote| the absence of the cavalry rendered it impossible to obtain accurate information. By the route [Stuart] pursued, the Federal Army was interposed between his command and our main body, preventing any communication with him until his arrival at Carlisle. The march toward Gettysburg was conducted more slowly than it would have been had the movements of the Federal Army been known. Historians remain divided on how much the defeat at Gettysburg was due to Stuart's failure to keep Lee informed. Edward G. Longacre argues that Lee deliberately gave Stuart wide discretion in his orders. Edwin B. Coddington refers to the "tragedy" of Stuart in the Gettysburg Campaign and judges that when Fitzhugh Lee raised the question of "whether Stuart exercised the discretion undoubtedly given to him, judiciously," the answer is no. Agreeing that Stuart's absence permitted Lee to be surprised at Gettysburg, Coddington points out that the Union commander was just as surprised. Eric J. Wittenberg and J. David Petruzzi have concluded that there was "plenty of blame to go around" and the fault should be divided between Stuart, the lack of specificity in Lee's orders, and Richard S. Ewell, who might have tried harder to link up with Stuart northeast of Gettysburg. Jeffry D. Wert acknowledges that Lee, his officers, and fighting by the Army of the Potomac bear the responsibility for the Confederate loss at Gettysburg, but states that "Stuart failed Lee and the army in the reckoning at Gettysburg. Lee trusted him and gave him discretion, but Stuart acted injudiciously." Although Stuart was not rebuked or disciplined in any official way for his role in the Gettysburg campaign, it is noteworthy that his appointment to corps command on September 9, 1863, did not carry with it a promotion to lieutenant general. Edward Bonekemper wrote that since all other corps commanders in the Army of Northern Virginia carried this rank, Lee's decision to keep Stuart at major general rank, while at the same time promoting Stuart's subordinates Wade Hampton and Fitzhugh Lee to major generals, could be considered an implied rebuke. Wert wrote that there is no evidence Lee considered Stuart's performance during the Gettysburg Campaign and that it is "more likely that Lee thought the responsibilities in command of a cavalry corps did not equal those of an infantry corps."

1863 жылдың күзінде және 1864 жылғы құрлықтық науқан

Ли 9 қыркүйекте ат әскерін қайта ұйымдастырып, Стюарт үшін екі дивизиядан тұратын, әрқайсысы үш бригадалық ат әскер корпусын құрды. Бристоу жорығында Стюартқа жаудың тылына өту үшін кең ауқымды қозғалыс жүргізу тапсырылды, бірақ генерал Мид шеберлікпен әскерін кері шегіндіріп, Стюартқа ешқандай мүмкіндік бермеді. 13 қазанда Стюарт Уоррентон маңында Одақтың III корпусының артынан шабуыл жасап, Оберннің бірінші шайқасын тудырды. Юэлл корпусы оны құтқаруға жіберілді, бірақ Стюарт әскерін орманды шатқалда жасырып, III корпус сезбей өткен соң, көмек қажет болмады. Мид Манассас-Джанкшнға қарай шегінгенде, 14 қазанда Одақтың II корпусының бригадалары Стюарттың ат әскерімен және Бригадир генерал Гарри Хейстің дивизиясының жаяу әскерімен Ауберн маңында арттық күштерге қарсы шайқасты. Стюарттың ат әскері Уорреннің жаяу әскерін алдап, қауіптен құтылды. Бристоу станциясындағы Конфедерацияның жеңілісінен және Центревиллге жасалған сәтсіз шабуылдан кейін, Стюарттың ат әскері Ли армиясының Манассас-Джанкшн маңынан шегінуін қамтамасыз етті. Джадсон Килпатриктің Одақ ат әскері Стюарттың ат әскерін Уоррентон жолымен қуды, бірақ Каштановый төбесіне жақын жердегі тұзаққа түсіп, шайқасқа түсті. Одақтың әскерлері шашырап, бес мильге (сегіз шақырымға) дейін қуылды, бұл оқиға "Бакленд жарысы" деп аталды. Оңтүстік баспасөз күзгі науқандағы сәтті өнер көрсеткеннен кейін Стюартқа қатысты сынауын азайтты. 1864 жылдың көктемінде генерал-лейтенант Улисс С. Гранттың Лиге қарсы шабуылы, "Overland" жорығы, Wilderness шайқасымен басталды, онда Стюарт Томас Л. Россердің Лорел бригадасын Джордж Кастердің жақсы қаруланған Мичиган бригадасына қарсы шайқасқа итермелеп, ауыр шығынға ұшыратты. Генерал Ли Стюартқа хабарлама жіберді: "Кавалерияңызды сақтау және оны тозудан қорғау өте маңызды. Артықшылықтар тудыратын кез келген шабуылды жасау үшін дұрыс шешімдеріңізді пайдаланыңыз." Армиялар келесі шайқасқа қарай маневр жасағанда, Спотсильвания сотының үйінде Стюарттың ат әскері Одақ ат әскеріне қарсы кешіктіру шараларын жүргізді. Оның Лорел Хиллдегі қорғанысы, сондай-ақ бригадир генерал Джозеф Б. Кершоудың жаяу әскерін басқаруы, Одақ армиясының алға жылжуын бес сағатқа тоқтатты.

Lee reorganized his cavalry on September 9, creating a Cavalry Corps for Stuart with two divisions of three brigades each. In the Bristoe Campaign, Stuart was assigned to lead a broad turning movement in an attempt to get into the enemy's rear, but General Meade skillfully withdrew his army without leaving Stuart any opportunities to take advantage of. On October 13, Stuart blundered into the rear guard of the Union III Corps near Warrenton, resulting in the First Battle of Auburn. Ewell's corps was sent to rescue him, but Stuart hid his troopers in a wooded ravine until the unsuspecting III Corps moved on, and the assistance was not necessary. As Meade withdrew towards Manassas Junction, brigades from the Union II Corps fought a rearguard action against Stuart's cavalry and the infantry of Brigadier General Harry Hays's division near Auburn on October 14. Stuart's cavalry boldly bluffed Warren's infantry and escaped disaster. After the Confederate repulse at Bristoe Station and an aborted advance on Centreville, Stuart's cavalry shielded the withdrawal of Lee's army from the vicinity of Manassas Junction. Judson Kilpatrick's Union cavalry pursued Stuart's cavalry along the Warrenton Turnpike, but were lured into an ambush near Chestnut Hill and routed. The Federal troopers were scattered and chased five miles (eight km) in an affair that came to be known as the "Buckland Races". The Southern press began to mute its criticism of Stuart following his successful performance during the fall campaign. The Overland Campaign, Lieutenant General Ulysses S. Grant's offensive against Lee in the spring of 1864, began at the Battle of the Wilderness, where Stuart aggressively pushed Thomas L. Rosser's Laurel Brigade into a fight against George Custer's better armed Michigan Brigade, resulting in significant losses. General Lee sent a message to Stuart: "It is very important to save your Cavalry & not wear it out. You must use your good judgment to make any attack which may offer advantages." As the armies maneuvered toward their next confrontation at Spotsylvania Court House, Stuart's cavalry fought delaying actions against the Union cavalry. His defense at Laurel Hill, also directing the infantry of Brigadier General Joseph B. Kershaw, skillfully delayed the advance of the Federal army for nearly five critical hours.

Сары мейрамхана және өлім

Потомак армиясының қолбасшысы генерал-майор Джордж Мид және оның ат әскерінің қолбасшысы генерал-майор Филип Шеридан, Құрлықтық науқанның алғашқы екі шайқасында Одақ ат әскерінің өнімділігі туралы дауласты. Шеридан, "барлық атты әскерді шоғырландырып, Стюарттың жасағына қарсы күшпен шабуыл жасап, оны жеңгім келеді" деп ызаланды. Мид бұл туралы Грантка хабарлады, ол: "Шеридан мұндай деді ме? Әдетте, ол ненің туралы айтып тұрғанын жақсы біледі. Оған бастауға рұқсат беріңіз!" деді. Шеридан дереу Ричмондқа жақын орналасқан Конфедерацияның жабдықтау және теміржол желілеріне шабуыл ұйымдастырды, ол Стюартты шайқасқа шақыратынын білді. Шеридан оңтүстік-шығысқа қарқынды жылдамдықпен қозғалып, Солтүстік Анна өзенін кесіп өтіп, Вирджиния орталық теміржолындағы Бивер-Дэм станциясын басып алды, онда оның әскері пойызды қолға түсіріп, 3000 Одақ тұтқынын босатып, Ли армиясына арналған бір миллионнан астам рацион мен медициналық жабдықты жойды. Стюарт Шериданның атты әскерін тоқтату үшін шамамен 3000 атты әскерін жіберді, олардың саны Шериданның әскерінен үш есе көп болды. Ол өзінің көмекшісі, майор Эндрю Р. Венаблмен бірге қуалау кезінде, Стюарттың әйелі Флора және оның балалары Джимми мен Вирджиниямен кездесу үшін жол бойында тоқтады. Венабл Стюарт туралы былай деп жазды: "Ол маған соғыстан тірі шығуды күтпегенін және егер біз жеңілсек, ол өмір сүруге ниеті жоқ екенін айтты". Сары таверна шайқасы 11 мамырда Ричмондтан солтүстікке қарай 10 шақырым жердегі тасталған сарайда болды. Конфедерация әскері Ричмондқа баратын жолдың бойындағы төменгі қырқадан қарсылық көрсетті, үш сағаттан астам шайқасты. Техаслық Джек Омохундродан алған барлау мәліметтерінен кейін Стюарт қарсы шабуылға шығып, Одақ әскерін төбеден кері итерді. Стюарт, ат үстінде, 1-ші Вирджиния атты әскерінің K ротасының алдында Одақ әскеріне револьверін атып, жігерлендірді. 5-ші Мичиган атты әскері Стюарттан артқа шегінгенде, 44 жастағы Джон А. Хафф аттан түсіп, Стюартқа 10-30 метр қашықтықтан .44 калибрлі револьверімен атып өлтірді. Ірі калибрлі оқ Стюарттың ішін тесіп өтіп, омыртқасының оң жағынан бір дюйм шығып кетті. Стюарт K ротасының командирі Гас В. Дорсидің құшағына құлады. Дорси оны ұстап алып, атынан түсірді. Стюарт оған: "Дорси, адамдарынды сақтап қал" деді. Дорси оны тастап кетпей, Стюартты артқа алып кетті. Стюарт қатты ауырып, жедел жәрдем оны Ричмондқа, қайын інісі доктор Чарльз Брюердің үйіне, әйелінің келуін күтіп апарды. Стюарт жедел жәрдем көлігінде майданнан шығарылғанда, кері шегініп жатқан әскерлердің қатарын байқап, оларға майданнан соңғы сөздерін айтты: "Артқа қайтыңыз, артқа қайтыңыз және менің міндетімді орындағанымдай, өз міндетіңізді орындаңыз, сонда еліміз аман болады. Артқа қайтыңыз, артқа қайтыңыз! Мен жеңіліске ұшырағаннан гөрі өлгенімді артық көремін". Стюарт өзінің қылышы мен шпоринтерін ұлына беруге бұйырды. Оның көмекшісі майор Макклеллан оның қасынан кеткен кезде Конфедерация президенті Джефферсон Дэвис келіп, Стюарттың қолын ұстап: "Генерал, қалай сезінесіз?" - деп сұрады. Стюарт: "Жай, бірақ Құдай мен елім менің тағдырымды орындадым деп ойласа, өлуге дайынмын" деді. Стюартты өлтірген жеке, Джон Хафф, бірнеше аптадан кейін Хоу-Шоп шайқасында қаза тапты. Флора өмірінің соңына дейін қара киім киді және қайтадан үйленбеді. Ол соғыс аяқталғаннан кейін 15 жыл бойы Вирджиния штатының Солтвилл қаласында тұрды, онда ол ағаш үйден мектеп ашып, сабақ берді. Ол 1880 жылдан 1898 жылға дейін Вирджиния штатының Стаунтон қаласындағы Вирджиния әйелдер институтының директоры болып жұмыс істеді, бұл лауазымға Роберт Э. Ли оны қайтыс болғаннан 10 жыл бұрын ұсынған болатын. 1907 жылы институт оның құрметіне Стюарт Холл мектебі деп аталды. 1898 жылы қызы Вирджиния босану кезінде туындаған асқынулардан қайтыс болғаннан кейін Флора институттан кетіп, Вирджиния штатының Норфолк қаласына көшіп барды, онда ол Вирджинияның күйеуі Роберт Пейдж Уоллерге немерелерін тәрбиелеуге көмектесті. Ол 1923 жылдың 10 мамырында Норфолк қаласында қалалық тротуарда құлап, басын соққаннан кейін қайтыс болды. Ол күйеуі мен қызы Кішкентай Флорамен бірге Ричмондтағы Голливуд зиратында жерленген.

The commander of the Army of the Potomac, Major General George Meade, and his cavalry commander, Major General Philip Sheridan, quarreled about the Union cavalry's performance in the first two engagements of the Overland Campaign. Sheridan heatedly asserted that he wanted to "concentrate all of cavalry, move out in force against Stuart's command, and whip it." Meade reported the comments to Grant, who replied, "Did Sheridan say that? Well, he generally knows what he is talking about. Let him start right out and do it." Sheridan immediately organized a raid against Confederate supply and railroad lines close to Richmond, which he knew would bring Stuart to battle. Sheridan moved aggressively to the southeast, crossing the North Anna River and seizing Beaver Dam Station on the Virginia Central Railroad, where his men captured a train, liberating 3,000 Union prisoners and destroying more than one million rations and medical supplies destined for Lee's army. Stuart dispatched a force of about 3,000 cavalrymen to intercept Sheridan's cavalry, which was more than three times their numbers. As he rode in pursuit, accompanied by his aide, Major Andrew R. Venable, they were able to stop briefly along the way to be greeted by Stuart's wife, Flora, and his children, Jimmie and Virginia. Venable wrote of Stuart, "He told me he never expected to live through the war, and that if we were conquered, that he did not want to live." The Battle of Yellow Tavern took place on May 11 at an abandoned inn located 6 mile (10 km) north of Richmond. The Confederate troops resisted from the low ridgeline bordering the road to Richmond, fighting for over three hours. After receiving a scouting report from Texas Jack Omohundro, Stuart led a countercharge and pushed the advancing Union troopers back from the hilltop. Stuart, on horseback, shouted encouragement from in front of Company K of the 1st Virginia Cavalry while firing his revolver at the Union troopers. As the 5th Michigan Cavalry streamed in retreat past Stuart, a dismounted Union private, 44 year old John A. Huff, turned and shot Stuart with his .44 caliber revolver from a distance of 10–30 yards. The large caliber round cut through Stuart's abdomen and exited an inch to the right of his spine. Stuart fell into the arms of Company K's commander, Gus W. Dorsey. Dorsey caught him and took him from his horse. Stuart told him: "Dorsey save your men." Dorsey refused to leave him and brought Stuart to the rear. Stuart suffered great pain as an ambulance took him to Richmond to await his wife's arrival at the home of Dr. Charles Brewer, his brother in law. As he was being driven from the field in an ambulance wagon, Stuart noticed disorganized ranks of retreating men and called out to them his last words on the battlefield: "Go back, go back, and do your duty, as I have done mine, and our country will be safe. Go back, go back! I had rather die than be whipped." Stuart ordered his sword and spurs be given to his son. As his aide Major McClellan left his side, Confederate President Jefferson Davis came in, took Stuart's hand, and asked, "General, how do you feel?" Stuart answered "Easy, but willing to die, if God and my country think I have fulfilled my destiny and done my duty." John Huff, the private who had fatally wounded Stuart, was killed in action just a few weeks later at the Battle of Haw's Shop. Flora wore the black of mourning for the remainder of her life, and never remarried. She lived in Saltville, Virginia, for 15 years after the war, where she opened and taught at a school in a log cabin. She worked from 1880 to 1898 as principal of the Virginia Female Institute in Staunton, Virginia, a position for which Robert E. Lee had recommended her before his death ten years earlier. In 1907, the institute was renamed Stuart Hall School in her honor. Upon the death of her daughter Virginia, from complications in childbirth in 1898, Flora resigned from the institute and moved to Norfolk, Virginia, where she helped Virginia's widower, Robert Page Waller, in raising her grandchildren. She died in Norfolk on May 10, 1923, after striking her head in a fall on a city sidewalk. She is buried alongside her husband and their daughter, Little Flora, in Hollywood Cemetery in Richmond.

Мұра және ескерткіштер

Оның жақын досы Стоунволл Джексон сияқты генерал Дж.Е.Б. Стюарт та аңызға айналған тұлға және Америка тарихындағы ең ұлы атқыштар қолбасшыларының бірі саналады. Оның федералды армиядағы досы, Одақ генерал-майоры Джон Седжвик Стюартты «Америкада туған ең ұлы атқыштар офицері» деп атады. Джексон мен Стюарт екеуі де шайқаста қаза тапты, бірақ соңғысының имиджі одан да әдейі жасалғандай көрінеді. Верт Стюарт туралы былай деп жазды:

Стюарт Конфедерацияның адасқан рыцары, батыл және шайқасқа құштар кавалер, сәнді форма киген, қауырсынды шляпа мен плащ жамылған. Ол қырғын орындарында ерлік пен ұзақ уақыттан бұрын жоғалған жауынгердің сән-салтанатын сақтады. Ол бұл бейнені мұқият жасады және ол оған сай болды. Ол өзін оңтүстік халқы қалай көретінін сезінді. Оларға рыцарь керек еді, ал ол – сол рыцарь болуға тиіс еді. Стюарттың туған жері, Вирджиния штатының Патрик округіндегі Лорел Хилл, 1992 жылы J. E. B. Stuart Birthplace Preservation Trust, Inc. қорымен сатылып алынып, сақтау және танысу мақсатында пайдаланылды. 2006 жылдың желтоқсан айында Флора Стюарт тіккен Конфедерацияның жеке жауынгерлік туы Heritage Auction мұражайында 956 000 долларға (сатып алушы комиссиясын қоса алғанда) сатылды, бұл Конфедерация туларының арасындағы әлемдік рекордтық баға. 34 дюймдық 34 дюймдық туды Флора 1862 жылы Стюарт үшін қолмен тігіп, ол оны өзінің ең танымал шайқастарына алып барды. J. E. B. Стюарт монументі, мүсінші Фредерик Мойниханның Стюарт мүсіні, бұрын Ричмонд қаласының Монумент даңғылындағы Стюарт шеңберінде орналасқан. Алғаш рет 1907 жылы ашылған, ол 2020 жылдың 7 шілдесінде демонтаждалды.

Стюарт есімімен аталған

Вирджиния штатындағы 58-ші АҚШ автожолы "Дж. Е. Б. Стюарт тас жолы" деп аталған. 1884 жылы Вирджиния штатының Тайлорсвилл қаласы Стюарт деп қайта аталды. Британдық армия Екінші дүниежүзілік соғыста американдық танктердің екі үлгісін, М3 және М5, генерал Стюарттың құрметіне "Стюарт" танктері деп атады.

Мектептер

Флорида штатының Джексонвилл қаласында орта мектеп оның құрметіне аталған. 1959 жылы Вирджиния штатының Фолс-Черч қаласындағы Мунсон-Хиллде оның атымен аталатын жоғары мектеп ашылды. 2017 жылдың басында Фэрфакс округінің мемлекеттік мектептері Фэрфакс округінің мектеп кеңесіне Вирджиния штатындағы Стюарт жоғары мектебінің атын өзгерту мәселесін қарауға көмектесу үшін арнайы жұмыс комитетін құруды ұсынды. Бұл ұсыныс студенттер мен жергілікті қоғамдық мүшелерден Фэрфакс округінің мектептері Вирджиния және басқа штаттардағы құлдық институтын сақтау үшін күрескен Конфедерация генералын құрметтеуді жалғастырмауы керек деген пікірлерден кейін туындады. Комитет құрылуына 2016 жылы актриса Джулианна Мур мен Брюс Коэн бастаған петицияның таралуы себеп болды, ол мектептің атын АҚШ Жоғарғы Сотының бұрынғы төресі Тургуд Маршаллдың құрметіне өзгертуді қолдау үшін 35 000-нан астам қол жинады. 2017 жылдың 27 шілдесінде Фэрфакс округінің мектеп кеңесі 2019 оқу жылының басына дейін мектептің атын өзгерту туралы шешімді бекітті. Шешімде «Стюарт жоғары мектебі» атын жаңа атаудың нұсқасы ретінде қарастыру сұралды. 2018 жылдың 18 маусымында Вирджиния штатының Ричмонд қаласындағы Ричмонд мемлекеттік мектептерінің мектеп кеңесі 6:1 дауыспен J. E. B. Стюарт бастауыш мектебінің атын Барак Обама бастауыш мектебіне өзгертуге келісім берді. 2018 жылдың 12 маусымында мектеп оқушыларына мектептің атын өзгерту үшін ұсынылған жеті нұсқадан үшке дейін таңдау мүмкіндігі берілді. Northside Elementary 190 дауыс алды, Барак Обама Elementary 166 дауыс алды, ал Wishtree Elementary 127 дауыс алды. Содан кейін Ричмонд мемлекеттік мектептерінің басшылығы мектеп кеңесіне мектепті Барак Обаманың құрметіне атауды ұсынды. Суперинтендант Джейсон Камрас: «Конфедерацияның астанасында құлдықты сақтау үшін күрескен адамның есімімен аталған мектептің атын енді бірінші афроамерикалық президенттің есімімен өзгерту өте маңызды. Біздің көптеген балаларымыз, соның ішінде J. E. B. Стюарт мектебінің оқушылары, Барак Обамада өздерін көреді». Жаңадан аталған Барак Обама бастауыш мектебінің оқушыларының 90 пайыздан астамы афроамерикалық балалар. Стюарт Холл мектебі – Вирджиния штатының Стаунтон қаласындағы балабақшадан 12-сыныпқа дейінгі оқушыларға арналған аралас білім беретін мектеп, ол 8-ден 12-сыныпқа дейінгі оқушыларға пансион ұсынады. Ол 1907 жылы ең танымал директоры, Конфедерация кавалериясының жетекшісі генерал-майор Дж. Е. Б. Стюарттың әйелі Флора Кук Стюарттың құрметіне қайта аталды.

A middle school in Jacksonville, Florida is named for him. A high school named after him on Munson's Hill in Falls Church, Virginia, opened in 1959. In early 2017, Fairfax County Public Schools established an Ad Hoc Working Committee to assist the Fairfax County School Board in determining whether to rename the Stuart High School in Virginia, in response to suggestions from students and local community members that FCPS should not continue to honor a Confederate general who fought in support of a cause dedicated to maintaining the institution of slavery in Virginia and other states. The creation of the committee followed the circulation of a petition started by actress Julianne Moore and Bruce Cohen in 2016, which garnered over 35,000 signatures in support of changing the school's name to one honoring the late United States Supreme Court Justice Thurgood Marshall. On July 27, 2017, the Fairfax County School Board approved a measure to change the school name no later than the start of the 2019 school year. The measure asked that "Stuart High School" be considered as a possibility for the new name. On June 18, 2018, the school board for Richmond Public Schools in Richmond, Virginia voted 6–1 to rename J. E. B. Stuart Elementary School to Barack Obama Elementary School. On June 12, 2018, students of the school were given the opportunity to narrow down the choices for renaming the school from seven to three. Northside Elementary received 190 votes, Barack Obama Elementary earned 166 votes, and Wishtree Elementary received 127 votes. From there, the administration of Richmond Public Schools recommended to the school board that it rename the school after Barack Obama. Superintendent Jason Kamras said, "It's incredibly powerful that in the capital of the Confederacy, where we had a school named for an individual who fought to maintain slavery, that now we're renaming that school after the first black president. A lot of our kids, and our kids at J. E. B. Stuart, see themselves in Barack Obama." The student population of the newly named Barack Obama Elementary School is made up of more than 90 percent African American children. Stuart Hall School is a Staunton, Virginia, co educational school for students from pre kindergarten to Grade 12, and it offers a boarding program from Grades 8 to 12. It was renamed in 1907 in honor of its most famous headmistress, Mrs. Flora Cooke Stuart, the widow of Confederate cavalry leader Maj. Gen. J. E. B. Stuart.

Фильмдер

Джозеф Фуква "Геттисбург" және "Құдайлар мен генералдар" фильмдерінде Стюарт рөлін ойнады. Эррол Флинн "Санта-Фе-Трейл" фильмінде Стюарт рөлін сомдады, онда оның соғысқа дейінгі өмірі, Канзаста және Харперс-Ферриде Джон Браунмен қарымталасқан сәттері көрсетілген.

Теледидар

"Жақсы құс" романы негізінде Уайт Рассел Стюарт рөлінде ойнаған шектеулі телесериал жарық көрді. "Твин Пикс" сериалының екінші маусымында Бен Хорн психикалық бұзылыстан кейін Роберт Э. Ли рөліне еніп, өзінің інісі Джерри Хорнды Стюарт деп қабылдайды.

Музыка

Оңтүстік әскерлерінің әні, генерал J. E. B. Stuart мен оның батыл әскерлеріне арналған. "When I Was On Horseback" әні, Arborea фольклорлық тобының "Fortress of the Sun" (2013) альбомындағы шығарма, Стюарттың Вирджиния штатының Ричмонд қаласы жанында қаза тапқандығы туралы мәтінге ие.