Ватергейт кешені: тарихы мен маңызы

Кіріспе

Уотергейт кешені – АҚШ-тың Вашингтон қаласындағы Томанды Төмен ауданында орналасқан алты ғимараттан тұратын топ. Джон Ф. Кеннеди аттындағы өнер орталығынан солтүстікке қарай 4 гектар (10 акр) аумақты алып жатқан ғимараттар:

Уотергейт Батыс (2700 Вирджиния даңғылы NW), кооперативтік пәтерлер
Уотергейт 600 (600 Нью-Гэмпшир даңғылы NW), кеңсе ғимараты
Уотергейт қонақ үйі (2650 Вирджиния даңғылы NW)
Уотергейт Шығыс (2500 Вирджиния даңғылы NW), кооперативтік пәтерлер

1963 және 1971 жылдар аралығында салынған Уотергейт Вашингтон қаласындағы ең сәнді тұрғын үйлердің бірі саналды және Конгресс мүшелері мен атқарушы биліктің саяси тағайындалған өкілдері арасында танымал болды. "Уотергейт" атауы және "гейт" қосымшасы журналистердің АҚШ және басқа елдердегі даулы мәселелер мен жанжалдарды сипаттау үшін қолданылатын сөздерге айналды, тіпті ағылшын тілі басты тіл емес жағдайларда да қолданылады. Бұл Кеннеди орталығы мен Сауд Арабиясы елшілігіне жақын, Томанды Төмен ауданында орналасқан. Ең жақын метро станциясы – Foggy Bottom–GWU станциясы, ол 0,65 км (650 м) қашықтықта орналасқан.

Сайт тарихы

Бір ғасырдан астам уақыт бойы, қазір Уотергейт кешені орналасқан жер, Вашингтон газ жарық компаниясының газ өндіру кәсіпорнына тиесілі болды. Ол қаланың барлық аймақтарында жылыту, тамақ дайындау және жарықтандыру үшін "жасанды газ" (сутек, көміртек монооксиді, метан және басқа да тұтанғыш және тұтанбайтын газдардың қоспасы) өндірді.

Атаулар шығу тегі

"Уотергейт" атауы оның физикалық және тарихи контекстінің көптеген аспектілерімен байланысты. "Уотергейт" атауы және "гейт" жұрнақтығы журналистер тарапынан АҚШ-та және басқа елдерде, тіпті ағылшын тілі басты тіл болып табылмайтын жерлерде де даулы тақырыптар мен жанжалдарды белгілеу үшін қолданылып келеді. Кешен 1831 жылдан 1924 жылға дейін жұмыс істеген, қазір Ұлттық тарихи саябақ болып табылатын Чесапик және Огайо каналының шығыс соңына жақын орналасқан. Рок-Крик арнасындағы гравитациялық бөгет қалдықтары, сондай-ақ №1 қалдық ағызылымы осы жерде сақталған. Бұрын канал компаниясына тиесілі болған жер 1960 жылы жобаны жүзеге асырушы Римдегі Società Generale Immobiliare (SGI) компаниясы сатып алған учаскеге кірген. 2018 жылы жарық көрген "Уотергейт: Американың ең танымал мекенжайының ішінде" атты кітабында автор Джозеф Родота атаудың шығу тегі туралы үш дерек келтірді, олар даму тобының ішкі деректеріне негізделген: Автор және драматург Уоррен Адлер, әзірлеушілер үшін жарнамашы ретінде жұмыс істеген кезде, осы атаумен ұсыныс жасады; Società Generale Immobiliare компаниясына бастапқы учаскені ұсынған Нью-Йорк қаржыгері Николас Салго, Water Gate Inn иесі Маржори Хендрикстен осы атауды алды; ал үш жергілікті басшы – Società Generale Immobiliare компаниясының қызметкері Джузеппе Чеки, Николас Салго және Ройс Уорд – Water Gate Inn-нен шабыт алып, атаумен келді және оны Римдегі кеңсе басшыларына бекітуге ұсынды. Родотаның сөзіне сүйенсек, Società Generale Immobiliare компаниясының сақталған құжаттарында "Уотергейт" атауы алғаш рет 8 маусым 1961 жылы Джузеппе Чеки жазған хатта қолданылған, онда болашақ Джон Ф. Кеннеди атты өнер орталығының өкілдерімен жоба бойынша болған алғашқы кездесудің қорытындысы берілген. 2009 жылы Уильям Нобл өзінің "Президенттік билік сотта: Уотергейттен президенттің барлық адамына дейін" атты кітабында "Уотергейт су тасқыны кезінде Потомак өзенінен судың Тасқын алабына ағылуын реттейтін 'қақпаға' қарап тұрғандықтан осылай аталып кетті" деп жазды. Бұл қақпа (Джефферсон ескерткішінің жанында) Уотергейт кешенінен шамамен 1,5 шақырым (2 км) қашықтықта орналасқан. Тағы бір атау – "Water Gate Inn" мейрамханасы (1942–1966) Уотергейт кешені салынғанға дейін екі он жылдан астам уақыт бойы жұмыс істеді.

The name "Watergate" relates to numerous aspects of its physical and historical context. The name "Watergate" and the suffix " gate" have since become synonymous with and applied by journalists to controversial topics and scandals in the United States and elsewhere, in places that do not have English as the main language. The complex sits near the eastern terminus of the Chesapeake and Ohio Canal, which operated from 1831 to 1924 and is now a National Historical Park. The remains of the gravity dam across Rock Creek, as well as Waste Weir #1 are at this site. Land once owned by the canal company was part of the site purchased in 1960 by the project's developer, Rome based Società Generale Immobiliare (SGI). In his 2018 book The Watergate: Inside America's Most Infamous Address, author Joseph Rodota gave three accounts of the origin of the name, based on sources inside the development team: Author and playwright Warren Adler, while working as a publicist for the developers, came up with the name; Nicolas Salgo, a New York financier who suggested the original site to Societa Generale Immobiliare, acquired the name from Marjory Hendricks, owner of the Water Gate Inn; and three local executives—Giuseppe Cecchi, an employee of Societa Generale Immobiliare, Nicolas Salgo and Royce Ward—came up with the name, inspired in part by the Water Gate Inn, and recommended it to executives in the Rome office for approval. According to Rodota, the earliest use of the name Watergate in the surviving files of Societa Generale Immobiliare is a June 8, 1961, memorandum authored by Giuseppe Cecchi, summarizing an early meeting with officials of the future John F. Kennedy Center for the Performing Arts about the proposed project. In his 2009 book Presidential Power on Trial: From Watergate to All the President's Men, William Noble wrote that the Watergate "got its name from overlooking the 'gate' that regulated the flow of water from the Potomac River into the Tidal Basin at flood tide." That gate (near the Jefferson Memorial) is about 1.5 mile (2 km) downriver from the Watergate complex. Another namesake, the "Water Gate Inn" restaurant (1942–1966), operated on the site for more than two decades before the Watergate complex was built.

Жоспарлау

Уотергейт кешенін итальяндық SGI фирмасы салған. Компания 1960 жылдың ақпанында Chesapeake және Ohio каналына тиесілі жерді 10 миллион долларға сатып алды. Жоба 1960 жылдың 21 қазанында жарияланды. Тұрғын үйлердің бірінші және екінші қабаттарында екі қабатты пәтерлер болса, жоғарғы қабаттарда жеке шатырлы террасалар мен каминдер қарастырылған. Бұл жоба аймақты өнеркәсіптік емес, бизнес және тұрғын үй ауданы ретінде қалыптастыруға бағытталған. Тағы бір маңызды жоба – сол кезде жоспарлау кезеңінде болған, ал бастапқы дизайны қисық сызықты болуы тиіс Кеннеди орталығы. Айта кетейік, қисық құрылыстар пәтер тұрғындарына Потомак өзенінің әдемі көрінісін сыйлап тұратын еді.

Шығыс Уотергейт

Уотергейт Ист пәтерлер үйі, дамудағы бес үйдің ішінде ең танымал екіншісі болуы мүмкін. 1966 жылы ашылғаннан кейін қалада ең ізделісті мекенжайға айналды. 1968 жылдың қазанында The Washington Post газеті SGI-нің, егер тұрғындар кешеннің бесінші үйінің құрылысына қарсылық білдірмесе, ағып жатқан жерлерді жөндеуден бас тартқанын жариялады. 1970 жылдың ақпанында тағы бір сотқа шағым түсті, онда кооператив өзіне тиесілі деп санайтын жер асты паркингіне эксклюзивті қол жеткізуді және құрылысшыдан тұрғындардың паркинг алаңындағы орындарды сатуды тоқтатуды талап етті. 1970 жылдың 18 ақпанында сот шешімі шығарылды (барлық күдіктілер қастандық жасағаны үшін кінәлі емес деп танылды, бірақ бесеуі дүрлік шығаруға шақырғаны үшін кінәлі деп танылды). Сол түні 200-ден астам адам Вашингтондағы All Souls Unitarian Church шіркеуінде жиналып, ертеңгі күні өтетін жаппай наразылық демонстрациясына дайындалды. 19 ақпанда бірнеше жүз наразылық білдіруші Уотергейт Ист алдында жиналып, үйге кіруге тырысты. Демонстрацияны тоқтату үшін келген бірнеше жүз полиция қызметкері наразылармен көшеде қақтығысты, оларды кері шегінуге мәжбүрледі және соңында толқуды тарату үшін бірнеше газ баллоншаларын атты. "Уотергейт Ист" пәтерлерінің кооперативі 2000 жылдан кейін ипотекасын қайта қаржыландырып, үйінің астындағы жерді сатып алды. Британдық көмір кеңесінің зейнетақы қоры 1990 жылы үйдің қонақ үй бөлігін британдық-жапон консорциумына 48 миллион долларға сатты. Кейіннен 2000 жылы қонақ үй жаңартылды. Бірақ кешеннің басқа бөліктеріндегі көптеген тұрғындар (олардың кейбіреулері Blackstone-ға сатылмаған қонақ үйдің 25 пайызына ие болды) қонақ үй 2007 жылдың 1 тамызында 170 миллион долларлық 18 айлық жөндеуге жабылды, оның барысында қонақ үй бөлмелерінің көлемі шамамен екі есеге ұлғайтылатын болды. Monument компаниясы Роберт Холланд пен Jumeirah Group (Дубайде орналасқан сәнді қонақ үй желісі) ұсынған ұсыныстан ұтылып қалды, бірақ келісім 2009 жылдың қарашасында қаржыландырудың сәтсіз аяқталуына байланысты күшін жойды. 2013 жылдың қаңтарында Euro Capital бір жылдық, 85 миллион долларлық қонақ үйді жаңарту жобасын жариялады. Жоспарға алты ашық "жазғы бақтар" ашу және онда алкогольдік сусындар ұсыну кірді. Бұл жоспарға Консультативтік аудандық комиссияның мақұлдауы қажет болды, және егер компания Уотергейт кооперативіндегі барлық тұрғындар қауымдастықтарымен келісімге келмесе, олар алкогольдік лицензияларға қарсылық білдіретінін мәлімдеді. Бір жылдан кейін компанияның дизайн тобы, BBGM архитектура фирмасының басшылығымен, қонақ үйдің сәнді бөлмелерінің санын 251-ден 348-ге дейін арттыру, вестибюльді жаңарту, бар мен лаунж аймақтарын қосу, сыртқы орындықтары бар мейрамхана және шағын су нысаны бар шатыр барды салу жоспарын аяқтағанын хабарлады. Euro Capital сондай-ақ Уотергейт қонақ үйін тәуелсіз қонақ үй ретінде жалғастыру үшін қонақ үйді басқару компаниясын іздейтінін мәлімдеді. Жаңа интерьер элементтерін салу жұмыстары 2014 жылдың наурызында басталуы жоспарланды. Euro Capital 2014 жылдың мамырында 100 миллион долларлық жөндеуге қатысты құрылыс рұқсатын алды. BBGM архитекторы Бахрам Камали жөндеу жұмыстары электр, HVAC, механикалық және сантехникалық (таза су және кәріз) жүйелерін толықтай алмастыратынын айтты. Жаңартылған қонақ үй екі жаңа мейрамхана, жаңартылған банкет залдары, жаңа спа және фитнес орталығына ие болды. Камали интерьерінің қымбат, жоғары сапалы гипс, тас және ағашпен аяқталатынын, бірақ сыртқы бетон балкондары жөндеу, бояу және жаңа терезелерден басқа өзгеріссіз қалатынын айтты. Grunley Construction барлық жөндеу жұмыстарын бақылауға жауапты болды. Израильдік суретші және интерьер дизайнері Рон Арад қонақ үйдің бары, вестибюлі және басқа да ішкі кеңістіктерінде орналасқан барлық металл мүсіндерін және басқа да көрнекті әсемдеу элементтерін жасады.

The Watergate East apartment building is probably the second best known of the five buildings in the development. It became the most sought after living location in the city when it opened in 1966. The Washington Post published reports in October 1968 that SGI refused to fix the leaks unless residents dropped their opposition to the construction of the complex's fifth building. Another lawsuit, filed in February 1970, sought exclusive access to the underground parking garage the cooperative claimed as its own, and demanded that the developer stop selling spaces in the residents' parking area. As expected, the verdict was handed down on February 18, 1970 (all the defendants were found not guilty of conspiracy but five were found guilty of incitement to riot). That night, more than 200 people rallied at D. C.'s All Souls Unitarian Church to prepare for the mass protest demonstration the next day. On February 19, several hundred protestors gathered in front of the Watergate East and attempted to enter the building. Several hundred police, bused in to prevent the demonstration, engaged in street fighting with protestors, forced them to retreat, and eventually launched several tear gas canisters to disperse the crowd. The Watergate East tenants' cooperative refinanced its mortgage some time after 2000, and bought the land beneath its building. The British Coal Board pension fund sold the hotel portion of the building to a British Japanese consortium in 1990 for $48 million. The hotel subsequently underwent a renovation in 2000. But many residents in other parts of the complex (some of whom owned the 25 percent of the hotel not sold to Blackstone) The hotel closed on August 1, 2007, for a $170 million 18 month renovation, during which the hotel rooms were intended to be roughly doubled in size to Monument was outbid by developer Robert Holland and the Jumeirah Group (a luxury hotel chain based in Dubai), but the deal collapsed in November 2009 when financing fell through. Euro Capital announced its year long, $85 million renovation of the hotel in January 2013. Among the improvements it wished to make were the addition of six outdoor "summer gardens" where liquor may be served. The plan would require the approval of the Advisory Neighborhood Commission, which voted to protest the liquor licenses unless the company reached an agreement with all the tenant associations in the Watergate cooperative. A year later, the company said its design team, led by the architectural firm BBGM, had completed a plan to increase the number of luxury hotel rooms from 251 to 348, renovate the lobby to add a bar and lounge, add a restaurant with some outdoor seating, and add a rooftop bar with a small water feature. Euro Capital also said it would seek a hotel management company to continue to operate the Watergate Hotel as an independent hotel. Construction on the new interior elements was planned to start in March 2014. Euro Capital received the construction permits for its now $100 million renovation in May 2014. Architect Bahram Kamali of BBGM said the renovation would completely replace the electrical, HVAC, mechanical, and plumbing (fresh water and sewage) systems. The renovation now featured two new restaurants, upgraded ballrooms, and a new spa and fitness area. Kamali said the interior would feature expensive, high quality plaster, stone, and wood finishes, but the exterior's iconic textured concrete balconies would remain unchanged except for repairs, repainting, and new windows. Grunley Construction would oversee all the renovations. Israeli artist and interior decorator Ron Arad designed all the metal sculptures and other work that would be featured in the hotels' bar, lobby, and other interior space.

Кеңсе ғимараты

Ғимараттың кеңселік бөлігінде Демократиялық Ұлттық Комитеті (DNC) ғимарат 1967 жылы ашылғаннан бері сол кеңістікте орналасқан. Телефондарды тыңдау қарақшылардың бөлмелерінен (алғашқысы 419-шы, кейін 723-ші бөлме) көшеден қарама-қарсы орналасқан 2601 Вирджиния даңғылы NW мекенжайындағы «Хауард Джонсон» мотельінен бақыланды. «Уотергейт» қонақ үйінің кеңселік бөлігінің алтыншы қабатындағы тақташа бұл бұзушылықты еске салады. 2015 жылдан бері «SAGE Publishing» баспасы орналасқан алтыншы қабатта бұзушылық пен одан кейінгі дау-дамабылдарды еске салатын жеке көрме бар. Демократиялық Ұлттық Комитетінің штаб-пәтеріне жасалған бұзушылық «Уотергейт» кешенінде жасалған алғашқы бұзушылық емес. Алайда, алғашқы бұзушылықтың ДНК-ға жасалған қарақшылықпен ерекше байланысы бар. Кешендегі алғашқы бұзушылық 1969 жылы тұрғын үйге жасалған қарақшылық болды. Жәбірленуші – президент Никсонның жеке хатшысы Роза Мэри Вудс. «Trizec» компаниясы 2005 жылы кеңселік ғимаратты 100 миллион долларға сатуға шығарды және оны C. Фредерик Веба мен Лос-Анджелестегі Веба отбасының мүшелеріне тиесілі жеке фирма «BentleyForbes Acquisitions LLC»-ге сатты. 2011 жылдың қарашасында, 20 айлық саудадан кейін кеңселік ғимарат «Penzance Cos.» компаниясына 76 миллион долларға сатылды. 2012 жылдың ортасында кеңселік ғимараттың жаңа иесі «Уотергейт» кеңселік ғимаратының вестибюлін, ортақ аумақтарын және Вирджиния даңғылына кіреберісін жаңартуға көп миллион доллар жұмсады. Жаңарту жұмыстары 2012 жылдың желтоқсанында аяқталды, ал ғимарат 2013 жылдың қаңтар айында кеңістіктерді қайтадан жалға беруді бастады. «Hitt Contracting» компаниясы жөндеу жұмыстарын жобалап, құрылыстың жүргізілуін бақылады. «Penzance» компаниясы 2016 жылдың соңында кеңселік ғимаратты «Rockwood Capital» компаниясының еншілес компаниясына 75 миллион долларға сатты. «Penzance» құрылымдағы шағын үлесін сақтап қалды және оны «Rockwood» үшін басқаруды жалғастыратынын мәлімдеді.

Уотергейт Оңтүстік

Уотергейт-Садта тұрған белгілі тұлғалардың бірі – бұрынғы АҚШ Мемлекеттік хатшысы Кондолиза Райс. Уотергейт шығысындағы сияқты, осы ғимараттың тұрғындары ғимараттарының астындағы жерді сатып алу мүмкіндігін талқылаған, бірақ жерді жалға алу шарты 2070 жылға дейін күшінде болғандықтан, бұл мәселе жедел емес. 1997 жылы бүкіл ғимаратқа масштабты жөндеу жүргізілді. 2003 жылы «Atlantic» журналының иесі Дэвид Г. Брэдли ғимаратты сатып алды. Ол оны қайта жаңартып, вестибюль мен мейрамханасын кеңейтті. 2017 жылдың наурыз айында Брэдли ғимаратты Вашингтон жылжымайтын мүлік инвестициялық трастына (WashREIT) 135 миллион долларға және WashREIT операциялық бөлімшесіне тиесілі үлеске сатты. WashREIT әртүрлі кеңістіктерді жаңартуды жалғастыратынын, шатырдағы мүмкіндіктерді жаңартып, кеңейтетінін, сондай-ақ жаңа фитнес орталығы мен конференц-зал салады деп мәлімдеді.