Леви Линкольн: Американ революционері, заңгер және мемлекет қайраткері
Levi Lincoln Sr.
Леви Линкольн – американдық революционер, заңгер, саясаткер (1749-1820). Джефферсонның бас прокуроры, Marbury v. Madison ісіндегі рөлі, Массачусетс губернаторы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка революционері, заңгер және мемлекет қайраткері (1749–1820)
American revolutionary, lawyer and statesman (1749–1820)
Леви Линкольн аға (15 мамыр 1749 – 14 сәуір 1820) – Массачусетс штатынан шыққан американдық революционер, заңгер және мемлекет қайраткері. Демократиялық-республикалық саясаткер, ол Томас Джефферсонның бірінші бас прокуроры қызметін атқарды және танымал «Марбери және Мэдисон» сот ісіне әкелген оқиғаларда маңызды рөл атқарды. Линкольн Массачусетс штатының вице-губернаторы ретінде екі мерзім қызмет етті, губернатор Джеймс Салливанның 1808 жылдың желтоқсанындағы қазасынан кейін оның қалған мерзімінде губернатор міндетін атқарды. 1809 жылы губернаторлыққа сайлануға жасаған тынысы сәтсіз аяқталды. Массачусетс штатының Хингхэм қаласында дүниеге келген Линкольн Гарвардта білім алды, Вурчестерде заң практикасын ашудан бұрын Джозеф Хоулиден заңды оқыды. Ол жергілікті саясатқа белсенді қатысты және 1779 жылы Массачусетс Конституциясын жасаған конвенцияға қатысты. 1783 жылы осы конституция бойынша бостандығын растауға тырысқан бұрынғы құл Квок Уокерді қолдады. 1800 жылы АҚШ Өкілдер палатасына сайланғаннан кейін ұлттық саясатқа қатысты, бірақ Джефферсон оны дереу Бас прокурор етіп тағайындады. Линкольн Джефферсонға Жаңа Англия саясаты жөніндегі кеңесші ретінде қызмет етті және аймақтағы ықпалды лауазымдарды бөлуде маңызды рөл атқарды. Ол Джорджиядағы Язуо жеріне қатысты талаптарды қараған комиссияда жұмыс істеді және Луизиананы сатып алу мәселелері бойынша Джефферсонға кеңес берді. Ол Массачусетске оралып, штаттың саяси өміріне белсенді қатысты. Штатта федералистердің басымдығына қарамастан, Вурчестерде республикалық үстемдік орнатты. 1807 жылы Джеймс Салливанның басшылығымен вице-губернатор болып сайланды, бірақ 1809 жылы өткізілген өте қатыгез сайлауда өз күшімен сайлануға қол жеткізе алмады. 1811 жылы саясаттан зейнеткерлікке шықты, денсаулығына байланысты Жоғарғы Сотқа тағайындалудан бас тартты.
Levi Lincoln Sr. (May 15, 1749 – April 14, 1820) was an American revolutionary, lawyer, and statesman from Massachusetts. A Democratic Republican, he most notably served as Thomas Jefferson's first attorney general, and played a significant role in the events that led to the celebrated Marbury v. Madison court case. He served two terms as the lieutenant governor of Massachusetts, acting as governor for the remainder of Governor James Sullivan's term after his death in December 1808. Lincoln was unsuccessful in his bid to be elected governor in his own right in 1809. Born in Hingham, Massachusetts, Lincoln was educated at Harvard, and studied law with Joseph Hawley before establishing a law practice in Worcester, Massachusetts. He was active in local politics, and participated in the convention that drafted the Massachusetts Constitution in 1779. He supported Quock Walker, a former slave seeking confirmation of his freedom under that constitution in 1783. He entered national politics with his election to the United States House of Representatives in 1800, but was immediately tapped by Jefferson to become Attorney General. Lincoln served Jefferson as a consultant on the politics of New England, and was influential in the distribution of patronage in the region. He served on a commission that resolved claims emanating from the Yazoo land scandal in Georgia, and advised Jefferson on matters related to the Louisiana Purchase. He returned to Massachusetts, where he remained politically active in the state. He established Republican dominance in Worcester, even though the state was dominated by Federalists. He was elected lieutenant governor under James Sullivan in 1807, but failed to win election in his own right in 1809 in a highly partisan election. He retired from politics in 1811, declining nomination to the Supreme Court because of his health.
Алғашқы жылдар
Линкольн 1749 жылдың 15 мамырында Массачусетс штатының Хингхэм қаласында Енох пен Рейчел (Фиринг) Линкольндердің отбасында дүниеге келді. Әкесі оны бастапқыда жергілікті теміршінің шәкірті ретінде берді, бірақ баланың сол кәсіпке деген қызығушылығы болмады, ал оқуға деген ынтасы оның Гарвард колледжіне түсуіне әкелді. Ол 1772 жылы бітіріп, Нортгемптон қаласында Джозеф Хоулидің басшылығымен заңды оқыды. Лексингтон мен Конкорд шайқастарының жаңалықтары Нортгемптонға жеткенде, ол әскери қызметке ерікті болып тіл білдірді, бірақ қысқа ғана уақыт қызмет етті, жергілікті жасақпен Кембриджге жорық жасады, онда жасақ британдық Бостонды қоршап тұрды. Линкольн ұзақ қалмады және көп ұзамай Нортгемптонға оралды, онда ол адвокаттық емтиханды тапсырды. Ол 1775 жылы Вустерде практика ашты, онда оның бизнесі гүлденді, себебі Вустердегі көптеген адвокаттар лоялист болғандықтан Бостонға қашып кеткен. 1775 жылдан 1781 жылға дейін ол Вустер округінің сот хатшысы және судьясы болып қызмет етті, сондай-ақ 1790 жылдарға дейін Вустер қаласында түрлі лауазымдарда жұмыс істеді. Ол 1779 жылы штат конституциясын жазған штаттық конвенцияға сайланды. Осы жылдары Линкольн Вустердегі ең ірі жер иелерінің біріне айналып, беделді адамға айналды. Ол 1780 жылы Америка өнер және ғылым академиясының негіздейтін мүшесі болды. 1781 жылы Линкольн бостандығын талап ететін бұрынғы құл Куок Уокердің ісіне қатысты бірнеше заңдық істе жұмыс істеген адвокаттардың бірі болды (басқасы Нортгемптон адвокаты және болашақ губернатор Калеб Стронг). Аталған істердің бірі – Массачусетс штаты мен Натаниел Дженнисон арасындағы сот ісі, құлдықтың жаңа штат конституциясына қайшы екенін нақтылады. Сот судьясы Уильям Кушингтің шешімі «барлық адамдар бос және тең туады» деген штат конституциясының тіліне негізделгенімен, Линкольн өз аргументтерінде табиғи құқық пен Құдайдың заңына жүгінді. Ол 1781 жылы Континенталдық Конгреске де сайланды, бірақ қызметтен бас тартты. Линкольн 1796 жылы Массачусетс штатының Өкілдер палатасына, ал 1797 жылы Палата мен Штат Сенатына сайланды; ол Сенатта отыруды жөн көрді.
Lincoln was born in Hingham, Massachusetts, on May 15, 1749, to Enoch and Rachel (Fearing) Lincoln. His father first apprenticed him to a local blacksmith, but the boy's lack of interest in that business and clear interest in reading led to his eventual enrollment in Harvard College. He graduated in 1772, and studied law under Joseph Hawley in Northampton. When news of the Battles of Lexington and Concord reached Northampton, he volunteered for military service, but only served for a short time, marching with the local militia to Cambridge, where militia were besieging British occupied Boston. Lincoln did not stay long, and soon returned to Northampton, where he passed the bar. He established a practice in Worcester in 1775, where his business flourished because most of the Worcester lawyers had been Loyalist and had fled to Boston. From 1775 to 1781, he served as clerk of the court and probate judge of Worcester County, and served the town of Worcester in a variety of posts into the 1790s. He was elected in 1779 to the state convention that drafted the state constitution. During these years, Lincoln rose in prominence to become one of the largest landowners in Worcester. He was a charter member of the American Academy of Arts and Sciences in 1780. In 1781, Lincoln was one of the lawyers (another was Northampton lawyer and future governor Caleb Strong) who worked on a series of legal cases surrounding Quock Walker, a former slave seeking to claim his freedom. One of the cases, Commonwealth of Massachusetts v. Nathaniel Jennison, firmly established that slavery was incompatible with the new state constitution. Although the decision by Justice William Cushing was based on the state constitution's language "all men are born free and equal", Lincoln in his arguments had instead appealed to natural law and God's law. He was also elected to the Continental Congress in 1781, but declined to serve. Lincoln was elected to the Massachusetts House of Representatives in 1796, and to both the House and State Senate in 1797; he chose to sit in the Senate.
АҚШ-тың Бас прокуроры
Алғашында әлсіз федералист болған Линкольн Джефферсонның Демократиялық-республикалық партиясымен жақын қарым-қатынасқа түсті. Ол 1790 жылдары АҚШ Өкілдер палатасына бірнеше рет сайлауға түсіп, әр жолы федералист Дуайт Фостерден жеңіліс тапты. Фостер 1800 жылдың басында өткен арнайы сайлауда Сенатқа сайланды, осылайша Палатадағы орыны босады; бірқатар арнайы сайлаудан кейін (көпшілігінде Линкольн дауыстардың көпшілігін алды, бірақ қажетті көпшілік дауысқа жетпеді), Линкольн 1800 жылдың желтоқсанында ақыры орынға сайланды. Оның қызметі қысқа болды: 1801 жылдың 5 наурызында президент Джефферсон оны бас прокурор етіп тағайындады, ол 1805 жылдың наурызына дейін осы лауазымды атқарды. Джефферсонның Линкольнді таңдауына оның жақын кеңесшісі және кейіннен Қаржы министрі болған Альберт Галлатин қолдау көрсетті. Галлатин Линкольнді "жақсы заңгер, білімді ғалым, үлкен сақтық пен дұрыс шешім қабылдайтын адам" және "негізді және бекем республикашыл" деп сипаттады. Бас прокурор лауазымы толық емес жұмыс болғандықтан, Линкольн осы лауазымдағы уақытының көп бөлігін Вурчестерде Демократиялық-республикалық істі ілгерілетумен өткізді. Федералдық қаржылық қолдауды бөлумен қатар, ол Жаңа Англиядағы саяси көңіл-күй туралы Джефферсонға жиі хабарлап, газеттерде республикалық ұстанымдарды жақтады. 1801 жылы ол республикалық идеяларды таратуға және басқа Массачусетс басылымдарында жарияланған федералистік ұстанымдарға қарсы тұруға арналған "National Aegis" газетін құрды. Линкольн бас прокурор болып қызмет еткен жылдары Демократиялық-республикалықтар Вурчестердің саяси элитасының көп бөлігін бақылауға алды, тіпті Массачусетс штатының көп бөлігі (Вурчестер округі де соның ішінде) көбінесе федералистік болып қала берді. Линкольн туралы жақтас газеттерде жағымсыз жазбалар, сондай-ақ ықпалды конгрегациялық пасторлардың уағыздарында жиі айтылды. Осы жағымсыз уағыздар Линкольнді 1802 жылы "Фермердің халыққа хаттары" атты памфлет жариялауға итермеледі, онда ол федералистерді дін қызметкерлерін саясатқа араластырғаны үшін сынады. Пастор Уильям Бентли Линкольннің сын-ескертпелерінің ауыр соққы болғанын атап өтті: "[Дін қызметкерлері] өздерінің ықпалы мен билігін мұндай күйреуге бұрын ешқашан ұшырамаған".
At first a weak Federalist, Lincoln became more closely associated with the Jeffersonian Democratic Republican Party. He repeatedly ran for election to the United States House of Representatives in the 1790s, losing each time to Federalist Dwight Foster. Foster was elected to the Senate in a special election in early 1800, opening his House seat; after a series of special elections (in most of which Lincoln won a plurality but not the required majority of votes), Lincoln was finally elected to the seat in December 1800. His service was brief: on March 5, 1801, President Jefferson appointed him attorney general, an office he held until March 1805. Jefferson's choice of Lincoln was supported by his close advisor and eventual Treasury Secretary, Albert Gallatin, who described Lincoln as "a good lawyer, a fine scholar, a man of great discretion and sound judgment" and a "sound and decided Republican". Since the post of Attorney General was then part time, Lincoln spent most of his time in that office in Worcester, advancing the Democratic Republican cause. In addition to distributing federal patronage dollars, he frequently reported to Jefferson on political sentiment in New England, and advocated for Republican positions in the newspapers. In 1801, he founded the National Aegis, a newspaper dedicated to advancing Republican arguments and countering Federalist positions printed in other Massachusetts publications. During his years as Attorney General, the Democratic Republicans successfully gained control of most of Worcester's political establishment, even while much of Massachusetts (including Worcester County) remained generally Federalist. Lincoln was regularly the subject of unflattering partisan newspaper reporting, as well as sermons delivered by influential Congregational ministers. The negative sermonizing prompted Lincoln to publish a pamphlet entitled Letters to the People, by a Farmer in 1802, in which he lambasted the Federalists for politicizing the clergy. Reverend William Bentley observed that Lincoln's criticism was a serious blow: "[N]ever did the Clergy suffer a more serious diminution of their influence and of their power."
Марбери мен Мэдисонға қатысты
Джефферсон билікке келген кезде, ол кабинет лауазымдарын толтыру үшін мүмкіндігінше жылдам әрекет етті. Ол Джеймс Мэдисонды мемлекеттік хатшылыққа шақырғанмен, Мэдисон ауруына байланысты 1801 жылдың 1 мамырына дейін Вашингтонға келген жоқ. Осы уақыт аралығында Джефферсон Линкольннен уақытша мемлекеттік хатшы міндетін атқаруын сұрады, ол 1801 жылдың 5 наурызынан бастап, Мэдисон 2 мамырда қызметін бастағанға дейін солай істеді. Осы кезеңде Линкольн Марбери мен Мэдисон ісіне әкелген, сот қарауына түскен шараларға қатысты. Джон Адамс әкімшілігінің соңғы күндері президент көптеген тапсырыс қағаздарын (комиссиялар) шығарды, олардың кейбіреулерін оның мемлекеттік хатшысы Джон Маршалл Джефферсон билікке келген кезде жеткізбеген. Джефферсон Линкольнге (уақытша мемлекеттік хатшы ретінде) және кейін Мэдисонға (лауазымға келгеннен кейін) осы тапсырыс қағаздарын тапсырмауды бұйырды. Тапсырыс қағаздарын алуға ниеттенгендердің арасында Уильям Марбери де болды, ол оларды жеткізуді мәжбүрлеу үшін АҚШ Жоғарғы Сотына шағымданып арыз берді. Бас прокурор ретінде Линкольн бұл іс бойынша алдын ала тыңдауға Мэдисонның өкілі ретінде қатысты. Іс тыңдалған кезде (иронияға орай, тапсырыс қағаздарын дайындаған Джон Маршалл басқаратын сотта) Линкольн Марберидің адвокаты, бұрынғы бас прокурор Чарльз Ли куәгер ретінде шақырылды. Лидің сұрақтарына жауап берудің орнына Линкольн атқарушылық құқықтарды және Конституцияның Бесінші түзетуін пайдаланып, сұрақтарға жауап беру немесе бермеу туралы ойлану үшін уақыт сұрады. Сот оған уақыт берді, бірақ ол сұрақтарға жауап беруі немесе жазбаша сұрақтарға қарсылығын нақты негіздеуі керектігін айтты. Линкольн келесі күні оралғанда, бір сұрақтан басқа барлық сұрақтарға жауап берді. «Тапсырыс қағаздарымен не болды?» деген сұраққа Линкольн тікелей жауап беруден бас тартты, Мэдисон оларды алған-алмағанын білмейтінін айтты. Оппозициялық баспасөз Линкольннің көрсеткен өмірі үшін сынап, «оған қарапайым сұрақ қойылды, бірақ олар жазбаша бергенше жауап бере алмады, содан кейін ол бәрін ұмытып кеткенін еске түсірді» деп жазды.
When Jefferson took office, he moved as quickly as possible to fill his cabinet positions. Although he had asked James Madison to be his secretary state, Madison did not arrive in Washington until May 1, 1801 because of illness. In the interim, Jefferson asked Lincoln to act temporarily as Secretary of State, which he did from March 5, 1801, until Madison assumed his duties on May 2. During this time, Lincoln was involved in actions that led to the celebrated Marbury v. Madison case concerning judicial review. In the later days of the John Adams administration, the President issued a large number of commissions, some of which had not been delivered by John Marshall, his Secretary of State, at the time Jefferson assumed office. Jefferson ordered Lincoln (in his capacity as acting Secretary of State) and then Madison (after his assumption of the position) not to deliver these commissions. Some intended recipients of the commissions, William Marbury among them, filed a suit in the United States Supreme Court to compel their delivery. In his role as Attorney General, Lincoln was present at the preliminary hearing on the case, representing Madison. When the case was heard (ironically by a court headed by John Marshall, the preparer of the commissions), Lincoln was called to the stand by Marbury's attorney, former Attorney General Charles Lee. Rather than answer Lee's questions, Lincoln invoked both executive privilege and the Fifth Amendment, requesting the opportunity to consider whether or not to answer the questions. The justices granted him time but made it clear that he must answer the questions or clearly justify his objections to specific written questions. When Lincoln returned the next day, he answered all of the posed questions but one. Asked "[w]hat had been done with the commissions," Lincoln refused to answer directly, only stating that he did not know if Madison ever received them. The opposition press criticized Lincoln for the performance, writing that he "was asked a simple question, but could not answer it until they gave it to him in writing, and then he made out to remember that he had forgot all about it".
Грузия жері туралы жанжал
1790 жылдары Грузиядағы саясаткерлер мен жер спекулянттары қазіргі Алабама және Миссисипи штаттарының көп бөлігін құрайтын аймақта алаяқтық және сыбайлас жемқорлық арқылы жер сатуға бармады. 1795 жылы осы алаяқтық әшкере болғанда, көпшілік арасында үлкен наразылық туды және Грузияның осы сатуды бекіткен заңдары жойылды. Бұл көптеген талаптар мен сот процестеріне әкелді, себебі көп жағдайда жерлер кейіннен жаңсақ үшінші тараптарға сатылды. Президент Джефферсон ақырында осы алаяқтың салдарынан туындаған қайшылықтарды шешу үшін үш мүшеден тұратын комиссия құрды. Линкольн осы комиссияға тағайындалды, ол мәселені шешуге бағытталған заңнаманы әзірледі. Конгресс мақұлдағаннан кейін, Грузияның осы аймаққа деген құқықтары жойылды және басқа да арыз-талаптарды қарау үшін бір бөлігі жер сақталды. Комиссия сонымен қатар алаяқтың сипаты мен көлемін құжаттау және есеп беруге жауапты болды, бұл жұмыстарға Линкольн белсенді қатысты.
During the 1790s, politicians and land speculators in Georgia perpetrated fraudulent and corrupt land sales in an area that is now a large portion of Alabama and Mississippi. When the fraud was exposed in 1795, there was significant public outcry, and the Georgia legislation authorizing the sales was repealed. This led to a host of claims and litigation, since in a number of cases, land was afterward resold to unsuspecting third parties. President Jefferson eventually established a three person commission to resolve conflicting claims arising from the fraud. Lincoln was appointed to this commission, which developed legislation to resolve the issue. Eventually approved by Congress, Georgia's claims to the area were extinguished and some land was reserved to resolve other outstanding claims. The commission was also responsible for documenting and reporting on the nature and extent of the fraud, activities in which Lincoln was heavily involved.
Сыртқы саясат
Джефферсон президенттік лауазымға тағайындалғанға дейін АҚШ Жерорта теңізіндегі бірқатар араб мемлекеттеріне кемелеріне шабуыл жасауды болдырмау үшін салық төлеп келген. Джефферсон билікке келген кезде Америка Құрама Штаттарының Әскери-теңіз күштері американдық кемелердің мүдделерін тиімді қорғай алатын деңгейге жеткен еді. Осыдан кейін Джефферсон 1801 жылы Триполи билеушісі Юсуф Караманлиге салық төлеуден бас тартты, соның салдарынан триполиттіктер американдық сауда кемелеріне шабуыл жасап, тартып алды. 1801 жылдың басында өткен министрлер кабинетіндегі кеңесте президентке Триполиге соғыс жариялау ұсынылды. Линкольн соғыс жариялау құқығы тек Конгреске тиесілі екенін, бірақ кабинет мүшелерінің барлығы біршама әрекет етуге ниеттенгенін айтты. Бұл мәселе 1801 жылдың мамырына дейін кейінге қалдырылды, содан кейін кабинет елдің сауда мүдделерін қорғау үшін теңіз эскадрильясын аймаққа жіберуге дауыс берді. Джефферсон Барбария мемлекеттеріне қарсы Конгрестен ресми соғыс жариялауды сұрамады да, алмады да. 1802 жылы Наполеон Луизиананың француздық аумағын АҚШ-қа сатуға ұсыныс жасағанда, Джефферсон сол кезде көбінесе оңтүстік аймақ деп есептелген үлкен аумақты сатып алудың саяси салдарынан және сатып алуды жүзеге асыруға конституциялық құқығының жоқтығынан алаңдады. Осы алаңдаушылықты жою үшін Линкольн аумақты қолданыстағы штаттың шекарасын кеңейту арқылы сатып алуға болатын жаңа ұсыныс жасады, бұл конституциялық түзетуді қажет етпейтін сатып алу болар еді. Бұл ұсынысты Джефферсон және оның басқа кеңесшілері қабылдамады, ал сатып алу конституциялық мәселені ескермей жүзеге асырылды.
Prior to Jefferson's presidency, the United States had paid tribute to a number of Arab states in the Mediterranean to prevent attacks on its shipping. By the time Jefferson assumed office, the United States Navy had been developed to the point where it might adequately defend American shipping interests. Jefferson consequently refused to pay tribute in 1801 to Yusuf Karamanli, the ruler of Tripoli, after which the Tripolitans began attacking and seizing American merchant vessels. In a cabinet discussion held in early 1801 to formulate a response, it was suggested that the President declare war on Tripoli. Lincoln pointed out that only Congress had the authority to declare war, but the rest of the cabinet was intent on taking some sort of action. The matter was tabled until May 1801, when the cabinet voted to send a naval squadron to the area to defend the country's merchant interests. Jefferson never asked for or received from Congress a formal war declaration against the Barbary states. When Napoleon sought to sell the French territory of Louisiana to the United States in 1802, Jefferson was concerned over the political consequences of acquiring a large tract of what was perceived then as predominantly Southern territory, as well as a possible lack of constitutional authority to make the purchase. To circumvent these concerns, Lincoln made a novel proposal that the territory could be acquired by expanding an existing state's borders, effecting a purchase that would not require a constitutional amendment. This proposal was rejected by Jefferson and his other advisors, and the purchase was ultimately made in spite of the standing constitutional question.
Массачусетс штатының саяси кеңселері
1804 жылы Линкольн Джефферсонға жеке себептерге байланысты Бас прокурор қызметінен кететінін хабарлады. Оның отставкасы 1805 жылғы 3 наурызда ресми күшке енді. Массачусетс штатында Линкольн қайтадан штаттық саясатқа белсенді түрде қатысты. Ол 1806 жылы Губернатор кеңесінің мүшесі болды. Сайлау Линкольн партиясының штаттың барлық билігін өз қолына алған толық жеңісі болды. Линкольн 1809 жылы губернаторлыққа өз күшімен кандидат болды, бірақ орташа федералистер оны тым жақтас деп санады және оның Салливан сияқты сүйкімділігі болмады. Оның Джефферсонның экономикалық саясатын, әсіресе Ұлыбритания мен Франциямен сауданы тоқтату саясатын (ол кезде Наполеон соғыстары жүріп жатқан) қолдауы қымбатқа түсті. 1808 жылы Массачусетс заң шығарушы органы бақылауын қайта алған федералистер оның Джефферсонды қолдаған мәлімдемелеріне шабуыл жасады және ол Кристофер Горға сайлауда жеңіліп қалды, бұл Массачусетс үкіметіндегі федералистердің толыққанды билікке ие болуымен аяқталды (сайлау алдындағы Джефферсон әкімшілігінің эмбаргоны кері қайтаруына қарамастан). Линкольн 1810 және 1811 жылдары Губернатор кеңесіне мүше болып қайта сайланды. 1811 жылы президент Джеймс Мэдисон оған Жоғарғы сот судьясы лауазымын ұсынды, бірақ ол нашар көру қабілетіне байланысты бас тартты. Линкольн Вурчестердегі өз иелігіне зейнетке шықты, онда ол шаруашылыққа қызығушылық танытты; оның ауыл шаруашылығымен байланысты ғылыми ізденістері кеңінен танылды және ол 1818 жылы құрылған Вурчестер ауыл шаруашылығы қоғамының алғашқы президенті болды. Линкольн сонымен қатар 1812 жылы өзінің ұлы Леви Линкольн кішімен бірге Америкалық антикварлық қоғамның негізін қалаушы мүшесі болды. Линкольн 1820 жылғы 14 сәуірде Вурчестерде қайтыс болды. Оның алғашқы жерлеу орны отбасылық шежіреде көрсетілмеген, бірақ ол 1838 жылы құрылғаннан кейін Вурчестер ауылдық зиратына қайта жерленді.
In 1804, Lincoln informed Jefferson that, for personal reasons, he would leave the post of Attorney General. His resignation became official on March 3, 1805. In Massachusetts, Lincoln once again became active in state politics. He was a member of the Governor's Council in 1806, The election was a sweep for Lincoln's party, which gained control over the entire state government. Lincoln ran for election as governor in his own right in 1809, but he was perceived by moderate Federalists as overly partisan and lacked the charisma of Sullivan. His support for Jefferson's economic policy, particularly that of embargoing trade with Great Britain and France (who were then embroiled in the Napoleonic Wars) was costly. Federalists, who had regained control of the Massachusetts legislature in 1808, attacked his statements in support of Jefferson, and he lost the election to Christopher Gore, amid a complete Federalist takeover of the Massachusetts government (the outgoing Jefferson administration's repeal of the embargo before the election notwithstanding). Lincoln was again chosen to serve on the Governor's Council in 1810 and 1811. In 1811, President James Madison offered him a position as an Associate Justice of the Supreme Court, but he declined on account of failing eyesight. Lincoln retired to his Worcester estate, where he took an active interest in farming; his pursuit of scientific interests related to agriculture were widely recognized, and he served as the first president of the Worcester Agricultural Society, founded in 1818. Lincoln was additionally a founding member of the American Antiquarian Society along with one of his sons Levi Lincoln Jr. in 1812. Lincoln died in Worcester on April 14, 1820. His original burial site is not documented in the family genealogy, but he was eventually reinterred at Worcester Rural Cemetery after its establishment in 1838.
Отбасы және мұра
Линкольн 1781 жылы Вустер қаласының тұрғыны Марта Уолдоға (1761–1828) үйленді, олардан он бала дүниеге келді (олардың үшеуі жас кезінде қайтыс болды). Оның үлкен ұлы Леви кіші және кіші ұлы Енох екеуі де әкесінің қадамын басып, саясатқа қатысты: Леви кіші Массачусетс штатының ең ұзақ қызмет еткен губернаторларының бірі болды, ал Енох Мэн штатының губернаторы атанды. Линкольн Вустерге көшіп келген кезде қаланың қазіргі орталық аймағына жақын үлкен жер учаскесін сатып алды. Бұл жерді көбінесе оның мұрагерлері дамытты, және ол Линкольн Естейт Елм Парк тарихи ауданының құрамына кіреді. Вустердің губернаторы Леви Линкольн үйі Леви кішінің құрметіне аталған. Отбасының қаладағы беделінің арқасында Вустерде Линкольн атын тасқан көптеген ескерткіштер (көшелер, ғимараттар және саябақтар) бар. Линкольн Авраам Линкольнмен алыс туыс, олардың ортақ атасы – 17 ғасырда Массачусетс штатының Хингхэм қаласына қоныстанған Сэмюэл Линкольн болды.
Lincoln married Martha Waldo (1761–1828) of Worcester in 1781, with whom he had ten children (three of whom died young). His eldest child, Levi Jr., and a younger son Enoch both followed their father into politics: Levi Jr. became one of the longest serving governors of Massachusetts, and Enoch was Governor of Maine. When Lincoln moved to Worcester, he acquired a large tract of land near what is now the downtown area of the city. This land was mostly developed by his heirs, and is part of the Lincoln Estate Elm Park Historic District. Worcester's Gov. Levi Lincoln House is named for Levi Jr. As a consequence of the family's prominence in the city, there are a number of landmarks (streets, buildings, and parks) in Worcester bearing the Lincoln name. Lincoln was distantly related to Abraham Lincoln, sharing a common ancestor with the sixteenth U. S. President in Samuel Lincoln, who had settled in Hingham, Massachusetts, in the 17th century.