Жозеф Стори: АҚШ Жоғарғы Сотының тарихынан (1812-1845)

Кіріспе

1812 жылдан 1845 жылға дейін АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы болған. «Амистад» фильмінде зейнеткер судья Гарри Блэкмун оны сомдады, фильм негізделген «АҚШ-тың Аммистадқа қарсы» ісін оқып берді.

Ерте өмір

Стори Массачусетс штатының Марблхед қаласында дүниеге келген. Оның әкесі доктор Элиша Стори болды, ол 1773 жылы Бостон шай партиясына қатысқан «Бостандық ұлдары» ұйымының мүшесі еді. Доктор Стори Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде Бостоннан Марблхедке көшіп келді. Оның бірінші әйелі Рут (туған тегі Руддок) қайтыс болды, ал Стори 1778 жылдың қараша айында соғыс кезінде байлығын жоғалтқан бай кеме саудагерінің он тоғыз жасар қызы Мехитабель Педрикке қайта үйленді. Жозеф екінші некедегі он бір баланың ағасы болды. (Сторидің бірінші некеден жеті баласы болған.) Бала кезінде Жозеф 1794 жылдың күзіне дейін Марблхед академиясында оқыды, онда оны мектеп мұғалімі, кейін Колумбия университетінің президенті болған Уильям Харрис оқытты. Марблхедте ол бір сыныптасын кінәлағаннан кейін Харрис оны мектептің алдында жазалап, ұрып-соқты; оның әкесі оны дереу мектептен алып кетті. Стори 1795 жылдың қаңтарында Гарвард университетіне қабылданды, «Адельфи» студенттік әдеби журналына қосылды және «Фи Бета Каппа» қоғамына қабылданды. Колледжді бітіргеннен кейін Стори Сэмюэл Сеуолл мен Сэмюэл Путнамның жетекшілігімен заңгерлік мамандықты оқыды және 1801 жылдың шілдесінде адвокаттық куәлік алды. Стори Салемде заңгерлік тәжірибе жинады. Демократиялық-республикалық партия мүшесі Стори 1805 жылдан 1807 жылға дейін Массачусетс штатының Өкілдер палатасында қызмет етті. 1807 жылдан 1809 жылға дейін ол Массачусетс штатының Эссекс округінің мемлекеттік прокуроры болды. 1808 жылы ол АҚШ Өкілдер палатасына сайланды, ол Джейкоб Крауниншильдтің қайтысынан босаған орынды толтырды. Стори 1810 жылы Америка өнер және ғылым академиясының мүшесі, ал 1814 жылы Америка антиквариат қоғамының мүшесі болып сайланды. Кейін ол 1831 жылдан 1845 жылға дейін сол қоғамның вице-президенті қызметін атқарды. 1844 жылы ол Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды.

Жоғарғы Сот

15 қарашада 1811 жылы Сториді президент Джеймс Мэдисон АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы болып тағайындады, бұл Уильям Кушингтің орнын басу болды. Мэдисон бұрын Кушингтің орнына Джон Куинси Адамсты тағайындаған еді, бірақ Адамс Сенатта бекітілгенімен, қызметтен бас тартты. 18 қарашада 1811 жылы Стори Сенатта бекітілді және 3 ақпанда 1812 жылы қызметке кірісті. Сторидің 1816 жылғы Мартинге қарсы Хантердің жалға алушысы ісіндегі пікірі, мәселені тікелей қарастырмас бұрын маңызды болды. Сторидің американдық республиканы қалыптастыруы оның философиясын көрсетеді. Стори: «АҚШ Конституциясы штаттардың егемендік құқықтарымен емес, Конституцияның кіріспесінде айтылғандай, «АҚШ халқы» арқылы бекітілді». Іс бойынша негізгі мәселе – Жоғарғы Соттың штаттар бойынша апелляциялық сот өкілеттігіне ие болуы, Стори соттың мұндай өкілеттікке ие болуы керек деп сарқырамалады. Ұлттық бақылаусыз жергілікті соттарда заң үйлесімсіз болуы мүмкін. Бұл заңның үйлесімсіздігінен қауіптену Сторидің заң ғылымына сенуінің бір бөлігі болды, бұл заңның біртұтастығына сенімділік ретінде көрінді. Біртұтастық болмаса, әр штат өзінің ерекшеліктерін дамытуға рұқсат алады, ал мұндай провинциализм Сторидің ұлттық республика мақсатына қайшы келді. Стори Конституцияның «Елдің жоғарғы заңы» және «Әр штаттың судьялары осы заңға бағынуға тиіс» деген қағидасын келтірді. Бұл іс Сторидің Соттағы қызметінің маңызды өзгеруінің символы болды. Бастапқыда Маршаллдың ең ықпалды одақтасы болған Стори, Маршаллдың сотындағы судьялардың біртұтас келісімінен туған табысқа ие болды. Бас судьяның қайтысымен және Джексон дәуірінің басталуымен Стори алғаш рет сот алқасындағы қалған судьялардан өзгеше болды. Сот 4:2 есебімен Уоррен көпірінің пайдасына шешім шығарды, талапкерлердің жарғысы оларға айрықша құқықтар береді деген талабын қабылдамады. Азшылық үшін жазған Стори: «Мен ескі заңға сүйенемін». Сторидің ең қиын пікірлерінің бірі 1842 жылы Пригг пен Пенсильвания ісі болды. Стори Пенсильваниядағы жеке бостандық туралы заңның конституциялықлығын қарастыруға мәжбүр болды, ол қашқан құлдарды ұстап беруге тырысатын адамдарға процедуралық талаптар қойды. Стори құлдықты жек көргеніне қарамастан, Пенсильвания заңын конституцияға қайшы деп жариялау үшін оңтүстік судьялардың жағына шықты. Бұл, әсіресе, Сторидің құлдыққа қарсы философиясымен үйлесімді емес, өйткені Эдвард Пригг, бұл жердегі құл аулаушы, ұрлаған адамдардың бірі, шын мәнінде құл емес еді. Алайда, нәтиже оңтүстікке толыққанды жақтаса да, мәтін мен уақыт кезеңінен нақтырақ бағалау жасауға болады. Стори АҚШ Конституциясының 4-бабы, 2-тармағында қашқан құлдар туралы айтылғанын мәлімдеді. Құлдық туралы тікелей сөз болмағанына қарамастан, Стори бұл баптың оңтүстік құл иелері үшін қашып кеткен құлдарды қамтамасыз ету үшін жасалғаны анық деп қорытындылады. Ол былай деді: «Мүліктің осы түрінің қауіпсіздігі үшін құқық пен атаудың толық танылуы барлық құл иеленуші штаттарда өте қажет болды; және, шын мәнінде, олардың ішкі мүдделері мен институттарын сақтау үшін өте маңызды болды, сондықтан оның негізгі бапты құрайтынына күмән жоқ, оны қабылдамаса, Одақ құрылмас еді». Сторидің құл иелерінің құқықтарын қолдауы Конституцияның ажырамас бөлігі деп саналғандықтан болды. Сондықтан, Стори Конституциялық конвенцияда жасалған келісімді орындауға міндетті болды. Сол кездегі оңтүстік тұрғындарының саяси белсенділігі туралы көбірек мәліметтерді Х. Роберт Бейкер келтіреді: «Стори мықты Одақты қолдайтын және құл иелерінің меншігі деп санайтын адамдарға деген табиғи құқығын жоққа шығарған жолды таңдады. Оның үндеу пікірі оңтүстік конституциялық талаптарға жауап берді, құл иелерінің құқықтарын қорғады, бірақ олар қалаған шарттармен емес». Роджер Тэнимен күреске әлі араласып жүрсе де, Стори өзінің соңғы үлкен жеңісіне Свифт v. Тайсон ісінде жетті. Бұл 1842 жылғы іс бір вексельге қатысты, негізінен Нью-Йорктегі бір кәсіпкерден Мэндегі жер үшін айырбастау уәдесі берілген. Алайда бұл вексельді алған Джэриус Кит пен Натаниел Нортон аталған жердің иелері болған жоқ. Іс бойынша негізгі мәселе 1789 жылғы Сот актісінің 34-бабына негізделген, онда Соттың істерінде қолданылатын мемлекеттік заңдарды ресми ереже ретінде қолдану керектігі белгіленген. Стори, әрқашан ұлттық көзқарастан қараған, ұлттық федералдық заңды басымдық деп есептегендіктен, мемлекеттік заңдарды авторитет ретінде пайдалануды ұзақ уақыт бойы жек көріп келді. Қысқасы, Стори судьялардың, әсіресе федералдық судьялардың қолында көбірек билік болуын қалады, жергілікті заң шығарушы органдардың емес. Стори, бірауыздан бекітілген шешім шығарып, алаяқтық вексельді қабылдамады, бірақ федералдық заңның дамуы одан да маңыздырақ. Аталғандай, 1789 жылғы Федералдық сот актісінің 34-бабы соттарды жергілікті мемлекеттік заңдарға бағынуға міндеттеді. Стори ұлттық федералдық заңды орнатуға ұзақ уақыт бойы тырысқан, бірақ жеткілікті қолдау ала алмады. Свифт ісінде ол бұл кедергіні жеңуге жеткілікті қолдау жинады. Ол: «[Сот актісінің 34-бабы] оның нағыз мағынасы мен түсіндіруі бойынша, бұрын айтылған сипаттағы жергілікті заңдар мен жергілікті әдет-ғұрыптармен ғана шектеледі және коммерциялық сипаттағы келісімдер мен басқа құжаттарға таратылмайды» деді. Свифт ісіндегі соңғы шешім Эри Рейлроуд Компаниси v. Томпкинс ісінде қайта қаралып, американдық азаматтық процессурадағы маңызды өзгеріс болды. 1829 жылы ол Салемнен Кембриджге көшіп, Гарвард университетіндегі заң профессоры болып жұмыс істеді, оқытушы ретінде үлкен жетістікке жетіп, студенттерінің құрметіне ие болды, олар Жоғарғы Сот судьясынан білім алу мүмкіндігіне ие болды. Ол өте жақсы жазатын адам болды, көптеген рецензиялар мен журналдық мақалалар жариялады, қоғамдық оқиғаларда сөз сөйледі және құқықтық тақырыптардағы кітаптар жариялады, олар Атлант мұхитының екі жағында да жоғары бағаланды. Сторидің осы кезеңдегі ең маңызды еңбектерінің бірі – Конституция бойынша судьяның түсіндірмелері. Түсіндірмелер үш бөлімге бөлінген, алғашқы екеуі конфедерация мен революцияның колониялық бастауларына қатысты, ал соңғы бөлімі Конституцияның бастауларына қатысты. Сторидің түсіндірмелері оның идеологиясын қамтиды және түсіндіреді. Түсіндірмелерінде Стори, әсіресе, штаттардың егемендігі туралы ұғымдарға шабуыл жасайды. Соттағы қызметі аяқталуға жақын болғанда да Стори Одақтың әл-ауқаты туралы алаңдады. Оның Конституцияға жасаған нұсқауы халықтың егемендігін штаттардың егемендігінен жоғары қойды және Одақты тұрақсыздандыруы мүмкін деп санайтын элементтерге, яғни оңтүстік егемендігін жақтаушыларға қарсы күресті. Сторидің түсіндірмелері судьяның философиясының көп бөлігін қамтиды және Стори соттан тыс жұмысын арқылы штат егемендігінен гөрі халық егемендігін нығайтуға тырысқанын көрсетеді. Көптеген құқық ғалымдары американдық заңдағы ремиттитурдің дамуын – азаматтық сотта сот судьясының қаулысының шамадан тыс екендігіне байланысты қазылардың өтемақы мөлшерін төмендету құралы – 1822 жылғы Блант v. Литтл ісіндегі Сторидің шешіміне жатқызады (онда Стори Массачусетс округінің АҚШ округтік сотында отырды). Ремиттитур ағылшын заңынан белгілі болғанымен, Стори бұл процедураны сотталғанның бастамасымен пайдалануға алғашқы болып рұқсат берді.

On November 15, 1811, Story was nominated by President James Madison to become an associate justice of the Supreme Court of the United States, succeeding William Cushing, Madison had previously nominated John Quincy Adams to succeed Cushing; Adams was confirmed by the United States Senate, but had declined to serve. On November 18, 1811, Story was confirmed by the Senate, and he was sworn into office on February 3, 1812. Story's opinion in Martin v. Hunter's Lessee (1816) was profoundly significant before Story ever so much as addressed the issue explicitly. The manner in which Story framed the American republic is profoundly indicative of his philosophy. Story noted, "The Constitution of the United States was ordained and established not by the States in their sovereign capacities, but emphatically, as the preamble of the Constitution declares, by 'the people of the United States.'" Regarding the nominal issue of the case, whether the Supreme Court possessed appellate jurisdiction over the states, Story argued that the Court must possess such jurisdiction. Without national oversight over local courts the law could become discordant. This fear of discordant law was part of Story's belief in legal science, in this instance manifested as a belief in the uniformity of law. Without uniformity, each state would be allowed to develop its own idiosyncrasies, and such provincialism ran contrary to Story's aim of a national republic. Story cited the Constitution's assertion to be "The supreme law of the land" and that "Judges in every state shall be bound thereby". The case came to symbolize a profound transformation in Story's tenure on the Court. Initially Marshall's most influential ally, Story enjoyed the success that came along with the nearly uniform agreement by the justices in Marshall's Court. Following the death of the chief justice and the arrival of the Age of Jackson, Story, for the first time on the bench, seemed out of step with the rest of the Court. The Court ruled 4–2 in favor of the Warren Bridge, rejecting the petitioners' claim that their charter granted them exclusive rights. Story, writing for the minority, noted "I stand upon the old law." One of Story's more vexing opinions was Prigg v. Pennsylvania, in which he wrote for the majority in 1842. Story was forced to consider the constitutionality of a Pennsylvania personal liberty law which placed procedural requirements on those seeking to extradite fugitive slaves. Story, despite his hatred of slavery, sided with the southern justices to declare the Pennsylvania law unconstitutional. This appears especially hard to square with Story's anti slavery philosophy, as one of the individuals kidnapped by Edward Prigg, the slave catcher in question, was actually not a slave at all. However, despite the outcome appearing entirely in favor of the South, a more accurate assessment can be gleaned from the text and time period. Concerning the former, Story argued that fugitive slaves were addressed in the U. S. Constitution, Art. 4, § 2. Despite the fact that slavery was not mentioned, Story concluded that it was all too clear that the clause was meant to secure runaway slaves for southern slaveholders. He went on to note, "The full recognition of the right and title was indispensable to the security of this species of property in all the slaveholding States; and, indeed, was so vital to the preservation of their domestic interests and institutions, that it cannot be doubted that it constituted a fundamental article, without the adoption of which the Union could not have been formed." Story's apparent endorsement of slaveholders' rights must be read through this light: that the justice felt that this was a bargain integral to the Constitution. Consequently, Story had an obligation to honor the deal struck at the Constitutional Convention. Further insight is provided by the political activity of southerners of the day. H. Robert Baker notes, "Story chose the path that he believed best supported a strong Union and rejected the natural right of slaveholders to the people they claimed as property. His resonating opinion answered southern constitutional claims in ways that protected slaveholders' rights, but not on the terms they wanted." Though still embroiled in his struggle with Roger Taney, Story achieved his last great victory in Swift v. Tyson. This 1842 case concerned a bill of exchange, essentially a promise of payment, given from a businessman in New York, in exchange for land in Maine. However, the individuals who received the bill of exchange, Jarius Keith and Nathaniel Norton, did not own the land in question. The central issue of the case focused on Article 34 of the Judiciary Act of 1789 which established that the Court was to employ state statutes as authoritative rules when they were applicable for the Court's cases. Story, ever the nationalist, had long despised using state statutes as authoritative when he deemed federal common law a much more preferable alternative. Simply put, Story longed to place more power in the hands of judges, in particular federal judges, instead of local legislatures. Though Story, writing for the unanimous majority, rejected the fraudulent Bill of Exchange, this remains less significant than his development of federal common law. As aforementioned, section 34 of the Federal Judiciary Act of 1789 held that courts were bound to local state statutes. Story, though had long desired to establish federal common law, had been unable to sway sufficient support to the cause. In Swift he finally rallied sufficient support to chip away at the barrier. He noted that "[Section 34 of the Judiciary Act], upon its true intendment and construction, is strictly limited to local statutes and local usages of the character before stated, and does not extend to contracts and other instruments of a commercial nature " Swift's ultimate overruling in Erie Railroad Co. v. Tompkins marked a turning point in American civil procedure. In 1829, he moved from Salem to Cambridge and became the first Dane Professor of Law at Harvard University, meeting with remarkable success as a teacher and winning the affection of his students, who had the benefit of learning from a sitting Supreme Court justice. He was a prolific writer, publishing many reviews and magazine articles, delivering orations on public occasions, and publishing books on legal subjects which won high praise on both sides of the Atlantic. Among Story's works of this period, one of the most important is the Justice's Commentaries on the Constitution. The commentaries are divided into three sections, the first two concerning the colonial origins of the confederation and revolution, and the final section concerns the origins of the Constitution. Story's Commentaries encapsulate and expound his ideology. Within his Commentaries, Story, in particular, attacks notions of state sovereignty. Even at this moment when his time on the Court was drawing towards a close, Story remained concerned with the welfare of the Union. His guide to the Constitution stressed the sovereignty of the people rather than the states, and extensively attacked those elements, i. e., southern sovereignty advocates, that Story felt could destabilize the Union. Story's Commentaries summarize much of the Justice's philosophy and demonstrate how Story sought to use his work off the bench to continue to foster popular sovereignty over state sovereignty. Many legal scholars attribute the development of remittitur in American law – a procedural device by which the trial judge can reduce a jury's damages award in a civil suit on the grounds that it is excessive – to Story's decision in the 1822 case Blunt v. Little (in which Story was sitting on the United States District Court for the District of Massachusetts). While remittitur was already known from English law, Story was the first to allow the procedure to be used on the initiative of the defendant and on the grounds of excessive damages – in prior use, it had only been used by plaintiffs to correct legal errors in a jury award (awarding more damages than was legally permitted) which might have resulted in the award being overturned on appeal. Story's innovation was enormously influential in American law and has been accepted throughout the federal and state courts.

Маңыздылығы

Сотталушы Стори американдық конституциялық тарихтың ерте кезеңіндегі ең маңызды тұлғалардың бірі болып қала береді. Маршалл сотының көптеген судьяларының ішінде тек бас судья ғана Сториден көп шешім жазды. Стори сотта 33 жыл қызмет еткен кезеңде Маршаллдың жақтасы болудан ескі буынның соңғы өкілі болуға дейін өзгерді. Стори Маршалл және Тейни соттарында қызмет еткен жылдары заң ғылымын қолдады. Ол заңды дұрыс қолдану арқылы Одақты нығайтуға болатынына сенді, әсіресе оның дұрыс қолданылуы біртекті болуын қажет етеді.

Шешімдер

"Амистад" ісі. АҚШ Жоғарғы Сотының істер жөніндегі есептері, АҚШ-қа қарсы "Амистад" шкунері, 40 U. S. (15 Пет.) 518 (1841). Галлисонның есептері. АҚШ-тың бірінші округтік сотының іс қағаздары, 2-басылым. Қосымша түсіндірмелер мен сілтемелермен. Джон Галлисонның еңбегі. 2 томдық. Бостон, 1845 жыл. 1-том, 2-том.

Мейсонның есептері. 1816-1830 жылдар аралығындағы АҚШ-тың бірінші округтік сотының істерінің баяндамалары. Уильям П. Мейсонның еңбегі. 5 томдық. Бостон, 1819–1831 жылдар. 5-том.

Самнердің есептері. АҚШ-тың бірінші округтік сотында талқыланып, шешілген істер туралы есептер. Чарльз Самнердің еңбегі. 3 томдық. Бостон, 1836–1840 жылдар. Сторис есептері. АҚШ-тың бірінші округтік сотында талқыланып, шешілген істер туралы есептер. У. У. Сторис еңбегі. 3 томдық. Бостон, 1842–1847 жылдар. 3-том.

"Бұл томдарда Мистер Сторис өзінің округі бойынша барлық шешімдерін қамтиды. Шешімдер әсіресе Әділеттілік және Теңіз құқығы мәселелеріне қатысты және олардың практикалық құндылығы зор."

Өлім және мұра

Сотталушы Стори 1831 жылы Маунт-Оберн зиратының ашылу салтанатында сөз сөйледі, ол келесі ондаған жылдарда көптеген басқа да сөздерге үлгі болды. Бұл "ауылдық зираттар" қозғалысын күшейтіп, осы қозғалысты республиканың дамуымен байланыстыруға көмектесті. Стори ауылдық зираттардың заң мен тәртіпке бағынған, жақсы басқарылатын республика құруға қалай үлес қосқанын баса көрсетті. 1845 жылы қайтыс болғаннан кейін, ол "Американың көптеген танымал саяси, әдеби, діни және әскери қайраткерлері сияқты" сол жерге жерленді. Оның қабірі оның ұлы Уильям Уетмор Стори жасаған көр мүсінімен белгіленген. Айова штатындағы Стори округі оның құрметіне аталған.