Тау қалыптасуы: Орогения – континенттік қабықтың деформациясы, жанартаулық процестер арқылы тау тізбектерінің пайда болуы. Геологиялық құбылыс туралы біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тау жоталарының қалыптасуы
The formation of mountain ranges
Орогенез (/ɒ/'/r//ɒ//dʒ//ə//n//i/) – қозғалмалы тақталардың шектерінде, тақталардың қозғалысы шекті қысымға ұшыратқанда жүзеге асатын тау пайда болу процесі. Қысылған тақталар бүктеліп, орогендік белдеу немесе ороген пайда болып, бір немесе бірнеше тау жоталарын қалыптастыру үшін көтеріледі. Бұл геологиялық процестердің жиынтығын қамтиды, олардың барлығы орогенез деп аталады. Оған ескі континенттік қыртыстың құрылымдық деформациясы және вулканизм арқылы жаңа континенттік қыртыстың пайда болуы кіреді. Орогеннен көтерілетін магма тығыздығы аз материалды жоғары қарай көтеріп, тығыздығы жоғары материалды төменде қалдырады, нәтижесінде Жердің литосферасының (қыртыс және жоғарғы мантия) құрамы ажыратылады. Синорогендік (немесе синкинематикалық) процесс немесе құбылыс – орогенез кезінде болатын процесс. Орогенез сөзінің шығу тегі). Бұл термин одан бұрын қолданылған болса да, американдық геолог Г.К. Гилберт 1890 жылы тау құрылысы процесін эпирогенезден ажыратып сипаттау үшін қолданған.
Orogeny (/ɒ/'/r//ɒ//dʒ//ə//n//i/) is a mountain building process that takes place at a convergent plate margin when plate motion compresses the margin. An orogenic belt or orogen develops as the compressed plate crumples and is uplifted to form one or more mountain ranges. This involves a series of geological processes collectively called orogenesis. These include both structural deformation of existing continental crust and the creation of new continental crust through volcanism. Magma rising in the orogen carries less dense material upwards while leaving more dense material behind, resulting in compositional differentiation of Earth's lithosphere (crust and uppermost mantle). A synorogenic (or synkinematic) process or event is one that occurs during an orogeny. The word orogeny comes ). Although it was used before him, the term was employed by the American geologist G. K. Gilbert in 1890 to describe the process of mountain building as distinguished from epeirogeny.
Тектоника
Орогенез континенттердің конвергенттік шеттерінде жүзеге асады. Конвергенция субдукция (бір континент мұхиттық плитаның үстінен күшпен жылжып, соқтығыссыз орогенезді қалыптастыру) немесе континенттік соқтығысу (екі немесе одан көп континенттердің конвергенциясы соқтығыс орогенезін қалыптастыру) нысанында болуы мүмкін. Орогенез әдетте орогендік белдеулерді немесе орогендерді тудырады, олар континенттік кратондардың (континенттердің тұрақты ішкі бөліктері) шекарасындағы деформацияның созылған аймақтары болып табылады. Субдукция әлі де жүріп жатқан жас орогендік белдеулер жиі жанартаулық белсенділік пен жер сілкіністерімен сипатталады. Ескі орогендік белдеулер әдетте терең эрозияға ұшырап, ығысқан және деформацияланған қабаттарды ашыққа шығарады. Бұл қабаттар көбінесе жоғары метаморфталған және батолиттер деп аталатын ірі интрузивті магмалық тау жыныстарын қамтиды. Субдукциялық аймақтар мұхиттық қабықты тұтынып, литосфераны қалыңдатады және жер сілкіністері мен жанартауларды тудырады. Барлық субдукциялық аймақтар орогендік белдеулерді тудырмайды; тау құрылысы тек субдукция басым плитада қысылысты тудырғанда ғана жүзеге асады. Субдукция қысылысты тудыра ма, жоқ па, бұл плиталардың конвергенция жылдамдығы және екі плита арасындағы байланыс дәрежесі сияқты факторларға байланысты, ал байланыс дәрежесі өз кезегінде субдукция бұрышы және субдукция аймағымен байланысты мұхиттық шұңқырындағы шөгіндінің жылдамдығы сияқты факторларға байланысты болуы мүмкін. Анд таулары соқтығыссыз орогендік белдеудің мысалы болып табылады, және мұндай белдеулер кейде Анд типіндегі орогендер деп аталады. Субдукция жалғасқан сайын аралдық доғалар, континенттік фрагменттер және мұхиттық материалдар біртіндеп континенттік шетке аккрециялануы мүмкін. Бұл континенттердің өсуінің негізгі механизмдерінің бірі. Ұзақ уақыт бойы аккрецияланған қыртыстың фрагменттерінен (террандардан) тұратын және ірі континенттік соқтығысу белгілері жоқ ороген аккрециялық ороген деп аталады. Солтүстік Американың Кордильерасы және Оңтүстік-Шығыс Австралияның Лаклан орогені аккрециялық орогендердің мысалдары болып табылады. Орогенез субдукция аймағына келетін субдукцияланатын мұхиттық плитаның қарама-қарсы жағындағы континенттік қыртыспен аяқталуы мүмкін. Бұл субдукцияны тоқтатады және аккрециялық орогенді Гималай типіндегі соқтығыс орогенге айналдырады. Соқтығыс орогенезі өте биік тауларды тудыруы мүмкін, бұл Гималайда соңғы 65 миллион жылдан бері жүзеге асуда. Орогенез процестері ондаған миллион жылға созылуы мүмкін және бір кезде шөгінді алаптар болған жерлерден таулар құруы мүмкін. Явапай және Мазатзал орогенездері осы кезеңде орогендік белсенділіктің шыңдары болды. Бұл Пикурис орогенезін қоса алғандағы кеңейтілген орогендік белсенділік кезеңінің бір бөлігі болды және кемінде 600 миллион жылға созылған Гренвилл орогенезімен аяқталды. Солтүстік Американың батыс жағалауында да осыған ұқсас орогенездер тізбегі болды, девонның соңында (шамамен 380 миллион жыл бұрын) Антлер орогенезімен басталып, Сонома және Севьер орогенездерімен жалғасты және Ларамид орогенезімен аяқталды. Ларамид орогенезі ғана 40 миллион жылға созылды, 75 миллионнан 35 миллион жыл бұрын.
Orogeny takes place on the convergent margins of continents. The convergence may take the form of subduction (where a continent rides forcefully over an oceanic plate to form a noncollisional orogeny) or continental collision (convergence of two or more continents to form a collisional orogeny). Orogeny typically produces orogenic belts or orogens, which are elongated regions of deformation bordering continental cratons (the stable interiors of continents). Young orogenic belts, in which subduction is still taking place, are characterized by frequent volcanic activity and earthquakes. Older orogenic belts are typically deeply eroded to expose displaced and deformed strata. These are often highly metamorphosed and include vast bodies of intrusive igneous rock called batholiths. Subduction zones consume oceanic crust, thicken lithosphere, and produce earthquakes and volcanoes. Not all subduction zones produce orogenic belts; mountain building takes place only when the subduction produces compression in the overriding plate. Whether subduction produces compression depends on such factors as the rate of plate convergence and the degree of coupling between the two plates, while the degree of coupling may in turn rely on such factors as the angle of subduction and rate of sedimentation in the oceanic trench associated with the subduction zone. The Andes Mountains are an example of a noncollisional orogenic belt, and such belts are sometimes called Andean type orogens. As subduction continues, island arcs, continental fragments, and oceanic material may gradually accrete onto the continental margin. This is one of the main mechanisms by which continents have grown. An orogen built of crustal fragments (terranes) accreted over a long period of time, without any indication of a major continent continent collision, is called an accretionary orogen. The North American Cordillera and the Lachlan Orogen of southeast Australia are examples of accretionary orogens. The orogeny may culminate with continental crust from the opposite side of the subducting oceanic plate arriving at the subduction zone. This ends subduction and transforms the accretional orogen into a Himalayan type collisional orogen. The collisional orogeny may produce extremely high mountains, as has been taking place in the Himalayas for the last 65 million years. The processes of orogeny can take tens of millions of years and build mountains from what were once sedimentary basins. The Yavapai and Mazatzal orogenies were peaks of orogenic activity during this time. These were part of an extended period of orogenic activity that included the Picuris orogeny and culminated in the Grenville orogeny, lasting at least 600 million years. A similar sequence of orogenies has taken place on the west coast of North America, beginning in the late Devonian (about 380 million years ago) with the Antler orogeny and continuing with the Sonoma orogeny and Sevier orogeny and culminating with the Laramide orogeny. The Laramide orogeny alone lasted 40 million years, from 75 million to 35 million years ago.
Оргендік цикл
Плиталық тектоника қабылданар алдында геологтар көптеген орогендерде шөгінділердің қайталануы, деформация, жер қыртысының қалыңдауы мен тау пайда болу, сондай-ақ жаңа шөгінді алаптарды құру үшін жер қыртысының жұқаруына байланысты циклдардың куәліктерін тапқан болатын. Бұл циклдар орогендік циклдар деп аталды және оларды түсіндіру үшін түрлі теориялар ұсынылды. Канадалық геолог Тузо Уилсон орогендік циклдердің, қазір Уилсон циклдері деп танылатын, плиталық тектоникалық тұрғыдан түсіндіруін алғаш ұсынды. Уилсон орогендік циклдардың мұхит алабының мерзімді ашылуы мен жабылуын көрсететінін айтты, сондай-ақ осы процестің әр кезеңі орогеннің тау жыныстарында өзінің ерекше іздерін қалдырады.
Long before the acceptance of plate tectonics, geologists had found evidence within many orogens of repeated cycles of deposition, deformation, crustal thickening and mountain building, and crustal thinning to form new depositional basins. These were named orogenic cycles, and various theories were proposed to explain them. Canadian geologist Tuzo Wilson first put forward a plate tectonic interpretation of orogenic cycles, now known as Wilson cycles. Wilson proposed that orogenic cycles represented the periodic opening and closing of an ocean basin, with each stage of the process leaving its characteristic record on the rocks of the orogen.
Континенттік жарылу
Вильсон циклі бұрынғыда тұрақты болған континенттік қабықтың мантия конвекциясының өзгеруінен туындаған кернеуге түсуімен басталады. Континенттік жарылу орын алады, бұл қабықты жұқартады және шөгінділер жиналатын алаптарды құрайды. Алаптар тереңдеген сайын, мұхит жарық аймағына еніп, континенттік қабық толығымен бөлінгенде, екі құрлықтың жұқа шеткі қабығындағы шалшық теңіз шөгінділері терең теңіз шөгінділеріне ауысады. Бұл пластикалық терең қабықтың бүктелуі және жоғарғы қатаң қабықтың жарылуы түрінде жүзеге асады. Қабықтың қалыңдауы изостазия принципі арқылы тауларды көтереді. Изостазия – жоғары көтерілген тау тізбегінің (жеңіл, континенттік қабық материалынан тұратын) төмен қарай бағытталған гравитациялық күші мен тығыз астыңғы мантияның жоғары қарай бағытталған серпімді күштерінің тепе-теңдігі. Орогендердің бөліктері орогендік литосфераның деляминациясы нәтижесінде көтерілуі мүмкін, онда суық литосфералық тамырдың тұрақсыз бөлігі астеносфералық мантияға еніп, литосфераның тығыздығын азайтады және серпімді көтерілуге себеп болады. Мысалы, Калифорниядағы Сьерра-Невада тауы. Бұл таулар, астындағы орогендік тамырдың деляминациясынан кейін, жаңадан көтерілуге және мол магматизмге ұшырады. Банф пен Канмор қалалары арасындағы Транс-Канада тас жолындағы Рундл тауы, қабатты тау жыныстарында тілінген таудың классикалық мысалы. Миллиондаған жылдар бұрын болған соқтығысу орогенезді тудырды, бұл көне мұхит қабығының көлденең қабаттарын 50-60° бұрышпен жоғары көтерді. Бұл Рундлге бір жағынан тегіс, ағаштармен жабылған, ал екінші жағынан тік, қабаттардың жиегі ашық болатын екі түрлі бет пішінін сыйлады. Тау пайда болуы көбінесе орогендерде жүрсе де, бірқатар қосымша механизмдер маңызды тау тізбектерін құруға қабілді. Орта мұхит жоталары және Шығыс Африка жарылысы сияқты жарылып жатқан аймақтарда, астындағы ыстық мантиямен байланысты жылулық серпімділікке байланысты таулар пайда болады; бұл жылулық серпімділік динамикалық топография деп аталады. Сан-Андреас жарылысы сияқты қиылысқан орогендерде, тоқтаулар жер қыртысының қысқаруына және кең тақта шекаралық орогенезсіз тау құрылысына әкеледі. Ыстық дақ вулканизмі оқшауланған таулар мен тау тізбектерінің пайда болуына әкеледі, олар қазіргі тектоникалық тақта шекараларында орналасқан сияқты көрінбесе де, олар негізінен тақта тектонизмінің өнімі болып табылады. Сонымен қатар, эпирогенезбен байланысты көтерілу мен эрозия (континенттердің бөліктерінің ірі масштабты тік қозғалыстары, бүктелу, метаморфизм немесе деформациямен тығыз байланысты емес) жергілікті топографиялық биіктіктерді құруы мүмкін.
The Wilson cycle begins when previously stable continental crust comes under tension from a shift in mantle convection. Continental rifting takes place, which thins the crust and creates basins in which sediments accumulate. As the basins deepen, the ocean invades the rift zone, and as the continental crust rifts completely apart, shallow marine sedimentation gives way to deep marine sedimentation on the thinned marginal crust of the two continents. This takes the form of folding of the ductile deeper crust and thrust faulting in the upper brittle crust. Crustal thickening raises mountains through the principle of isostasy. Isostacy is the balance of the downward gravitational force upon an upthrust mountain range (composed of light, continental crust material) and the buoyant upward forces exerted by the dense underlying mantle. Portions of orogens can also experience uplift as a result of delamination of the orogenic lithosphere, in which an unstable portion of cold lithospheric root drips down into the asthenospheric mantle, decreasing the density of the lithosphere and causing buoyant uplift. An example is the Sierra Nevada in California. This range of fault block mountains experienced renewed uplift and abundant magmatism after a delamination of the orogenic root beneath them. Mount Rundle on the Trans Canada Highway between Banff and Canmore provides a classic example of a mountain cut in dipping layered rocks. Millions of years ago a collision caused an orogeny, forcing horizontal layers of an ancient ocean crust to be thrust up at an angle of 50–60°. That left Rundle with one sweeping, tree lined smooth face, and one sharp, steep face where the edge of the uplifted layers are exposed. Although mountain building mostly takes place in orogens, a number of secondary mechanisms are capable of producing substantial mountain ranges. Areas that are rifting apart, such as mid ocean ridges and the East African Rift, have mountains due to thermal buoyancy related to the hot mantle underneath them; this thermal buoyancy is known as dynamic topography. In strike slip orogens, such as the San Andreas Fault, restraining bends result in regions of localized crustal shortening and mountain building without a plate margin wide orogeny. Hotspot volcanism results in the formation of isolated mountains and mountain chains that look as if they are not necessarily on present tectonic plate boundaries, but they are essentially the product of plate tectonism. Likewise, uplift and erosion related to epeirogenesis (large scale vertical motions of portions of continents without much associated folding, metamorphism, or deformation) can create local topographic highs.
Мұхит алабының жабылуы
Ақырында, мұхит алабындағы теңіз түбінің кеңеюі тоқтаса, су астына түсу жалғасып, мұхит алабының жабылуы басталады. Эрозия сөзсіз таулардың көп бөлігін алып тастайды, осылайша ядроны немесе тау түбірлерін (бірнеше километр тереңдіктен жер бетіне көтерілген метаморфты тау жыныстары) ашады. Изостатикалық қозғалыстар дамушы орогеннің сұңғылу қабілетін теңестіре отырып, мұндай жалаңаштандыруға көмектеседі. Ғалымдар эрозияның тектоникалық деформация үлгілерін қаншалықты өзгертетіні туралы пікірталас жүргізеді (эрозия мен тектоникаға қараңыз). Осылайша, көптеген ескі орогендік белдеулердің соңғы пішіні – бұл жас шөгінділердің астындағы ұзын, доға тәрізді кристалды метаморфты тау жыныстарының жолағы, олар үстіне иеленіп, орогендік өзектен алыстайды. Ороген толығымен эрозияға ұшырауы мүмкін, сондықтан орогенездің іздерін сақтайтын (ежелгі) тау жыныстарын зерттеу арқылы ғана анықталады. Орогендер әдетте ұзын, жұқа, доға тәрізді тау жыныстарынан тұрады, олардың айқын сызықтық құрылымы бар, нәтижесінде деформацияланған тау жыныстарының террандары немесе блоктары пайда болады, олар көбінесе тігіс аймақтарымен немесе батырылған жарылымдармен бөлінеді. Бұл жарылымдар қысқарып жатқан орогеннің өзегінен шетке қарай салыстырмалы түрде жұқа тау жыныстарын (оларды қабаттар немесе итергіш жамылғылар дейді, және олар тектоникалық плиталардан өзгеше) тасымалдайды, сондай-ақ қабаттардың пайда болуымен және метаморфизмнің дамуымен тығыз байланысты.
Eventually, seafloor spreading in the ocean basin comes to a halt, and continued subduction begins to close the ocean basin. Erosion inevitably removes much of the mountains, exposing the core or mountain roots (metamorphic rocks brought to the surface from a depth of several kilometres). Isostatic movements may help such unroofing by balancing out the buoyancy of the evolving orogen. Scholars debate about the extent to which erosion modifies the patterns of tectonic deformation (see erosion and tectonics). Thus, the final form of the majority of old orogenic belts is a long arcuate strip of crystalline metamorphic rocks sequentially below younger sediments which are thrust atop them and which dip away from the orogenic core. An orogen may be almost completely eroded away, and only recognizable by studying (old) rocks that bear traces of orogenesis. Orogens are usually long, thin, arcuate tracts of rock that have a pronounced linear structure resulting in terranes or blocks of deformed rocks, separated generally by suture zones or dipping thrust faults. These thrust faults carry relatively thin slices of rock (which are called nappes or thrust sheets, and differ from tectonic plates) from the core of the shortening orogen out toward the margins, and are intimately associated with folds and the development of metamorphism.
Тұжырымдаманың тарихы
XIX ғасырда геологиялық түсініктер дамымай тұрып, тауларда теңіз қазбаларының кездесуі христиандық контексте Киелі кітаптағы Күнтопанның салдары ретінде түсіндірілді. Бұл – ерте христиан жазушыларына әсер еткен жаңа платонизмнің кеңейтілуі еді. XIII ғасырғы Доминик саяхатшысы Альберт Ұлы эрозияның болатыны белгілі болғандықтан, жаңа таулар мен басқа да жер бедерлерінің қалыптасуына себеп болатын бір процеске мұқтаж екенін, әйтпесе құрлықтың бәрі жойылатынын айтты; ол тау беткейлеріндегі теңіз қазбалары бұрын теңіз түбінде болған болуы керек деп болжады. Аманц Грессли (1840) және Жюль Турман (1854) орогенезді таулардың биіктігін қалыптастыру тұрғысынан орогендік деп атады, себебі тау құрылысы термині процестерді сипаттау үшін әлі де қолданылып келді. Эли де Бомон (1852) орогенезді түсіндіру үшін «Қысқыш жақтары» теориясын пайдаланды, бірақ орогендік белдеулерде қалыптасқан және қамтылған құрылымдарға қарағанда биіктікке көбірек назар бөлді. Оның теориясы таулар белгілі бір тау жыныстарының қысылуынан пайда болғанын көрсетеді. Эдуард Зюсс (1875) тау жыныстарының көлденең қозғалысының маңыздылығын мойындады. Алдын ала геосинклиналь немесе қатты жердің төмен қарай иілуі (Холл, 1859) Джеймс Дуайт Дананы (1873) тау құрылысы теорияларына қысым концепциясын қосуға итермеледі. Кері перспективадан қарағанда, Дананың осы жиырылу Жердің салқындауына байланысты деген болжамын жоққа шығаруға болады (бұл теория Жердің салқындауы деп те аталады). Жердің салқындауы теориясы 1960 жылға дейін көптеген геологтар үшін басты парадигма болды. Орогенез контекстінде жер қыртысындағы тік қозғалыстарды немесе астеносфера немесе мантиядағы конвекцияны қолдаушылармен күшті дауласты. Густав Штайнман (1906) Альпілік типтегі орогендік белдеуді, флиш және моласса геометриясымен сипатталатын, әртүрлі класс орогендік белдеулерді таныды; офиолиттік тізбектер, толеиттік базальттар және наппе стиліндегі бүктеме құрылымы. Орогенезді оқиға ретінде тану тұрғысынан Леопольд фон Бух (1855) орогенездерді ең жас деформацияланған тау жынысы мен ең көне деформацияланбаған тау жынысы арасындағы шектеулер арқылы уақыт бойынша орналастыруға болатынын мойындады, бұл принцип бүгінгі күнге дейін қолданылуда, бірақ көбінесе радиометриялық жас анықтауды қолдана отырып, геохронологиямен зерттеледі. Еуропа мен Солтүстік Американың орогендік белдеулеріндегі метаморфтық айырмашылықтарға негізделген Х.Ж. Зварт (1967) тектоникалық параметрлер мен стильге байланысты орогендердің үш түрін ұсынды: Кордилер типі, Альпинотип және Герцинотип. Оның ұсынысын 1979 жылы В.С. Питчер граниттің кездесуімен байланысты қайта қарады. Кавуд және басқалар (2009) орогендік белдеулерді үш түрге бөлді: аккрециялық, коллизиялық және интракратондық. Аккрециялық және коллизиялық орогендер конвергентті тақталардың шеттерінде пайда болды. Керісінше, Герцинотипті орогендер әдетте интракратондық, интраконтиненталдық, экстенсиялық және ультра ыстық орогендерге ұқсас ерекшеліктерді көрсетеді, олардың барлығы конвергентті тақталардың шеттеріндегі континенталдық бөліну жүйелерінде дамыды. Аккрециялық орогендер, олар бір мұхиттық тақтаның континенталдық тақтаның астына субдукциясы арқылы доғалық вулканизм үшін пайда болды. Оларда негізінен кальцидті сілтілі магмалық тау жыныстары және жоғары T/төмен P метаморфты фациестер сериясы (>30 °C/км) жоғары жылу градиенттерімен басым. Офиолиттер, мигматиттер және терең теңіз шөгінділері көбінесе жетіспейді. Типтік мысалдар – Тынық мұхитының айналасындағы континенталдық доғалары бар барлық орогендер. Коллизиялық орогендер, олар бір континенталдық блоктың екінші континенталдық блоктың астына субдукциясы арқылы пайда болды, жанартаулық доғалар жоқ. Олар көк шүберекке дейін эклогит фациестерінің метаморфты аймақтарымен сипатталады, бұл төмен жылу градиенттерінде (<10 °C/км) жоғары P/төмен T метаморфизмін көрсетеді. Орогендік перидотиттер бар, бірақ көлемдік жағынан аз, ал коллизиялық граниттер мен мигматиттер де сирек немесе шағын ауданда кездеседі. Типтік мысалдар – Еуразия құрлығының оңтүстік шетіндегі Альп-Гималай орогендері және Шығыс Орталық Қытайдағы Дабие-Сулу орогендері.
Before the development of geologic concepts during the 19th century, the presence of marine fossils in mountains was explained in Christian contexts as a result of the Biblical Deluge. This was an extension of Neoplatonic thought, which influenced early Christian writers. The 13th century Dominican scholar Albert the Great posited that, as erosion was known to occur, there must be some process whereby new mountains and other land forms were thrust up, or else there would eventually be no land; he suggested that marine fossils in mountainsides must once have been at the sea floor. Orogeny was used by Amanz Gressly (1840) and Jules Thurmann (1854) as orogenic in terms of the creation of mountain elevations, as the term mountain building was still used to describe the processes. Elie de Beaumont (1852) used the evocative "Jaws of a Vise" theory to explain orogeny, but was more concerned with the height rather than the implicit structures created by and contained in orogenic belts. His theory essentially held that mountains were created by the squeezing of certain rocks. Eduard Suess (1875) recognised the importance of horizontal movement of rocks. The concept of a precursor geosyncline or initial downward warping of the solid earth (Hall, 1859) prompted James Dwight Dana (1873) to include the concept of compression in the theories surrounding mountain building. With hindsight, we can discount Dana's conjecture that this contraction was due to the cooling of the Earth (aka the cooling Earth theory). The cooling Earth theory was the chief paradigm for most geologists until the 1960s. It was, in the context of orogeny, fiercely contested by proponents of vertical movements in the crust, or convection within the asthenosphere or mantle. Gustav Steinmann (1906) recognised different classes of orogenic belts, including the Alpine type orogenic belt, typified by a flysch and molasse geometry to the sediments; ophiolite sequences, tholeiitic basalts, and a nappe style fold structure. In terms of recognising orogeny as an event, Leopold von Buch (1855) recognised that orogenies could be placed in time by bracketing between the youngest deformed rock and the oldest undeformed rock, a principle which is still in use today, though commonly investigated by geochronology using radiometric dating. Based on available observations from the metamorphic differences in orogenic belts of Europe and North America, H. J. Zwart (1967) proposed three types of orogens in relationship to tectonic setting and style: Cordillerotype, Alpinotype, and Hercynotype. His proposal was revised by W. S. Pitcher in 1979 in terms of the relationship to granite occurrences. Cawood et al. (2009) categorized orogenic belts into three types: accretionary, collisional, and intracratonic. Both accretionary and collisional orogens developed in converging plate margins. In contrast, Hercynotype orogens generally show similar features to intracratonic, intracontinental, extensional, and ultrahot orogens, all of which developed in continental detachment systems at converged plate margins. Accretionary orogens, which were produced by subduction of one oceanic plate beneath one continental plate for arc volcanism. They are dominated by calc alkaline igneous rocks and high T/low P metamorphic facies series at high thermal gradients of >30 °C/km. There is a general lack of ophiolites, migmatites and abyssal sediments. Typical examples are all circum Pacific orogens containing continental arcs. Collisional orogens, which were produced by subduction of one continental block beneath the other continental block with the absence of arc volcanism. They are typified by the occurrence of blueschist to eclogite facies metamorphic zones, indicating high P/low T metamorphism at low thermal gradients of <10 °C/km. Orogenic peridotites are present but volumetrically minor, and syn collisional granites and migmatites are also rare or of only minor extent. Typical examples are the Alps Himalaya orogens in the southern margin of Eurasian continent and the Dabie Sulu orogens in east central China.