Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жоқ. 2 құрылыс батальоны, Канадалық экспедициялық күш (CEF), Новая Шотландияда құрылды және Канада әскери тарихындағы екі негізгі қара түсті батальонның бірі болды. Бірінші дүниежүзілік соғысқа қара солдаттардан тұратын жалғыз канадалық батальон ретінде қатысты. Батальонды бұрынғы 193-ші батальонның подполковнигі Дэниел Хью Сазерленд басқарды.
The No. 2 Construction Battalion, Canadian Expeditionary Force (CEF), was raised in Nova Scotia and was one of two predominantly Black battalions in Canadian military history and the only Canadian battalion composed of Black soldiers to serve in World War I. Commanded by Lieutenant Colonel Daniel Hugh Sutherland, formerly of the 193rd Battalion, CEF.
Тарихи контекст
Капитан Ранчидің Түсті адамдар ротасы Канададағы алғашқы қара полктердің бірі болды және 1812 жылғы соғыс кезінде қызмет етті. Канадада құрылған тағы бір қара полк – Виктория атқыштар полкі (Жаңа Шотландия) (1860–61), ол Қырым соғысынан кейін және Америка Азамат соғысының алдында құрылды. Оларға капитан Андерсон басшылық етті, ол батальонға жергілікті әскери құрылымдардың нашар қарым-қатынасы салдарынан қызметтен кетті. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, канадалықтар өз елдеріне қызмет етуге асықты және Британдық Колумбиядан Жаңа Шотландияға дейін көптеген адамдар әскерге шақыру пункттеріне ағылды. Олардың арасында жүздеген қара нәсілді канадалықтар да болды, олар да қызмет етуге құлшыныспен және дайындықпен келді. Алайда, сол кездегі нәсілдік көзқарастарға байланысты, Канада әскерінде қара нәсілді адамдардың саны аз болды. Бұл жолы да жағдай өзгермеді, қара нәсілділер Канада экспедициялық корпусына қосылуға тырысты, бірақ көпшілігі қабылданбады және бұл «ақ адамдардың соғысы» екені айтылды. Жалпы әскерге шақыру саясаты бойынша Қорғаныс министрлігі жеке командирлердің шешіміне бағынды, ал көптеген командирлер қара нәсілділердің кемтарлығына терең сенгендіктен, өте аз адам қабылданды. Бірақ, әскери шенеуніктер ақырында қара нәсілді бөлімше құруға рұқсат берді, ол №2 құрылыс батальоны деп аталды.
Captain Runchey's Company of Coloured Men was one of the first Black regiments in Canada and served during the War of 1812. Another Black regiment raised in Canada was the Victoria Rifles (Nova Scotia) (1860–61), which was established just after the Crimean War on the eve of the American Civil War. They were led by Captain Anderson, who eventually resigned his command over how poorly the battalion was treated by local military establishment. With the outbreak of the First World War, Canadians were excited to serve their country and many flocked to recruiting stations from British Columbia to Nova Scotia. This included hundreds of Black Canadians who were also eager and willing to serve. However, at the time few Black people were serving in the Canadian military because of the racial attitudes then prevalent. This time was no different and Black people attempted to enlist in the Canadian Expeditionary Force, but most were rejected and were told that it's a "White man's war." The Department of Militia and Defence's policy towards recruitment was to defer to the judgement of the individual commanding officer, and since many held deeply ingrained beliefs about the inferiority of Black people, very few were accepted. However, military officials eventually authorized the creation of a Black unit, the No. 2 Construction Battalion.
Жұмысқа қабылдау
1916 жылдың 11 мамырында Соғыс басқармасы генерал-губернаторға осы бөлімді құруға келісім бергенін хабарлады. Сондықтан 1916 жылдың 5 шілдесінде №2 құрылыс батальоны ресми түрде құрылды. Басты кеңсесі бастапқыда Пиктоу, Новая Шотландияда орналасқан, бірақ 1916 жылдың қыркүйегінде Новая Шотландияның Труро қаласына көшірілді. Бастапқы ниет – батальонды негізінен Маритим провинцияларынан, сондай-ақ Онтарио және Батыс Канададан сарбаздарды тарту еді. Алайда, батальон құрылғаннан кейін бір айдан астам уақыт өткен соң, бар болғаны 180 сарбаз жиналды. 1916 жылдың қараша айына қарай жағдай жақсармады, сол себепті лейтенант-полковник Сазерленд Британдық Вест-Индияда рота құруды ұсынды. Бұл ұсынысқа ешқандай жауап болмады (Вест-Индиядан келген әскерлер Францияның суық климатына төтеп бере алмайды деп мәлімделді), бірақ батальон АҚШ-тан шамамен 165 адамды тарта алды. 1917 жылдың наурыз айында сарбаздар теңіз арқылы аттануға дайындалып жатқанда, батальонның жалпы саны 729-дан асып түсті. Шетелдегі қызмет кезінде басқа ұлттардан келген жаңа сарбаздар, оның ішінде 150 ресейлік, батальонға қосылды. Батальон қара сарбаздардан құралғанымен, 19 офицердің барлығы, біреуін қоспағанда, ақ түсті болды. Ол бір адам – батальонның діни қызметкері капитан Уильям А. Уайт еді.
On May 11, 1916, the War Office informed the governor general that it approved of the formation of this unit. So on July 5, 1916, No. 2 Construction Battalion was authorized. Its headquarters was initially in Pictou, Nova Scotia, but moved to Truro, Nova Scotia, in September 1916. The original intention was to recruit the unit primarily from the Maritimes, with companies also being raised in Ontario and Western Canada. A little over a month after the unit was authorized, however, only 180 recruits had been obtained. By November 1916, the recruiting situation had improved little, leading Lieutenant Colonel Sutherland to propose raising a company in the British West Indies. While nothing came of this (it was claimed that troops from the West Indies would be unsuitable for France’s cold weather), the battalion did manage to obtain about 165 men from the United States. When the men were finally assembled in March 1917 to prepare for departure overseas, the battalion's overall strength was just over 729 men. During their deployment, new troops of other nationalities, including 150 Russians, were attached to the unit. Although a Black unit, all but one of the unit's 19 officers were white, the exception being Captain William A. White, the unit's chaplain.
Қатысу
1917 жылы 28 наурызда "Н.С. Саутленд" кемесімен Галифакстан (Жаңа Шотландия) шығып, он күннен кейін Англияның Ливерпуль қаласына жетті. Батальон құруға жеткілікті сандары болмағандықтан (сол кезде әскери билік жөнелткен ең кіші бөлім), бөлім 1917 жылдың мамырында No. 2 құрылыс компаниясы ретінде қайта ұйымдастырылып, Канаданың орман шаруашылығы корпусына (CFC) қосылды. 1917 жылдың күзіне қарай бөлім Францияның Юра тауларында, штаб-пәтері Ла Жукста орналасып жұмыс істеді. Бөлім соғысқа маңызды бірнеше операциялар жүргізді. CFC-мен бірлесіп, No. 2 құрылыс компаниясы айналасындағы ормандардағы ағаштарды кесіп, тікшелерді диірмендерге тасып, одан майданда одақтас әскерлер қолданатын ағаш өнімдерін жасады. Тікшелерді жылқы, жүк көліктері мен пойызбен тасымалдады. No. 2 құрылыс компаниясы 70-100 жылқыны күтуге және олармен жұмыс істеуге жауапты болды. Олар жүк көліктерін жүргізіп, жолдарды күтіп ұстады. Темір жол салып, кейде пойыздарды басқарды. Сондай-ақ, CFC лагерьлері үшін су сорғылары мен электр станциясы сияқты коммуналдық қызметтерді пайдалану мен күтіп-ұстау да олардың міндетіне кірді. Бұл жұмыстың бәрі нашар ауа-райы мен аурулардың жиі таралуына қарамастан атқарылды. Олар тыңғырықпен жұмыс істеді, бірде No. 21 компаниясының көмегімен 10 сағатта 95 000 куб метр ағаш өңдеп рекорд орнатты. No. 2 құрылыс компаниясының әскери қызметкерлері 1919 жылдың басында Канадаға оралды және сол жылдың 15 қыркүйегінде бөлім ресми түрде таратылды.
The unit departed from Halifax, Nova Scotia, on board the SS Southland on March 28, 1917 and arrived at Liverpool, England, ten days later. Lacking the numbers to make up a battalion (the smallest unit then deployed by army authorities), the unit was reorganized as No. 2 Construction Company in May 1917, and attached to the Canadian Forestry Corps (CFC). By the fall of 1917, the unit was operating in the Jura Mountains of France, headquartered at La Joux. The unit conducted several operations crucial to the war effort. In conjunction with the CFC, troops of the No. 2 Construction Company axed down the trees of surrounding forests, transported the logs to mills, and milled them into lumber to be used on the front by Allied armies. Horses, trucks, and trains were used to transport the logs. The No. 2 Construction Company was responsible for handling and caring for the 70 100 horses. It drove the trucks and maintained the roads. It built a railroad and occasionally operated the trains. It was also responsible for operating and maintaining utilities for CFC camps, such as water pumps and an electrical power plant. All this work was done despite terrible weather conditions and frequent breakouts of disease. The men worked hard, once setting a record by milling 95,000 board measures of wood in 10 hours with the help of No. 21 Company, CFC. The men of No. 2 Construction Company returned to Canada in early 1919 and the unit officially disbanded on September 15 of the same year.
Мұра
1981 жылы 1977 жылы құрылған Новая Шотландиядағы қара мәдениетті қорғау және сақтау қоғамы өзінің алғашқы қоғамдық іс-шарасы ретінде Бірінші дүниежүзілік соғыс ардагерлерінің кездесуін таңдады. Бұл кездесу 1982 жылдың 12-14 қарашасында Галифакста өтті және оған шамамен жиырма тірі қалған қара ардагерлердің тоғызы қатысты. Олар: Уильям Картер (No. 2), Джон В. Гамильтон (No. 2), Перси Дж. Ричардс (No. 2), Гордон С. Уилсон (No. 2), Альберт Д. Делеон (CFC), А. Сеймур Тайлер (No. 2), Сидней М. Джонс (106BN, The RCR), Исаак Филлс (85BN) және Джон Р. Паннилл (Саудагерлік теңіз флоты). 1992 жылы No. 2 Құрылыс батальоны, CEF, Канада үкіметі тарапынан ұлттық тарихи маңызы бар оқиға деп танылды, ал келесі жылы Пиктоу қаласында, Новая Шотландияда ескерткіш тақта орнатылды. 2007 жылдың ақпан айында Новая Шотландиядағы қара мәдениет орталығы eBay аукционында 7400 доллардан астамға сатылып жатқан бөлімнің бұрынғы мүшесі, сапер П.Р. П.Ф. Фентонға арналған Жеңіс медалін Дейв Томсоннан (St. George, Онтарио) сатып алды. 2022 жылдың 1 маусымында батальонға «Франция және Фландрия, 1917–18» соғыс театрының құрметі берілді, ал бөлімнің тарихының жалғасуы Канада әскери инженерлеріне тапсырылды, 4 инженерлік қолдау полкі бұл тарихты ресми түрде тану құқығына ие болды. Бұл ұзақ күткен шайқас құрметінің табыс етуі, Ұлы соғыс кезінде No. 2 Құрылыс батальоны, CEF-тің барлық мүшелерінің маңызды және еңбегін атап өтуге мүмкіндік береді. Бұл құрмет сонымен қатар Ұлттық қорғаныстың мәдени өзгерістерге деген міндеттемесін көрсетеді, осы ұзақ жылдар бойы жалғасып келе жатқан тарихи әділетсіздікті түзету және жүйелі расизмді жою арқылы. No. 2 Құрылыс батальоны, CEF тарихының жалғасуы осы бөлімнің беделі мен жетістіктері Қарулы күштерде (CAF) және Ұлттық қорғаныс министрлігінде (DND) сақталатынын қамтамасыз етеді. 2001 жылы Энтони Шервуд түсірген «Даңқтан бұрын құрмет» атты деректі фильмі Уайттың соғыс кезіндегі күнделігіне негізделген, онда қара терілі сарбаздардың нашар киім-кешек пен медициналық көмек таппауы сияқты қиындықтары жазылған. 2022 жылдың шілдесінде премьер-министр Джастин Трюдо батальон сарбаздарының басынан өткен «ашық түрде қара нәсілділерге қарсы жеккөрушілік пен жүйелі расизм» үшін кешірім сұрады.
In 1981, The Society for the Protection and Preservation of Black Culture in Nova Scotia, which had been incorporated in 1977, chose as its first public event a reunion of Black First World War veterans. This reunion was held November 12–14, 1982, in Halifax and was attended by nine of the approximately twenty known surviving Black veterans. They were: William Carter (No. 2), John W. Hamilton (No. 2), Percy J. Richards (No. 2), Gordon C. Wilson (No. 2), Albert D. Deleon (CFC), A. Seymour Tyler (No. 2), Sydney M. Jones (106BN, The RCR), Isaac Phills (85BN), and John R. Pannill (Merchant Navy). In 1992, the No. 2 Construction Battalion, CEF, was designated an event of national historic significance by the government of Canada, and a commemorative plaque was placed in Pictou, Nova Scotia, the following year. In February 2007, the Black Cultural Centre for Nova Scotia successively acquired a Victory Medal for a former member of the unit, Sapper PR. P. F. Fenton, by Dave Thomson of St. George, Ontario, for over $7,400 that was being auctioned on eBay. On June 1, 2022, the battalion was awarded the theatre of war honour "France and Flanders, 1917–18", and the perpetuation of the unit was assigned to the Canadian Military Engineers, with 4 Engineer Support Regiment having the privilege of publicly recognizing the perpetuation. The awarding of this long overdue battle honour serves as a means to celebrate and highlight the significant and distinguished efforts of all members of No. 2 Construction Battalion, CEF, during the Great War. This honour also highlights National Defence’s commitment towards culture change by correcting this long standing historical injustice and addressing systemic racism. The perpetuation of No. 2 Construction Battalion, CEF, will ensure that identity and honours gained by this unit will endure in the CAF and DND. The 2001 documentary film Honour Before Glory, produced by Anthony Sherwood, is based on White's wartime diary, which recorded the hardships faced by the Black soldiers, such as lack of proper clothing and medical care. In July 2022, Prime Minister Justin Trudeau apologized for the "blatant anti Black hate and systemic racism" endured by the battalion's soldiers.