Телефон нөмірін қалай тағайындау? Телекоммуникацияда телефон нөмірлерінің схемасы, аймақтық кодтар, қосылыс нөмірлері туралы толық ақпарат. PSTN жүйесі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Телефон нөмірлерін тағайындау әдісі
Numbering method for assigning routing addresses for telephones
Телефон нөмірлеу жоспары – телекоммуникация саласында абоненттік телефондарға немесе басқа телефондық түйіндерге телефон нөмірлерін тағайындау үшін қолданылатын нөмірлеу схемасының бір түрі. Телефон нөмірлері – телефон желісіне қатысушылардың мекенжайлары, оларға баратын жер кодтарын бағыттау жүйесі арқылы жетуге болады. Телефон нөмірлеу жоспарлары мемлекеттік коммутацияланған телефон желісінің (PSTN) әр әкімшілік аймағында және жеке телефон желілерінде анықталады. Жалпыға ортақ нөмірлеу жүйелері үшін географиялық орналасу әр телефон абонентіне тағайындалған нөмірлер тізбесінде маңызды рөл атқарады. Көптеген нөмірлеу жоспарларының әкімшілері өздерінің қызмет көрсету аумағын географиялық аймақтарға бөледі, олар префикспен белгіленеді, көбінесе аймақтық код немесе қала коды деп аталады, бұл телефон абонентіне жету үшін қоңырау шалу тізбесінің ең маңызды бөлігін құрайтын цифрлар жиынтығы. Нөмірлеу жоспарлары әр түрлі жобалау стратегияларын қамти алады, олар көбінесе жеке телефон желілерінің тарихи дамуынан және жергілікті талаптардан туындайды. Жалпы алғанда, жабық және ашық нөмірлеу жоспарлары арасында кең ауқымды бөліну бар. Солтүстік Америкада кездесетін жабық нөмірлеу жоспарында тұрақты ұзындығы бар аймақтық кодтар мен жергілікті нөмірлер бар, ал ашық нөмірлеу жоспарында аймақтық кодтың, жергілікті нөмірдің немесе абоненттік желіге тағайындалған телефон нөмірінің ұзындығы әр түрлі болуы мүмкін. Соңғы түрі негізінен Еуропада дамыған. Халықаралық телекоммуникация одағы (ITU) мүше мемлекеттердің немесе өңірлік әкімшіліктердің желілерінің бірыңғай өзара іс-қимылын қамтамасыз ету үшін E.164 деп аталатын кешенді нөмірлеу жоспарын құрды. Бұл ашық нөмірлеу жоспары, бірақ телефон нөмірлеріне ең көп 15 цифрлық ұзындықты белгілейді. Стандартта әрбір мүше аймаққа арналған ел коды анықталады, ол халықаралық бағытты бағыттау үшін әрбір ұлттық телефон нөміріне қосылады. Жеке нөмірлеу жоспарлары жекеменшік телефон желілерінде бар, олар кәсіпорын немесе ұйым кампусында жекеменшікпен жұмыс істейді. Мұндай жүйелерді жеке филиалдық биржа (PBX) қолдауы мүмкін, ол PSTN-ге орталық қолжетімділік нүктесін қамтамасыз етеді және телефон кеңейтулері арасындағы ішкі қоңырауларды да бақылайды. Абоненттік станцияларға тағайындалған телефон нөмірлерін анықтайтын нөмірлеу жоспарларынан айырмашылығы, қоңырау шалу жоспарлары клиенттің қоңырау шалу процедураларын, яғни баратын жерге жету үшін қоңырау шалатын цифрлар немесе символдар тізбесін белгілейді. Бұл нөмірлеу жоспарының қолданылу тәсілі. Тіпті жабық нөмірлеу жоспарларында да нөмірдің барлық цифрларын қоңырау шалудың қажеті жоқ. Мысалы, баратын жері қоңырау шалу станциясымен бірдей аймақта болған кезде, аймақтық код жиі алынып тасталуы мүмкін.
A telephone numbering plan is a type of numbering scheme used in telecommunication to assign telephone numbers to subscriber telephones or other telephony endpoints. Telephone numbers are the addresses of participants in a telephone network, reachable by a system of destination code routing. Telephone numbering plans are defined in each of the administrative regions of the public switched telephone network (PSTN) and in private telephone networks. For public numbering systems, geographic location typically plays a role in the sequence of numbers assigned to each telephone subscriber. Many numbering plan administrators subdivide their territory of service into geographic regions designated by a prefix, often called an area code or city code, which is a set of digits forming the most significant part of the dialing sequence to reach a telephone subscriber. Numbering plans may follow a variety of design strategies which have often arisen from the historical evolution of individual telephone networks and local requirements. A broad division is commonly recognized between closed and open numbering plans. A closed numbering plan, as found in North America, features fixed length area codes and local numbers, while an open numbering plan has a variance in the length of the area code, local number, or both of a telephone number assigned to a subscriber line. The latter type developed predominantly in Europe. The International Telecommunication Union (ITU) has established a comprehensive numbering plan, designated E.164, for uniform interoperability of the networks of its member state or regional administrations. It is an open numbering plan, however, imposing a maximum length of 15 digits to telephone numbers. The standard defines a country code for each member region which is prefixed to each national telephone number for international destination routing. Private numbering plans exist in telephone networks that are privately operated in an enterprise or organizational campus. Such systems may be supported by a private branch exchange (PBX), which provides a central access point to the PSTN and also controls internal calls between telephone extensions. In contrast to numbering plans, which determine telephone numbers assigned to subscriber stations, dialing plans establish the customer dialing procedures, i. e., the sequence of digits or symbols to be dialed to reach a destination. It is the manner in which the numbering plan is used. Even in closed numbering plans, it is not always necessary to dial all digits of a number. For example, an area code may often be omitted when the destination is in the same area as the calling station.
Телефон нөмірінің құрылымы
Халықаралық телекоммуникация одағына (ITU) мүше ұлттық немесе аймақтық телекоммуникация басқармалары халықаралық E.164 стандартына сәйкес келетін ұлттық телефон нөмірлеу жоспарларын қолданады. E.164 телефон нөмірі ел кодынан және ұлттық телефон нөмірінен тұрады деп белгілейді. Ұлттық телефон нөмірлері ұлттық немесе аймақтық нөмірлеу жоспарларымен анықталады, мысалы, Еуропалық телефон нөмірлеу кеңістігі, Солтүстік Америка нөмірлеу жоспары (NANP) немесе Ұлыбританияның нөмірлеу жоспары. Ұлттық нөмірлеу жоспарында толық бағытталған телефон нөмірі әдетте аймақтық кодтан және абоненттік телефон нөмірінен тұрады. Көптеген ұлттық нөмірлеу жоспарлары жергілікті тарихи талаптар мен дамуға немесе технологиялық жетістіктерге байланысты қалыптасқан, нәтижесінде телефондарға тағайындалған телефон нөмірлерінің құрылымдық ерекшеліктері әртүрлі болды. АҚШ-та 1947 жылы өнеркәсіп барлық жергілікті телефон желілерін бірыңғай нөмірлеу жоспарына біріктіруге шешім қабылдады, онда әрбір телефонның ұлттық телефон нөмірі үшін он цифрдан тұратын белгілі бір ұзындық болды, оның соңғы жеті цифры жергілікті анықтамалық нөмір немесе абоненттік нөмір ретінде белгілі болды. Мұндай нөмірлеу жоспары жабық нөмірлеу жоспары деп аталды. Бірнеше еуропалық елдерде аймақтық кодтың ұзындығы, жергілікті нөмір немесе екеуі де өзгеретін ашық нөмірлеу жоспары деп аталатын басқа стратегия қолданылды.
National or regional telecommunication administrations that are members of the International Telecommunication Union (ITU) use national telephone numbering plans that conform to international standard E.164. E.164 specifies that a telephone number consist of a country code and a national telephone number. National telephone numbers are defined by national or regional numbering plans, such as the European Telephony Numbering Space, the North American Numbering Plan (NANP), or the UK number plan. Within a national numbering plan, a complete destination telephone number is typically composed of an area code and a subscriber telephone number. Many national numbering plans have developed from local historical requirements and progress or technological advancements, which resulted in a variety of structural characteristics of the telephone numbers assigned to telephones. In the United States, the industry decided in 1947 to unite all local telephone networks under one common numbering plan with a fixed length of ten digits for the national telephone number of each telephone, of which the last seven digits were known as the local directory number, or subscriber number. Such a numbering plan became known as a closed numbering plan. In several European countries, a different strategy prevailed, known as the open numbering plan, which features a variance in the length of the area code, the local number, or both.
Абонент нөмірі
Абоненттік нөмір – бұл телефон желісіне немесе клиенттік жабдықта аяқталатын сымсыз байланыс арнасына тағайындалған идентификатор. Абоненттік нөмірдің бастапқы бірнеше цифры муниципалитеттік ерекшеліктерге сәйкес қалалар немесе аудандар сияқты кіші географиялық аймақтарды немесе сымдық орталықтар сияқты жеке телефон станцияларын (орталық кеңсе коды) көрсетуі мүмкін. Мобильді желілерде олар желі операторын көрсетуі мүмкін. Белгілі бір аймақта телефон шалушылар сол аймақ ішінде қоңырау шалғанда аймақтық кодты терудің қажеті жоқ, бірақ телефон нөмірін автоматты түрде теретін құрылғылар аймақтық және қосылу кодтарымен толық нөмірді теруі мүмкін. Абоненттік нөмір әдетте жергілікті телефон анықтамалықтарында тізімделеді, сондықтан оны көбінесе анықтамалық нөмір деп атайды.
The subscriber number is the address assigned to a telephone line or wireless communication channel terminating at the customer equipment. The first few digits of the subscriber number may indicate smaller geographical scopes, such as towns or districts, based on municipal aspects, or individual telephone exchanges (central office code), such as a wire centers. In mobile networks they may indicate the network provider. Callers in a given area sometimes do not need to include area prefixes when dialing within the same area, but devices that dial telephone numbers automatically may include the full number with area and access codes. The subscriber number is typically listed in local telephone directories, and is therefore often referred to as the directory number.
Аймақ коды
Үлкен аумақтағы телекоммуникациялық инфрақұрылымды басқаратын телефон әкімдіктері аумақты географиялық аймақтарға бөліп алады. Бұл әкімшілік немесе тарихи бөлімшелер, мысалы штаттар мен провинциялар арқылы аумақты немесе елді тәуелсіз басқаруға мүмкіндік береді. Әрбір ауданның бөлінісі нөмірлеу жоспарында маршрут кодтарымен белгіленеді. Бұл тұжырымдама алғаш рет 1940 жылдары Америка Құрама Штаттарында Bell жүйесінде Оператордың жол ақысын қоңырау шалу және тікелей қашықтыққа қоңырау шалу (DDD) үшін бүкіл ел бойынша нөмірлеу жоспарын жоспарлау кезінде әзірленді. Бұл жүйе 1-дүниежүзілік аймақ үшін Солтүстік Американың нөмірлеу жоспарына әкелді. AT&T АҚШ пен Канаданы нөмірлеу жоспарлы аймақтарға (NPA) бөлді және әр NPA-ға бірегей үш цифрлы префикс, нөмірлеу жоспарлы аймақ кодын тағайындады, ол қысқаша NPA коды немесе жай ғана аймақ коды ретінде белгілі болды. Аймақ коды оның қызмет көрсету аймағында берілген әрбір телефон нөмірінің алдынан қойылады. Басқа ұлттық телекоммуникациялық органдар аймақ кодтары үшін әртүрлі форматтарды және қоңырау шалу ережелерін қолданады. Аймақ кодтарының префикстерінің ұзындығы тұрақты немесе өзгермелі болуы мүмкін. NANP-тағы аймақ кодтары үш цифрдан тұрады, ал Бразилияда екі цифр, Австралия мен Жаңа Зеландияда бір цифр қолданылады. Түрлі ұзындықтағы форматтар бірнеше елде бар, соның ішінде: Аргентина, Австрия (1-ден 4-ке дейін), Германия (2-ден 5 санға дейін), Жапония (1-ден 5-ке дейін), Мексика (2 немесе 3 сан), Перу (1 немесе 2), Сирия (1 немесе 2) және Ұлыбритания. Цифрлардың санынан басқа, форматы белгілі бір цифрлық үлгілерге ғана шектелуі мүмкін. Мысалы, NANP кейде үш позиция үшін цифрлар диапазонына қатысты арнайы шектеулер болды және шатасу мен қате теруден аулақ болу үшін жақын маңдағы аймақтарға ұқсас аймақ кодтарын беруден аулақ болып, географиялық аймақтарға тағайындауды талап етті. Кейбір елдер, мысалы Дания мен Уругвай, аймақ кодтары мен телефон нөмірлерін өзгермелі ұзындықтағы нөмірлерге біріктірді, оларды әрқашан орналасуына қарамастан, тұрақты ұзындықта теруге болады. Мұндай әкімшіліктерде аймақ коды телефон нөмірінде ресми түрде бөлінбейді. Ұлыбританияда аймақ кодтары алғаш рет абоненттік магистральдық қоңыраулар (STD) кодтары ретінде белгілі болды. Жергілікті қоңырау шалу жоспарларына байланысты, олар көбінесе код аймағынан тыс жерде немесе ұялы телефоннан қоңырау шалған кезде ғана қажет. Солтүстік Америкада он цифрлы қоңырау шалу бір аймаққа бірнеше аймақ кодтары берілген, нөмірлеу жоспарлары бар аймақтарда қажет. Телефон нөмірінің географиялық аймаққа қатаң байланысы Солтүстік Американың нөмірлеу жоспарында жергілікті нөмірді тасымалдау және IP арқылы дауыс беру қызметі сияқты техникалық жетістіктермен бұзылды. Телефон нөмірін теру кезінде аймақ кодын алдынан ішкі қоңыраулар үшін магистральдық префикс немесе ұлттық қолжетімділік коды, ал халықаралық қоңыраулар үшін халықаралық қолжетімділік коды мен ел коды қоюы мүмкін. Аймақ кодтары көбінесе ұлттық кодты қосу арқылы келтіріледі. Мысалы, Лондондағы нөмір 020 7946 0321 деп жазылуы мүмкін. Пайдаланушылар 020-ні Лондон коды ретінде дұрыс түсіндіруі керек. Егер олар Лондонның басқа стансасынан қоңырау шалса, онда олар 7946 0321 нөмірін теруі мүмкін, немесе егер басқа елден қоңырау шалса, ел кодынан кейін бастапқы 0 нөмірін қалдыру керек.
Telephone administrations that manage telecommunication infrastructure of extended size, such as a large country, often divide the territory into geographic areas. This benefits independent management by administrative or historical subdivisions, such as states and provinces, of the territory or country. Each area of subdivision is identified in the numbering plan with a routing code. This concept was first developed in the planning for a nationwide numbering plan for Operator Toll Dialing and direct distance dialing (DDD) in the Bell System in the United States in the 1940s, a system that resulted in the North American Numbering Plan for World Zone 1. AT&T divided the United States and Canada into numbering plan areas (NPAs), and assigned to each NPA a unique three digit prefix, the numbering plan area code, which became known in short form as NPA code or simply area code. The area code is prefixed to each telephone number issued in its service area. Other national telecommunication authorities use various formats and dialing rules for area codes. The size of area code prefixes may either be fixed or variable. Area codes in the NANP have three digits, while two digits are used in Brazil, one digit in Australia and New Zealand. Variable length formats exist in multiple countries including: Argentina, Austria (1 to 4), Germany (2 to 5 digits), Japan (1 to 5), Mexico (2 or 3 digits), Peru (1 or 2), Syria (1 or 2) and the United Kingdom. In addition to digit count, the format may be restricted to certain digit patterns. For example, the NANP had at times specific restrictions on the range of digits for the three positions, and required assignment to geographical areas avoiding nearby areas receiving similar area codes to avoid confusion and misdialing. Some countries, such as Denmark and Uruguay, have merged variable length area codes and telephone numbers into fixed length numbers that must always be dialed independently of location. In such administrations, the area code is not distinguished formally in the telephone number. In the UK, area codes were first known as subscriber trunk dialling (STD) codes. Depending on local dialing plans, they are often necessary only when dialed from outside the code area or from mobile phones. In North America ten digit dialing is required in areas with overlay numbering plans, in which multiple area codes are assigned to the same area. The strict correlation of a telephone number to a geographical area has been broken by technical advances, such as local number portability in the North American Numbering Plan and voice over IP services. When dialing a telephone number, the area code may have to be preceded by a trunk prefix or national access code for domestic calls, and for international calls by the international access code and country code. Area codes are often quoted by including the national access code. For example, a number in London may be listed as 020 7946 0321. Users must correctly interpret 020 as the code for London. If they call from another station within London, they may merely dial 7946 0321, or if dialing from another country, the initial 0 should be omitted after the country code.
Халықаралық нөмірлеу жоспары
Халықаралық телекоммуникация одағының E.164 стандарты – халықаралық нөмірлеу жоспары болып табылады және әрбір мүше ұйым үшін елдік қоңырау кодын (елдік кодын) белгілейді. Елдік кодтар – ұлттық телефон нөмірлерінің алдына қосылатын префикстер, олар қосалқы нөмірлеу жоспарын басқаратын ұйымның желісіне, әдетте, елге немесе NANP сияқты бірыңғай нөмірлеу жоспары бар елдер тобына қоңырау маршрутын анықтайды. E.164 елдік кодты, ұлттық маршруттау кодын (аймақтық кодын) және абоненттік нөмірді қамтитын толық халықаралық телефон нөмірінің ұзындығының ең көп 15 цифрға жететініне рұқсат береді. E.164 аймақтық нөмірлеу жоспарларын анықтамайды, алайда жаңа енгізілімдер үшін ұсыныстар береді және барлық телефон нөмірлерін біртекті форматта көрсетуді қамтамасыз етеді.
The E.164 standard of the International Telecommunication Union is an international numbering plan and establishes a country calling code (country code) for each member organization. Country codes are prefixes to national telephone numbers that denote call routing to the network of a subordinate number plan administration, typically a country, or group of countries with a uniform numbering plan, such as the NANP. E.164 permits a maximum length of 15 digits for the complete international phone number consisting of the country code, the national routing code (area code), and the subscriber number. E.164 does not define regional numbering plans, however, it does provide recommendations for new implementations and uniform representation of all telephone numbers.
Елдің коды
Ел кодтары тек басқа елдерге телефон шалғанда қажет, бірақ көптеген желілер оларды барлық қоңыраулар үшін пайдалануға мүмкіндік береді. Олар ұлттық телефон нөмірінен бұрын теріледі. ITU-T E.123 стандартына сәйкес, халықаралық телефон нөмірлері тізімдерде ел кодының алдына плюс белгісі қойылып көрсетіледі. Бұл абонентке қоңырау шалатын елдің халықаралық қосылу кодын теруді еске салады. Мысалы, NANP елдерінің барлығында халықаралық қоңырау шалу префиксі немесе қосылу коды 011, ал көптеген басқа елдерде 00 болып табылады. Заманауи ұялы телефондарда және көптеген IP дауыс қызметтерінде плюс белгісін теріп, тікелей халықаралық қосылу коды ретінде қолдануға болады.
Country codes are necessary only when dialing telephone numbers in other countries than the originating telephone, but many networks permit them for all calls. These are dialed before the national telephone number. Following ITU T specification E.123, international telephone numbers are commonly indicated in listings by prefixing the country code with a plus sign This reminds the subscriber to dial the international access code of the country from which the call is placed. For example, the international dialing prefix or access code in all NANP countries is 011, and 00 in most other countries. On modern mobile telephones and many voice over IP services, the plus sign can usually be dialed and functions directly as the international access code.
Жеке нөмірлеу жоспары
Қоғамдық телекоммуникациялық желі сияқты, кәсіпорның немесе ұйымдық кампустың жеке телефон желісі ішкі байланыс үшін орнатылған телефон базасы үшін жеке нөмірлеу жоспарын іске асыруы мүмкін. Мұндай желілер желіде жеке коммутациялық жүйе немесе жеке филиалдық биржа (PBX) жұмыс істейді. Ішкі нөмірлер көбінесе қосымша нөмірлер деп аталады, өйткені ішкі нөмірлеу жоспары бүкіл желіге ресми, жарияланған негізгі қолжетімділік нөмірін кеңейтеді. Желідегі қоңырау шалушы тек басқа ішкі телефонға берілген қосымша нөмірді теріп шалады. Жеке нөмірлеу жоспары станцияның телефон нөмірлерін кәсіпорның басқа кең таралған нөмірлеу жүйелеріне сәйкестендірудің ыңғайлылығын қамтамасыз етеді. Мысалы, станция нөмірлері қонақ үйдің немесе аурухананың бөлме нөмірі ретінде тағайындалуы мүмкін. Станция нөмірлері сондай-ақ телефон тегілдерінен құралған кейбір кілт сөздермен стратегиялық сәйкестендірілуі мүмкін, мысалы, 4357 (көмек) көмекке жету үшін. Ішкі нөмірлерді беру сыртқы телекоммуникация жеткізушілері ұсынатын тікелей ішкі қоңыраулар (DID) қызметтерінен тәуелсіз болуы мүмкін. DID-ке қол жеткізбейтін нөмірлер үшін ішкі коммутатор оператор, автоматтандырылған қызмет көрсетуші немесе электрондық интерактивті дауыспен жауап беру жүйесі арқылы сыртқы шақыруларды қайтарады. Мұндай жүйелердегі пайдаланушылардың телефон нөмірлері көбінесе ресми телефон нөмірін қосымша нөмірмен жалғау арқылы жарияланады, мысалы, 1 800 555 0001 x2055. Кейбір жүйелер автоматты түрде DID нөмірлерінің үлкен блогын (тек цифрлардың соңғы тізбегімен ғана ерекшеленеді) жеке ішкі станциялар блогына сәйкестендіре алады, олардың әрқайсысына тікелей қоғамдық коммутацияланған телефон желісінен жетуге болады. Кейбір жағдайларда, операторға жалпы ақпарат алу үшін, мысалы, ішкі нөмірлерді іздеуге немесе қосылуға көмектесу үшін, арнайы қысқа нөмірді теріп шалуға болады. Мысалы, Саарланд университетінің жеке қосымшаларына тікелей сырттан +49 681 302 xxxx төрт таңбалы ішкі қосымшасы арқылы қоңырау шалуға болады, ал университеттің ресми негізгі нөмірі +49 681 302 0 (49 – Германияның ел коды, 681 – Саарбрюкеннің аймақтық коды, 302 – университеттің префиксі). Жеке нөмірлеу жоспарындағы қоңырау шалушылар ұлттық немесе халықаралық бағытқа (сыртқы желіге) жету үшін немесе жалға алынған желіге (немесе тігіс желіге) сол кәсіпорның басқа жеріне кіру үшін магистральдық префиксті теріп шалады. Бірнеше қалада зауыттары мен кеңселері бар ірі өндіруші қала немесе жерді көрсету үшін ішкі маршрут кодын, содан кейін баратын жерде жеке төрт немесе бес таңбалы қосымша нөмірін қолдана алады. Солтүстік Америка жүйелерінде сыртқы желі үшін жалпы магистраль префиксі – 9 саны, содан кейін сыртқы межелі нөмір. Қосымша теріп шалу жоспарларын, мысалы, қонақ үйдің тұсаукесеріне немесе жеке бөлмеден бөлме қызметіне бір таңбалы кіру, PBX иесінің жеке қалауы бойынша қол жетімді.
Like a public telecommunications network, a private telephone network in an enterprise or within an organizational campus may implement a private numbering plan for the installed base of telephones for internal communication. Such networks operate a private switching system or a private branch exchange (PBX) within the network. The internal numbers assigned are often called extension numbers, as the internal numbering plan extends an official, published main access number for the entire network. A caller from within the network only dials the extension number assigned to another internal destination telephone. A private numbering plan provides the convenience of mapping station telephone numbers to other commonly used numbering schemes in an enterprise. For example, station numbers may be assigned as the room number of a hotel or hospital. Station numbers may also be strategically mapped to certain keywords composed from the letters on the telephone dial, such as 4357 (help) to reach a help desk. The internal number assignments may be independent of any direct inward dialing (DID) services provided by external telecommunication vendors. For numbers without DID access, the internal switch relays externally originated calls via an operator, an automated attendant or an electronic interactive voice response system. Telephone numbers for users within such systems are often published by suffixing the official telephone number with the extension number, e. g., 1 800 555 0001 x2055. Some systems may automatically map a large block of DID numbers (differing only in a trailing sequence of digits) to a corresponding block of individual internal stations, allowing each of them to be reached directly from the public switched telephone network. In some of these cases, a special shorter dial in number can be used to reach an operator who can be asked for general information, e. g. help looking up or connecting to internal numbers. For example, individual extensions at Universität des Saarlandes can be dialed directly from outside via their four digit internal extension +49 681 302 xxxx, whereas the university's official main number is +49 681 302 0 (49 is the country code for Germany, 681 is the area code for Saarbrücken, 302 the prefix for the university). Callers within a private numbering plan often dial a trunk prefix to reach a national or international destination (outside line) or to access a leased line (or tie line) to another location within the same enterprise. A large manufacturer with factories and offices in multiple cities may use a prefix (such as '8') followed by an internal routing code to indicate a city or location, then an individual four or five digit extension number at the destination site. A common trunk prefix for an outside line on North American systems is the digit 9, followed by the outside destination number. Additional dial plan customisations, such as single digit access to a hotel front desk or room service from an individual room, are available at the sole discretion of the PBX owner.
Нөмірлеу жоспарының көрсеткіші
Телекоммуникациялық желілердегі сигналдау әрбір байланыста қолданылатын технологияға қатысты ерекшеліктерге ие. Сигналдау барысында, телефон нөмірлерінде көрсетілмейтін, тек қана желілік түйіндердің мекенжайы ретінде қызмет ететін коммутациялық жүйелер арасында қосымша ақпарат алмасуы жиі кездеседі. Мұндай ақпарат элементтерінің бірі – нөмірлеу жоспарының индикаторы (NPI). Бұл ITU Q.713 стандартының 3.4.2.3.3-тармағында анықталған, тіркелген телефон нөмірінің нөмірлеу жоспарын көрсететін сан. NPI сигналдық байланыс басқару бөлігінде (SCCP) және қысқа хабарлама қызметі (SMS) хабарламаларында кездеседі. 2004 жылға дейін келесі нөмірлеу жоспарлары мен оларға сәйкес келетін NPI мәндері анықталды:
Signaling in telecommunication networks is specific to the technology in use for each link. During signaling, it is common that additional information is passed between switching systems that is not represented in telephone numbers, which serve only as network addresses of endpoints. One such information element is the numbering plan indicator (NPI). It is a number defined in the ITU standard Q.713, paragraph 3.4.2.3.3, indicating the numbering plan of the attached telephone number. NPIs can be found in Signalling Connection Control Part (SCCP) and short message service (SMS) messages. as of 2004, the following numbering plans and their respective numbering plan indicator values have been defined:
NPI | Сипаттама | Стандарт
------- | -------- | --------
0 | белгісіз |
1 | ISDN телефониясы | E.164
2 | жалпылама |
3 | деректер | X.121
4 | телекс | F69
5 | теңіздік мобильді байланыс | E.210 және E.211
6 | құрлықтағы мобильді байланыс | E.212
7 | ISDN/мобильді байланыс | E.214
NPI Description Standard 0 unknown 1 ISDN Telephony E.164 2 generic 3 data X.121 4 telex F69 5 maritime mobile E.210 and E.211 6 land mobile E.212 7 ISDN/mobile E.214
Абоненттің нөмірін таңбалау тәртібі
Телефон нөмірлеу жоспары әрбір телефон немесе сымдық желіге тағайындалған цифрлар тізбегін анықтап, қоңырауларды маршруттау үшін қажетті желілік мекенжайларды белгілейді. Сонымен қатар, нөмірлеу жоспарын басқарушылар қоңырау шалу үшін белгілі бір процедураларды анықтай алады. Бұл әкімшілік немесе техникалық себептерге байланысты қосымша префикстерді теруді қамтуы мүмкін, немесе жеделдік пен ыңғайлылық үшін, мысалы, төтенше жағдайларда қысқа кодтарды пайдалануға рұқсат етуі мүмкін. Нөмірлеу жоспарын басқарушының қоңырау шалу процедуралары жиынтығы көбінесе «қоңырау жоспары» деп аталады. Қоңырау жоспары абоненттік жабдықтарда, мысалы телефондарда, жеке филиалдық (PBX) жүйелерде немесе басқа телефондық коммутаторларда телефон желілеріне қол жеткізуді қамтамасыз ету, телефон қоңырауларын маршруттау, немесе жергілікті телефон компаниясының 311 немесе 411 сияқты арнайы қызметтерін іске қосу немесе белсендіру үшін терілген цифрлардың күтілетін ретін белгілейді.
While a telephone numbering plan specifies the digit sequence assigned to each telephone or wire line, establishing the network addresses needed for routing calls, numbering plan administrators may define certain dialing procedures for placing calls. This may include the dialing of additional prefixes necessary for administrative or technical reasons, or it may permit short code sequences for convenience or speed of service, such as in cases of emergency. The body of dialing procedures of a numbering plan administration is often called a dial plan. A dial plan establishes the expected sequence of digits dialed on subscriber premises equipment, such as telephones, in private branch exchange (PBX) systems, or in other telephone switches to effect access to the telephone networks for the routing of telephone calls, or to effect or activate specific service features by the local telephone company, such as 311 or 411 service.