Кіріспе

Тод Браунингтің 1935 жылғы фильмі

Сюжет

Сэр Карел Боротин өз үйінде өлтірілген күйінде табылды, мойнында екі кішкентай, ине шаншудай жара бар. Келген дәрігер, Доскил және сэр Карелдің досы, Барон Отто фон Зинден, оның вампирдің қолынан өлгеніне сенімді. Олар граф Мора мен оның қызы Лунаны күдікпен қарастырады, бірақ Прага полициясының инспекторы Нойман олардың сөзіне сенбейді. Сэр Карелдің қызы Ирена графтың келесі мақсаты болып табылады. Вампирлер мен оккультизм саласындағы сарапшы, профессор Зелен, оның өлімін болдырмау үшін келеді. Ирена бірнеше рет вампирлердің қатеріне тап болғаннан кейін, Зелен, Барон Отто және инспектор Нойман қамалдың қираған бөліктеріне түсіп, өлмеген жындыларды іздеп, жоюға кіріседі. Бірақ Зелен мен Барон Отто жалғыз қалғанда, Зелен Баронды гипнозға түсіріп, сэр Карелдің өлтірілген түнін қайта баяндауын сұрайды. Содан кейін «вампирлердің» жалданып алынған актерлер екені және Зеленнің бүкіл оқиғаны нағыз қылмыскер – Барон Оттоны кінәсін мойындауға итеру үшін құрастырған күрделі әрекет екені анықталады. Әрекет күтілген нәтижені бермегенін мойындаған Зелен, Иренамен және сэр Карелге өте ұқсайтын тағы бір актермен бірге гипнозға түсірілген Баронды қылмысты қайта ойнатуға мәжбүр етеді, осылайша оның кінәсін нақтылайды. Қайта ойнау барысында Барон Отто өзінің нағыз ниетін ашады: ол Иренаға үйленгісі келген, бірақ оның әкесі рұқсат бермеген. Сондай-ақ, ол қастандықты қалайша вампир шабуылына ұқсатып жасағанын айтады. Барон Отто тұтқындалғаннан кейін Ирена жоспарды күйеуі Федорға түсіндіреді, ол бұл алдауға қатыспаған және вампирлердің нағыз екеніне сенген. Фильм вампирлер рөлін ойнаған актерлердің жабдықтарын жинап, «Мора графтың» «Бұл вампирлік іс маған жаңа қойылым үшін керемет идея берді! Луна, жаңа қойылымда мен вампир боламын! Мені қадағаладыңдар ма? Мен бар күшімді салдым! Мен кез келген ШЫНАЙЫ вампирден де жақсы едім!» деп айқайлауымен аяқталады, бірақ оның театр әріптестері оған құлшыныс білдірмейді.

Қабылдау

Алғашқы шығарылымынан кейін фильмге қатысты пікірлер көбінесе оң болды; Фрэнк Нюгенттің «Нью-Йорк Таймс» газетіндегі шолуында фильм «көрген адамның назарын аударады және оны қызықтырып, қорқытып ұстап тұрады» делінген. Шолу соңында: «Көптеген жақсы әуесқойлардың оқиғалары сияқты, бұл өте қызықты, тіпті сіз оған сене қоймасаңыз да». «The Los Angeles Times», «The Hollywood Reporter» және «Motion Picture Daily» газеттерінен де ұқсас мақтаулар түсті. Фильм 54 000 доллар пайда тапты, бірақ бірқатар сынға да ұшырады, әсіресе доктор Уильям Дж. Робинсон «Нью-Йорк Таймс» газетіне жазған хатында, «он екі ең жаман арсыз суреттердің зияны да «Вампирдің белгісі» сияқты фильмдердің келтіретін зиянына жете алмайды» деді. Мен суреттің мәнсіздігіне емес, тіпті ең жағымсыз сенімдерді тарату мен қалыптастырудың әсеріне де емес, оның тұрақсыз ғана емес, сонымен қатар қалыпты ерлердің, әйелдердің және балалардың психикалық және жүйке жүйесіне тигізетін қорқынышты әсеріне назар аударым. Мен абстрактілі сөйлеп отырған жоқпын, мен фактілерге сүйенемін. Менің назарыма сол қорқынышты суретті көргеннен кейін, жүйкелік дүрбелеңге ұшыраған, ұйқысыздыққа шалдыққан, ал ұйықтап қалғандар қорқынышты кошмарлар көруші бірнеше адам келді. Менің ойымша, мұндай фильмдерді жасау және көрсету – қылмыс. Біз халқымыздың моральдық қадір-ғасырларын ғана емес, сонымен қатар олардың дене және психикалық денсаулығын да қорғауымыз керек. Кейбір көрермендер фильмнің соңы фильмді нашарлатады деп ойлады; Бела Лугоси бұл идеяны абсурдты деп тапты. Кейбір сыншылар, оның ішінде жанр сыншылары Ким Ньюман мен Стив Джонс, фильм қорқынышты фильмдердің пародиясы болуы мүмкін деп болжады, Барримордың және кейбір екінші рөлдердегі актерлердің ашық ойынына, сондай-ақ фильмнің күтпеген соңына назар аудара отырып.