Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық саясаткер және мемлекет қайраткері (1915–1990)
Italian politician and statesman (1915–1990)
Мариано Румор (16 маусым 1915 – 22 қаңтар 1990) – итальяндық саясаткер және мемлекет қайраткері. Христиан демократиясы (ХД) мүшесі, ол Италияның 39-шы премьер-министрі болып 1968 жылдың желтоқсанынан 1970 жылдың тамызына дейін және 1973 жылдың шілдесінен 1974 жылдың қарашасына дейін қызмет етті. Премьер-министр ретінде ол әртүрлі коалициялардың қолдауымен бес үкіметке басшылық етті. Румор 1959 жылдан 1963 жылға дейін Италияның ауыл шаруашылығы министрі, 1974 жылдан 1976 жылға дейін Италияның сыртқы істер министрі, ал 1963 жылы және 1972 жылдан 1973 жылға дейін екі рет Италияның ішкі істер министрі болды. Румор 1964 жылдан 1969 жылға дейін ХД хатшысы болды.
Mariano Rumor ( ;16 June 1915 – 22 January 1990) was an Italian politician and statesman. A member of the Christian Democracy (DC), he served as the 39th prime minister of Italy from December 1968 to August 1970 and again from July 1973 to November 1974. As prime minister, he led five different governments, supported by various coalitions. Rumor served as Italian Minister of Agriculture from 1959 to 1963, Italian Minister of Foreign Affairs from 1974 to 1976, and Italian Minister of the Interior in two brief periods, in 1963 and from 1972 to 1973. Rumor was the secretary of the DC from 1964 to 1969.
Ерте өмір және мансап
Мариано Румор 1915 жылғы 16 маусымда Венето аймағындағы Виченца қаласында дүниеге келген. Оның әкесі Джузеппе Румор баспа студиясының иесі және Румордың әкесі құрған «Католик жұмысшысы» атты жергілікті журналды насихаттаушы болған. Оның анасы Тина Нарди либералды отбасынан шыққан. Ол Виченцадағы Антонио Пигафетта атындағы классикалық лицейде оқып, 1939 жылы Падуа университетінің әдебиет факультетін бітірген. Бітіргеннен кейін Румор екінші дүниежүзілік соғыс кезінде итальян армиясына лейтенант болып жұмылдырылғанға дейін итальян лицейінде мұғалім болып жұмыс істеген. 1943 жылы Италия мен одақтас елдер арасындағы Кассибиль келісімінен кейін Румор итальян қарсылық қозғалысына қосылды. Соғыс аяқталғаннан кейін ол итальяндық жұмысшылардың христиандық қауымдастығы (ACLI) негізін қалаушылардың бірі болды, бұл кең таралған католик ұйымдары еді, және Христиандық демократия (DC) партиясына қосылды, ол Венетодағы басты көшбасшыларының бірі болды және премьер-министр Алкиде Де Гаспериге жақын болды. 1946 жылғы сайлауда Румор Верона–Падова–Виченца–Ровиго сайлау округінен 29 000-нан астам дауыспен Конституциялық жиналысқа сайланды. 1948 жылы ол жаңадан құрылған депутаттар палатасының мүшесі болды. 1948 жылғы сайлауға КСРО мен АҚШ арасындағы суық соғыс ықпалын тигізді, және бұл сайлау АҚШ Мемлекеттік департаменті мен Орталық барлау агенттігі DC атынан жүргізген жасырын саяси соғыс үшін танымал болды. Сайлауда Де Гасперидің DC партиясы Италия Коммунистік партиясы (PCI) мен Италия Социалистік партиясынан (PSI) құралған Халықтық демократиялық фронттың солшыл коалициясын жеңіп, үлкен артықшылықпен жеңіске жетті. Депутат ретінде ол Джузеппе Доссеттиге жақын болды және оның христиандық солшыл қанатының мүшесі болды.
Mariano Rumor was born in Vicenza, Veneto, on 16 June 1915. His father, Giuseppe Rumor, was the owner of a printing studio and promoter of a local magazine, "The Catholic Worker" founded by Rumor's grandfather. His mother, Tina Nardi, came from a liberal family. He attended the classical lyceum Antonio Pigafetta in Vicenza, then he earned a degree from the University of Padua in literature in 1939. After his graduation, Rumor became a teacher at an Italian lyceum until his mobilization as a lieutenant in the Italian Army during the Second World War. Subsequent to the Armistice of Cassibile in 1943 between Italy and the Allied powers, Rumor joined the Italian resistance movement. After the end of the war, he was among the founders of the Christian Associations of Italian Workers (ACLI), the widespread lay Catholic associations, and joined the Christian Democracy (DC) party, of which he became one of the main leaders in Veneto, very close to Prime Minister Alcide De Gasperi. In the 1946 election, Rumor was elected with more than 29,000 votes to the Constituent Assembly, for the constituency of Verona–Padova–Vicenza–Rovigo. He became a member of the new born Chamber of Deputies in 1948. The 1948 elections were heavily influenced by the Cold War confrontation between the Soviet Union and the United States, and are now best known for the covert political warfare waged by the US State Department and Central Intelligence Agency on behalf of the DC. The elections were eventually won with a comfortable margin by De Gasperi's DC that defeated the left wing coalition of the Popular Democratic Front, that comprised the Italian Communist Party (PCI) and the Italian Socialist Party (PSI). As a deputy he became very close to Giuseppe Dossetti, becoming a member of his Christian leftist wing.
Үкіметтегі алғашқы рөлдері
1950 жылы Гвидо Гонелла Пауло Эмилио Тавианиден кейін ДК-ның Ұлттық хатшысы болды; жаңа хатшылықтың мақсаты – Альсиде Де Гаспери басқаратын үкіметті қолдап, партияның біртұтас басқаруын құру. Осы ретте, Доссеттимен бірге Румор алғаш рет Ұлттық хатшының орынбасары болып тағайындалды. Джузеппе Доссеттитің саясаттан шеттелуі оның фракциясын харизматикалық көшбасшысыз қалдырды; алайда, Мариано Румор «Демократиялық бастама» деп аталған жаңа фракцияның құрылуында шешуші рөл атқарды. Бұл фракция Доссеттидің Джорджо Ла Пира, Аминторе Фанфани және Альдо Моро сияқты ізбасарларын ғана емес, сонымен қатар Паоло Эмилио Тавиани және Оскар Луиджи Скальфаро сияқты Де Гаспери көпшілігінің орталық саясатты қолдайтын мүшелерін де біріктірді. Румордың өзі «Демократиялық бастама» манифестін таныстырды, ол сол аттас журналда жарияланды. Бұл мәтінде Де Гаспери мен Атлантикалық шартты қолдау туралы мәлімдемемен қатар, Доссеттидің христиандық реформалық партиясының принциптері елді «демократиялық эволюцияға» қарай бағыттау мақсатында қайта расталды. Румор бірден фракцияда жетекші рөл атқарды. Бұл лауазым оны алғашқы үкіметтік қызметтерге жеткізді, ол Де Гасперидің жетінші үкіметінде Ауыл шаруашылығы жөніндегі орынбасары болды, сондай-ақ Де Гасперидің VIII кабинетінде және 1954 жылы Де Гаспери зейнеткерлікке шыққаннан кейін Джузеппе Пелла басқарған қысқа мерзімді үкіметте де осы лауазымды сақтап қалды. 1954 жылдың қаңтар-ақпанындағы Фанфанидің алғашқы қысқа мерзімді үкіметінде Румор Министрлер Кеңесінің хатшысы болып тағайындалды. 1954 жылы Неапольде өткен Ұлттық съезде «Демократиялық бастама» бекітіліп, Фанфани партия хатшысы болып сайланды. Румор келесі бес жылға дейін, «Демократиялық бастама» бөлініске ұшырағанға дейін орынбасар лауазымын сақтап тұрды. Шындығында, фракцияның көптеген мүшелері Фанфани хатшылығының саяси бағытын сынап, Италия Социалистік партиясымен (PSI) ынтымақтастыққа ақырындап ашыла бастады. Фракцияның көрнекті мүшелері, соның ішінде Румордың өзі, 1959 жылдың наурыз айында өткен Ұлттық съезде хатшыны азшылыққа түсірді. Осылайша «Демократиялық бастама» Фанфанидің ізбасарлары мен диссиденттік топтың арасында бөлінді, енді олардың барлығы конгресс алдында жиналған Санта-Доротея әпкелер монастырының орны бойынша «Доротейлер» деп аталды. Жаңа фракция Антонио Сегни, Мариано Румор және жаңа хатшы болып сайланған Альдо Мороның айналасында құрылды. Сол жылы фракция басшыларының бірі ретінде Румор екінші Сегни үкіметінде Ауыл шаруашылығы министрі болып тағайындалды, ол Фернандо Тамброни және Фанфани үкіметтерінде де сақталды. Бұл рөлде Румор ұлттық ауыл шаруашылығы секторын дамыту және жаңарудың алғашқы жоспарларының бірін, «Жасыл жоспар» деп аталған жоспарды жасауға үлкен үлес қосты. 1963 жылғы сайлауда ДК қолдауы күрт төмендеді. Румор Джованни Леоне басқарған қысқа мерзімді үкіметте Ішкі істер министрі болып тағайындалды. Министр ретінде ол Италия республикасы тарихындағы ең қайғылы оқиғалардың бірі – Важон бөгетінің апатына тап болды. 1963 жылдың 9 қазанында Порденоне провинциясындағы Монте Ток тауында жер көшкіні болды. Жер көшкіні жасанды көлде мегацунами тудырды, нәтижесінде 50 миллион текше метр су бөгеттен асып, бірнеше ауылдар мен қалаларды толығымен жойып, 1917 адамның қаза болуына әкелді. Апаттан бұрын Адриатика электр компаниясы (SADE) және итальян үкіметі, екеуі де бөгеттің иесі болған, Монте Токтың оңтүстік жағындағы геологиялық тұрақсыздығын және апат алдындағы басқа да ерте ескерту белгілерін көрсететін дәлелдерді жоққа шығарды және есептерді жасырды. Апаттан кейін үкімет пен жергілікті билік бұл трагедияны күтпеген және болдырмауға болмайтын табиғи құбылысқа байланысты деп мәлімдеді. Алайда, алдыңғы айларда көптеген ескертулер, қауіп белгілері және жағымсыз бағалаулар ескерілмеді, ал көлдегі жер көшкінін қауіпсіз бақылауға тырысу оның деңгейін төмендету кезінде болды, бұл оны тоқтату үшін кеш болған кезде жасалды. Коммунистік «L'Unità» газеті басқару мен үкіметтің әрекеттерін бірінші болып айыптады.
In 1950, Guido Gonella succeeded Paolo Emilio Taviani as National Secretary of the DC; the target of the new secretariat was to build a unitary management of the party in support of the government led by Alcide De Gasperi. In this context, Rumor was nominated for the first time as National Deputy Secretary, together with Dossetti. The withdrawal from politics of Giuseppe Dossetti, left his faction without a charismatic leader; however, Mariano Rumor played a decisive role in the birth of the new faction, called "Democratic Initiative", which brought together not only Dossetti's followers, such as Giorgio La Pira, Amintore Fanfani and Aldo Moro, but also members of the centrist pro De Gasperi majority, as Paolo Emilio Taviani and Oscar Luigi Scalfaro. Rumor himself presented the manifesto of Democratic Initiative, published on a magazine with the same name. In this text, alongside the declaration of support for De Gasperi and the Atlantic Pact, Dossetti's principles of a Christian reformist party were reaffirmed, with the aim of moving the country towards a "democratic evolution". Rumor immediately played a leading role in the faction. This position, led him to hold the first government posts, becoming Undersecretary for Agriculture in De Gasperi's seventh government, a position he also maintained in De Gasperi VIII Cabinet and, after De Gasperi's retirement in 1954, in the short lived government led by Giuseppe Pella. In the brief first Fanfani government, from January to February 1954, Rumor was appointed to Secretary of the Council of Ministers. In 1954, after the National Congress of Naples, which saw the affirmation of Democratic Initiative and the subsequent election of Fanfani as party's Secretary, Rumor was elected again deputy secretary. He held this office for the next five years, until Democratic Initiative split up. In fact, many members of the faction, started criticizing the political line of Fanfani's secretariat, who cautiously began to open to the prospect of a collaboration with Italian Socialist Party (PSI). Prominent members of the faction, including Rumor himself, put the Secretary in minority during the National Congress of March 1959. In this way, Democratic Initiative split up between the followers of Fanfani and the dissident group, now renamed by all Dorotei ("Dorotheans"), from the place where they had gathered before the congress, the convent of the sisters of Santa Dorotea in Rome. The new faction was built around Antonio Segni, Mariano Rumor and Aldo Moro, who was elected new Secretary. In the same year, as one of the faction's leaders, Rumor was appointed Minister of Agriculture, in the second Segni's government, a position he would keep in the governments of Fernando Tambroni, and Fanfani. In this role, Rumor contributed to the definition of one of the first plans for the development and innovation of the national agricultural sector, the so called "Green Plan". In 1963 election, the DC suffered a sharp decline of consensus. Rumor was appointed Minister of the Interior in the short lived government chaired by Giovanni Leone. As minister, he had to face one of the most tragic events in Italian republican history, the Vajont Dam disaster. On 9 October 1963, a landslide occurred on Monte Toc, in the province of Pordenone. The landslide caused a megatsunami in the artificial lake in which 50 million cubic metres of water overtopped the dam in a wave of , leading to the complete destruction of several villages and towns, and 1,917 deaths. In the previous months, the Adriatic Society of Electricity (SADE) and the Italian government, which both owned the dam, dismissed evidence and concealed reports describing the geological instability of Monte Toc on the southern side of the basin and other early warning signs reported prior to the disaster. Immediately after the disaster, government and local authorities insisted on attributing the tragedy to an unexpected and unavoidable natural event. However, numerous warnings, signs of danger, and negative appraisals had been disregarded in the previous months and the eventual attempt to safely control the landslide into the lake by lowering its level came when the landslide was almost imminent and was too late to prevent it. The communist newspaper L'Unità was the first to denounce the actions of management and government.
Христиан демократиясының хатшысы
1964 жылдың қаңтар айында Румер ДК хатшысы болып сайланды, 1969 жылдың қаңтарына дейін осы лауазымды атқарды және партияны социалистермен үкіметтік ынтымақтастықтың қиын кезеңінде жетектеді. ДК-ны басқарған бес жыл ішінде Румер бұрынғы сайлауда жоғалған келісімді қайта орнату үшін, орташа сайлаушыларды сендіруге тырысты. Румер Дорофеялықтардың ерекше қасиеттерін бейнелейтін: сақтықтық, шамалылық, шешім қабылдаудан гөрі келіссөздерге ұмтылыс, ірі стратегияларға қарағанда нақты және күнделікті мәселелерге көңіл бөлгендік, провинциялық орта таптың мүддесін қорғау, мемлекеттік басқарумен, католик әлемімен және шаруалармен ерекше байланыс сияқты белгілерді көрсетеді. 1968 жылғы жалпы сайлауда ДК дауыс жинауды сәл де болса арттырып, 39% дауыс алды. Бұл нәтиже Румер хатшылығы үшін жетістік ретінде қабылданып, ол үкімет басшылығына лайықты кандидатқа айналды.
In January 1964, Rumor was elected the DC secretary, holding the office until January 1969 and leading the party in a complex phase of government cooperation with the socialists. In the five years leading the DC, Rumor tried to reassure the moderate electorate, in an attempt to recover the consensus lost in the previous elections. Rumor embodied the typical characteristics of the Dorotheans: caution, moderation, the propensity for mediation rather than for decision, attention to practical and concrete topics, rather than to major strategies, the representation of the interests of the provincial middle class, the privileged link with the public administration, with the Catholic world and with direct farmers. In the general elections of 1968, the DC managed to increase its votes, albeit slightly, gaining 39% of votes. This result was experienced as a success by the Rumor secretariat and he became a natural candidate for the leadership of the government.
Премьер-министрдің бірінші өкілеттігі
1968 жылғы 13 желтоқсанда Мариано Румор тұңғыш рет премьер-министр болып ант берді, ол христиан-демократтар, социалистер және республикашылдардан құралған үкіметке жетекшілік етті. Премьер-министрлік қызметінің алғашқы кезеңінде бірқатар прогрессивті реформалар жүзеге асырылды. 1969 жылғы 11 желтоқсандағы заң жоғары білімге қол жеткізуді жоғары орта мектепті бітірген барлық студенттерге кеңейтті. Бұрын мұндай мүмкіндік классикалық және кейбір жағдайларда ғылыми бағдарламаларды оқыған студенттерге ғана берілетін. 1969 жылғы 30 сәуірде бекітілген заң жобасы жалпы схема бойынша зейнетақыны қамтитын кең ауқымды ережелерді енгізді. Есептеу коэффициенті 1,85%-ға дейін арттырылды, ол соңғы 5 жылдың ең жақсы 3 жылындағы орташа табысқа қолданылды (40 жыл еңбек еткен жағдайда ең жоғары зейнетақы – бұрынғы табыстың 74%-ы). Сонымен қатар, 65 жастан асқан, кірісі төмен және кез келген зейнетақы алуға құқығы жоқ азаматтарға әлеуметтік зейнетақы тағайындалды. Барлық зейнетақылар үшін (әлеуметтік зейнетақыларды қоспағанда) өмір сүру деңгейіне байланысты индекстеу жүзеге асырылды. 1970 жылғы 2 ақпандағы заң құрылыс саласындағы жеке кәсіпкерлік кәсіпорындарға еңбек ақысын өтеу жәрдемақысын таратуды кеңейтті. Сыртқы саясатта Румор 1969 жылғы 28 қаңтарда Ядролық қаруды таратпау туралы шартқа қол қойды. Алайда, премьер-министрлік қызметінің алғашқы кезеңі Пьяцца Фонтанадағы трагедиямен терең байланысты болды – 1969 жылғы 12 желтоқсанда Милан қаласындағы Пьяцца Фонтана алаңындағы Ұлттық аграрлық банктің бас кеңсесінде болған теракті, салдарынан 17 адам қаза тауып, 88 адам жарақаттанды. Сол күні Рим мен Миланда тағы үш бомба жарылды, ал тағы біреуі жарылмаған күйде табылған. Осы шабуылды «Жаңа тәртіп» («Ordine Nuovo») деп аталатын неофашистік ұйым жоспарлаған. Олардың мақсаты – елдің солшыл күштердің қолына түсуіне жол бермеу үшін, бомбалаудың коммунистік бүлікшілдердің іс-әрекеті екеніне жұртшылықты сендіру болды. Премьер-министрлік қызметінің алғашқы кезеңінде Румор үш түрлі үкіметке жетекшілік етті. 1968 жылғы желтоқсаннан 1969 жылғы шілдеге дейін ХДП Италия Социалистік партиясымен (PSI) және Италия Республикалық партиясымен (PRI) бірікті. Содан кейін 1969 жылғы тамыздан 1970 жылғы ақпанға дейін ол ХДП-дан ғана тұратын үкіметке жетекшілік етті. Оның құлауы 45 күндік үкіметсіз кезеңге әкелді, Италияның ажырасу заңы және Италия Коммунистік партиясының (PCI) мәртебесі сияқты мәселелер тұрақсыздық тудырды. Бұл кезеңнен кейін, бұрынғы премьер-министр Аминторе Фанфани үкімет құруға тырысты. Содан кейін 1970 жылғы наурыздан шілдеге дейін Румор Социалистік, Республикалық және Демократиялық Социалистік партияларымен жаңа коалиция құрды.
On 13 December 1968, Mariano Rumor was sworn in as prime minister for the first time, leading a government composed of Christian Democrats, Socialists and Republicans. During his first term as prime minister, a number of progressive reforms were carried out. A law of 11 December 1969 extended access to higher education to all students holding a higher secondary school diploma. It was formerly limited to students who came from classical, and in some cases, scientific, curricula. A bill, approved on 30 April 1969 introduced broad provisions covering pensions under the general scheme. The multiplying coefficient was increased to 1.85%, applied to average earnings of the best 3 years in the last 5 years of work (maximum pension, after 40 years of contribution: 74% of previous earnings). A social pension was also introduced for people over the age of 65 with low incomes and not eligible for any type of pension. In addition, cost of living indexation for all pensions (with the exception of social pensions) was introduced. A law of 2 February 1970 extended earnings replacement benefits to artisan undertakings in the construction industry. In foreign policy, Rumor signed, on 28 January 1969, of the Nuclear Non Proliferation Treaty. However, his first term as prime minister was deeply marked by the Piazza Fontana massacre, a terrorist attack that occurred on 12 December 1969 when a bomb exploded at the headquarters of National Agrarian Bank in Piazza Fontana, Milan, killing 17 people and wounding 88. In the same afternoon, three more bombs were detonated in Rome and Milan, and another was found unexploded. The attack was planned by a neo fascist group, Ordine Nuovo ("New Order"), whose aim was to prevent the country falling into the hands of the left wing by duping the public into believing the bombings were part of a communist insurgency. During his first term, Rumor led three different governments. From December 1968 to July 1969, the DC joined with the Italian Socialist Party (PSI) as well as the Italian Republican Party (PRI). Then, from August 1969 to February 1970 he led a DC only government; its collapse led to a 45 day long period without government, with issues such as Italian divorce law and the status of the Italian Communist Party (PCI) generating instability. After this period, which included an attempt by former Prime Minister Amintore Fanfani to form a government, Rumor led a new coalition with the Socialist, Republican, and Democratic Socialist parties from March until July 1970.
Ішкі істер министріне шабуыл жасалды
1972 жылы Джулио Андреотти үкіметінде Румор Ішкі істер министрі болып тағайындалды. 1973 жылы Румор өзін анархист деп жариялаған Джанфранко Бертоли жоспарлаған қастандықтың нысаны болды. Жарылыс кезінде төрт адам қаза тауып, 45 адам жарақат алды, ал Румор аман қалды. Бертоли 1975 жылы өмір бойына түрмеге кесілді. Бертоли сол кезде SISMI – "Әскери барлау және қауіпсіздік қызметінің" жеделхабаршысы болған. Кейінірек сотта бұл байланыстың жаңылысқандықтан туындағаны анықталды.
In 1972, Rumor was appointed Minister of the Interior, in the government of Giulio Andreotti. In 1973, Rumor was the target of an assassination attempt, planned by Gianfranco Bertoli, a self described anarchist. Four were killed during the bombing, and 45 injured, while Rumor escaped alive from it. Bertoli was given a life term in 1975. Bertoli was an informant of SISMI, the "Military Intelligence and Security Service", at the time. Court proceedings later showed that this connection was one of mistaken identity.
Премьер-министр лауазымының екінші кезеңі
Эмилио Коломбо мен Джулио Андреотти үкіметтерінің үш жылдық мерзімінен кейін, Румор премьер-министр лауазымына қайта оралды, бастапқыда 1973 жылдың шілдесінен 1974 жылдың наурызына дейін христиан демократтары, социалистер, республикашылар және демократиялық социалистерден құралған коалицияны басқарды. Бұл үкімет құлағаннан кейін, Румор екі апта ішінде жаңа коалиция құрды, социалистер мен демократиялық социалистерді 1974 жылдың наурызынан қазан айына дейін ХДП-ға (DC) қосылуға шақырды. Екінші мерзімінде парламент 1974 жылдың 2 наурызында зейнетақының заңдық ең төменгі шегін 1973 жылғы орташа өнеркәсіптік жалақының 27,75%-ына дейін көтеру туралы заңды бекітті. 1974 жылдың 16 шілдесіндегі заң INPS зейнеткерлеріне балаға берілетін үстеме ақының орнына отбасылық жәрдемақы тағайындауға мүмкіндік берді. 1974 жылдың тамызындағы заң жобасы бұрын ешқандай жүйеге қатыспағандардың барлығына ауруханалық көмек көрсетуді көздеді. 1974 жылдың маусымында министрлер кабинеті отставкаға кеткеніне қарамастан, Румордың соңғы кабинеті 1974 жылдың қазанында экономикалық инфляцияның өсуімен күресу жолдары туралы келісімге келе алмағандықтан құлап кетті.
After three years under Emilio Colombo and Giulio Andreotti's ministries, Rumor returned to the office of Prime Minister, first leading a coalition composed of Christian Democrats, Socialists, Republicans, and Democratic Socialists from July 1973 to March 1974. After this government collapsed, Rumor formed a new coalition within two weeks, calling upon the Socialists and Democratic Socialists to join with DC from March until October 1974. During his second term, the Parliament approved a law on 2 March 1974, with which legal minimum for pensions was raised to 27.75% of the average industrial wage for 1973. A law of 16 July 1974 extended family allowances to INPS pensioners, in lieu of child supplements. While a bill of August 1974 extended hospital assistance to all those not previously covered by any scheme. Weathering a cabinet resignation in June 1974, Rumor's final cabinet would fall in October 1974 after failing to come to an agreement on how to deal with rising economic inflation.
Премьер-министр болғаннан кейін
1974 жылдың қарашасында Румор Алдо Мороның төртінші кабинетінде Сыртқы істер министрі болып тағайындалды. Министрлік кезінде ол Югославиямен Осимо шартын жасады, ол Триест еркін аймағының ресми бөлінуін анықтады. Солтүстік-батыс жағалауындағы тар жолақтысы бар Триест порты Италияға берілді (А аймағы); Истрия түбегінің солтүстік-батыс бөлігінің бір бөлігі (В аймағы) Югославияға берілді. Италия үкіметі келісімге қол қойғандығы үшін, әсіресе келіссөздердің дәстүрлі дипломатиялық арналарды қысқа жолмен айырып тастап, құпия түрде жүргізілгені үшін қатаң сынға ұшырады. MSI-нің итальяндық ұлтшылдары Истриядан бас тарту идеясын қабылдамады, себебі Истрия Венеция аймағымен бірге ежелгі "итальян" аймағы болған (Venetia et Histria). Бұдан бөлек, Истрия Бірінші дүниежүзілік соғыс пен Екінші дүниежүзілік соғыстың аяқталуы арасындағы 25 жыл бойы Италияға тиесілі болды, ал Истрияның батыс жағалауында ірі итальяндық азшылық ұзақ жылдар бойы тұрды. Кейбір ұлтшыл саясаткерлер премьер-министр Моро мен министр Руморды мемлекетке опасыздық жасады деп айыптауды талап етті, бұл Италияның Қылмыстық кодексінің 241-бабында қарастырылған, ол шетелдік державаға ұлттық аумақта егемендік құқығын жүзеге асыруға көмектескен немесе оған ықпал еткен деп танылған кез келген адамға өмір бойы бас бостандығынан айыру жазасын көздейді. 1975 жылғы аймақтық сайлаудағы жеңілістен кейін Аминторе Фанфани партия хатшысы қызметінен алынды. Моро Руморды партияның жаңа хатшысы етіп ұсынды, бірақ оның өз фракциясының бір бөлігі вето қойды. Осы ветоға байланысты Румор Дорофеялықтардан бас тартып, жаңа хатшы Бениньо Закканьинің ұстанымдарына жақындады. Дорофеялықтардың бөлінуінен кейін Румор партия мен үкіметтегі маңызды лауазымдардан бірте-бірте шеттетілді. 1979 жылы Мариано Румор Еуропалық парламентке сайланды, ал 1980 жылы Саяси мәселелер комитетінің төрағасы болды және 1984 жылы Еуропалық парламенттен кеткенге дейін осы қызметте болды.
In November 1974, Rumor was appointed Minister of Foreign Affairs in Aldo Moro's fourth cabinet. During his ministry, he signed the Osimo Treaty with Yugoslavia, defining the official partition of the Free Territory of Trieste. The port city of Trieste with a narrow coastal strip to the north west (Zone A) was given to Italy; a portion of the north western part of the Istrian peninsula (Zone B) was given to Yugoslavia. The Italian government was harshly criticized for signing the treaty, particularly for the secretive way in which negotiations were carried out, skipping the traditional diplomatic channels. Italian nationalists of the MSI rejected the idea of giving up Istria, since Istria had been an ancient "Italian" region together with the Venetian region (Venetia et Histria). Furthermore, Istria had belonged to Italy for 25 years between World War I and the end of World War II, and the west coast of Istria had long had a sizeable Italian minority population. Some nationalist politicians called for the prosecution of Prime Minister Moro and Minister Rumor, for the crime of treason, as stated in Article 241 of the Italian Criminal Code, which mandated a life sentence for anybody found guilty of aiding and abetting a foreign power to exert its sovereignty on the national territory. The defeat in the 1975 regional elections led to the removal of Amintore Fanfani from the party secretariat. Rumor was proposed by Moro as the new party secretary, but he was vetoed by some members of his own faction. Due to this veto, Rumor abandoned the Dorotheans, approaching the positions of the new secretary Benigno Zaccagnini. Following the Dorotheans' split, Rumor was slowly excluded from relevant positions in the party and in the government. In 1979, Mariano Rumor was elected in the European Parliament, where he later became Chair of the Political Affairs Committee in 1980, serving in that post until he left the European Parliament in 1984.
Өлім және мұра
Румер 1990 жылғы 22 қаңтарда Виченцада 74 жасында жүрек талмасынан қайтыс болды. Оның қайтыс болғаннан кейінгі жылдарда Румердің мұрасы кеңінен талқыланды. Италия Парламенті Румерді кінәсіз деп таныған Локхид пара беру оқиғалары оның үкімет кезінде болды және екі бұрынғы қорғаныс министрі Луиджи Гуи мен Марио Танассидің сот процесімен аяқталды. Румер оқиғаға қатыстылығын Локхид кодексінде "Антилопа етікшісі" "Премьер-министр" деп көрсетілгеннен кейін күдікке ілікті, бұл сол кездегі Румер, Альдо Моро немесе президент Джованни Леоне болуы мүмкін еді. Кейін Леоне сыбайлас жемқорлық айыптарына байланысты президенттік лауазымынан кетті, бірақ үш адамның ешқайсысы "Антилопа етікшісі" деп танылған жоқ. Басқалары оның № 1092 президенттік жарлығын сынады, бұл жарлық итальян мемлекеттік қызметкерлеріне он тоғыз жарым жыл қызмет еткеннен кейін немесе әйел болса он төрт жарым жылдан кейін зейнеткерлікке шығуға мүмкіндік берді; мұндай зейнеткерлер кейіннен сыншылар тарапынан "жас зейнеткерлер" деп аталды. 1973 жылы енгізілген бұл бағдарлама 1992 жылы тоқтатылды. 2014 жылғы мәліметтер бойынша, бұл жарлықтан пайда тапқан шамамен жарты миллион зейнеткер айына орташа есеппен 1500 евро көлемінде зейнетақы алып отырды.
Rumor died of a heart attack in Vicenza on 22 January 1990 at the age of 74. In the years since his death, Rumor's legacy has been widely debated. The Lockheed bribery scandals, of which Rumor was exonerated by the Italian Parliament, took place under his government and culminated in the trials of two former Defense ministers, Luigi Gui and Mario Tanassi. Rumor was implicated in the scandal after a Lockheed codebook referenced "Antelope Cobbler" as "Prime Minister", which could have been any of Rumor, Aldo Moro, or then President Giovanni Leone during the relevant time period. While Leone later resigned from the Presidency due to accusations of corruption, none of the three men were ever convicted of being "Antelope Cobbler". Others have criticized his Presidential Decree No. 1092, a measure which allowed Italian governmental workers to retire after nineteen and a half years of work or fourteen and a half years if they were a woman; such retirees were later termed "baby pensioners" by detractors. The program, instituted in 1973, was terminated in 1992. As of 2014 it was estimated that around half a million pensioners who benefited from the decree were still drawing an average of €1,500 per month.
Жеке өмір
Суретші ешқашан үйленбеген. Өмірі бойында және тіпті қайтыс болғаннан кейін де оның гомосексуалистікке бейімділігі туралы әңгімелер тарады. Бірақ Суретші мұндай әңгімелерді үнемі жоққа шығарды, себебі мұндай жайт DC сияқты консервативті партиядағы оның мансабына нұқсан келтіруі мүмкін еді.
Rumor never married. During all his lifetime and even after his death, speculations arose around his possible homosexuality. However, Rumor had always denied these speculations, which would have ruined his career in a social conservative party like the DC.