Ориана Фаллачи: Журналист және тарихпен сұхбаттасулар авторы
Oriana Fallaci
Ориана Фаллачи – италиялық журналист, жазушы (1929-2006). Соғыс, революция туралы жазбаларымен, әлемдік лидерлермен өткізген терең сұхбаттарымен әйгілі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық журналист (1929–2006)
Italian journalist (1929–2006)
Ориана Фаллачи (oˈrjaːna falˈlaːtʃi; 29 маусым 1929 – 15 қыркүйек 2006) – итальяндық журналист және жазушы. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде итальяндық қарсылық қозғалысының мүшесі болған ол ұзақ және сәтті журналистік мансапқа ие болды. Фаллачи соғыс пен революция туралы хабарлауымен, сондай-ақ 1960-1970 және 1980 жылдары көптеген әлемдік көшбасшылармен өткізген "ұзақ, агрессивті және ашық сұхбаттарымен" әлемдік деңгейде танымал болды. Фаллачидің "Тарихпен сұхбат" кітабында Индира Ганди, Голда Меир, Ясер Арафат, Зулфикар Али Бхутто, Вилли Брандт, Иран шахы Мохаммад Реза Пахлави, Генри Киссинджер, Оңтүстік Вьетнам президенті Нгуен Ван Тхиу және Солтүстік Вьетнам генералы Во Нгуен Гиаппен Вьетнам соғысы кезіндегі сұхбаттары жинақталған. Киссинджермен жасаған сұхбат "The New Republic" басылымында жарияланды, онда Киссинджер өзін "ат үстінде жалғыз басып, вагонды жетекке алып жүретін ковбой" деп сипаттады. Кейін Киссинджер бұл сұхбатты "баспасөз өкілдерімен өткізген ең жағымсыз әңгімем" деп атады. Фаллачи Денг Сяопин, Андреас Папандреу, Аятолла Хомейни, Хайле Селасси, Лех Валенса, Муаммар Каддафи, Марио Соарес, Джордж Хабаш және Альфред Хичкок сияқты тағы да көп адамдармен сұхбат жүргізді. Зейнетке шыққаннан кейін, ол Исламды сынаған, көп дау тудырған мақалалар мен кітаптар жазып, қайтадан назар ортасында болды, бұл оған сын-ескертпелермен қатар қолдау да әкелді.
Oriana Fallaci (oˈrjaːna falˈlaːtʃi; 29 June 1929 – 15 September 2006) was an Italian journalist and author. A member of the Italian resistance movement during World War II, she had a long and successful journalistic career. Fallaci became famous worldwide for her coverage of war and revolution, and her "long, aggressive and revealing interviews" with many world leaders during the 1960s, 1970s, and 1980s. Fallaci's book Interview with History contains interviews with Indira Gandhi, Golda Meir, Yasser Arafat, Zulfikar Ali Bhutto, Willy Brandt, Shah of Iran Mohammad Reza Pahlavi, and Henry Kissinger, South Vietnamese President Nguyễn Văn Thiệu, and North Vietnamese General Võ Nguyên Giáp during the Vietnam War. The interview with Kissinger was published in The New Republic, with Kissinger describing himself as "the cowboy who leads the wagon train by riding ahead alone on his horse". Kissinger later wrote that it was "the single most disastrous conversation I have ever had with any member of the press". Fallaci also interviewed Deng Xiaoping, Andreas Papandreou, Ayatollah Khomeini, Haile Selassie, Lech Wałęsa, Muammar Gaddafi, Mário Soares, George Habash, and Alfred Hitchcock, among others. After retirement, she returned to the spotlight after writing a series of controversial articles and books critical of Islam that aroused condemnation as well as support.
Ерте өмір
Фаллачи 1929 жылғы 29 маусымда Италияның Флоренция қаласында дүниеге келген. Оның әкесі Эдуардо Фаллачи Флоренцияда жиһаз жасаушы болған, итальяндық фашистік көшбасшы Бенито Муссолинидің диктатурасын тоқтатуға күш салып, саяси белсенділікпен айналысқан. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол "Резистенция" қозғалысының бір бөлігі болған "Giustizia e Libertà" итальяндық антифашистік қарсылық қозғалысына қосылды. Кейіннен ол итальян әскерінен батылдығы үшін мақтау қағазы алды. 1976 жылы шығармаларының ретроспективтік жинағында ол былай деген:
Fallaci was born in Florence, Italy, on 29 June 1929. Her father Edoardo Fallaci, a cabinet maker in Florence, was a political activist struggling to put an end to the dictatorship of Italian fascist leader Benito Mussolini. During World War II she joined the Italian anti fascist resistance movement Giustizia e Libertà, part of Resistenza. She later received a certificate for valour from the Italian army. In a 1976 retrospective collection of her works, she remarked:
Журналист ретінде бастауы
Орта мектепті бітіргеннен кейін Фаллачи Флоренция университетінде медицина және химияны қысқа ғана уақыт оқыды. Кейін әдебиетке ауысты, бірақ көп ұзамай оқуын тастап, бітірген жоқ. Оның емілдісі Бруно Фаллачи, өзі журналист болғандықтан, Фаллачиге журналистика саласында мансап құруды ұсынды. Фаллачи журналистік қызметін жасөспірім кезінде бастады, 1946 жылы итальяндық Il mattino dell'Italia centrale газетіне арнайы тілші болып орналасты. 1967 жылдан бастап ол Вьетнам соғысын, Үнді-Пакистан соғысын, Таяу Шығысты және Оңтүстік Американы жамылған соғыс тілшісі ретінде жұмыс істеді.
After attaining her secondary school diploma, Fallaci briefly attended the University of Florence where she studied medicine and chemistry. She later transferred to literature but soon dropped out and never finished her studies. Her uncle Bruno Fallaci, himself a journalist, suggested that Fallaci pursue a career in journalism. Fallaci began her career in journalism during her teens, becoming a special correspondent for the Italian paper Il mattino dell'Italia centrale in 1946. Beginning in 1967, she worked as a war correspondent covering the Vietnam War, the Indo Pakistani War, the Middle East, and in South America.
1960 жылдар
Көп жылдар бойы Фаллачи L'Europeo саяси журналының арнайы тілшісі болды және көптеген жетекші газеттер мен Epoca журналына материалдар жазды. 1968 жылы Мехико қаласындағы Тлателолько трагедиясы кезінде Фаллачи мексикалық әскерлер тарапынан үш рет атылып, шашынан сүйреп төменге тасталды және өлгендей қалдырылды. Оның куәгерлік көрсетуі Мексика үкіметінің трагедия болмағанын жоққа шығару әрекеттеріне қарсы маңызды дәлел болды. 1960 жылдары ол сұхбаттасуларды бастады, бірінші кезекте әдебиет және кино әлеміндегі тұлғалармен (1963 жылы Gli antipatici деген атпен кітап ретінде жарық көрді), ал кейіннен әлемдік лидерлермен (1973 жылы Intervista con la storia деген атпен жарық көрді), осының нәтижесінде оны "1970 және 1980 жылдары әлемдегі ең белгілі және қаупетті сұхбаттасушы" деп сипаттады.
For many years, Fallaci was a special correspondent for the political magazine L'Europeo, and wrote for a number of leading newspapers and the magazine Epoca. In Mexico City, during the 1968 Tlatelolco massacre, Fallaci was shot three times by Mexican soldiers, dragged downstairs by her hair, and left for dead. Her eyewitness account became important evidence disproving the Mexican government's denials that a massacre had taken place. In the 1960s she began conducting interviews, first with people in the world of literature and cinema (published in book form in 1963 as Gli antipatici) and later with world leaders (published in the 1973 book Intervista con la storia), which have led some to describe her as "during the 1970s and 80s the most famous – and feared – interviewer in the world".
1980 жылдар
1980 жылы Фаллачи Дэн Сяопинмен сұхбаттасты. Майкл Рэнк бұл сұхбатты "батыс журналисінің қытай көшбасшысынан алған ең ашық әңгімесі" деп атады, онда Дэн Мао туралы "қытай стандарттары бойынша өте еркін" айтты, ал қытай көшбасшыларымен батыстық журналистердің көптеген сұхбаттары "бос және көңілсіз" болған.
In 1980 Fallaci interviewed Deng Xiaoping. Michael Rank described this interview as the "most revealing ever of any Chinese leader by any western journalist", during which Deng spoke about Mao "extraordinarily frankly by Chinese standards" whereas most Western interviews with Chinese leaders have been "bland and dull".
Зейнеткерлік
Нью-Йорк қаласында және Тосканадағы өзіне тиесілі үйінде тұрған Фаллачи Чикаго университетінде, Йель университетінде, Гарвард университетінде және Колумбия университетінде лекция оқыды.
Living in New York City and in a house she owned in Tuscany, Fallaci lectured at the University of Chicago, Yale University, Harvard University and Columbia University.
9/11 оқиғасынан кейін
2001 жылдың 11 қыркүйегінен кейін Фаллачи ислам экстремистеріне және жалпы исламға сын көзбен қарайтын үш кітап жазды. Ол жазбаларында да, сұхбаттарында да Еуропаның "мұсылмандарға тым төзімді" екенін ескертті. Бірінші кітабы – "Қаһар мен мақтаныш" (алғашқыда төрт беттік мақала ретінде Италияның басты ұлттық газеті Corriere della Sera-да жарияланған). Бұл кітапта ол қазіргі ислам дінінің жойылуын қалайды. Ол "Алланың ұлдары егеуқырлар сияқты көбейеді" деп жазды, ал 2005 жылы Wall Street Journal газетіне берген сұхбатында Еуропа енді бұрынғы Еуропа емес, "Еврабия" атанды деді. Оның жазбалары "Еврабия" жанрының бір бөлігі саналады. Оның осы тақырыптағы үшінші кітабы – "Апокалипсис", Oriana Fallaci intervista sé stessa – L'Apocalisse, әлем бойынша екі миллион дана сатылды, ал үш кітаптың барлығы Италияда төрт миллион дана сатылды. Оның жазбалары 21 тілге аударылған, оның ішінде ағылшын, испан, француз, неміс, португал, урду, грек, швед, поляк, венгр, иврит, румын, серб-хорват, парсы, словен, дания және болгар тілдері бар.
After 11 September 2001, Fallaci wrote three books critical of Islamic extremists and Islam in general, and in both writing and interviews warned that Europe was "too tolerant of Muslims". The first book was The Rage and the Pride (initially a four page article in Corriere della Sera, the major national newspaper in Italy). In this book, she calls for the destruction of what is now called Islam. She wrote that "sons of Allah breed like rats", and in a Wall Street Journal interview in 2005, she said that Europe was no longer Europe but "Eurabia". and are considered part of the "Eurabia genre". Her third book in the same vein, "The Apocalypse", Oriana Fallaci intervista sé stessa – L'Apocalisse, sold some two million copies globally, the three books together selling four million copies in Italy. Her writings have been translated into 21 languages, including English, Spanish, French, Dutch, German, Portuguese, Urdu, Greek, Swedish, Polish, Hungarian, Hebrew, Romanian, Serbo Croatian, Persian, Slovenian, Danish and Bulgarian.
Жеке өмір және өлім
2005 жылдың 27 тамызында Фаллачи Кастель-Гандольфода Рим папасы Бенедикт XVI-мен жеке кездесу өткізді. Атеист болғанына қарамастан, Фаллачи Папаға үлкен құрметпен қарады және оның 2004 жылғы «Егер Еуропа өзін жек көрсе» атты мақаласына ризашылығын білдірді. «The Force of Reason» кітабында, өзінің атеист екеніне қарамастан, ол өзін «христиан атеисі» деп атады. Фаллачи, әсіресе Иран революциясы мен 11 қыркүйекке жасалған шабуылдардан кейін, исламды өткір сынға алды. Сиена қаласында ислам орталығы салынуы туралы қауесеттер күшейген кезде Фаллачи The New Yorker журналына: «Егер мұсылмандар осы ислам орталығын салса, ол оны достарының көмегімен жарып жібереді» деді. Фаллачи 2006 жылдың 15 қыркүйегінде туған Флоренция қаласында рактан қайтыс болды. Ол Флоренцияның оңтүстік жағындағы Галлуццодағы Cimitero Evangelico degli Allori бейістігіне отбасы мүшелерімен бірге және оның серігі Александрос Панагулиске арналған тас ескерткіш жанына жерленді.
On 27 August 2005, Fallaci had a private audience with Pope Benedict XVI at Castel Gandolfo. Although an atheist, Fallaci reportedly had great respect for the Pope and expressed admiration for his 2004 essay titled "If Europe Hates Itself". Despite being an atheist, in The Force of Reason, she claimed that she was also a "Christian atheist". Fallaci was a vocal critic of Islam, especially after the Iranian Revolution and the 9/11 attacks. When rumours of the construction of an Islamic centre in the city of Siena intensified, Fallaci told The New Yorker "If the Muslims build this Islamic center, she will blow it up with the help of her friends". Fallaci died on 15 September 2006, in her native Florence, from cancer. She was buried in the Cimitero Evangelico degli Allori in the southern suburb of Florence, Galluzzo, alongside her family members and a stone memorial to Alexandros Panagoulis, her late companion.
Мұра
2018 жылдан бастап Пиза, Ареццо және Генуя қалаларында оның есімімен көшелер мен алаңдар аталды. 2024 жылы автор Анастасия Рубис Ориана Фаллачидің өмірі мен мансабына негізделген "Ориана: Ориана Фаллачи романы" атты тарихи роман жариялады.
As of 2018, streets or squares have been renamed after her in Pisa, Arezzo, and Genoa. In 2024, the biographical novel titled ORIANA: A Novel of Oriana Fallaci was published by author Anastasia Rubis based on the true story of Fallaci's career and personal life.
Марапаттар
Фаллачи екі рет журналистика саласындағы Сент-Винсент сыйлығын алды (1967, 1971). Сондай-ақ, ол "Ештеңе, болсын" романы үшін 1970 жылы Банкарелла сыйлығына, "Un uomo: Romanzo" үшін 1979 жылы Виареджио сыйлығына және 1993 жылы "Иншалла" үшін Prix Antibes сыйлығына ие болды. Ол Колумбия колледжінен (Чикаго) әдебиет докторы (D. Litt.) дәрежесін алды. 2005 жылдың 30 қарашасында Нью-Йорк қаласында Фаллачи Халық мәдениетін зерттеу орталығының батылдық сыйлығы – Энни Тейлор сыйлығымен марапатталды. Ол "ислам фашизміне қарсы күрестің символы және адамзат азаттығының рыцары" атанған "батылдығы мен құндылықтары" үшін құрметке бөленді. Энни Тейлор сыйлығы жыл сайын қиын жағдайларда және қауіп-қатерде ерекше батылдық көрсеткен адамдарға табыс етіледі. Орталықтың негізін қалаушы Дэвид Хоровиц Фаллачиді "азаттық үшін күрестегі генерал" деп сипаттады. 2005 жылдың 8 желтоқсанында Фаллачиге Милан қаласының ең жоғары наградасы – Алтын Амброгино (Ambrogino d'oro) табыс етілді. Ол Ян Карскинің "Қыран" сыйлығына да ие болды. Білім министрі Летиция Мораттитің ұсынысымен 2005 жылдың 14 желтоқсанында Италия Республикасының Президенті Карло Азеглио Чиампи Фаллачиге мәдени еңбектері үшін алтын медаль (Benemerita della Cultura) табыс етті. Денсаулығының нашарлығына байланысты ол салтанатқа қатыса алмады. Ол сөйлеген сөзінде былай деді: "Бұл алтын медаль мені қозғайды, себебі ол жазушы және журналист ретіндегі еңбегімді, мәдениетімізді қорғау жолындағы белсенділігімді, елім мен азаттыққа деген сүйіспеншілігімді бағалайды. Қазіргі денсаулығым сапарға шығуға және осы сыйлықты жеке қабылдауға мүмкіндік бермейді, бұл мен үшін, медальдарға үйренбеген және трофейлерге құштар емес әйел үшін, терең этикалық және рухани мағынаға ие." 2006 жылдың 12 ақпанында Тоскана облысының президенті Риккардо Ненчини Фаллачиге Тоскана кеңесінің алтын медалін табыс етті. Ненчини сыйлықтың Фаллачиге берілгенін мәлімдеді. Нью-Йорк қаласында өткен марапаттау рәсімінде жазушы француз және голланд газеттерінде жарияланған ұқсас карикатураларға байланысты туған дауға жауап ретінде Мұхаммедтің карикатурасын жасауға тырысқанын айтты. 2010 жылы Италия-АҚШ қорының Америка сыйлығы (еске алу).
Fallaci twice received the St. Vincent Prize for journalism (1967, 1971). She also received the Bancarella Prize (1970) for Nothing, and So Be It; Viareggio Prize (1979), for Un uomo: Romanzo; and Prix Antibes, 1993, for Inshallah. She received a D. Litt. from Columbia College (Chicago). On 30 November 2005, in New York City, Fallaci received the Annie Taylor Award for courage from the Center for the Study of Popular Culture. She was honoured for the "heroism and the values" that rendered her "a symbol of the fight against Islamic fascism and a knight of the freedom of humankind". The Annie Taylor Award is annually awarded to people who have demonstrated unusual courage in adverse conditions and great danger. David Horowitz, founder of the center, described Fallaci as "a General in the fight for freedom". On 8 December 2005, Fallaci was awarded the Ambrogino d'oro (Golden Ambrogino), the highest recognition of the city of Milan. She also received the Jan Karski Eagle Award. Acting on a proposal by the Minister of Education Letizia Moratti, on 14 December 2005, the President of the Italian Republic, Carlo Azeglio Ciampi, awarded Fallaci a gold medal for her cultural contributions (Benemerita della Cultura). The state of her health prevented her from attending the ceremony. She wrote in a speech: "This gold medal moves me because it gratifies my efforts as writer and journalist, my front line engagement to defend our culture, love for my country and for freedom. My current well known health situation prevents me from travelling and receiving in person this gift that for me, a woman not used to medals and not too keen on trophies, has an intense ethical and moral significance." On 12 February 2006, the President of Tuscany, Riccardo Nencini, awarded Fallaci a gold medal from the Council of Tuscany. Nencini reported that the prize was awarded as Fallaci was During the award ceremony, held in New York City, the writer talked about her attempt to create a caricature of Mohammed, in reply to the polemic relating to similar caricatures that had appeared in French and Dutch newspapers. America Award of the Italy–USA Foundation in 2010 (in memory).
Дау
Фаллачи ислам және еуропалық мұсылмандар туралы айтылған пікірлері мен пікірталасты жазбалары үшін көпшілік назарын аударды. Фаллачи ислам фундаментализмін жастарында қарсы күрескен фашизмнің қайта жаңғыруы деп қарастырды, Еуропадағы саясаткерлер исламның қауіпін 1930 жылдардағы олардың теңдестері неміс фашизмі қауіпін дұрыс түсінбегендей түсінген; ол "өлшеулі исламның" шынымен бар екенін жоққа шығарып, оны жалғандық деп атады. Кристина Де Стефано "оның саяси идеялары мен маңдайына ілінген нәрсе - ислам емес, фашизм. Оның пікірінше, фашизмнің бірінші кезеңі - адамдарды үнсіздендіру; ал саяси ислам - фашизмнің тағы бір түрі" деді. Италия газеттерінде қолдау да, қарсылық та жарияланды (оның ішінде La Repubblica және Corriere della Sera газеттерінде бірқатар мақалалар болды), ал Айн Ранд институтындағы Дэвид Холкберг The Washington Times газетіне жазған хатында оның ісіне қолдау білдірді. Фаллачи Италияда сынға да, қолдауға да ие болды, онда оның кітаптары бір миллионнан астам данаға сатылды. 2002 жылдың қарашасында Флоренцияда өткен бірінші Еуропалық әлеуметтік форумында Фаллачи Флоренция тұрғындарын коммерциялық операцияларды тоқтатып, үйде қалуға шақырды. Сонымен қатар ол ЭҚФ-ны Флоренцияның нацистік оккупациясымен салыстырды. Шараны ұйымдастырушылар: "Біз Ориана үшін жасадық, өйткені ол соңғы 12 жыл бойы көпшілік алдында сөйлемеді және соңғы 50 жыл бойы күлмеді" деді. 2002 жылы Швейцарияда Ислам орталығы мен Женевадағы Сомали қауымдастығы, Лозаннадағы SOS Racisme және жеке азамат Фаллачиді "Қасқырлық пен мақтаныш" кітабының нәсілшіл мазмұны үшін сотқа берді. 2002 жылдың қарашасында Швейцария судьясы Швейцарияның қылмыстық кодексінің 261 және 261 bis баптарын бұзғаны үшін оны тұтқындауға ордер шығарды және Италия үкіметінен оны соттауға немесе экстрадициялауға өтініш жасады. Италияның Әділет министрі Роберто Кастелли Италия Конституциясы сөз бостандығын қорғайды деген негіздемемен өтінішті қабылдамады. 2005 жылдың мамыр айында Италия мұсылмандары одағының президенті Адель Смит Фаллачиге қарсы сот ісін бастады, Смиттың адвокаты 18 сөз тіркесін келтірді, олардың ішіндегі ең танымалдары исламды "бұрын-соңды тазармайтын тоған" деп атаған. Нәтижесінде итальян судьясы Фаллачиге "исламды жамандады" деген айыппен Бергамода сотталуға бұйырды. Алдын ала сот 12 маусымда басталды, ал 25 маусымда судья Беатрис Сиккарди Фаллачи ісін 18 желтоқсанда бастау керек деп шешті. Фаллачи судьяны Смит оны өлтіруді талап еткенін және христиан дінін жамандағанын ескермеген деп айыптады. Францияда кейбір араб мұсылман және жамандауға қарсы ұйымдар, мысалы, MRAP және Ligue des Droits de l'Homme Ориана Фаллачиге қарсы сот ісін бастады, олар "Ашу мен мақтаныш" және "Аң-сананың күші" (La Rage et l'Orgueil және La Force de la Raison француз тіліндегі нұсқалары) "исламға қарсы" және "расистік" деп айыптады. Франция-Израиль ұйымының президенті, сондай-ақ Александр дель Валлеге қарсы ұқсас сот процестерінде оның адвокаты болды. 2005 жылдың 3 маусымында Фаллачи Corriere della Sera газетінің бірінші бетіне "Noi Cannibali e i figli di Medea" ("Біз каннибальдар және Медеяның ұрпағы") атты өте даулы мақала жариялады. 2004 жылы жазған "Ориана Фаллачи өзін-өзі сұраққа тартып жатыр – Апокалипсис" атты кітабында Фаллачи бір жынысты некеге қарсы екенін білдіріп, бұл "отбасының биологиялық тұжырымдамасын бұзады" деп, оны "модалық каприз, экспозиционизмнің бір түрі" деп атады. Сондай-ақ, бір жынысты жұптардың ата-ана болуына қарсы болып, оны "өмірге бұрмаланған көзқарас" деп жариялады. Ол сондай-ақ "гейлер лоббисі" бар екенін айтып, оның арқылы "гейлер өздері басқаларға қарсы кемсітушілік жасайды" деді. 2006 жылдың маусымда шыққан "Reason" журналында америкалық жазушы Кэти Янг былай деп жазды: "Ориана Фаллачидің 2002 жылы жарық көрген "Қасқырлық пен мақтаныш" атты кітабында радикалды ислам террористері мен Италияның ірі қалаларының бұрыштарында несеп салатын сомалилік көше сатушылары арасында ешқандай айырмашылық жоқ". Кристофер Хиченс "Атлантик" журналында жазған хатында бұл кітапты "ислам туралы қалай жазуға болмайтынын көрсететін" деп атады, оны "жасырын, ауру, жыныстық мания және жәндіктер сияқты көбеюге деген құмарлықпен толы" деп сипаттады.
Fallaci received much public attention for her controversial writings and statements on Islam and European Muslims. Fallaci considered Islamic fundamentalism to be a revival of the fascism she fought against in her youth, that politicians in Europe were misunderstanding the threat of Islam in the same way that their 1930s equivalents misunderstood the threat of German fascism; she denied that "moderate Islam" actually existed, calling it a mendacity. Cristina De Stefano argued that "the centre of her political ideas and her obsession was not Islam— it was fascism. For her, the first stage of fascism is to silence people; and for her, political Islam is another form of fascism." Both support and opposition have been published in Italian newspapers (among which, La Repubblica and Corriere della Sera had a series of articles), and David Holcberg, at the Ayn Rand Institute, supported her cause with a letter to The Washington Times. Fallaci received criticism as well as support in Italy, where her books have sold over one million copies. At the first European Social Forum, which was held in Florence in November 2002, Fallaci invited the people of Florence to cease commercial operations and stay home. Furthermore, she compared the ESF to the Nazi occupation of Florence. Protest organizers declared, "We have done it for Oriana, because she hasn't spoken in public for the last 12 years, and hasn't been laughing in the last 50". In 2002, in Switzerland, the Islamic Center and the Somal Association of Geneva, SOS Racisme of Lausanne, along with a private citizen, sued Fallaci for the allegedly racist content of The Rage and the Pride. In November 2002, a Swiss judge issued an arrest warrant for violations of articles 261 and 261 bis of the Swiss criminal code and requested the Italian government to either prosecute or extradite her. Italian Minister of Justice Roberto Castelli rejected the request on the grounds that the Constitution of Italy protects freedom of speech. In May 2005, Adel Smith, president of the Union of Italian Muslims, launched a lawsuit against Fallaci charging that "some of the things she said in her book The Force of Reason are offensive to Islam". Smith's attorney cited 18 phrases, most notably a reference to Islam as "a pool that never purifies". Consequently, an Italian judge ordered Fallaci to stand trial in Bergamo on charges of "defaming Islam". The preliminary trial began on 12 June, and on 25 June, Judge Beatrice Siccardi decided that Fallaci should indeed stand trial beginning on 18 December. Fallaci accused the judge of having disregarded the fact that Smith had called for her murder and defamed Christianity. In France, some Arab Muslim and anti defamation organisations such as MRAP and Ligue des Droits de l'Homme launched lawsuits against Oriana Fallaci, charging that The Rage and the Pride and The Force of Reason (La Rage et l'Orgueil and La Force de la Raison in their French versions) were "offensive to Islam" and "racist". president of the France Israel Organization, was also Alexandre del Valle's lawyer during similar lawsuits against del Valle. On 3 June 2005, Fallaci published on the front page of the Corriere della Sera a highly controversial article titled "Noi Cannibali e i figli di Medea" ("We cannibals and Medea's offspring"), urging women not to vote for a public referendum about artificial insemination that was held on 12 and 13 June 2006. In her 2004 book Oriana Fallaci intervista sé stessa – L'Apocalisse, Fallaci expressed her opposition to same sex marriage, arguing that it "subvert[s] the biological concept of family" and calling it "a fashionable whim, a form of exhibitionism", and also against parenting by same sex couples, declaring it a "distorted view of life". She also asserted the existence of a "gay lobby", through which "the homosexuals themselves are discriminating against others". In the June 2006 issue of Reason, American libertarian writer Cathy Young wrote: "Oriana Fallaci's 2002 book The Rage and the Pride makes hardly any distinction between radical Islamic terrorists and Somali street vendors who supposedly urinate on the corners of Italy's great cities." Christopher Hitchens, writing in The Atlantic, called the book "a sort of primer in how not to write about Islam", describing it as "replete with an obsessive interest in excrement, disease, sexual mania, and insectlike reproduction, insofar as these apply to Muslims in general and to Muslim immigrants in Europe in particular".