Рафаэль Нуньес: Колумбия президенті және «Жаңғырту» процесінің көшбасшысы

Кіріспе

Колумбия президенті (1880–82, 1884–94)

Рафаэль Венцеслао Нуньес Моледо (28 қыркүйек 1825 – 18 қыркүйек 1894) – колумбиялық автор, заңгер, журналист және саясаткер, 1880 және 1884 жылдары Колумбия президенті болып сайланған. Нуньес 1886 жылғы Колумбия Конституциясын жасаған, 1991 жылға дейін қолданыста болған "Жаңғыру" процесінің жетекшісі болды.

Ерте өмір

Нуньес 1824 жылғы 6 қазанда үйленген Долорес Гарсия Моледо мен полковник Франсиско Нуньес Гарсияның үш баласының ағасы болды. 15 жасында генерал Франсиско Кармона оны «Жоғарлықтар соғысына» қатысу үшін көтерілісшілер қатарына қабылдады. Нуньестің өмір бойының алғашқы жылдары туралы көп мәлімет жоқ, бірақ ол 1848 жылы Панаманың Чирики аймағында аудандық судья болып қызмет еткені белгілі.

Саяси мансап

Нуньестің 15 жасында Супремалар соғысына (1840) қатысқаны мәлім, бұл Колумбияның көптеген азаматтық соғыстарының алғашқысы болды. Бұл соғыс елдің оңтүстігіндегі провинциялардағы бірқатар саяси лидерлердің ("Супремалар") орталықшыл және консервативті үкіметке қарсы әскери көтерілісінен туындады. Нуньес революциялық жаққа қосылып, туған қаласы Картахенаны қоршауға қатысты. Соғыстан кейін колледжге түсіп, 1844 жылы Магдалена және Истмо университетінде заң мамандығын бітірді. 1848 жылы Нуньес Картахенада (Колумбия) "La Democracia" газетін құрды, мақсаты – Супремалар соғысындағы көтерілістің басшысы, генерал Хосе Мария Обандоны президенттікке қолдау көрсету. Сол жылы Обандо Картахена провинциясының губернаторы болып сайланды және Нуньесті Картахена үкіметінің штаб бастығы етіп тағайындады, осылайша оның саяси өмірі басталды. Ол 1853 жылға дейін осы лауазымда қызмет етті, Обандо президент болғанда, ол Колумбия Конгресіне мүше болу үшін Боготаға көшті және Мануэль Мурильо Тороның федералистік және социалистік идеяларымен күресіп, көзге түсті. 1854 жылы Хосе Мария Мелоның Обандоға қарсы жасаған төңкерісінен кейін Нуньес жасырын өмірге кетті, бірақ кейін Боливар департаментінің губернаторы болып сайланды, бұл Мелоның жеңілісіне себепкер болды. Жаңадан тағайындалған президент Мануэль Мария Малларино 1855 жылы Нуньесті соғыс министрі (хатшы) және содан кейін қазына министрі етіп тағайындады. Қаржы министрі ретіндегі табыстары оған үлкен даңқ әкелді. 1855 жылы ол "La Federación" деген атпен саяси эсселерінің алғашқы жинағын жариялады. Кейін Томас Сиприано де Москера үкіметінде ол қазына министрі болып қызмет етті. Панама штатының өкілі ретінде Рионегро конституциясын қабылдаған Рионегро конвенциясына қатысқаннан кейін, ол 1863 жылы елден кетуді шешті. Ол екі жыл Нью-Йоркте тұрып, Колумбия мен Испаниядағы бірнеше газетке мақалалар жазды. Содан кейін президент Мурильо Торо оны Колумбияның Ле-Хаврдағы консулы етіп тағайындады, ал кейін Ливерпульдегі Колумбия консулы болып тағайындалды. Нуньес ұсынған Регенерация бағдарламасы Рионегро Конституциясында орнатылған либералдық реформалардың көп бөлігіне қарсы болды, ал оның жеңісі елді орталықтандырылған федералды жүйеден орталықтандырылған жүйеге, күшті президенттікке айналдырды. Нуньес ұсынысындағы консервативтік және орталықшылдық тенденцияларға қарсы либералдық лидерлер 1884 және 1885 жылдары тағы бір азаматтық соғыс жариялады. Президент Нуньестің жақтастары консервативтік күштер 1885 жылы либералдық әскерлерді жеңіске бұрып, Нуньестің танымал мәлімдемесін жасады: "Мырзалар, 1863 жылғы Конституция жойылды". Осы әскери жеңістен кейін, 1885 жылдың 10 қыркүйегінде Нуньес әрбір тәуелсіз штаттан екі өкілді шақырып, сол жылдың 11 қарашасында құрылған Конституциялық ассамблеяны бастады. Мигель Антонио Кароның қатысуымен жүзеге асырылған 1886 жылғы конституциялық реформа, Нуньестің ең маңызды саяси жетістігі болды. Бұл Колумбияның 1886 жылғы Конституциясы кейінірек енгізілген өзгерістермен 1991 жылға дейін жаңа Конституция қабылданғанға дейін күшінде болды. Ол елдің атауын Колумбияның Біріккен Штаттарынан Колумбия Республикасына өзгерту арқылы, елдің күшті орталық үкіметін қалпына келтірді, Ватиканмен байланысты қалпына келтірді және католицизмді мемлекеттік дін етіп бекітті, білім беруді католик шіркеуіне тапсырды. Конституция президенттік мерзімді екі жылдан алты жылға дейін ұзартты, Республика президентін сайлауды Конгресске жүктеді және ескі штаттарды президенттің тағайындаған губернаторы басқаратын департаменттерге айналдырды, осылайша президентке көп билік берді. Ол 1886 және 1892 жылдары Колумбия президенті болып қайта сайланды, бірақ соңғы мерзімінде қызметке кіре алмады. Денсаулығы нашарлағандықтан Картахенаға оралды. Оның орнына вице-президенті Мигель Антонио Каро 1892-1898 жылдарға президенттік мерзімінде де-факто президент болып ант берді. Орталық үкіметпен байланысы тек жанама болғанымен, Нуньес маңызды саяси тұлға болып қала берді, оның хаттары, мақалалары және эсселері үлкен ықпалға ие болды. Сонымен қатар, сол кездегі көптеген саяси қайраткерлер оны Картахенаға үнемі барып көретін. Денсаулығы нашарлай берді және ол 1894 жылдың 18 қыркүйегінде қызбадан қайтыс болды, ол бірнеше күнге төсекке жатып, сөйлей алмады. Нуньес президенттік лауазымда ресми түрде тағайындалған күйінде қайтыс болды.

It is known that Núñez participated as a 15 year old in the War of the Supremes (1840), the first of many Colombian civil wars, which was caused by the military uprising of a number of political leaders (the "Supremes") in the provinces in the South of the country against the centralist and conservative government of José Ignacio de Márquez. Núñez joined the revolutionary side and participated in the siege to his own hometown, Cartagena. Following the war, he entered college and obtained a degree in Law from the Universidad del Magdalena e Istmo in 1844. By 1848 Núñez had founded in Cartagena, Colombia, the newspaper La Democracia, with the intention of promoting the presidential election of General José María Obando, the leader of the insurrection in the War of the Supremes, as a successor to José Hilario López. The same year, Obando had been elected as governor of the Province of Cartagena and he appointed Núñez as Chief of Staff in Cartagena's government, thus beginning his political life. He would maintain the position until 1853, with Obando as president, when he decided to move to Bogotá to become a member of the Colombian Congress, and where he made a name for himself by fighting the federalist and socialist ideas of Manuel Murillo Toro. Following the coup against Obando in 1854 by José María Melo, Núñez went into hiding, but then was elected as governor of the department of Bolívar, which contributed to the defeat of Melo. The newly appointed president Manuel María Mallarino made Núñez, minister (secretary) of War in 1855, and then Minister of the Treasury. His excellent results as Minister of Treasury would bring him wide recognition. In 1855, he also published his first volume of political essays, under the name of La Federación. Later, under the government of Tomás Cipriano de Mosquera, he served as Minister of the Treasury. After participating briefly in the Convention of Ríonegro which would produce the Constitution of Rionegro as a representative of the state of Panama, he decided to leave the country in 1863. He first lived in New York City for two years, writing for a number of newspapers both in Colombia and in Spain. Then, he was appointed consul of the United States of Colombia in Le Havre by president Murillo Toro, and later, he was appointed as the Colombian Consul in Liverpool. The Regeneration program advanced by Núñez opposed most liberal reforms established in the Constitution of Rionegro, and its victory changed the country from a decentralized federal system to a centralized system with a strong central presidency. Opposing the conservative and centralist tendencies in Núñez proposal, liberal leaders issued yet another civil war in 1884 and 1885. The conservative forces in favor of president Núñez finally surrendered the liberal troops in 1885, which led to Núñez' famous proclamation: "Sirs, the Constitution of 1863 is no more." Following this military victory, on September 10, 1885, Núñez summoned two representatives from each of the sovereign states to initiate the Constituent Assembly, which was installed on November 11 of the same year. The constitutional reform of 1886, carried out with the collaboration of Miguel Antonio Caro, was possibly the most outstanding political feat of Núñez. This Colombian Constitution of 1886, with some later modifications, was in effect until the proclamation of a new one in 1991, and in addition to reestablishing a strong Centralist form of government, changing the name of the country from the United States of Colombia to that of Republic of Colombia, it also reestablished the links with the Vatican, and made Catholicism the official religion, leaving education in the hands of the Catholic church. The Constitution also changed the duration of presidential terms from two to six years, left the election of the president of the Republic to the Congress, and changed the old states into Departments which would be ruled by a governor appointed by the president of the Republic, hence giving a lot of power to the president. He was again re elected to be President of Colombia in 1886 and in 1892 but did not take office for his last term. He had moved back to Cartagena by then as his health deteriorated. Rather, his vice president, Miguel Antonio Caro was sworn in as the de facto president for the presidential term of 1892 1898. While his contact with the central government was thus only indirect, Núñez remained an important political figure, and his letters and columns and essays were very influential. Moreover, many political figures of the time went to visit him constantly in Cartagena. His health continued worsening and he finally died on September 18, 1894, following a fever that left him in bed and speechless for a couple of days. Núñez died being officially appointed as president.

Мұра

Бірінші әкімшілігінде Нунес бейбітшілік пен тәртіпті қалпына келтірді, бұл оған зор танымалдылық әкелді. Ол елге жер аударылған католик епископтарының оралуына рұқсат берді. Ол әскери академия мен Ұлттық музыка академиясын құрды. Халықаралық телеграф қызметін іске қосты. Испаниямен, Тәуелсіздік соғысынан бері үзілген дипломатиялық қарым-қатынасты қайта жаңартылды. Сонымен қатар, Франция мен Ұлыбританиямен сауда және мәдени алмасу туралы халықаралық шарттарға қол қойды. Екінші әкімшілігінде Нунес елдің саяси құрылымын толыққанды және түбегейлі өзгертуді бастап берді, қолдады және іске асырды. Бұл Колумбия Республикасының жаңа Конституциясының қабылдануымен аяқталды, ол 1886 жылғы Колумбия Конституциясы деп белгілі болды.