Сарич орбиталды қозғалтқышы: құрылысы мен даму тарихы
Sarich orbital engine
Сарич орбиталдық қозғалтқышы: құрылысы, Wankel қозғалтқышынан айырмашылықтары, артықшылықтары мен кемшіліктері. Жаңа технология, тиімділік, салмағы жеңіл.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ішкі жанатын қозғалтқыштың түрі
Type of internal combustion engine
Сарих орбиталық қозғалтқышы – 1972 жылы Австралияның Перт қаласынан шыққан инженер Ральф Сарих тапқан ішкі жанатын қозғалтқыштың бір түрі. Оның ерекшелігі – орталық поршеньнің поршеньдік емес, орбиталық қозғалысы. Ол тұжырымдық тұрғыдан ұқсас Ванкель қозғалтқышынан қозғалтқыш осінің бойымен айналатын, бірақ айналмайтын, көбінесе призма пішіндес поршеньді пайдалану арқылы ерекшеленеді, ал Ванкель қозғалтқышында айналатын үш лобтан тұратын ротор қолданылады.
The Sarich orbital engine is a type of internal combustion engine, invented in 1972 by Ralph Sarich, an engineer from Perth, Australia, which features orbital rather than reciprocating motion of its central piston. It differs from the conceptually similar Wankel engine by using a generally prismatic shaped piston that orbits the axis of the engine, without rotation, rather than the rotating trilobular rotor of the Wankel.
Шолу
Қозғалтқыштың көлемі мен салмағы жанар камералардың ықшам орналасуының арқасында, дәстүрлі поршеньді қозғалтқыштардың шамамен үштен біріне дейін азаяды деп күтілді. Тағы бір артықшылығы – Wankel қозғалтқышындағы шеттердің тозуы сияқты, қозғалтқыш қабырғаларымен жоғары жылдамдықты байланыс аймағының болмауы. Дегенмен, жанар камералары желбезектермен бөлінген, олар қабырғалармен де, айналатын поршеньмен де байланыста болады, ал жанар камерасының сегіз бұрышы болғандықтан тығыздау қиынға түседі. Патентте қозғалтқыш екі тактілі ішкі жанар қозғалтқыш ретінде сипатталған, бірақ патент басқа клапандық механизммен оны төрт тактілі қозғалтқыш ретінде де қолдануға болатынын көрсетеді. Феликс Ванкель роторлық поршеньді ығыстырғыштың барлық мүмкін әдістерін зерттеп, құжаттағанда, орбиталық қозғалтқышта қолданылатын айналатын поршень мен поршеньдік желбезек механизмін көрсетті.
The engine promised to be about one third the size and weight of conventional piston engines due to the compact arrangement of the combustion chambers. Another advantage is that there is no high speed contact area with the engine walls, unlike in the Wankel engine in which edge wear is a problem. However, the combustion chambers are divided by vanes which do have contact with both the walls and the orbiting piston and are more difficult to seal due to the eight corners of the combustion chamber. In the patent, the engine is described as two stroke internal combustion engine, but the patent claims that with a different valve mechanism it could be used as a four stroke engine. researching and documenting all the possible ways to create a rotary piston displacer, Felix Wankel shows the orbiting piston and reciprocating vane mechanism used in the orbital engine.
Ғылыми-зерттеу және даму
Орбитальді қозғалтқыш компаниясы, серіктесі BHP және Федералды үкіметтің ҒЗЖ гранттарымен қаржыландырылып, 1972 жылдан 1983 жылға дейін концепция бойынша жұмыс істеді. Компания 3.5 литрлік төрт тактілі қозғалтқыш жасады, ол сол кездегі ұқсас бензинді автомобильдердің қозғалтқыштарымен салыстырғанда, стандартты жол жүктемесінде жақсы көрсеткіштерді көрсетті. 1982 жылы Автомобиль инженерлері қоғамына техникалық мақала ұсынылды, ол қазір олардың тарихи транзакциялар жинағының бөлігі болып табылады. Осы қозғалтқыштың жақсы жұмыс істеуіне себеп – бірегей және патенттелген инъекциялық жүйе болды, ол жану камерасына бағытталған және жапсырмалы зарядты жану процесін жасады. Әлемнің әртүрлі елдерінен бірнеше автокөлік өндірушілері қозғалтқышқа үлкен қызығушылық танытты. Алайда, қозғалтқышты коммерцияландыру үшін кем дегенде 100 миллион долларлық жұмыс қажет екені анықталды және қаржыландыру көздері бұл тиімді инвестиция емес деп шешті. Оның орнына, сол инъекциялық және жану жүйесін қолданыстағы екі және төрт тактілі бензинді қозғалтқыштарға бейімдеуге болатыны анықталды, және бұл жұмыс компанияның болашағына айналды, оны «Орбитальді жану процесі» деп атады. Прототиптік сынақтар кезінде қозғалтқыш 3 көлікке орнатылды: Toyota Kijang (3 цилиндрлі агрегат) және Suzuki Karimun (2 цилиндрлі агрегат). Санжит Хари Капур бұл агрегаттарды Texmaco тобына қарасты PT Wahana Perkasa Auto Jaya компаниясында жұмыс істеген кезде орнатты. 3 цилиндрлі агрегат сондай-ақ Австралияда 100 дана Ford Festiva көліктеріне орнатылды, бұл үлгі Festiva EcoSport деп аталды. Тестілеу нәтижесінде, автомобиль Ford Festiva 1.3-тен сәл қуатты болғанымен, шығарындыларға қатысты талаптарды, тиімділікті және шу, діріл, тербеліс (NVH) деңгейін бір уақытта қамтамасыз ете алмады.
The Orbital Engine Company, with funding from partner BHP and Federal Government R&D grants, worked on the concept from 1972 until 1983 and had a 3.5L four stroke engine performing as well as the similar petrol car engines of the day at typical road load conditions. A technical paper was presented to the Society of Automotive Engineers in 1982, and is now part of their historic transaction collection. A major reason for the good performance of this engine was the development of a unique and patented injection system directed into the combustion chamber which created a stratified charge combustion process. Several auto makers from around the world showed great interest in the engine, however it was realised that there was still at least $100 million of development work required to commercialise the engine and the funding sources decided this was not a sound investment. Instead it was realised the same injection and combustion system could be adapted onto existing two and four stroke petrol engines and this work become the future of the company, being called the Orbital Combustion Process. During prototyping process, the engine has been installed in 3 vehicles: Toyota Kijang (3 cylinder unit), and Suzuki Karimun. (2 cylinder unit), installed by Sangeet Hari Kapoor when he was working in PT Wahana Perkasa Auto Jaya, which is a company under the Texmaco group. The 3 cylinder unit is also installed to 100 units of Ford Festivas in Australia, dubbed Festiva EcoSport, and the verdict is that while the car is somewhat more powerful than the Ford Festiva 1.3, it failed in to deliver emission compliance, efficiency, and NVH (noise, vibration, harshness) reduction at same time.