Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Dame Emilie Rose Macaulay, (1 тамыз 1881 – 30 қазан 1958) – ағылшын жазушысы, ең белгілі туындысы – «Требезонт мұнаралары» романы, ол кішкентай англо-католик топтың Түркияны түйемен кесіп өтуі туралы. Бұл оқиға оның өзінің өзгеретін және қайшылысқа толы сенімдерін көрсететін рухани автобиография ретінде қарастырылады. Маколейдің романдарына Вирджиния Вульфтің шығармалары әсер еткен; ол сонымен қатар өмірбаяндық еңбектер, саяхаттар мен өлеңдер де жазды.
English writer
Dame Emilie Rose Macaulay, (1 August 1881 – 30 October 1958) was an English writer, most noted for her award winning novel The Towers of Trebizond, about a small Anglo Catholic group crossing Turkey by camel. The story is seen as a spiritual autobiography, reflecting her own changing and conflicting beliefs. Macaulay's novels were partly influenced by Virginia Woolf; she also wrote biographies, travelogues and poetry.
Алғашқы жылдар және білім
Маколей Уорвикширдегі Рагби қаласында классикалық ғалым Джордж Кэмпбелл Маколей мен оның әйелі Грейс Мэридің (құрметті аты Конибир) қызы болып дүниеге келді. Оның әкесі Льюис Макколей отбасының еркек тарапынан тікелей ұрпағы еді. Ол Оксфорд қыздар орта мектебінде білім алды және Оксфорд университетінің Сомервилл колледжінде қазіргі заманғы тарихты оқыды. 1906 жылы оның әкесі Джордж Маколей Кембриджге жақын Грейт-Шелфордтағы Саддервуд атты әсем үйге көшті. Ол көп уақытын отбасылық досы, ақын Руперт Брукпен бірге өткізді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Шелфордта шаруа қызы ретінде жұмыс істеді. Осы оқиғалар оған сол күндердегі қажырлы еңбек пен достықты еске түсіретін "Жерде 1916" атты өлеңдер жинағын жазуға шабыт берді.
Macaulay was born in Rugby, Warwickshire the daughter of George Campbell Macaulay, a classical scholar, and his wife, Grace Mary (née Conybeare). Her father was descended in the male line directly from the Macaulay family of Lewis. She was educated at Oxford High School for Girls and read Modern History at Somerville College at Oxford University. In 1906 her father, George Macauley, moved to Southernwood, a grand house in Great Shelford, near Cambridge. She spent much of her time in the company of the poet Rupert Brooke, a family friend. During the First World War she worked as a land girl in Shelford. Here she was inspired to write a collection of poems called "On the Land 1916" recalling the hard work and companionship of those days.
Мансап
Маколей өзінің алғашқы романын, «Абботтар Верни» (1906 жылы жарық көрді) Сомервиллден кеткеннен кейін және Уэльстегі Аберстиуитке жақын Тай Исафта ата-анасымен бірге тұрып бастады. Кейінгі романдарына «Ли-Шор» (1912), «Потеризм» (1920), «Қауіпті жас» (1921), «Ақымақ айтты» (1923), «Ешкімнің білімі» (1940), «Әлем – менің шөлім» (1950) және «Требезонт мұнаралары» (1956) кіреді. Оның ғылыми-публицистикалық шығармалары: «Олар Португалияға барды», «Сөздер мен әуесқойлық», Джон Милтонның өмірбаяны және «Ескі қиратылыстардың ләззаты». Маколейдің көркем шығармаларына Вирджиния Вульф және Анатоль Франс әсер етті. Оның антиутопиялық романы «Не емес» (1918) Англияның ойдан шығарылған нұсқасында евгеника және дұрыс емес ақпарат тарату мәселелерін қамтиды. Алғаш рет 1918 жылы жарық көрген, кейін 1919 жылы кейбір бөлімдері өңделген күйі қайта басылды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Маколей британдық үгіт-насихат бөлімінде жұмыс істеді, алдында медбике болып, кейін Соғыс министрлігінде мемлекеттік қызметкер болып қызмет етті. 1918 жылы танысқан жазушы және бұрынғы иезуит діни қызметкері Джеральд О’Донованмен романтикалық қарым-қатынас құрды; бұл қарым-қатынас 1942 жылы оның қайтысына дейін жалғасты. Соғыс аралық кезеңде ол пацифисттік «Бейбітшілікке берілген уәде» одағының қолдаушысы болды; алайда ол PPU-дан шығып, 1940 жылы пацифизмінен бас тартты. Сол кезеңде ол BBC радиосындағы хабарлары арқылы және «The Spectator», «The Listener» және «Time and Tide» сияқты журналдардағы тілші ретінде жаңа оқырмандар тапты. Оның лондондық пәтері бомбалау кезінде қирады, ол 1942 жылы жарық көрген, өмірбаянына жақын «Мисс Анструтердің хаттары» атты әңгімесінде көрсетілгендей, өмірін және кітапханасын қайта құруға мәжбүр болды. Оның соңғы романы «Требезонт мұнаралары» әдетте оның шедеврі саналады. Көптеген автобиографиялық элементтерді қамтитын бұл роман, мистикалық христиандықтың тартымдылығы мен адалдықтан айырылған махаббат пен христиандық сенімнің талаптары арасындағы қайғылы және терең қайғымен толы қайтырмасыз қақтығысты көрсетеді. Осы еңбегі үшін ол 1956 жылы Джеймс Тейт Блэк естелік сыйлығын алды.
Macaulay began writing her first novel, Abbots Verney (published 1906), after leaving Somerville and while living with her parents at Ty Isaf, near Aberystwyth, in Wales. Later novels include The Lee Shore (1912), Potterism (1920), Dangerous Ages (1921), Told by an Idiot (1923), And No Man's Wit (1940), The World My Wilderness (1950), and The Towers of Trebizond (1956). Her non fiction work includes They Went to Portugal, Catchwords and Claptrap, a biography of John Milton, and Pleasure of Ruins. Macaulay's fiction was influenced by Virginia Woolf and Anatole France. Her dystopian novel What Not (1918) deals with eugenics and misinformation in a fictional version of England. It was first published in 1918, then withdrawn and republished in 1919 with some passages removed. During World War I Macaulay worked in the British Propaganda Department, after some time as a nurse and later as a civil servant in the War Office. She pursued a romantic affair with Gerald O'Donovan, a writer and former Jesuit priest, whom she met in 1918; the relationship lasted until his death, in 1942. During the interwar period she was a sponsor of the pacifist Peace Pledge Union; however she resigned from the PPU and later recanted her pacifism in 1940. In the same period, she found new audiences through broadcasts on the BBC, and as a columnist in journals such as The Spectator. The Listener, and Time and Tide. Her London flat was destroyed in the Blitz, and she had to rebuild her life and library from scratch, as documented in the semi autobiographical short story, Miss Anstruther's Letters, which was published in 1942. The Towers of Trebizond, her final novel, is generally regarded as her masterpiece. Strongly autobiographical, it treats with wistful humour and deep sadness the attractions of mystical Christianity, and the irremediable conflict between adulterous love and the demands of the Christian faith. For this work, she received the James Tait Black Memorial Prize in 1956.