Жалпы дала жыланы (Thamnophis sirtalis) туралы мақала
Common garter snake
Жылан түрі: Солтүстік Америкада кең таралған, сары жолақты, жұқа денелі гарттер жыланы (Thamnophis sirtalis) туралы ақпарат. Массачусетс штатының рептилиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жылан түрлері
Species of snake
Жалпы жартиер жыланы (Thamnophis sirtalis) – Colubridae тұқымдасының Natricinae кіші тұқымдасына жататын жылан түрі. Бұл түр Солтүстік Америкаға тән және континент бойынша кеңінен таралған. Бірнеше мойындалған түршесі бар. Көптеген жалпы жартиер жыландарының денесінде қара, қоңыр немесе жасыл түс фонда сары жолақтар болады, олардың орташа толық ұзындығы (құйрығын қоса есептегенде) шамамен , ал ең ұзын ұзындығы шамамен . Орташа дене салмағы . Жалпы жартиер жыланы Массачусетс штатының ресми рептилиясы болып табылады.
The common garter snake (Thamnophis sirtalis) is a species of snake in the subfamily Natricinae of the family Colubridae. The species is indigenous to North America and found widely across the continent. There are several recognized subspecies. Most common garter snakes have a pattern of yellow stripes on a black, brown or green background, and their average total length (including tail) is about , with a maximum total length of about The average body mass is The common garter snake is the state reptile of Massachusetts.
Сипаттама
Қарапайым жартиярлы жыландар жұқа денелі жыландар. Олардың көбі 1 метрден аспайды, тіпті одан да кішкентай болып өседі. Көбінесе олардың денесінде бойлық жолақтар болады, олардың түсі әртүрлі. Қарапайым жартиярлы жыландар жасыл, көк, сары, алтын, қызыл, қызғылт сары, қоңыр және қара сияқты көптеген түстерде кездеседі.
Common garter snakes are thin snakes. Few grow over about 4 feet (1 m) long, and most stay smaller. Most have longitudinal stripes in many different colors. Common garter snakes come in a wide range of colors, including green, blue, yellow, gold, red, orange, brown, and black.
Өмірбаян
Қарапайым белдік жылан - күндізгі жылан. Жазда ол таңертең және кешкі уақытта ең белсенді болады; салқын маусымдарда немесе климатта ол белсенділігін жылы түстен кейінге дейін шектейді. Жылы оңтүстік аймақтарда жылан жыл бойы белсенді, ал басқа жағдайларда ол көптеген жыландармен бірге ортақ қыстау орнында қыстайды. Қыстың жылы күндерінде кейбір жыландар күнге қыздыру үшін қыстау орнынан шығатыны байқалған.
The common garter snake is a diurnal snake. In summer, it is most active in the morning and late afternoon; in cooler seasons or climates, it restricts its activity to the warm afternoons. In warmer southern areas, the snake is active year round; otherwise, it sleeps in common dens, sometimes in great numbers. On warm winter afternoons, some snakes have been observed emerging from their hibernacula to bask in the sun.
Уыт
Жүгірткілі жыландардың сілекейінде аз мөлшерде у бар, ол қосмекенділер мен олар жеп қоятын басқа ұсақ жануарлар үшін зиянды болуы мүмкін. Адам үшін тістеу қауіпті емес, көптеген оларды ұстағандар байлам жыландардың ұсталғанда немесе шектегенде наразылық ретінде жұмсақ тістейтінін айта алады; олардың кішірек мөлшеріне байланысты бұл тістеулер көбінесе теріні жармайды, бірақ тістеген жерде жеңіл қышыну, күйіп кету және/немесе ісінуге себеп болуы мүмкін. Дегенмен, тістеу арқылы энергиясын жұмсамас бұрын, жүгірткілі жыландар жағымсыз иісті сұйықтық ("мускус", "мускустау", "сасықтандыру") пост-анальді бездерінен бөліп шығаруы ықтимал. Қалыпты жүгірткілі жыландар өздерінің жемтілеріндегі – американдық бақа мен қалың терілі тритон сияқты – табиғи уларға төзімді, соңғысы адам жұтса өлімге әкелуі мүмкін. Жүгірткілі жыландар (өздерінің аздап улы сілекейінен басқа) жеген қосмекенді жемтілерінен уды жинақтап ала алады, осылайша оларды уландырады және кез келген жыртқыштарды қорқытады. Бұл түрдің қолданатын жыртқышқа қарсы көрсетуі түрлер арасындағы және олардың жыртқышқа қарсы көрсетулері арасындағы "қару жарысы" идеясын көрсетеді.
Garter snakes have a mild venom in their saliva, which may be toxic to the amphibians and other small animals that they prey upon. For humans, a bite is not dangerous, and many handlers can attest to garter snakes gently biting in protest when held or restrained; these bites do not often break the skin, given the garter snake's smaller size, but may cause slight itching, burning, and/or swelling at the location of the bite. However, it is more likely that, prior to expending their energy through biting, garter snakes will secrete a foul smelling fluid ("musk", "musking", "skunking") from postanal glands. Common garter snakes are resistant to naturally occurring poisons in their prey, such as that of the American toad and rough skinned newt, the latter of which can kill a human if ingested. Garter snakes (in addition to their own mildly venomous saliva) have the ability to retain poisons from their consumed amphibian prey, thus making them poisonous and deterring any would be predators. The antipredator display that this species uses demonstrates the idea of an "arms race" between different species and their antipredator displays.
Этимология
Фитчи деген қосымша атауы американдық герпетолог Генри Шелдон Фитчтің құрметіне берілген. Лоуэ деген қосымша атауы американдық герпетолог Чарльз Герберт Лоудың құрметіне берілген. Пикерингі деген қосымша атауы американдық табиғат зерттеушісі Чарльз Э. Пикерингтің құрметіне берілген.
The subspecific name fitchi is in honor of the American herpetologist Henry Sheldon Fitch. The subspecific name lowei is in honor of the American herpetologist Charles Herbert Lowe. The subspecific name pickeringii is in honor of the American naturalist Charles E. Pickering.
Көбею
Жалпы, популяцияларда аталықтары аналықтарына қарағанда әлдеқайда көп, сондықтан жұптасу кезінде олар "жұптасу доптарын" құрайды, онда бір немесе екі аналық он немесе одан да көп аталықтарға толығымен көміліп кетеді. Кейде ер жылан қыстауға дейін аналық жыланмен жұптасады, ал аналық жылан көктемге дейін сперманы ішінде сақтайды, содан кейін жұмыртқаларын ұрықтандыруға рұқсат береді. Егер ол көктемде қайтадан жұптасса, күзгі сперматозоидтар жойылады, ал көктемгі сперматозоидтар оның жұмыртқаларын ұрықтандырады. Аналықтары шілдеден қазанға дейін 12-40 жас ұрпаққа өмір береді. Жыныстық қатынастың басында, жыландар қыстаудан шыққанда, аталықтары аналықтары оянғанда дайын болу үшін бірінші болып шығады. Кейбір аталықтары аналықтың рөлін сомдайды және басқа аталықтарды қуыстан алшақтатады, оларды жалған аналық феромонымен алдайды. Осылайша бәсекелестерін алшақтатқаннан кейін, ол қайтадан аталыққа айналып, аналықтар пайда болатын уақытта сияқты, қуысына қайта оралады. Содан кейін ол қолға түскен барлық аналықтармен жұптасады. Бұл әдіс сонымен қатар басқа аталықтарды айналдырып, жылу беруге көмектеседі және салқын климаттағы түрлерге (мысалы, T. s. parietalis мекендейтін) өте пайдалы; осы типтегі мимикрия негізінен сол түрлерде кездеседі. балық, кеділер, басқа жыландар,
Generally, populations include far more males than females, so during mating season, they form "mating balls", in which one or two females are completely swamped by ten or more males. Sometimes a male snake mates with a female before hibernation, and the female stores the sperm internally until spring, when she allows her eggs to be fertilized. If she mates again in the spring, the fall sperm degenerate and the spring sperm fertilize her eggs. The females may give birth ovoviviparously to 12 to 40 young from July through October. In the early part of sex, when snakes are coming out of hibernation, the males generally emerge first to be ready when the females wake up. Some males assume the role of a female and lead other males away from the burrow, luring them with a fake female pheromone. After such a male has led rivals away, he "turns" back into a male and races back to the den, just as the females emerge. He is then the first to mate with all the females he can catch. This method also serves to help warm males by tricking other males into surrounding and heating up the male, and is particularly useful to subspecies in colder climates (such as those inhabited by T. s. parietalis); this type of mimicry is primarily found in that subspecies. fish, lizards, other snakes,