Уэльс археологы және Лондон қазбаларының шебері: Уильям Фрэнсис Граймс өмірі мен еңбектері
W. F. Grimes
Уильям Граймс (Питер) – британдық археолог, Лондон археологиясы мен Уэльстің тарихымен айналысқан. 1955 ж. CBE орденімен марапатталған. Археология, Уэльс, Лондон.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям Фрэнсис Граймс (Питер деп танымал; 31 қазан 1905 – 25 желтоқсан 1988) – уэльстік археолог. Ол өмірін Лондон археологиясын және Уэльстің тарихқа дейінгі дәуірін зерттеуге арнады. 1955 жылы Британ империясы орденінің (CBE) иегері атанды.
William Francis Grimes (known as Peter; 31 October 1905 – 25 December 1988) was a Welsh archaeologist. He devoted his career to the archaeology of London and the prehistory of Wales. He was appointed a CBE in 1955.
Ерте өмір
Граймс Уэльстегі Пемброк қаласында дүниеге келген. Оның әкесі Пемброк доктары кеңесінде суретші болған. Ол Пемброк округінің мектебінде, содан кейін әкесі Bedford қаласына әуе кемелерінің суретшісі болып жұмыс істеуге көшкеннен кейін Bedford Modern School мектебінде оқыды. Граймс 1923 жылы Уэльске оралып, Кардиффтегі Оңтүстік Уэльс және Монмутшир университетінің колледжінде латын тілін оқыды, оның лекцияторлары Мортимер Уилер және Сирил Фокс болды. Уилер сонымен қатар Уэльстің Ұлттық мұражайының сақтаушысы және 1923 жылдан бастап директоры қызметін атқарды. Граймс 1926 жылы үздік дипломмен бітірді.
Grimes was born in Pembroke in Wales. His father was a draughtsman with the Pembroke docks board. He was educated at Pembroke county school and then at Bedford Modern School after his father moved to Bedford to work as a draughtsman on airships. Grimes returned to Wales in 1923 to study Latin at the University College of South Wales and Monmouthshire in Cardiff, where his lecturers included Mortimer Wheeler and Cyril Fox. Wheeler was also Keeper and then from 1923 Director of the National Museum of Wales. Grimes graduated with first class honours in 1926.
Мансап
1926 жылы Уилер Лондон мұражайының директоры болды, ал Сирил Фокс оны Уэльстің Ұлттық мұражайының директоры болып алмастырды. Граймс Уэльстің Ұлттық мұражайында археологияның көмекші сақтаушысы болды, жаңа тағайындалған археология сақтаушысы Виктор Эрл Нэш Уильямспен бірге жұмыс істеді. Ол 1930 жылы Уэльс университетінен Холтта (кейін Денбигширде) 20-шы легион жұмыстарынан табылған рим керамикасы туралы диссертациясы үшін магистр дәрежесін алды. Ол Уэльстің тарихқа дейінгі дәуіріне қызығушылық танытты және Пайл, Лудчерч, Корстон Бикон және Лланбоидиде қазба жұмыстарына қатысты. 1934 жылы Граймс Лондонның Антикварлар қоғамының мүшесі болды. Ол 1939 жылы Уэльстің тарихқа дейінгі дәуірі туралы кітап жариялады, «Уэльстің тарихқа дейінгі дәуіріне арналған нұсқаулық», ол 1949 жылы Кембрий археологиялық қауымдастығының Г.Т. Кларк сыйлығын жеңіп алды. Кітап 1951 жылы «Уэльстің ежелгі тарихы» деген атпен қайта басылды, ал 1959 жылы екінші басылымы жарық көрді. Ол 1935 жылы Суонсиде Оңтүстік Уэльс Корольдік институтының құрылғанына 100 жыл толуына арналған көрмеге дайындалған кезде Одри Уильямспен танысты. Олар Уэльсте және басқа жерлерде көптеген қазба жұмыстарында бірге жұмыс істеді, кейіннен үйленді. 1938 жылы Граймс Саутгемптонға көшіп, Ordnance Survey-дің археологиялық офицерінің көмекшісі болды және келесі жылы Саттон-Худада жаңадан табылған кеме қабірін қазуға қатысты. Ол Екінші дүниежүзілік соғыста Жұмыс министрлігіне жіберілді және Одри Уильямспен бірге жаңа әуежайлар мен басқа да әскери құрылыстар салынар алдында тез зерттеулер мен қазба жұмыстарын жүргізді. Оның жаңалықтарының бірі Хитроудағы темір дәуіріндегі діни орын болды. 1945 жылы ол Мортимер Уилерден кейін Лондон мұражайының директоры болды, ол кезде Ланкастер Хауста орналасқан. Ол Лондондағы «Блитц» алабын қайта құруға дейін қазба жұмыстарын жүргізу бағдарламасына қатысты. Осы еңбегі үшін ол 1952 жылы Лондон қаласының құрметті азаматы атанды. 1954 жылы Уолбруктегі құрылыс алаңында табылған Лондон Митрайының қазба жұмысы ерекше оқиға болды, онда Одри Уильямс та қатысты. Бұл орын Алан Соррелл салған суреттерімен Illustrated London News журналында жарияланды. Қазба жұмысының соңғы күнінде Митраның бюстінің күтпеген жерден табылуы баспасөз бен жұртшылықта үлкен қызығушылық туғызды, парламентте дебаттар мен министрлер кабинетінде талқылаулар өтті. Қазба жұмысы ұзартылып, жаңа жаңалықтар ашылды, бірақ құрылыс жұмысы кейінге шегерілді. Баклерсбери үйі осы жерге салынғанмен, Граймс оның көптеген табылған заттарын, соның ішінде қауымның байлығын көрсететін мәрмәр мүсіндерін сақтап қалды. Храм 1960 жылдары жақын жерде қайта құрылды, бірақ бұл жұмысты археологтар бақыламады және Граймс нәтижеге көңіл бөлмеді. Граймс 1955 жылы CBE орденімен марапатталды. Ол 1956 жылы В. Гордон Чайльдтің орнын басып, Лондон университетінің Археология институтының директоры және археология профессоры болды (Уилер 1937 жылы институтты құрды, ал Чайльд 1946 жылы Уилер отставкаға кеткеннен кейін директор болды). Граймс директор болып тұрған кезде институт Регент паркіндегі Сент-Джон ложасынан Гордон скверіндегі жаңа ғимаратқа көшірілді. Граймс Уэльстің археологиясына қызығушылық танытты. Ол 1961 жылы Уэльс университетінен құрметті DLitt дәрежесін алды және 1963-1964 жылдары Кембрий археологиялық қауымдастығының президенті болды. Ол көптеген комиссиялар мен комитеттерде, соның ішінде көптеген ресми органдар мен археологиялық қоғамдар мен ұйымдарда, Антикварлар қоғамы, Корольдік археологиялық институты және Британдық археология кеңесінде қызмет етті. Ол 1948 жылдан бастап 30 жыл бойы Уэльстің ежелгі және тарихи ескерткіштері жөніндегі корольдік комиссияның мүшесі болды, сондай-ақ төраға ретінде де қызмет етті, ал 1964 жылы Англияның тарихи ескерткіштері жөніндегі корольдік комиссиясына қосылды. Ол 1978 жылы екі комиссиядан да зейнеткерлікке шықты. 1975-1988 жылдары ол Дифед археологиялық трестінің бірінші төрағасы болды.
Wheeler moved to become Director of the London Museum in 1926, and Cyril Fox replaced him as Director of the National Museum of Wales. Grimes became an assistant keeper of archaeology at the National Museum of Wales, working with the newly appointed keeper of archaeology, Victor Erle Nash Williams. He received an MA from the University of Wales in 1930 for a dissertation on the Roman pottery from the 20th Legion's works at Holt (then in Denbighshire). He became interested in the prehistory of Wales, and was involved in excavations at Pyle, Ludchurch, Corston Beacon and Llanboidy. Grimes became a Fellow of the Society of Antiquaries of London in 1934. He published a book on the prehistory of Wales in 1939, Guide to the Collection Illustrating the Prehistory of Wales, which won the Cambrian Archaeological Association's G. T. Clark prize in 1949. The book was republished as The Prehistory of Wales in 1951, and a second edition followed in 1959. He met Audrey Williams in 1935, while preparing an exhibition in Swansea for the centenary of the Royal Institution of South Wales. They went on to work together at many excavations in Wales and elsewhere, and were later married. Grimes moved to Southampton in 1938 to become an assistant archaeology officer with the Ordnance Survey, and was quickly involved in the excavation of the newly discovered ship burial at Sutton Hoo the following year. He was seconded to the Ministry of Works in the Second World War, and worked with Audrey Williams on quick surveys and excavations before the construction of new airfields and other military structures. His discoveries included an Iron Age religious site at Heathrow. In 1945, he succeeded Mortimer Wheeler as director of the London Museum, then based in Lancaster House. He was involved in the programme to excavate Blitz sites in London before they were redeveloped. For this work, he received the freedom of the City of London in 1952. A highlight was the excavation of the London Mithraeum with Audrey Williams, which was discovered at a building site at Walbrook in 1954. The site was featured in the Illustrated London News illustrated with drawings by Alan Sorrell. The unexpected discovery of a bust of Mithras on the last scheduled day of the excavation generated considerable press and public interest, debates in Parliament and discussion in the Cabinet. The excavation was extended, allowing further discoveries to be made, but delaying the construction. Although Bucklersbury House was built over the site, Grimes succeeded in salvaging many of its finds and features including marble statuary attesting to the wealth of its congregation. The temple was reconstructed nearby in the 1960s, but the work was not supervised by archaeologists and Grimes was dismissive of the result. Grimes was appointed CBE in 1955. He continued his excavations in London after he succeeded V. Gordon Childe as director of the Institute of Archaeology and professor of archaeology at the University of London in 1956 (Wheeler had founded the Institute in 1937, and Childe became director after Wheeler resigned in 1946). While Grimes was its director, the Institute moved from St John's Lodge in Regent's Park to new premises at Gordon Square. Grimes remained interested in the archaeology of Wales. He received an honorary DLitt from the University of Wales in 1961, and was president of the Cambrian Archaeological Association in 1963–64. He served on many commissions and committees with a variety of official bodies and archaeological societies and organisations, including the Society of Antiquaries, the Royal Archaeological Institute, and the Council for British Archaeology. He was a member of the Royal Commission on the Ancient and Historical Monuments of Wales for 30 years from 1948, also serving a period as chairman, and joined the Royal Commission on the Historical Monuments of England in 1964. He retired from both commissions in 1978. Between 1975 and 1988 he served as the first chairman of the Dyfed Archaeological Trust.
Жеке өмір
Граймс 1928 жылы балалық шақтағы досы Барбара Лилиан Морганға үйленді. Олардың екі баласы болды. 1959 жылы олар ажырасып, ол Одри Уильямстың үшінші күйеуі атанды. Ол оған Питер деген лақап ат қойды. 1973 жылы олар Суонсидегі Бринмиллдегі үйіне зейнетке шықты. 1978 жылы Одри қайтыс болғаннан кейін, 1980 жылы ол М. Моли Уэверли Шолто Дугласқа қайта үйленді. Өмірінің соңында Паркинсон ауруына шалдықты және Суонсидегі үйінде дүние салды. Ол кремацияланды, ал күлі Гоуэр түбегіндегі Пвилду шығанағына шашылды, онда оның екінші әйелі Одридің күлі де шашылған еді.
Grimes married a childhood friend Barbara Lilian Morgan in 1928. They had two children. They were divorced in 1959, and he became the third husband of Audrey Williams. She bestowed on him the nickname Peter. They retired to her home in Brynmill in Swansea in 1973. After Audrey died in 1978, he was remarried to Mrs Molly Waverley Sholto Douglas in 1980. He suffered from Parkinson's disease in later life, and died at home in Swansea. He was cremated, and his ashes were scattered at Pwlldu Bay on the Gower Peninsula, where the ashes of his second wife Audrey had also been scattered.
Жарияланған еңбектер
Уэльстің мегалитикалық ескерткіштері, Кардифф: Уэльстің ұлттық мұражайы, 1936. Уэльстің тарихы алдында, Кардифф: Уэльстің ұлттық мұражайы, 1951. "Лондон қаласындағы қазбалар", Брюс Митфорд, Р. Л. С. (ред.) Ұлыбританиядағы соңғы археологиялық қазбалар, Лондон: Рутледж және Кеган Пол, 1956. Рим және орта ғасырлық Лондон қазбалары, Лондон: Рутледж және Кеган Пол, 1968.
The Megalithic Monuments of Wales, Cardiff: National Museum of Wales, 1936. The Prehistory of Wales, Cardiff: National Museum of Wales, 1951. "Excavations in the City of London", in Bruce Mitford, R. L. S. (ed.) Recent Archaeological Excavations in Britain, London: Routledge & Kegan Paul, 1956. The Excavation of Roman and Mediaeval London, London: Routledge & Kegan Paul, 1968.