Кіріспе

Уильям Фрэнсис Граймс (Питер деп танымал; 31 қазан 1905 – 25 желтоқсан 1988) – уэльстік археолог. Ол өмірін Лондон археологиясын және Уэльстің тарихқа дейінгі дәуірін зерттеуге арнады. 1955 жылы Британ империясы орденінің (CBE) иегері атанды.

Ерте өмір

Граймс Уэльстегі Пемброк қаласында дүниеге келген. Оның әкесі Пемброк доктары кеңесінде суретші болған. Ол Пемброк округінің мектебінде, содан кейін әкесі Bedford қаласына әуе кемелерінің суретшісі болып жұмыс істеуге көшкеннен кейін Bedford Modern School мектебінде оқыды. Граймс 1923 жылы Уэльске оралып, Кардиффтегі Оңтүстік Уэльс және Монмутшир университетінің колледжінде латын тілін оқыды, оның лекцияторлары Мортимер Уилер және Сирил Фокс болды. Уилер сонымен қатар Уэльстің Ұлттық мұражайының сақтаушысы және 1923 жылдан бастап директоры қызметін атқарды. Граймс 1926 жылы үздік дипломмен бітірді.

Мансап

1926 жылы Уилер Лондон мұражайының директоры болды, ал Сирил Фокс оны Уэльстің Ұлттық мұражайының директоры болып алмастырды. Граймс Уэльстің Ұлттық мұражайында археологияның көмекші сақтаушысы болды, жаңа тағайындалған археология сақтаушысы Виктор Эрл Нэш Уильямспен бірге жұмыс істеді. Ол 1930 жылы Уэльс университетінен Холтта (кейін Денбигширде) 20-шы легион жұмыстарынан табылған рим керамикасы туралы диссертациясы үшін магистр дәрежесін алды. Ол Уэльстің тарихқа дейінгі дәуіріне қызығушылық танытты және Пайл, Лудчерч, Корстон Бикон және Лланбоидиде қазба жұмыстарына қатысты. 1934 жылы Граймс Лондонның Антикварлар қоғамының мүшесі болды. Ол 1939 жылы Уэльстің тарихқа дейінгі дәуірі туралы кітап жариялады, «Уэльстің тарихқа дейінгі дәуіріне арналған нұсқаулық», ол 1949 жылы Кембрий археологиялық қауымдастығының Г.Т. Кларк сыйлығын жеңіп алды. Кітап 1951 жылы «Уэльстің ежелгі тарихы» деген атпен қайта басылды, ал 1959 жылы екінші басылымы жарық көрді. Ол 1935 жылы Суонсиде Оңтүстік Уэльс Корольдік институтының құрылғанына 100 жыл толуына арналған көрмеге дайындалған кезде Одри Уильямспен танысты. Олар Уэльсте және басқа жерлерде көптеген қазба жұмыстарында бірге жұмыс істеді, кейіннен үйленді. 1938 жылы Граймс Саутгемптонға көшіп, Ordnance Survey-дің археологиялық офицерінің көмекшісі болды және келесі жылы Саттон-Худада жаңадан табылған кеме қабірін қазуға қатысты. Ол Екінші дүниежүзілік соғыста Жұмыс министрлігіне жіберілді және Одри Уильямспен бірге жаңа әуежайлар мен басқа да әскери құрылыстар салынар алдында тез зерттеулер мен қазба жұмыстарын жүргізді. Оның жаңалықтарының бірі Хитроудағы темір дәуіріндегі діни орын болды. 1945 жылы ол Мортимер Уилерден кейін Лондон мұражайының директоры болды, ол кезде Ланкастер Хауста орналасқан. Ол Лондондағы «Блитц» алабын қайта құруға дейін қазба жұмыстарын жүргізу бағдарламасына қатысты. Осы еңбегі үшін ол 1952 жылы Лондон қаласының құрметті азаматы атанды. 1954 жылы Уолбруктегі құрылыс алаңында табылған Лондон Митрайының қазба жұмысы ерекше оқиға болды, онда Одри Уильямс та қатысты. Бұл орын Алан Соррелл салған суреттерімен Illustrated London News журналында жарияланды. Қазба жұмысының соңғы күнінде Митраның бюстінің күтпеген жерден табылуы баспасөз бен жұртшылықта үлкен қызығушылық туғызды, парламентте дебаттар мен министрлер кабинетінде талқылаулар өтті. Қазба жұмысы ұзартылып, жаңа жаңалықтар ашылды, бірақ құрылыс жұмысы кейінге шегерілді. Баклерсбери үйі осы жерге салынғанмен, Граймс оның көптеген табылған заттарын, соның ішінде қауымның байлығын көрсететін мәрмәр мүсіндерін сақтап қалды. Храм 1960 жылдары жақын жерде қайта құрылды, бірақ бұл жұмысты археологтар бақыламады және Граймс нәтижеге көңіл бөлмеді. Граймс 1955 жылы CBE орденімен марапатталды. Ол 1956 жылы В. Гордон Чайльдтің орнын басып, Лондон университетінің Археология институтының директоры және археология профессоры болды (Уилер 1937 жылы институтты құрды, ал Чайльд 1946 жылы Уилер отставкаға кеткеннен кейін директор болды). Граймс директор болып тұрған кезде институт Регент паркіндегі Сент-Джон ложасынан Гордон скверіндегі жаңа ғимаратқа көшірілді. Граймс Уэльстің археологиясына қызығушылық танытты. Ол 1961 жылы Уэльс университетінен құрметті DLitt дәрежесін алды және 1963-1964 жылдары Кембрий археологиялық қауымдастығының президенті болды. Ол көптеген комиссиялар мен комитеттерде, соның ішінде көптеген ресми органдар мен археологиялық қоғамдар мен ұйымдарда, Антикварлар қоғамы, Корольдік археологиялық институты және Британдық археология кеңесінде қызмет етті. Ол 1948 жылдан бастап 30 жыл бойы Уэльстің ежелгі және тарихи ескерткіштері жөніндегі корольдік комиссияның мүшесі болды, сондай-ақ төраға ретінде де қызмет етті, ал 1964 жылы Англияның тарихи ескерткіштері жөніндегі корольдік комиссиясына қосылды. Ол 1978 жылы екі комиссиядан да зейнеткерлікке шықты. 1975-1988 жылдары ол Дифед археологиялық трестінің бірінші төрағасы болды.

Жеке өмір

Граймс 1928 жылы балалық шақтағы досы Барбара Лилиан Морганға үйленді. Олардың екі баласы болды. 1959 жылы олар ажырасып, ол Одри Уильямстың үшінші күйеуі атанды. Ол оған Питер деген лақап ат қойды. 1973 жылы олар Суонсидегі Бринмиллдегі үйіне зейнетке шықты. 1978 жылы Одри қайтыс болғаннан кейін, 1980 жылы ол М. Моли Уэверли Шолто Дугласқа қайта үйленді. Өмірінің соңында Паркинсон ауруына шалдықты және Суонсидегі үйінде дүние салды. Ол кремацияланды, ал күлі Гоуэр түбегіндегі Пвилду шығанағына шашылды, онда оның екінші әйелі Одридің күлі де шашылған еді.

Жарияланған еңбектер

Уэльстің мегалитикалық ескерткіштері, Кардифф: Уэльстің ұлттық мұражайы, 1936. Уэльстің тарихы алдында, Кардифф: Уэльстің ұлттық мұражайы, 1951. "Лондон қаласындағы қазбалар", Брюс Митфорд, Р. Л. С. (ред.) Ұлыбританиядағы соңғы археологиялық қазбалар, Лондон: Рутледж және Кеган Пол, 1956. Рим және орта ғасырлық Лондон қазбалары, Лондон: Рутледж және Кеган Пол, 1968.