Майкл де Ларрабети (1934-2008) – ағылшын жазушысы, саяхатшы. «Borrible Trilogy» авторы, «Жаңа Ерлік» әдебиетіне әсер еткен тұлға. Биографиясы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын романисі, саяхат жазушысы (1934–2008)
English novelist, travel writer (1934–2008)
Майкл де Ларрабеити (18 тамыз 1934 – 18 сәуір 2008) – ағылшын романисі және саяхат жазушысы. Ол ең көп танылғаны – «Жаңа таңғажайып» қозғалысының жазушыларына әсер еткен «Үштік трилогиясы» үшін.
Michael de Larrabeiti (18 August 1934 – 18 April 2008) was an English novelist and travel writer. He is best known for writing The Borrible Trilogy, which has been cited as an influence by writers in the New Weird movement.
Ерте өмір
Бес баланың бірі болған де Ларрабеити Сент-Томас ауруханасында дүниеге келді және көбінесе Оңтүстік Лондондағы Баттерсиде өсті. Оның анасы жұмысшы табының ирланд тегінен шыққан және өмірінің көп бөлігін Лондонның Лавендер Хилл аймағында өткізді; ал әкесі Бильбао қаласынан келген баск және көбінесе қасында болмайтын. 1939 жылы ол Батыс Сассекстегі Арунделге эвакуацияланды, 1940 жылы Лондонға қайтып келді, бірақ қыс мезгілінде Йоркширдегі Донкастерге жақын жердегі шахтерлер ауылына қайта эвакуацияланды. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін ол Лондонға оралды және 11+ емтиханын тапсыра алмағандықтан, Клэпхэм орталық орта мектебінде білім алды. Соғыстан қайтып келген және жақсы әлем құруға бел буған ұстаздары де Ларрабеитиге зор ықпал етті, бұл оның кейінірек "Қайғылы гермафродиттің күнделігі" атты туындысында көркемдеп суреттегеніне ұқсайды.
One of five children, de Larrabeiti was born in St Thomas' Hospital and was mostly brought up in Battersea, South London. His mother was of working class Irish descent and lived most of her life in the Lavender Hill area of London; his father was a Basque from Bilbao and was often absent. In 1939 he was evacuated to Arundel in West Sussex, before returning to London in 1940, only to be evacuated again to Askern, a mining village near Doncaster in Yorkshire, in the winter. At the end of the Second World War he returned to London and, after failing the 11 plus, was educated at Clapham Central Secondary School. The teachers he had here, often men who had returned from fighting in the war determined to make a better world, were a great influence on de Larrabeiti, something he would later fictionalise in Journal of a Sad Hermaphrodite.
Жастық шақ
Алты жасында мектепті бітіргеннен кейін де Ларрабеити бастапқыда Лондонның оңтүстігіндегі Эрлсфилдтегі Магдален жолындағы қоғамдық кітапханада кітапханашы болып жұмыс істеді. 1952 жылы ол Бэттерси политехникалық колледжіне оқуға түсті, A Level емтихандарын тапсырып, университетке қабылдануды көздеді. Бұл мақсатына жетуіне тоғыз жыл уақыт кетті, себебі негізінен экономикалық қиындықтарға тап болды. Осы кезеңде де Ларрабеити ағаларының жетекшілігімен түрлі жұмыстар істеді, бастапқыда Ұлыбритания фестивалі кезінде Фестиваль бақшасындағы 3D кинотеатрда кинопроекционер болып жұмыс істеді. Оның бақтағы тәжірибесі «Темзадан тыс роза» кітабында қамтылған. Кейін ол деректі фильмдерде оператор, ал Франция мен Мароккода туристік жетекші болып жұмыс істеді. 1959 жылы ол провансальдық қойшылар тобымен танысып, олармен бірге үш мың қойды қыстаудан француз Альпісіндегі жазғы жайылымға көшіріп, трансхуманция жасады. Содан кейін Касабланкада ағылшын тілінен сабақ берді, ал 1961 жылы Оксфорд университетінің Марко Поло экспедициясында фотограф болып жұмыс істеді. Ол Стенли Джонсон мен Тим Северинмен бірге екі BSA мотоциклі және коляскада төрт ай бойы Ауғанстан мен Үндістанға сапар шекті. Бұл саяхаттың нәтижесінде 1964 жылы Севериннің «Марко Полоны іздеу» кітабы жарық көрді, оған де Ларрабеити түсірген суреттер енгізілді. 1961-1965 жылдары ол Дублиндегі Тринити колледжінде француз және ағылшын тілдерін оқыды, одан кейін Париждегі École Normale Supérieure-ге стипендия жеңіп, 1965-66 жылдары оқыды. Кейіннен Оксфордтағы Кебл колледжінде DPhil диссертациясын бастады, бірақ оны аяқтамай, толық уақыт жазумен айналысу үшін бас тартты.
After leaving school at sixteen, de Larrabeiti initially worked as a librarian at a public library on Magdalen Road in Earlsfield, south London. In 1952 he began attending Battersea Polytechnic with a view towards taking A Levels and attending university. This ambition took nine years to fulfill, mainly because of economic reasons. During this period de Larrabeiti, guided by his elder brothers, worked at many things, initially as a cinema projectionist in a 3D cinema in Festival Gardens, Battersea Park during the Festival of Britain. His experiences in the Gardens are recorded in A Rose Beyond the Thames. He later worked as a cameraman in documentary films and as a travel guide in France and Morocco. In 1959 he fell in with a group of Provençal shepherds and went with them on the transhumance, herding three thousand sheep from their winter pasture to summer pasture in the French Alps. He then taught English in Casablanca, and in 1961 was the photographer on the University of Oxford's Marco Polo Expedition, travelling four months overland on a pair of BSA motorcycles and sidecar with Stanley Johnson and Tim Severin to Afghanistan and India. The adventure led to the publication of Severin's 1964 book Tracking Marco Polo with photographs by de Larrabeiti. Between 1961 and 1965 he read French and English at Trinity College Dublin, from where he won a scholarship to the École Normale Supérieure in Paris, where he studied in 1965–66; he later began a DPhil at Keble College, Oxford which he later abandoned to take up full time writing.
Жазушылық мансап
Де Ларрабеити Кларксонның саяхат бизнесінде гид және тур менеджер ретінде жұмыс істеді, кейіннен "Sunday Times" газетінің саяхат бөліміне еркін автор болып қызмет етті, онда ол атышулы саяхат эсселерін жазды. Оның кітаптары да сыншылар тарапынан жоғары бағаланды, ал жақындағы жұмыстары Букер сыйлығының ұзақ тізіміне енді. 2006 жылы оның соңғы романы – "Принцесса Диананың кек алуы" жарық көрді, ал 2007 жылдың басында "Уақыттың дақтары" атты естеліктер жинағы басылды. Оның 1992 жылғы "Қайғылы гермафродиттің күнделігі" романы да он жылдан астам уақыт баспадан шықпағаннан кейін қайта басылуға дайын тұр. Өмірінің басында марксизмді қолдап, өмір бойы солшыл көзқараста болды. Ол әйелі Селиямен Оксфордширдегі Грейт Милтон ауылында тұрды және үш қызы болды. Өмірінің соңғы жылдары қатерлі ісікке шалдықты.
De Larrabeiti continued to work as a guide and tour manager in the travel business for Clarksons and, later, as a freelance contributor to the Sunday Times travel section, for which he wrote acclaimed travel essays. His books have also been critically well received, with recent work being long listed for the Booker Prize. 2006 saw the publication of his most recent novel, Princess Diana's Revenge; a collection of memoirs entitled Spots of Time was published in early 2007. His 1992 novel Journal of a Sad Hermaphrodite is also set to be republished, after having been out of print for over ten years. In his early years he espoused Marxism and remained a left winger throughout his life. He lived in the Oxfordshire village of Great Milton with his wife Celia, and had three daughters. The last years of his life were blighted by cancer.