Диана камерасы: Тұманды түстер мен ломография дәуірі
Diana (camera)
Диана камерасы: Арзан, пластик корпусты фотокамера. Тұманды, ерекше суреттерге арналған, ломография стиліндегі фотоға түсіруге мүмкіндік береді. Жарық ағып кетуі мүмкін.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Диана камерасы – 120 рулонды және 35 мм пленка қолданатын пластик корпусты ойыншық камера. Камерада қарапайым пластик мениск линзасы бар. Бастапқыда қолжетімді бағадағы жаңалық сыйлық ретінде сатылған Диана, қазіргі уақытта Ломография деп аталатын көркемдік фотосуреттің пикториализм дәуірін еске түсіретін жұмсақ фокуспен импрессионистік фотосуреттер түсіру үшін қолданылады. Диана жиі жарық өткізіп алу, пленканы жылжыту және басқа да ақауларға ұшырайды. Дегенмен, оның төмен сапалы пластик линзасы фотосуреттердегі көркемдік эффектілері үшін мақталады, әдетте бұл фотосуреттерге "арманды" сипат беретін сәл бұлыңғыр композицияны құрайды.
The Diana camera is a plastic bodied toy camera that uses 120 roll film and 35 mm film. The camera has a simple plastic meniscus lens. Originally marketed as an inexpensive novelty gift item, the Diana has been used to specifically take soft focus, impressionistic photographs somewhat reminiscent of the Pictorialist Period of artistic photography, branded in contemporary times as Lomography. The Diana frequently suffers from light leaks, film advance issues, and other problems. However, its low quality plastic lens has been celebrated for its artistic effects in photographs, normally resulting in a slightly blurred composition that can provide a 'dreamlike' quality to the print.
Тарих
Диана алғаш рет 1960 жылдардың басында Гонконгтың Коулун қаласындағы Ұлы Қабырға Пластикалық Фабрикасымен сатылатын арзан камера ретінде пайда болды. Көбісі АҚШ пен Ұлыбританияға экспортталды. АҚШ-та "Диананы" Пенсильвания штатының Уиллоу Гроув қаласындағы "Power Sales Company" импорттады. 1960 жылдары "Power Sales Company" Диананы әртүрлі бөлшек саудагерлерге және жарнамалық мерчендайзерлерге 144 камерадан бір партиямен, бірлігіне шамамен 50 цент АҚШ долларынан көтерме саудада өткізді. Көптеген "Диана" камералары жәрмеңкелерде, карнавалдарда, өнімдерді насиндауда, лотереяларда немесе басқа да іс-шараларда жаңалық немесе сыйлық ретінде номиналды сомаға таратылды немесе сатылды. Бір кезде камера әртүрлі мерзімді басылымдарда пошта арқылы сатушылар арқылы үнемі жарнамаланды. Алайда, "Kodak Instamatic" сияқты арзан, сапасы жақсы тұтыну камераларының пайда болуымен және пленкалық камераларға деген сұраныстың төмендеуімен бірге, "Дианаға" деген сұраныс, тіпті жаңалық сыйлығы ретінде де, біртіндеп азайды. "Диананың", оның клондарының, жақын көшірмелерінің және түрлерінің өндірісі 1970 жылдары тоқтатылған деп есептеледі, бірақ соған ұқсас 35 мм-лік камералар көп жылдар бойы Гонконг, Тайвань және Қытайдағы әртүрлі компаниялармен жарнамалық мақсаттар үшін өндірілді. Қазіргі уақытта ол түпнұсқа 120 форматтағы "Diana F+", сондай-ақ 35 мм форматтағы "Diana Mini" және "Lomography" компаниясының "Diana Baby 110" ретінде сатылады. Қазіргі "Diana F+" орта форматтағы камерасы – алмастырылатын линзалары, сыртқы жарықтандырғыштары және пленкалық кассеталары бар жүйелі камера. "Lomography" сонымен қатар бірнеше ірі DSLR жүйелері үшін "Diana" линза адаптерлерін шығарады, олардың ішінде "Canon EOS", "Nikon F Mount" және "Micro Four Thirds" бар. Камераның цифрлық нұсқасын 2014 жылы "Cyclops Cameras" компаниясының Грег Даш жасады. Жоба "Indiegogo" платформасы арқылы көпшілік қаржыландыруымен қолдау тапты, бұл Дашке 1000 дана цифрлық "Diana" камерасын (ол "Rhianna" деп атаған камера) шығаруға мүмкіндік берді.
The Diana first appeared during the early 1960s as an inexpensive box camera sold by the Great Wall Plastic Factory of Kowloon, Hong Kong. Most were exported to the United States and the United Kingdom. In the United States, the Diana was imported by the Power Sales Company of Willow Grove, Pennsylvania. During the 1960s, Power Sales Company wholesaled the Diana by the case – 144 cameras – at about 50 cents U. S. per unit to a variety of retailers and promotional merchandisers. Most Diana cameras were given away or sold for nominal sums as novelties or prizes at fairs, carnivals, product promotions, raffles, or other events. For a time, the camera was also regularly advertised for sale in various periodicals through mail order vendors. However, with the development of inexpensive, higher quality consumer cameras such as the Kodak Instamatic, together with the declining popularity of rollfilm, demand for the Diana – even as a novelty gift – gradually disappeared. Production of the Diana, its clones, close copies, and variants is believed to have stopped in the 1970s, though similar 35 mm box cameras were produced for many years thereafter by various companies in Hong Kong, Taiwan and China for use as promotional items. It is currently marketed as the “Diana F+” in the original 120 format as well as "Diana Mini" in 35 mm format and the "Diana Baby 110" by Lomography. The current iteration of the medium format Diana F+ is actually a system camera with interchangeable lenses, flashes, and film backs. Lomography also makes Diana lens adapters for several major DSLR systems, including Canon EOS, Nikon F mount, and Micro Four Thirds. A digital version of the camera was produced in 2014 by Greg Dash of Cyclops Cameras. The project was funded through crowdfunding platform Indiegogo, allowing Dash to produce a limited run of 1000 digital Diana cameras (a camera he called the 'Rhianna').
Өзгешеліктері мен нұсқалары
Диана – қарапайым құрылымдалған, механикалық пленка орамдағыш, пружиналы жапқыш және қарапайым пластик видоискательмен жабдықталған камера. Ол негізінен 1960 жылдары Азиядан импортталған ойыншықтарда қолданылатын төмен сапалы фенол пластигінен жасалған. Өндіріс сапасының үлкен ауытқулары және нашар жасалған камера корпусының құлыптау механизмі Диана камераларында әйнекке жарық түсуіне себеп болады. Егер қажет болмаса, мұндай ақауларды пленканы жүктегеннен кейін тігістерді жарық өткізбейтін таспамен жабыстыру арқылы уақытша жоюға болады. Диананың дизайнында фильм кадрының диагоналын толық жаппайтын, қарапайым линза қолданылған. Бұл шекті жабу аймағы көбінесе айқын виньеткалармен суреттерге әкеп соғады. Пластикалық мениск линзасының төмен сапасы контраст пен ажыратымдылықтың төмендігіне, ерекше түс беруге, хроматикалық аберрацияға және бұлыңғыр суреттерге себеп болады. Сонымен қатар, пленканы келесі кадрға орағанда пленканың катушкасы босап немесе орнынан жылғалы мүмкін. Соңында, орамдағыш және жапқыш механизмі суреттердің дұрыс орталықтанбауына немесе нашар экспозициялануына әкелуі мүмкін. Бұл қасиеттер камера үшін жағымсыз саналса да, көптеген фотографтар мен көркем фотосурет мектептері осы ерекшеліктерді қызықты немесе көркемдік эффектілермен суреттер жасау үшін мақсатты түрде пайдаланған. Сан-Франциско өнер институты 1967-68 жылдары фотосурет бағдарламасында Диананы пайдалану арқылы шығармашылық көруді ынталандыру үшін, камера мүмкіндіктеріне және технологияға тым көп сүйенбеу мақсатымен алғашқы мектеп болды деп есептеледі. Кейіннен Огайо штатының Афина қаласындағы Огайо университеті сияқты басқа мектептер де бұл идеяны қабылдады. Диананың осы рөлде қолданылуы американдық фотограф (және Огайо университетінің бұрынғы студенті) Нэнси Рексроттың 1976 жылы өткен ықпалды IOWA атты фотосурет көрмесі мен кітабында камераны пайдаланғанда жаңа деңгейге көтерілді. "Диана" деп аталатын камералардан басқа, негізгі дизайнның елуден астам ұқсас нұсқалары бар, олардың кейбіреулері басқа зауыттар және/немесе өндірушілермен жасалған болуы мүмкін. Камера әртүрлі модельдермен сатылды, көбінесе бір өнімге жаңа стикер жапсыру арқылы. Кейде негізгі дизайнға шағын өзгерістер енгізілді. Диананың кейбір клондары сәл өзгеше қалыптау және пластик құрамын қолданады, ал басқа модельдерде ұзақ экспозиция үшін "лампа" режимі бар. Басқа нұсқаларында 6x6 см теріс өлшем (мысалы, Diana Deluxe) немесе әртүрлі басқару элементтері немесе тіпті жеке сыртқы жарықтандыру мүмкіндігі қарастырылған. Классикалық Diana/Diana клонының 3 диафрагмалық нұсқасында , , және диафрагмалары бар және ол 32 мм клипті сүзгілерді қабылдайды. Diana Deluxe нұсқасы 46–49 мм қадамдық сақинаны ұсынады, бұл мұндай төмен деңгейдегі камера үшін ерекше. 1960 жылдардың классикалық бірінші нұсқасынан өзгеше, соңғы Diana F+ 2007 жылы шығарылды. Қазіргі Diana F+ төрт диафрагманы ұсынады, оның ішінде кішкентай тесік те бар. Жапқыш жылдамдығы өндіріс ақауларына байланысты өзгеруі мүмкін және секундының 1/200-ден 1/30-ға дейін ауытқуы мүмкін. Жапқышты құлыптау мүмкіндігі болмағандықтан және жапқыш механизмі әрқашан пружинамен тартылып тұратындықтан, Дианамен бірнеше экспозицияны пленканы орамдамай жапқышты бірнеше рет басу арқылы жасауға болады. Diana F+ Diana Instant Back+, Diana 35mm Back+ және splitzer-мен де қолданыла алады, арманды, жарқын және лоу-фай фотосуреттер сериясын жасауға мүмкіндік береді.
The Diana is a very simply constructed box camera with a mechanical film advance, spring loaded shutter, and a primitive plastic viewfinder. It is constructed primarily of low quality phenolic plastics of the type commonly found in toys imported from Asia during the 1960s. Because of wide variances in production quality, combined with a poorly designed camera body latching mechanism, Diana cameras are predisposed to light leaks onto the exposed film. If not desired, such leaks can be temporarily remedied by sealing the seams with light proof tape after loading the film. The design of the Diana incorporates a crude lens that produces an image circle which only marginally covers the diagonal of a film frame. This marginal coverage field produces images with often pronounced vignetting. The poor quality of the plastic meniscus lens results in generally low contrast and resolution, odd color rendition, chromatic aberration, and blurred images. Additionally, the film spool may become loose or out of place when winding the film on to the next frame. Finally, the crude advance and shutter mechanism can result in images that are not properly centered or exposed. Although these attributes are generally thought undesirable in a camera, various photographers and art photography schools have intentionally utilized these characteristics to produce photographs with interesting or artistic effects. The San Francisco Art Institute seems to have been the first school to employ the Diana in its photography program in 1967 68 as a way of stimulating creative vision without undue reliance upon camera features and technology. Later other schools picked up the idea, including Ohio University in Athens, Ohio. The use of the Diana in this role achieved a new level of fame when the camera was utilized by American photographer (and former Ohio University photography student) Nancy Rexroth in an influential 1976 photographic exhibit and book entitled IOWA. In addition to the 'Diana' labeled cameras, there are over fifty similar variants of the basic design, some of which may have been produced by other factories and/or manufacturers. The camera was sold under a variety of model names, often accomplished by merely affixing a different stick on label to the same product. In other cases, slight modifications to the basic design were incorporated. Some Diana clones use a slightly different molding and plastic composition, while other models have a 'bulb' setting for time exposures. Other variants incorporate a 6×6 cm negative size (like the Diana Deluxe), while others have provision for different controls or even separate flash illumination. The 3 aperture version of the classic Diana/Diana clone has apertures of , , and , and it takes 32 mm clip on filters. The Diana Deluxe variant offers , , and , and takes a 46–49 mm step up ring, unusual for such a low end camera. A twist on the classic 1960s first version Diana, the latest Diana F+ was produced in 2007. The modern Diana F+ offers four apertures, including a pinhole. Shutter speed is often variable due to manufacturing vagaries, and can vary from 1/200th to 1/30th of a second. As there is no shutter lock, and the shutter mechanism is always held in tension by a spring, multiple exposures with the Diana can be achieved by multiple operations of the shutter release without advancing the film. The Diana F+ can be used with the Diana Instant Back+, the Diana 35mm Back+ as well as the splitzer so as to produce a series of dreamy, radiant and lo fi photos.