Leica оптикасы: тарихы мен архитектурасы

Кіріспе

Неміс оптикалық компаниясы

The Blackstone Group (45%)
| кірісі = € 400 миллион
| өнімдері = Камералар, фотообъективтер, бинокльдер, офтальмологиялық линзалар және басқа оптикалық құралдар
| қызметкерлер саны = 1800, ол Leica Microsystems GmbH иеленген Danaher Corporation компаниясынан Leica тауарлық белгісінің лицензиясын алады.

Тарих

1907 жылдан 1950 жылдарға дейін Лейка фабрикасын құраған ғимараттар Ветцлар қаласындағы Эрнст Лейц көшесінде салынды және 1986 жылға дейін, фабрика Солм қаласына көшірілгенге дейін сонда болды. Ветцлар фабрикасы 1957 жылғы әкімшілік ғимараттың қарама-қарсы жағында орналасқан және ерекше қалалық сәулетті құрады; ол Кальзмундтың беткейінен жоғары орналасқан және аспан қақпақтарынан Кальзмунд қамалының қираған қалдықтарына дейін құрылымдық тұрғыдан тартымды градиентті құрайды. XIX ғасырдың соңғы онжылдықтарында Эрнст Лейц өзінің өндіріс орындарын жеткілікті тұрғын үйлермен және Лауфдорфер Вегтегі шеберханалармен Кальзмундтың беткейлеріне көшірді. Ғасырдың басында оптикалық құрылғылардың өндірісі осылайша өсті, нәтижесінде Ветцлар қаласындағы алғашқы аспан қақпақтары пайда болды. Бұл биік ғимараттардың ең көне бөлігі қазір Schützenstraße-дегі жаңа ғимараттың артында жасырылған. 1907 жылы архитектор Жан Шмидт жасаған алғашқы жобаларда тас негіздегі кірпіштен салынған ғимарат көрсетілген, оны көлбеу және шифер шатыр жапқан. Алайда сол жылы бетон қаңқасынан жасалған жаңа құрылыс пен қарапайым қасбет дизайнын пайдалану туралы шешім қабылданды. Төрт қабатты ғимарат алты терезелік топқа бөлінген, әр тобында үш терезе бар. Тар қабырғалық ою-өрнектер мен енді орнатылған парапеттер ең төменгі үш қабатты аяқтады. Төртінші қабат ғимараттың төменгі бөлігінен алыс орналасқан карнизбен визуалды түрде бөлінген. Орталық ғимараттың екі жағында биік төбелері бар, жантайған шатырлар орналасқан. Мансарда қабаты өндіріс пен жұмысшылар санының өсуімен кеңейді. Бірнеше жылдан кейін Лейц тағы да биік ғимарат салуды қалады. Жан Шмидт жобалағаннан кейін 1911 жылы мердігер Роберт Шнайдер төрт қабатты ғимарат салды. Жер астындағы бөлігі темір бетоннан, кірпіштен жасалған баспалдақтармен салынған. Тағы да, ғимараттың көлденең құрылымын қамтамасыз етуді көздеген бастапқы жоспардан бас тартып, қарапайым қасбет дизайны таңдалды. Он осьті ғимараттың ең көне аспан қақпақтарына ұқсас төменгі деңгейлері пилястрлармен топтастырылған. Екі аспан қақпақтың арасындағы кеңістік (алғашқыда кейінгі ғимараттармен толықтырылатын болған) 1930 жылдардың басында басқа ғимаратпен жабылуы тиіс болды. Бұл жолы да Ж. Шмидт жеті қабатты ғимараттың жобасын дайындады. Фасадтың әлі сақталған сызбаларында жертөледегі аркалы бағаналар көрсетілген, олар ұзақ терезе жолағының арасында орналасқан. Жалпы дизайнында өте графикалық элементтер мен Дармштадт қаласындағы Матильденхёхедегі Жозеф Мария Олбрихтің ғимараттарын еске түсіретін қисық модернистік формалардың қалдықтары үйлеседі. 1936 жылы архитектор толыққанды жаңа жобаны ұсынды. Жобада енді Лейка өндірісі үшін сегіз қабат болды. Ғимараттың бетон конструкциясы Рюссельсхаймдегі Opel, Йенадағы Zeiss және Берлиндегі Wernerwerk өндіріс залдарының үлгісімен салынды. Барлық қабаттарға екі баспалдақ арқылы кіруге болады. Қалалық және аудандық билік ақырында лоджиясы бар сегіз қабатты ғимаратты мақұлдады, кейіннен ол жабылды. Қалалық ландшафттың ерекшелігіне байланысты аудандық үкімет жоспарын бастапқыда қарапайым және қанағаттандырмайтын сыртқы дизайны үшін қабылдамады. Дегенмен, ғимарат 1938 жылы ең ескі екі аспан қақпақтың арасында салынды. 1950 жылы 1911 жылғы аспан қақпақтың батыс жағына ұқсас құрылыстағы тоғыз қабатты аспан қақпақ қосылды.

From the year 1907 to the 1950s, the buildings that formed Leica factory were built on Ernst Leitz Street in Wetzlar, and remained until 1986, when the factory was moved to the city of Solms. The Wetzlar factory was located on the opposite side of the administrative building of 1957 and formed a special urban architecture; it is upstream from the slope of Kalsmunt and forms a structurally attractive graduation from the skyscrapers to the ruins of Kalsmunt Castle. In the last decades of the 19th century, Ernst Leitz moved its production facilities to the slopes of Kalsmunt with sufficient residential buildings and workshops on the Laufdorfer Weg. At the turn of the century, the production of optical devices expanded so much that it originated the first skyscrapers in the city of Wetzlar. The oldest part of this row of tall buildings is now hidden by a new building at the Schützenstraße. The first plans of the architect Jean Schmidt in 1907 show a brick building on a stone base, which was covered by a sloping roof and a slate roof. However, in the same year, it was decided to use the new construction of concrete skeletons and a simpler façade design. The four story building is divided into six groups of windows, each of which has three windows. Narrow wall patterns and lightly embedded parapets summarize the three lowest floors. The fourth floor is visually separated from the lower part of the building by a very distant cornice. On either side of the central building there was a hip roof with high ceilings. The mansard's floor expanded as production and workers also increased. Only a few years later, Leitz again demanded the construction of a tall building. After the planning of Jean Schmidt, contractor Robert Schneider built a four story building in 1911. The basement building was made of reinforced concrete with brick stairs. Again, the original plan, which provided a horizontal structure of the building through the cornucopia, was abandoned in favor of a simpler façade design. In the ten axis building, similar to the oldest skyscraper, the lower levels are grouped by pilasters. The space between the two skyscrapers (which originally had been provided with subsequent buildings) had to be closed by another building in the early 1930s. Once again, it was Jean Schmidt, who prepared the plans for a first seven story skyscraper. The still existing façade drawings show the columns with arches on the ground floor and that are fitted between a long strip of windows with excessive pilasters. The general design shows a mixture of very graphic elements and remains of curved Modernist forms that recall the buildings by Joseph Maria Olbrich at Mathildenhöhe of Darmstadt. In 1936, the architect presented a completely revised plan. The plan was now made up of eight floors for Leica production. The building was built with a concrete construction modeled from the production halls of Opel in Rüsselsheim, Zeiss in Jena and Wernerwerk in Berlin. It was possible to access all the floors through two stairs. The government of the city and the district finally approved a construction of eight floors with a loggia like ninth floor, that later was closed. Due to the urban landscape that characterized the size of the building, the planning of the district government was initially rejected because of a simple and unsatisfactory exterior design. Even so, the building was built in 1938 between the two oldest skyscrapers. In 1950, west of the skyscraper of 1911, a skyscraper of similar construction with nine floors was added.

Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын

Алғашқы 35 мм-лік «Лейка» пленкасының прототиптерін 1913 жылы Оскар Барнак Ernst Leitz Optische Werke, Ветцлар қаласында жасаған. Кейбіреулер бастапқы «Лейканың» пейзаждық фотосуретке арналған ықшам камера ретінде, әсіресе тау саяхаттары кезінде жасалғанын айтады, бірақ басқа дереккөздер камераның 35 мм кинолентамен сынақ жүргізу үшін жасалғанын көрсетеді. «Лейка» – стандартты киноның 35 мм лентасын қолданған алғашқы практикалық 35 мм камера. «Лейка» пленканы көлденең жылжытады, кадр өлшемін 2:3 пропорциясымен 24×36 мм-ге дейін кеңейтеді, ал кинокамералар пленканы тік жылжытады, олардың өлшемі 18×24 мм. «Лейканың» бірнеше модельдік нұсқалары болды, ал 1923 жылы Барнак өзінің бастығы Эрнст Лейц II-ге фабрика мен тәуелсіз фотографтарға сынақтан өткізу үшін 31 камерадан тұратын алдын ала серия жасауға көндірді. Прототиптерге әртүрлі баға берілгеніне қарамастан, Эрнст Лейц 1924 жылы камераны өндіруге шешім қабылдады. Ол 1925 жылы Лейпциг көктемгі жәрмеңкесінде «Лейка I» (Leitz камерасы үшін) ретінде таныстырылып, бірден сәттілікке жетті. Фокалдық жазықтықтың жапқышы 1/20 секундтан 1/500 секундқа дейін жұмыс істейді, сонымен қатар «Уақыт» (Zeit) режимі де бар. Барнак «Лейканы» кішкентай негатив шығаратын кішкентай камера ретінде жобалады. Үлкен суреттерді үлкейту арқылы жасау («кішкентай негатив, үлкен сурет» тұжырымы) үшін камераның жоғары сапалы линзалары болуы керек, олар анық негативтер жасауға қабілетті. Барнак өзінің алғашқы прототипінде Zeiss Tessar линзасын сынап көрді, бірақ Tessar 18×24 мм кино форматына арналғандықтан, «Лейканың» 24×36 мм негативін толық жаба алмады. Барнак прототип үшін Leitz Mikro Summar 1:4.5/42 мм линзасын қолданды, бірақ қанағаттанарлық үлкейту үшін қажетті ажыратымдылыққа жету үшін 24x36 мм форматына арнайы жасалған линза қажет болды. «Лейканың» алғашқы линзасы 1893 жылғы Кук триплетінің негізінде жасалған 50 мм линза, оны Max Berek компаниясы Leitz-те бейімдеді. Линза үш топқа бөлінген бес элементтен тұрады, үшінші топ үш цементтелген элементтен тұрады және бастапқыда Leitz Anastigmat деп аталды. Басқа триплеттерден айырмасы, Leitz Anastigmat линзасында диафрагма бірінші және екінші элементтердің арасында орналасқан. «Лейка» алғаш рет сатылғанда, бұл линза E. Leitz және Max Berek құрметіне ELMAX деп аталды. 1925 жылы Leitz зертханалары жақсартылған оптикалық қасиеттері бар шыны өндірді, ал профессор Берек ELMAX-тың жақсартылған нұсқасын – ELMAR-ды жасады, ол үш топқа бөлінген төрт элементтен тұрады. Үшінші топ екі цементтелген элементке дейін оңайлатылды, оның өндірілуі оңай және арзан болды. Профессор Беректің екі иті болды – Гектор мен Рекс. Олардың біріншісі, Гектор, «Лейка» линзаларының сериясына атын берді, ал екіншісінің аты SummaREX линзасында пайда болды. 1930 жылы «Лейка I Schraubgewinde» алғаш рет өндірілді. Онда 39 мм диаметрлі бұрандалы жіпке негізделген алмастырылатын линза жүйесі болды, оны көбінесе «Лейка жіптік ұстағышы» немесе LTM деп атайды. 50 мм стандартты линзадан басқа, бастапқыда 35 мм кең бұрышты және 135 мм телеобъективтер де қол жетімді болды. 1930 жылдардың ортасында легендарлы жұмсақ фокус линзасы – 90 мм Тамбар жобаланды және 1935-1949 жылдар аралығында 3000 данадан аспайтын шағын көлемде өндірілді. Қазір ол сирек кездесетін коллекциялық зат. 2017 жылы оның жаңа нұсқасы шығарылды, құны 6495 доллар. Алғашқы сериядағы линзаның бағасы жағдайына байланысты 3000-нан 8000 долларға дейін жетеді. «Лейка II» алғаш рет 1932 жылы өндірілді, оның құрамында линзаның фокус механизмімен байланыстырылған қашықтық өлшегіш болды. Бұл модельде жеке видоискатель (азайтылған суретті көрсетеді) және қашықтық өлшегіш бар. 1932 жылы фланц пен пленка арасындағы қашықтық 28.8 мм-ге стандартталды, алдымен «Leica C» моделінде, ал келесі жылы «Leica Standard» моделінде іске асырылды. «Leica III» моделіне 1 секундқа дейін баяу жапқыш жылдамдығы қосылды, ал «IIIa» моделіне 1/1000 секунд жапқыш жылдамдығы қосылды. «IIIa» – Барнак қайтыс болғанға дейін жасалған соңғы модель, сондықтан ол толыққанды жауапты болған соңғы модель. Leitz 1957 жылға дейін бастапқы дизайнды жетілдіре берді. Соңғы нұсқасы – «IIIg», бірнеше фрейм сызықтары бар үлкен видоискательді қамтиды. Бұл модельдердің барлығы функционалды дөңгелек циферблаттар мен шаршы терезелердің үйлесімін қамтиды. Алғашқы «Лейка» камераларында D.R.P. әріптері жазылған, бұл Deutsches Reichspatent дегенді білдіреді, бұл 1945 жылдың мамыр айына дейінгі неміс патенттерінің атауы. Бұл, әдетте, Эрнст Лейцке, Ветцлардағы оптикалық жұмысына 3 қараша 1923 жылы берілген неміс патенті № 384071 «Роллфильмкамераға» сілтеме. Компанияда әрқашан білікті жұмысшыларды сақтап қалуға ынталандыратын прогрессивті еңбек саясаты болды, олардың көпшілігі еврейлер болды. 1920 жылы компанияны басқаруды бастаған Эрнст Лейц II, 1933 жылы Гитлер сайланғаннан кейін еврейлердің Германиядан кетуіне көмектесті, жүздерше (тіпті олардың қызметкерлері болмаған жағдайда да) шетелдегі сату кеңселеріне «жіберді», онда олар жұмыс табуға көмектесті. Кристалл түнінен кейін бұл күш-жігер күшейді, 1939 жылдың қыркүйегінде шекара жабылғанға дейін. «Лейка бостандық пойзы» деп белгілі болған оқиғаның ауқымы оның өлімінен кейін ғана, соғыстан әлдеқайда кейін жарияланды.

The first 35 mm film Leica prototypes were built by Oskar Barnack at Ernst Leitz Optische Werke, Wetzlar, in 1913. Some say the original Leica was intended as a compact camera for landscape photography, particularly during mountain hikes, but other sources indicate the camera was intended for test exposures with 35mm motion picture film. The Leica was the first practical 35 mm camera that used standard cinema 35 mm film. The Leica transports the film horizontally, extending the frame size to 24×36mm with a 2:3 aspect ratio, instead of the 18×24 mm of cinema cameras, which transport the film vertically. The Leica had several model iterations, and in 1923, Barnack convinced his boss, Ernst Leitz II, to make a preproduction series of 31 cameras for the factory and outside photographers to test. Though the prototypes received mixed reception, Ernst Leitz decided in 1924 to produce the camera. It was an immediate success when introduced at the 1925 Leipzig Spring Fair as the Leica I (for Leitz camera). The focal plane shutter has a range from 1/20 to 1/500 second, in addition to a Z for Zeit (time) position. Barnack conceived the Leica as a small camera that produced a small negative. To make large photos by enlargement, (the "small negative, large picture" concept) requires that the camera have high quality lenses that could create well defined negatives. Barnack tried a Zeiss Tessar on his early prototype camera, but because the Tessar was designed for the 18×24 mm cine format, it inadequately covered the Leica's 24×36mm negative. Barnack resorted to a Leitz Mikro Summar 1:4.5/42 mm lens for the prototype, but to achieve resolution necessary for satisfactory enlargement, the 24x36 mm format needed a lens designed specially for it. The first Leica lens was a 50 mm design based on the Cooke triplet of 1893, adapted by Max Berek at Leitz. The lens has five elements in three groups—the third group being three cemented elements—and was initially named the Leitz Anastigmat. Unlike other triplets, the Leitz Anastigmat has the diaphragm between the first and second elements. When the Leica was first vended, this lens was renamed the ELMAX, for E Leitz and Max Berek. By 1925, the Leitz laboratories had produced glasses with improved optical properties, and Professor Berek designed an improved version of the ELMAX named the ELMAR that had four elements in three groups. The third group was simplified to two cemented elements, which was easier and cheaper to make. Professor Berek had two dogs, Hektor and Rex. The first of these, Hektor, gave his name to a series of Leica lenses, and the name of the second appeared in the SummaREX. In 1930, the Leica I Schraubgewinde was first produced. It had an exchangeable lens system based on a 39mm diameter screw thread, often referred to as the Leica Thread Mount or LTM. In addition to the 50 mm normal lens, a 35 mm wide angle and a 135 mm telephoto lens were initially available. During the mid 1930s, a legendary soft focus lens, the Thambar 90 mm was designed, and made in small numbers between 1935 and 1949, no more than 3000 units. It is now a rare collector's item. In 2017, a new version was produced, costing $6,495. A lens from the original series can fetch between $3,000 and $8,000, depending on condition. The Leica II was first produced in 1932, with a built in rangefinder coupled to the lens focusing mechanism. This model has a separate viewfinder (showing a reduced image) and rangefinder. In 1932, the flange to filmplane was standardised to 28.8mm, first implemented on Leica model C, and the Leica Standard the next year. The Leica III added slow shutter speeds down to 1 second, and the model IIIa added the 1/1000 second shutter speed. The IIIa is the last model made before Barnack's death, and therefore the last model for which he was wholly responsible. Leitz continued to refine the original design through to 1957. The final version, the IIIg, includes a large viewfinder with several framelines. These models all have a functional combination of circular dials and square windows. Early Leica cameras bear the initials D. R. P., which stands for Deutsches Reichspatent, the name for German patents before May 1945. This is probably a reference to German patent No. 384071 "Rollfilmkamera" granted to Ernst Leitz, Optische Werke in Wetzlar, on November 3, 1923. The company had always had progressive labor policies which encouraged the retention of skilled workers, many of whom were Jewish. Ernst Leitz II, who began managing the company in 1920, responded to the election of Hitler in 1933 by helping Jews to leave Germany, by "assigning" hundreds (even if they were not actually employees) to overseas sales offices where they were helped to find jobs. The effort intensified after Kristallnacht in 1938, until the borders were closed in September 1939. The extent of what came to be known as the "Leica Freedom Train" only became public after his death, well after the war.

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін

Соғыстан кейін Leitz компаниясы 1950 жылдарға дейін Leica II және Leica III модельдерінің соңғы нұсқаларын шығаруын жалғастырды. Бірақ 1954 жылы Leitz жаңа Leica M байонетімен, линзаны бекітуге арналған байонет тәрізді құрылыммен Leica M3 моделін ұсынды. Жаңа камерада арақашықтық өлшегіш пен көру құралы біріктіріліп, ортасында екі суреттің анық көрінетін үлкен, жарық көру құралы жасалды. Бұл жүйе сонымен қатар параллакс компенсациясы жүйесі мен жаңа резеңкеленген, сенімді, фокустық жазықтықтағы жапқышты енгізді. Leica бұл модельді жетілдіруді жалғастыруда (соңғы нұсқалары MP және MA, екеуінде де 28, 35, 50, 75, 90 және 135 мм линзаларға арналған бағыттағыштар бар, олар линза орнатылғанда автоматты түрде пайда болады). 1952 жылы Günther Leitz Ontario штатының Midland қаласында Ernst Leitz Canada компаниясын құруға шешім қабылдады. Соғыстан кейінгі модельдерде соғысқа дейінгі модельдерде кездесетін DRP (Deutsches Reich патенті) орнына Deutsches Bundespatent (Федералды неміс патенті) дегенді білдіретін DBP әріптері болады. Бірнеше камера компаниясы Leica қашықтық өлшегіш дизайны негізінде модельдер жасады. Оларға Жапониядағы Leotax, Nicca және Canon модельдері, АҚШ-тағы Kardon, Англиядағы Reid және КСРО-дағы FED және Zorki кіреді. 1970 жылдары Walter Mandler оптикалық инженерияда компьютерлік көмекпен жобалауды енгізді. 1950 жылдардың ортасына дейін Leitz компаниясы бұрынғы Leica камераларын қазіргі модельдің сипаттамаларына сәйкес зауытта жаңарту мүмкіндігін ұсынды. Жаңартылған камералар өздерінің бастапқы сериялық нөмірін сақтап қалды. 1964 жылдан бастап Leica компаниясы Leicaflex-тен бастап, Leicaflex SL, Leicaflex SL2 және Minolta Corporation компаниясымен бірлесіп жасалған R3-тен R7-ге дейінгі R сериясы сияқты бір линзалы рефлекстік камералар сериясын шығарды. Leica R8 толығымен Leica компаниясымен жобаланып, өндірілді. Соңғы модель – Leica R9, ол Digital Module-мен жабдықталған. Leica автоэкспозициялық модельді жасауға асықпады және автофокусты қамтитын Leica R моделін жасаған жоқ. 2009 жылы R сериясы жаңа камералардың дамуына байланысты Leica сатылымын күрт төмендеткендіктен тоқтатылды. Leica Rangefinder Leicas және SLR Leicas арасындағы концептуалды аралықта Leica Visoflex жүйесі болды, ол Leica қашықтық өлшегіштерінің линзасына бекітілетін айналы рефлекторлы қорапша (бұрандалы және M сериялы корпус үшін жеке нұсқалар жасалды) және Visoflex жүйесі үшін арнайы жасалған линзаларды қабылдады. Камераның қашықтық өлшегішін пайдаланудың орнына фокус түсіру матовое стекло арқылы жасалды. Экспозиция жасау үшін айна мен жапқыш бірге босатылды. Камераның қашықтық өлшегіштері ұзын фокус аралықтары бар линзаларды дәл бағыттау мүмкіндігімен шектеледі; айналы рефлекторлы қорапша әлдеқайда ұзын линзаларды пайдалануға мүмкіндік берді. Тарихы бойында Leitz көптеген оптикалық жаңалықтарға жауапты болды, мысалы, асфералық линзалар, көп қабатты жабынталған линзалар және сирек кездесетін элементтерден жасалған линзалар. Ең алғашқы Leica рефлекторлы корпусы PLOOT (Leitz өнімдері үшін бес әріпті код) болды, ол 1935 жылы 200 мм Telyt линзасымен бірге жарияланды. Бұл күн маңызды, өйткені Leica 35 мм SLR пионерлерінің қатарына енді. 1964 жылы Leicaflex пайда болғанға дейін PLOOT және Visoflex Leica ұсынған жалғыз SLR модельдері болды. Leica 1951 жылы қайта жобаланған PLOOT-ты Visoflex I ретінде ұсынды. Одан кейін 1960 жылы әлдеқайда ықшам Visoflex II (ол LTM бұрандалы және M байонеттерінде қол жетімді жалғыз Visoflex нұсқасы болды) және 1964 жылы жылдам қайта оралатын айнасы бар Visoflex III пайда болды. Visoflex жүйесіне арналған Leica линзалары 65, 180 (сирек), 200, 280, 400, 560 және 800 мм фокус аралықтарын қамтыды. Сонымен қатар, көптеген қашықтық өлшегіш линзаларының оптикалық топтарын алып тастап, адаптерлер жүйесі арқылы Visoflex-ке бекітуге болады. Visoflex жүйесі 1984 жылы тоқтатылды. Leica M6, сол кезде компанияның M 35 мм қашықтық өлшегіш камералар желісінің флагмандық моделі, осы модельдің прототипі болды. Leica көптеген аксессуарларды ұсынды. Мысалы, LTM (бұрандалы) линзаларын адаптер арқылы M камераларында пайдалануға болады. Сол сияқты Visoflex линзаларын Leicaflex және R камераларында адаптермен пайдалануға болады. Сонымен қатар, кейбір LTM және M қашықтық өлшегіш линзалары Visoflex жүйесінде адаптерлер арқылы орнатылатын алынбалы оптикалық топтарға ие болды, осылайша оларды Visoflex жабдықталған Screwmount және M қашықтық өлшегіш камералары үшін қашықтық өлшегіш немесе SLR линзалары ретінде пайдалануға болады, сондай-ақ Leicaflex және R камераларында қолдануға болады. Leica сондай-ақ Focorapid және Televit сияқты спорттық және табиғат суретін түсіру үшін кейбір линзалардың геликоидты бекітулерін алмастыратын фокустау жүйелерін ұсынды.

After the war, Leitz continued to produce the late versions of the Leica II and the Leica III through the 1950s. However, in 1954, Leitz introduced the Leica M3, with the new Leica M mount, a bayonet like lens mount. The new camera also combined the rangefinder and viewfinder into one large, bright viewfinder with a brighter double image in the center. This system also introduced a system of parallax compensation and a new rubberized, reliable, focal plane shutter. Leica continues to refine this model (the latest versions being the MP and MA, both of which have framelines for 28, 35, 50, 75, 90, and 135 mm lenses, which show automatically upon mounting). In 1952, Günther Leitz decided to establish Ernst Leitz Canada at Midland, Ontario. Post war models bear the initials DBP, standing for Deutsches Bundespatent (Federal German Patent), instead of the DRP (Deutsches Reich patent) found on pre war models. A number of camera companies have built models based on the Leica rangefinder design. These include the Leotax, Nicca and early Canon models in Japan, the Kardon in USA, the Reid in England and the FED and Zorki in the USSR. In the 1970s, Walter Mandler introduced computer aided design in optical engineering. Until at least the mid 1950s, Leitz offered factory upgrades of earlier Leica cameras to the current model's specifications. The upgraded cameras retained their original serial number. From 1964, Leica produced a series of single lens reflex cameras, beginning with the Leicaflex, followed by the Leicaflex SL, the Leicaflex SL2, and then the R series from R3 to R7, made in collaboration with the Minolta Corporation. The Leica R8 was entirely designed and manufactured by Leica. The final model was the Leica R9, which could be fitted with the Digital Module back. Leica was slow to produce an auto exposure model, and never made a Leica R model that included auto focusing. In 2009 the R series was discontinued, citing new camera developments that had caused a massive loss of Leica sales. Conceptually intermediate between the Rangefinder Leicas and the SLR Leicas was the Leica Visoflex System, a mirror reflex box that attached to the lens mount of Leica rangefinders (separate versions were made for the screwmount and M series bodies) and accepted lenses made especially for the Visoflex System. Rather than using the camera's rangefinder, focusing was via a groundglass screen. A coupling released both mirror and shutter to make the exposure. Camera rangefinders are inherently limited in their ability to accurately focus long focal length lenses; the mirror reflex box permitted much longer length lenses. Throughout its history, Leitz has been responsible for numerous optical innovations, such as aspherical production lenses, multicoated lenses, and rare earth lenses. The earliest Leica reflex housing was the PLOOT (Leitz's five letter code for its products), announced in 1935, along with the 200 mm Telyt Lens. This date is significant because it places Leica among the 35 mm SLR pioneers. Until the 1964 introduction of the Leicaflex, the PLOOT and Visoflex were Leica's only SLR offerings. A redesigned PLOOT was introduced by Leica in 1951 as the Visoflex I. This was followed by a much more compact Visoflex II in 1960 (which was the only Visoflex version available in both LTM screwmount and M bayonet), and the Visoflex III with instant return mirror in 1964. Leica lenses for the Visoflex system included focal lengths of 65, 180 (rare), 200, 280, 400, 560, and 800mm. In addition, the optical groups of many rangefinder lenses could be removed and attached to the Visoflex via a system of adapters. The Visoflex system was discontinued in 1984. The leica M6, the top model in the company's M 35mm rangefinder camera line at the time, served as the model for this one. Leica offered a wide range of accessories. For instance, LTM (screwmount) lenses could be used on M cameras via an adapter. Similarly, Visoflex lenses could be used on the Leicaflex and R cameras with an adapter. Furthermore, certain LTM and M rangefinder lenses featured removable optical groups that could mount via adapters on the Visoflex system, thus making them usable as rangefinder or SLR lenses for Visoflex equipped Screwmount and M rangefinder cameras, as well as being usable on Leicaflex and R cameras. Leica also offered focusing systems, such as the Focorapid and Televit, that could replace certain lenses' helicoid mounts for sports and natural life telephotography.

"Лейка" "Лейцке"

1986 жылы Leitz компаниясы өзінің атауын Leica (LEItz CAmera) деп өзгертті, себебі Leica тауарлық аталымының даңқы артып еді. Осы кезде Leica өндіріс орнын Ветцлардан (Германия) жақын орналасқан Солмс қаласына (Германия) көшірді. 1996 жылы Leica Camera компаниясы Leica Group-тан бөлініп, акционерлік қоғамға айналды. 1998 жылы Leica тобы екі тәуелсіз бөлімге бөлінді: Leica Microsystems және Leica Geosystems. 2012 жылдың 1 қазанында Lisa Germany Holding GmbH компаниясы қалған акцияларды сатып алғаннан кейін Leica Camera AG Франкфурт қор биржасынан алып тасталды, нәтижесінде компания жеке меншікке көшті. 2013 жылдың 26 қарашасында Leica Camera AG швейцариялық Sinar Photography AG (Цюрих) компаниясын, көрініс камераларын өндірушісін сатып алғанын хабарлады. 2014 жылдың мамыр айында Leica Camera AG Ветцлар қаласының жаңа индустриалдық аймағындағы Leitz Park 1-де жаңа зауыт құрылысын аяқтап, бастапқы орнына қайта көшті. 2019 жылдың сәуірінде «The Hunt» атты Leica телеарнасы онлайн режимінде жарияланды. Рөлде соғыс аймақтарында және саяси тұрақсыздық аймақтарында жұмыс істейтін фотожурналистер бейнеленген; олардың бірі 1989 жылғы Тяньаньмэнь алаңындағы наразылықтар кезінде «Танкшы» суретін түсірген. Sina Weibo әлеуметтік желісінде Leica брендіне цензуралық шектеулер қойылғаннан кейін, Leica жарнаманы тоқтатты және компания оның өндірісіне рұқсат бермегенін мәлімдеп, одан алшақтауға тырысты. 2022 жылдың қыркүйегінде Leica 2023 жылы шығарылатын Cine 1 лазерлік проекторын жариялады. Бұл модель – Leica компаниясының Pradovit брендімен шығарылған цифрлық проекторларға қайта оралуы.

Белгілі ұстаздары мен суретшілер

Лейка камералары, әсіресе, екінші жартысы XX ғасырда көше фотосуретімен тығыз байланысты; оларды Анри Картье-Брессон және Себастьян Сальгадо сияқты фотографтар пайдаланды.

Антикварлар саудасы және коллекциялау

Лейка камералары, объективтер, аксессуарлар және сату материалдары коллекцияға жиналады. Оннан астам Лейка кітабы және коллекционерлерге арналған нұсқаулықтар бар, олардың ішінде Джеймс Л. Лагердің үш томдық "Лейка, суретпен түсіндірілген тарихы" ең танымал. Ертедегі немесе сирек кездесетін камералар мен аксессуарлар өте жоғары бағаға сатылуы мүмкін. Мысалы, аты-жөні жарияланбаған сатып алушы Венада өткен аукционда 1923 жылғы сирек Лейка камерасын 2,6 миллион еуроға (2,8 миллион долларға тең) сатып алды. Әскери белгілері бар Лейка камералары ерекше құнды; осының нәтижесінде, жалған белгілер қойылған, жаңартылған советтік көшірмелер нарығы пайда болды.

Камералар

Leica-ның алғашқы прототиптерін 20 ғасырдың басында Ernst Leitz GmbH компаниясы жасады, бірақ сату 1920 жылдардың ортасынан ғана басталды. Leica камералары 35 мм пленкаға суреттің шекарасын кинокамералардың дәстүрлі бағытына қарама-қарсы, бүйірге бұрып орналастыру арқылы жаңашылдыққа ие болды. Камералар ықшам, жиналмалы линзалармен жабдықталған, жаяу және велосипедпен саяхаттауға ыңғайлы болды. 1932 жылы Leica II моделіне қашықтық өлшегіш қосылды, сондай-ақ сол жылы қашықтық өлшегішті және видоискательді камералар алмастырылатын линзалармен қолжетімді болды. 1933 жылы Leica III баяу жылдамдықпен және 1/1000 секундтық жоғары жылдамдықпен жұмыс істейтін сөрелерді ұсынды, ал III (a,b,c,d,f,&g) сериясының түрлі нұсқалары 1950 жылдардың соңына дейін флагмандық модельдер мен ең көп сатылатын камераларға айналды. I және II модельдерінің тағы да бірнеше нұсқалары ұсынылды, бірақ олар жақсы сатылмады. Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін Leica және Zeiss Ikon компаниясының бәсекелесі Contax камералары ең жақсы 35 мм камералар деп есептелді, бірақ соғыстан кейін бұл компаниялар советтік және жапондық көшірмелерімен бәсекелесті. 1950 жылдары жапондық сапа мен жаңалықтар, сондай-ақ төмен бағалар еуропалық камера индустриясын құлдыратты. Leica – кәсіби немесе жақсы фотографтардың сатып алатын қымбат камераға айналды. Алайда, рефлекстік камера технологиясының пайда болуы қашықтық өлшегіштерді қолданудан шығарды, нәтижесінде Leica нарықтың азайып бара жатқан сегментінің басты өніміне айналды. Leica 21 ғасырда да танымал бренд болып қала береді. Камералардың бастапқы өндірушісі Ernst Leitz GmbH қазір үш тәуелсіз компанияға бөлінді: Leica Camera AG, Leica Geosystems AG және Leica Microsystems GmbH, олар тиісінше камералар, геодезиялық жабдықтар және микроскоптар шығарады. Leica Microsystems GmbH Leica брендіне ие және оны пайдалану құқығын басқа екі компанияға лицензиялайды.

Қаржылық

Leica 2012 жылдың қазанына дейін Франкфурт қор биржасында LCA1 таңбасымен саудаланды.