Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Houlgate (ulɡat) – Францияның солтүстік-батысындағы, Англия арнасының жағасындағы, жағажайы мен казиносы бар шағын туристік курорт. Ол Нормандия аймағындағы Кальвадос департаментіндегі коммуна.
Houlgate (ulɡat) is a small tourist resort in northwestern France along the English Channel with a beach and a casino. It is a commune in the Calvados department in the Normandy region.
19 ғасырдан бұрын
Хоулгейт Беузваль коммунасындағы шағын ауыл ретінде дамыды. 19 ғасырға дейін Беузвальда бірнеше кішкентай үйлер мен шаруашылықтар болды. Өзеннің оңтүстік жағында бірнеше үйлерден, плитка және кірпіш шығару цехынан және су диірменінен тұратын Ле Хамео де ла Мер орналасқан. 1793 жылы коммунада бар болғаны 204 адам тұрды. Франция армиясының 3-ші корпусы уақытша ауруханалар құрып, барлық қонақүйлер мен кейбір ірі виллаларды пайдаланды. Хоулгейт ауруханалық қалаға айналды, онда жергілікті "Холгейттер" майданнан жараланған әскерлермен араласты. Туристік қызмет 1917 жылы ақырындап қайта жанданды. Мүліктер жоғалды және Хоулгейт ешқашан Белль Эпок дәуіріндегі қарбалас күйін қайта таппады. 1919 жылдың 26 маусымында Версаль келісіміне қол қойылып, соғыс аяқталды. 1921 жылы Хоулгейтте алғашқы мини-гольф алаңы ашылды. 1933 жылы Лоран Лемле есімді Эльзас тұрғыны казиноға жақын жерде "Нептун клубы" деп аталатын жағажай клубын құрды және Курсаалға жақын жерде тағы біреуін ашты. Марсель Миоке және Гугетт Вернохет (2006). Хоулгейт өзінің тарихына құрметпен қарады. p159.
Houlgate developed as a hamlet in the commune of Beuzeval. Up until the 19th century, Beuzeval consisted of only a few small houses and farms. On the southern side of the stream was Le Hameau de la Mer, consisting of a few houses, a tile and brick works and a water mill. In 1793, only 204 inhabitants lived in the commune. The French Army's 3rd Corps created temporary hospitals and requisitioned all hotels and some large villas. Houlgate became a hospital town where local "Houlgatais" mingled with soldiers who had been wounded from the front. Tourist activities resumed timidly in 1917. Fortunes had been lost and Houlgate never found the bustle it had experienced during the Belle Époque. The Versailles Treaty was signed on 26 June 1919 and the war ended. In 1921 Houlgate's first mini golf was opened. In 1933, an Alsatian named Laurent Laemlé, created a beach club called the Neptune ClubMarcel Miocque et Huguette Vernochet (2006). Houlgate regards sur le passé. p159 near the casino and quickly opened another one near the Kursaal.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Франция бас сауғалағаннан кейін, Холгейт 1944 жылдың 21 тамызына дейін неміс оккупациясы астында болды. 1943 жылы Вермахт Атлантика қабырғасын салуға, тікенді сым, бетон бункерлер және танкке қарсы кедергілер орнатуға күш салды. Холгейтте бұл радар мен 155 мм-лік зеңбірек Бутте де Холгейтке орнатылуын білдірді. Бұл нысандар 1944 жылдың 26 сәуірінен 21 тамызына дейін бірнеше әуе және теңіз шабуылдарының нысанасы болды. Бут де Холгейттегі Турнбрайд батареясы 1941 жылдың 22/23 қарашасы түнінде британдық коммандостардың шабуылы болған «Sunstar» операциясының мақсаты болды. Марсель Миоке және Гугетт Вернохет (2006). Холгейт: өткенге көз тастау. 9-шы коммандо тобының тоқсан адамы Ла-Манш арқылы өтіп, «Вакс-Нуар» түбіне қонды. http://www.navalhistory.net 2009 жылдың 5 ақпанында алынған. Ескі паром төрт шабуылдық десанттық кеме (ALC) тасымалдады, олар десант үшін пайдаланылды. Қаптама жасау үшін төрт жылдам канонерлік қайық қолданылды. Операция қиындықтарға тап болды және нысананы жоюға сәттілік болмады. Тұтқын алуға да мүмкіндік болмады, бірақ пайдалы ақпарат жиналды. Коммандостар өздерінің ALC-лерімен қашып кетті. Марте Рамбо және Жан Клод Босквен (1995). Гоннвилль-сюр-Мер 1939-1945 жылдар. 21 тамызға дейін немістер қаладан кетуге үлкерді, ал британдық армия және Бригада Пиронның бельгиялық сарбаздары Холгейтке кірді. Марсель Миоке және Гугетт Вернохет (2006). Холгейт: өткенге көз тастау. 189-бет.
With the surrender of France, Houlgate was under German occupation until 21 August 1944. In 1943 the Wehrmacht concentrated on the construction of the Atlantic Wall, laying barbed wire, concrete bunkers, and anti tank obstacles. In Houlgate this meant the installation of radar and a 155 mm cannon on the Butte de Houlgate. These installations were the target of several aerial and naval attacks between 26 April and 21 August 1944. The Batterie de Tournebride on the Butte de Houlgate was the objective of Operation Sunstar, a British Commandos raid on the night of 22/23 November 1941. Marcel Miocque et Huguette Vernochet (2006). Houlgate regards sur le passé. p182 Ninety men of No.9 Commando travelled across the English Channel on and landed at the bottom of the Vaches Noires. http://www. naval history. net Retrieved 5 February 2009 The old ferry transported four Assault Landing Crafts (ALC) which were used for the landing. Four fast gunboats were used to provide cover. The operation encountered difficulties and did not succeed in destroying the battery position despite being located. It did not succeed in taking any prisoners either but useful information was collected. The commandos escaped on board their ALCs. Marthe Rambaud et Jean Claude Bosquain (1995). Gonneville sur Mer 1939 1945. By 21 August, the Germans had abandoned the town, and the British Army along with Belgian soldiers of the Brigate Piron entered Houlgate. Marcel Miocque et Huguette Vernochet (2006). Houlgate regards sur le passé. p189
20 ғасыр
1944 жылдың қазан айынан бастап жағажайдағы миналарды жою жұмысы басталды. Әрбір учаске екі рет тексерілді және екінші тексеру кезінде миналар табылғаны жиі кездесетін. Миналардан тазарту кезінде он бес сапер қаза тапты. Осы саперлер мен инженерлер әлі күнге дейін жыл сайын еске алынып, құрметтеледі. 1960 жылдары демалыс орындарының саны артып, жаз айларында Nestlé компаниясы Nescannard деп аталатын үш амфибиялық көлікті пайдаланды. Бұл көліктер балаларды жағажайдың бойымен он минуттық саяхатқа алып жүрді. 1963 жылы жаңа жуыну орны ашылды. 1967 жылы Хоулгейттегі алғашқы ат спорты клубы – Шетланд клубы құрылды. Haras Nationaux офицері Филипп Белланжер және Жан Ларигудери бұл клубты Хоулгейт тарихының бір бөлігі болған ат спортын дамыту және жағажай мен айналасындағы ауылға атпен саяхаттар ұйымдастыру үшін ашты. 1971 жылы клуб Clos Guillaume-ге көшірілді және қазірге дейін сол жерде орналасқан. Марсель Миоке және Гугетт Вернохет (2006). Хоулгейт. Өткенге көз жүгіртейлік. 216, 225, 226 беттер.
From October 1944, the long task of demining the beach began. Each site was double checked and it was not uncommon to find mines on the second run. Fifteen deminers were killed during the demining. The de mining engineers are still remembered and celebrated each year. The 1960s were marked with an increase in holidaymakers and in the summers, Nestlé kept three amphibious cars, called Nescannard. These rafts were used to ferry children on trips of ten minutes along the coast near the beach. In 1963 the new établissement des bains was opened. In 1967 Houlgate's first horse riding club, the Shetland Club, was created. Philippe Bellanger, officer of the Haras Nationaux and Jean Larigauderie opened the club to promote riding that once been part of the history of Houlgate and to lead riders on trips to the beach and to the surrounding countryside. In 1971 the club moved to the Clos Guilllaume where it remains. Marcel Miocque et Huguette Vernochet (2006). Houlgate regards sur le passé. p216, 225 226
1971 жылы Хоулгейтте демалысқа арналған пәтерлер салу да басталды. Марсель Миоке және Гугетт Вернохет (2006). Хоулгейт. Өткенге көз жүгіртейлік. 219, 220 беттер.
1971 also marked the beginning of building of holiday apartments in Houlgate. Marcel Miocque et Huguette Vernochet (2006). Houlgate regards sur le passé. p219 220
1974 жылы Сен-Обен шіркеуі жаңа орган алды, ал ескісі бұрын мұндай органы болмаған Див шіркеуіне сыйланды. Жаңа орган 1974 жылдың 19 шілдесінде Андре Маршаль басқарған концертпен ашылды. Органның отызыншы жылдығы 2004 жылы Жан Франсуа Муассон басқарған концерт және Әке Лефеврдің көрмесімен атап өтілді. Марсель Миоке және Гугетт Вернохет (2006). Хоулгейт. Өткенге көз жүгіртейлік. 224 бет.
In 1974 the Saint Aubin church received a new pipe organ, the old one was donated to the church in Dives which did not have one until then. The new organ was inaugurated on 19 July 1974 with a concert led by André Marchal. The thirtieth anniversary of the organ was celebrated in 2004 with a concert led by Jean François Moisson as well as an exhibition by Father Lefèvre. Marcel Miocque et Huguette Vernochet (2006). Houlgate regards sur le passé. p224
1980 жылы Беузвальдегі сарай пәтерлерге айналдырылды, ал де Ловинфосс (Union Chimique Belge компаниясының бұрынғы иесі) жерді сатып алып, 9 тесікті гольф алаңын салдырды. Бастапқыда қиындықтарға қарамастан, де Ловинфосс мырза тағайындаған графенза де Брион қосымша 9 тесік ашты. Кіріс аз болғандықтан, алаң Blue Green компаниясына берілді. Марсель Миоке және Гугетт Вернохет (2006). Хоулгейт. Өткенге көз жүгіртейлік. 227 бет.
The manor in Beuzeval was converted into flats in 1980 and Mr de Lovinfosse (former owner of Union Chimique Belge) bought the grounds and built a 9 hole golf course. Despite hard beginnings, the Countess de Brion, who was made administrator by Mr de Lovinfosse, opened an additional 9 holes. Profits were low and the course was taken over by Blue Green. Marcel Miocque et Huguette Vernochet (2006). Houlgate regards sur le passé. p227
1985 жылы Еуропа даңғылы салынды және ашылды, ол Франклин алаңынан және Rue de la Vallée көшесінен басталып, Clos Guillaume-ға жақын жерге дейін созылды. Осының нәтижесінде жаңа теміржол өткелі, №83b ашылды. 1997 жылы джаз музыкасы фестивалі Festijazz құрылды. 2006 жылғы фестивальде үш күн бойы 500-ге жуық топ өнер көрсетті. Houlgate қалалық кеңесінің сайты. 2009 жылдың 3 ақпанында алынды.
The Avenue de l'Europe was built and opened in 1985, leading from Place Franklin and Rue de la Vallée, near the Clos Guillaume. A new level crossing, n°83b was opened as a result. In 1997, the Festijazz was created, a festival of jazz music concerts. The 2006 festival included 500 groups playing over three days. Houlgate council website Retrieved 3 February 2009
2001 жылы Бут де Камонт төбесінде жер көшкіні болды, бірақ маяққа ешқандай зиян келтірмеді. Жолды саздан тазалау жұмыстарына кеткен айлар ішінде жол қозғалысы қиын болды. 2005 жылы коммунаның атын Хоулгейтке өзгерту Белль Эпок эпохасының жүз жылдығымен аталып өтті, онда көптеген жергілікті тұрғындар, соның ішінде мэр де, 1900 жылдардың дәстүрлі киімдерін киді. Мерекелік шараларға балық аулаудың қайта жандандырылуы, 1900 жылдардың өрт сөндіру техникасының көрсетілімі, ескі велосипедтер, сидр тасымалдау арбасы және 1900 жылдардың байньерлерінің тобы да қатысты.
In 2001, a landslide occurred on the Butte de Caumont, the slide left the lighthouse unscathed. Road circulation was hindered during the months spent cleaning the mud from the road. In 2005, the change of the commune's name to Houlgate was celebrated with a Belle Epoque centenary festival, with many local people, including the mayor, dressed in traditional 1900s (decade) clothing. A re enactment of seine fishing was also part of the festivities, as well as a demonstration of 1900s (decade) fire fighting equipment, old bicycles, a cider delivery cart and a group of 1900s (decade) baigneurs.
Этимология
Хоулгейт – Нормандияда Норруа тегінен тараған кең таралған нұсқа: "holr gata" – "chemin creux" (терең жол). Данияда "Хулгаде" және Ұлыбританияда "Холегат" аталымдары да кездеседі. Орта ғасырларда Беузваль Бовалис деп аталған, кейін Бовалис шіркеуі, сосын Бозеваль аталды, осылай жазылған атау 1077 жылға дейін сақталған. Атаудың эволюциясы мен түрленуі Нормандияға тән қасиет. Кейбір деректерде бұл атау "Валле дез Боуф" (төрт аяқты малдардың аңғары) деген мағынаны білдіреді; ал басқалары оны германдық текті деп санайды. Мысал ретінде Beuzeville, Beuzebosc және Beuzemouchel атауларын келтіруге болады.
Houlgate is a common variation in Normandy of Norrois origin: "holr gata" "chemin creux" (deep path). Variations can also be seen in Denmark as "Hulgade" and in the United Kingdom as "Holegate". In the Middle Ages Beuzeval was called Bovalis, which became Eclesia de Bovalis, then Boseval, a name that can be found written as such in 1077. Evolution of the name and variations are classic of Normandy. Some explain this name as meaning "vallée des Boeufs" (valley of oxen); others give it a Germanic origin. Examples of variations include Beuzeville, Beuzebosc and Beuzemouchel.
Дрохон
Дуэт (руисо немесе ағынның нормандық түрі) Дрохон (бұрын Драухон деп жазылған) өзінің атын германдық Дрого немесе Дрогоннан алады. Бұл ағынының ағысы тұрақсыз, кем дегенде он шағын өзеншелер мен бұлақтардың қосылуынан пайда болады: Меннето, де Брош, Гоннвилл, Риквиль, Толлевилл, Пагне, Петио, Дезерт және Бугон бұлақтары, сондай-ақ Березина. Дрошонның салаларының кейбір бұлақтары мен қайнарлары әлі де қажылық орындар болып табылады; Труссовильдегі Сен-Лоран қайнары тері ауруларын емдейді деп есептеледі. Бұл жерге келгендер жиі тастап кетілген киімдерді көреді. Қажылар киімдерін сулап, жараларын сылап, содан соң киімдерін қасиетті орынға мүлік ретінде сыйлайды. Дрошонның құятын жері әрқашан құм жиналуынан қиындықтар туғызып келген. 1880 жылы муниципалитет өзеннің арнасын тазалап, ағысын сақтау үшін бір жұмысшыға жылына 135 франк төлеген. Бұрын мұнда ақсүйектерге немесе Канның Сен-Этьен аббаттығына тиесілі үш диірмен болған. Қазірде тұрған жалғыз диірмен – жеке меншіктегі Moulin Landry. Ауылда 1885 жылы салынған, 1990 жылы қайта жаңартылған және теміржол станциясының жанында әлі де тұрған бір жуу үйі бар.
The douet (Normand variation of ruisseau or stream) Drochon (once spelt Drauchon) finds its name from the Germanic Drogo or Drogone. This stream, with an irregular flow, is formed by the confluence of at least ten lesser streams and brooks; The Mennetot, des Broches, Gonneville, Riqueville, Tolleville, the Pagné, Petiot, Désert and Bougon springs and the Bérézina. Some of the springs and fountains of the Drochon's tributary are still subject to pilgrimage; the Saint Laurent spring at Trousseauville is said to cure skin problems. Discarded clothing can often be seen when visiting the site. Pilgrims wet items of clothing and stroke their wounds and then offer the clothes as donation to the saint. The Drochon's estuary has always caused problems as sand accumulated. In 1880, the commune paid a labourer 135₣ a year to keep the river's bed clear and maintain the flow. There were up to three mills, once the property of nobles or the Saint Etienne Abbey of Caen. The only mill still standing is the Moulin Landry which is privately owned. The village had one wash house built in 1885 which was restored in 1990 and still stands near the railway station.
Қара сиырлар жапырақтары
Хоулгейттың шығысына қарай, Обервиль мен Виллер-сюр-Мердің батысында, Falaises des Vaches Noires – қара сиырлардың жартастары деп аталатын әсерлі жабайы аймақ орналасқан. Бұл жартастар – сансыз амонититтерге толы қазбалар некрополі. Теңіз жартастарды баяу-баяу тозытып жатыр. Жартастардың кейбір бөліктері "Шөл" және "Хаос" деп аталған. "Хаос" аймағы жер астынан судың сіңуінен және жағажайға ағуынан күшті құлауларға бейім, үстіңгі саз қабаттары астыңғы қабаттардың үстінен баяу сығады, нәтижесінде ерекше ландшафт пайда болады. Жартастар үш ерекше қабаттан тұрады: Калловий, төменгі Оксфорд және жоғары Оксфорд.
To the East of Houlgate and below Auberville and West of Villers sur Mer lie the impressive wild site of the Falaises des Vaches Noires, the cliffs of the black cows. These cliffs are a fossil necropolis underneath which lay countless ammonites. The cliffs are slowly being eaten by the sea. Areas of the cliffs have been nicknamed the Desert, the Chaos The Chaos is prone to landslides due to the seeping of water from the ground and down to the beach, the top layers of clay slowly sliding above the layers underneath, creating an unusual terrain. The cliffs are made of three distinct layers; Callovian, lower Oxfordian and higher Oxfordian.
Булон орманы
Бұл төбенің алғашқы суреттерінде шөлейтті дала көрініс тапқандықтан, СКИ дереу ағаштар отырғызды. 1928 жылы қалалық кеңес оны одан әрі салудан қорғау және оның ерекшелігін сақтау үшін көрнекті аймақ немесе жасыл белдеу құру туралы шешім қабылдады. Бұл ағаштар сақталып, болашақтағы құлаулардың алдын алуды білдірді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде бұл жер қатты бомбаға ұшырады, нәтижесінде 19-ғасырдың басында отырғызылған барлық қылқан жапырақты ағаштар қирады. Содан бері өсімдіктер қайта өсті: жалпақ жапырақты сикомор, атқұйрық және күл.
The first photographs of the Butte de Houlgate show a barren hill, and so the SCI quickly planted trees. In 1928, the municipal council voted to create a picturesque zone, or green belt, to protect it from further building and maintain its character. This meant that the trees would be kept and would prevent future landslides. During the Second World War, the site was heavily bombed and as a result all the conifers planted in the early 19th century were destroyed. Since then, vegetation has grown back; sycamores, horse chestnut and ash.
Бут де Каумон
Бастапқыда Бут-де-Комон шөлейтті аймақ болған. Каумонт атауы Calvus Mons, Mont Chauve, "Жалан тау" дегеннен шыққан және 1260 жылы осылай аталған. Филипп Батыл жазған хатта бұл төбе Chauve Mont sur Dives деп еске алынған.
The Butte de Caumont was originally an arid area. Caumont comes from Calvus Mons Mont Chauve, Shaved Mount and was named as such in 1260. In a charter written by Philip the Bold the hill is referred to as Chauve Mont sur Dives.
Бюзеваль иелері
1066 жылы Жан д’Аше Безевальдың иесі болып тағайындалды. 1096 жылы Безеваль иесі Эудс Гоннвильдің де иесі болды. 1537 жылы Безевальдың ханымы Маргарита Даше Жан Лебрунға үйленді. 1607 жылы Томас де Серан Жанна де Леснерак пен лордтыққа үйленді. 1667 жылы сеньорлық протестант рыцарі Жаку де Серанға тиді. Франсуа 1694 жылы осы атақты алды. Ол Дивстағы жағалау күзетінің капитаны болып тағайындалды. Мари Элеонорамен бірге олар мұғалімнің жалақысы үшін 80 фунт стерлингтік қаржысы (рентасы) бар Эколеттерді құрды. Безеваль балалары аз санымен мектепке қабылданды. Бұл қаржы Француз революциясына дейін сақталды. Де Морель отбасы Безеваль манорында тұрмады. 1720 жылы Гаспард де Морель, рыцарь, Канның баилигінің мырзасы және қылыш генералы, Дивстағы жағалау күзетінің капитаны және Безевальдегі жоғары сот судьясы болды. 1724 жылы оның қызы Анн де Морель Дювильде Жан Бартқа үйленді. Сонымен қатар, 1724 жылы Гаспард де Морель өзінің диірменін (сол кезде ерекше меншік) және екі жер учаскесін диірменші Пьер Пастеге сатты. Атақты соңғы отбасы – де Бустард де Премань. Руанда патшаның кеңесшісі Гийом Франсуа өмір сүрді. Ол Гранг және Вовильдің иесі болды және Безевальде жер сатты. Оның қызы Мари Франсуаза Дельфин Пьер Арман де Сент-Филберге тұрмысқа шықты. Олардың ұлы Альберик де Сент-Филбер қазіргі Сент-Обин шіркеуін салу үшін Ле Клэпье деп аталатын алаңды сыйлады.
In 1066, Jean d'Aché is made lord of Beuzeval. In 1096, Eudes, the lord of Beuzeval is also made lord of Gonneville. In 1537, Marguerite Daché, lady of Beuzeval, married Jean Lebrun. In 1607, Thomas de Séran married Jeanne de Lesnerac and the lordship. The seigneurie went to Jacques de Séran, a protestant knight, in 1667. François takes the title on in 1694. He is made Captain of the coast guards in Dives. With Marie Eléonore, they founde the Ecolettes which possessed a funding (rente) of £80 to pay for a teacher. The children of Beuzeval, in small numbers, was admitted to the school. This funding exited until the French Revolution. The de Morel family did not live in the Manoir de Beuzeval. Around 1720, Gaspard de Morel, knight, lord and sword general of the bailiwick of Caen, captain of the coast guards in Dives and High justice lord in Beuzeval. In 1724, his daughter, Anne de Morel married Jean Bart in Douville. Again in 1724, Gaspard de Morel sells his mill (then a privileged ownership) and two items of land to Pierre Pastey, a mill grinder. The last family to hold the title was the des Boistard de Prémagny. Guillaume François, councillor to the king, lived in Rouen. He was squire, lord of Grangues and Vauville and sold land in Beuzeval. His daughter, Marie Françoise Delphine, married Pierre Armand de Saint Philbert. Their son, Albéric de Saint Philbert donated the field called le Clapier to build the current church of Saint Aubin.
Халық саны
Холгейт ресми түрде Ұлыбританияның Акбридж қаласымен қалаластық байланыс орнатқан. Холгейт тұрғындары Хоулгатайлар деп аталады. Көптеген Хоулгатайлар Холгейт, Дивс-сюр-Мер, Кабур, Кальвадос және Париж қалаларынан келген.
Houlgate is formally twinned with Axbridge, United Kingdom. The inhabitants of Houlgate are called Houlgatais. Most Houlgatais come originally from Houlgate, Dives sur Mer, Cabourg, Calvados, and Paris.
Безевальдің үйі
Теңіз жағалауында 19 ғасырда салынған Маноир де Бьюзеваль орналасқан. Ол бұрынғы ортағасырлық қамалдың орнында тұрғызылған. Бұл маноир осы жерді билеген иелер отбасының атымен – «Маноир д’Аше Бьюзеваль» деп аталған. Қамал 200 қадамдық диаметрлі мотта мен бейлидің үстінде салынған, ал ордың ені 12 футқа жетеді. Онда көпір, бөгет және диірменмен ұсталып тұрған өзен болған. Қамал ішінде сондай-ақ ғибадатхана (Санте-Мари-Мадленге арналған) да бар еді. Жері, бағынышты жерлері, бақшасы және паркі барлығы шамамен 100 гектарды құрады. Даше (Д’Аше), де Серан, де Сент-Лоран, де Морел және Боистард де Премань отбасылары осы қамалдың ішінде тұрып, оны өзгертіп келген. Оның соңғы тұрғыны – Луи Генри д’Ажие, ол 1818 жылдан 1831 жылға дейін Беузваль қаласының мэрі болды. Ескі және жайсыз болғандықтан, онда тұру тоқтатылды. Бұрын Гоннвилль-сюр-Мер коммунасының аумағында болған бұл қамал 1825 жылы, оның көптеген жерлерін қарастырғаннан кейін, Беузваль коммунасына қосылу үшін коммуналдық шекараларды қайта қарау туралы шешім қабылданды. Кадастрлық зерттеу жүргізіліп, маноир, ауланың бір бөлігі және бақ Беузвальдің құрамына енді (тұрғындары Беузвальдің иелері болғанымен, Гоннвилль емес). 1620 және 1640 жылдар аралығында Бюзеваль шатыры Аше феодалының бір бөлігі болды. 1815 жылы Ватерлоо шайқасында жеңіліс тапқаннан кейін және Бірінші Империя құлағаннан соң, аймақ пруссиялық әскерлермен басылып алынды. 1866 жылы Беузваль кеңесінің мүшесі Виктор Ле Чесне жаңа, сәнді маноир салдырды. Ол қайтыс болғаннан кейін үйді оның інісі Жюль иеленді. Кейін Вигье отбасы және неміс әскерлері осы үйде тұрды, олар ғимаратқа зақым келтіріп, оны тастап кетті. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде немістер тағы да Маноир де Бьюзевальде жергілікті штаб-пәтерін орналастырды. Ғимарат қатты зақымданып, ұзақ уақыт бойын тасталып қалды. Кейін ол талғаммен пәтерлерге айналдырылып, қазір қарлығаштар мекендейтін тоғандары бар гольф алаңының жанында орналасқан.
from the seaside is the Manoir de Beuzeval, built during the 19th century. It is built on the site of an older, medieval castle. It was called the Manoir d'Aché Beuzeval, after the family of lords that reigned over these lands. The castle was built over a motte and bailey of 200 paces in diameter, the moat was 12 feet wide. It had a bridge and a brook held up by a dam and mill. The castle also possessed a chapel (dedicated to Sainte Marie Madeleine). With its land and dependencies, its garden and park, it had an area of approximately 100 ha. The castle was lived in and transformed by the Dachey (D'Aché), de Séran, de Saint Laurens, de Morel and Boistard de Prémagny families. Its last occupant was Louis Henry d'Agier, mayor of Beuzeval from 1818 to 1831. Old and uncomfortable it ceased being lived in. Previously on the territory of the commune of Gonneville sur Mer it is in 1825 that after consideration of the many lands of the castle that it was decided to retrace the communal borders to place the castle in Beuzeval. A cadastrial survey took place and the manor, a portion of the courtyard and the garden finally become part of Beuzeval (despite the residents being lords of Beuzeval and not Gonneville). Between 1620 and 1640, the Château de Beuzeval was part of the fiefdom of the Aché. In 1815 after the defeat at the Battle of Waterloo and the fall of the First Empire the region was occupied by Prussian troops. In 1866, Victor Le Cesne, council member of Beuzeval, built a new luxurious manor house. Upon his death, his brother Jules took possession of the house. It was then lived in by the Viguier family and German occupants who damaged the building and then left it abandoned. During World War II the Germans, once again, established their local headquarters in the Manoir de Beuzeval. After seriously deteriorating the building, it lay abandoned. It was subsequently tastefully converted into apartments and is now on the edge of a golf course with ponds inhabited by swans.
Драмард қамалы
Хоулгейт қаласының орталығынан Chemin des Rouge Terres жолымен жоғары көтерілгенде Шато-де-Драмард сарайына жетесіз, ол 17 ғасырда әк тастан салынған, үлкен орталық бөлігі және екі кішкентай қанаты бар. Бұл сарай бұрынғы, ортағасырлық қамал немесе Меннето монастысының орнында салынған. 1616 жылы Пьер де Драмар бұл сарайды сатып алады, ол сол кезде корольдің кеңесшісі болып, Гоннвилл, Безуваль және Меннетоның иесі атанды. 1772 жылы Пьер Луи Бонне, Мётри лорды, Драмардың Габриэль ханымына үйленді. Пьер 1791 жылы Кан қаласының мэрі болып тағайындалды, ал 1792 жылы Франция революциясы кезінде Кальвадос департаментінің депутаты болып сайланды. Сарай қазірге дейін сақталған және қазір қонақ үй / қонақ үй ретінде қызмет етеді.
Up the Chemin des Rouge Terres from Houlgate town centre is the Château de Dramard, a 17th century manor house built in limestone with a large central section with two small wings. The castle was built on the site of an older, medieval castle, or Priory of Mennetot. In 1616, the château was bought by Pierre de Dramard, then councillor to the King, who became sire of Gonneville, Beuzeval and Mennetot. In 1772, Pierre Louis Bonnet, Lord of Meautry, married demoiselle Gabrielle of Dramard. Pierre became mayor of Caen in 1791 then in 1792 was elected deputy of Calvados under the French Revolution. The château still stands and is now a bed and breakfast / hotel.
Гранд-Отель
Гранд-отель 1858 жылы қаржыгер және Caisse Centrale de l'Industrie президенті Аубин Альбин Вергниль үшін архитектор Баумиердің басшылығымен салынған. Бастапқыда қонақ үйде 120 бөлме болды, ал 1896 жылы 350-ге дейін арттырылды. Ғимарат екі мұнарадан және ротондадан тұрады. Кешкі ас көбінесе сағат 6-да берілетін, ал кештер әдетте казинода аяқталар еді. Қонақтар казиноға сәнді бақ арқылы өтіп баратын, қазір ол мини-гольф алаңына айналдырылған. 1914 жылы қонақ үйді әскери билік реквизициялады және ол 3-ші армия корпусының 23 және 24-ші уақытша госпитальдерінің негізгі бөлігіне айналды. 1917 жылы жараланғандардың саны азайды және реквизицияны алып тастау туралы бұйрыққа қол қойылды. Қонақ үй өз қызметін қайта бастады, бірақ Хоулгейттің алтын ғасыры аяқталды. Ұлы соғысқа дейінгі байлықтар енді келмейтін болды, бірақ жаңа табыстар мен жаңа клиенттер қонақ үйдің жұмысын жалғастыруға мүмкіндік берді. 1939 жылы қонақ үй тағы да реквизицияланды, бірақ бұл жолы әскери билік емес, Страсбургтегі SNCF бөлімшесі иеленді. 1940 жылы қонақ үй немістердің қолына өтті, ал 1941 жылы қонақ үйдің басқарушысы өзінің шарап коллекциясы үшін уайымдап, ең бағалы бөтелкелерін сатты. Соғыстан кейін қонақ үй қызметін жалғастыруға тырысты, бірақ жабылуға мәжбүр болды. Гранд-Отель ғимаратының бір бөлігінде қысқа ғана уақытқа қонақ үй ашылды. Қазір ғимарат пәтерлерге бөлінген.
The Grand Hotel was built in 1858 for Aubin Albin Vergnile, a financier and president of the Caisse Centrale de l'Industrie, under the direction of the architect Baumier. Initially the hotel had 120 bedrooms, which had been increased to 350 by 1896. The building includes two towers and a rotunda. Dinner was served early, usually around 6pm, and evenings usually ended at the casino. Guests accessed the casino by walking through a luxurious garden, now a mini golf. In 1914, the hotel was requisitioned by the military authorities and was the main part of the temporary hospitals 23 and 24 of the Army 3rd corp. In 1917, the number of wounded reduced and the order of derequisition was signed. The hotel resumed its main purpose but Houlgate's golden age had ended. The big fortunes present before the great war no long came but newly found fortunes and a new clientele permitted the hotel to continue business. In 1939 the hotel was once more requisitioned not by the military authorities but by the SNCF divisional offices in Strasbourg. In 1940 the hotel falls into the hands of the Germans and in 1941, the hotel manager, worried for his wine collection, sold his most prized bottles. After the war, the hotel tried to continue business but had to close. A short lived hotel opened in a portion of the Grand Hôtel building. The building is now divided into apartments.
Қалалық әкімдік
1865 жылы ғана қала әкімдігі ғимаратын салу туралы шешім қабылданды. Бұл шешім қалалық кеңес отырысында қабылданды, сонымен қатар, ұлдар мектебі мен жаңа шіркеу құрылысын қаржыландыру туралы да шешім қабылданды. Осыған дейін шағын қалалық мұрағаттарды қолдағыдағы әкім сақтап келген. Кем дегенде, кейбір кеңес отырыстары әкімдердің үйлерінде өткізілді. Қала әкімдігін салу туралы шешім қабылдағанда, бір бөлме тек кітапханаға арналуы тиіс екені айқындалды. Салынғаннан кейін, екі бөлмеде хаттар мен телеграфтарды қабылдайтын пошта кеңсесі орналасты (олар Бут де Улгейт төбесіндегі семафорға жіберілді). 1875 жылы коммунаға магони ағашынан жасалған әдемі үстел сыйға берілді, ол бір кезде кеңес отырыстары үшін үстел ретінде пайдаланылған; қазір ол әкімнің үстелі. 1880 жылы тұрақты пошта ұйымы құрылды және 1895 жылы ол өз ғимаратына көшірілді. Қала әкімдігі бірнеше рет өзгертілді, мысалы, ауылдық зал салынды. 1897 жылдың маусым айында қалалық кеңес ауылдық залдың қабырғаларын жабуға және әрқайсысы 5,60 франктан 150 орындық сатып алуға дауыс берді. 1980 жылы кеңселер кеңейтілді, кеңес отырысы залы кеңейтілді, пасторлық үй туристік бюроға айналдырылды және оның бағы ашық алаңға айналдырылды.
It was not until 1865 that the decision to build a town hall was made. The decision was made during a council meeting and also decided the construction of a boys school and part funding for a new church. Until then, the small municipal archives were kept by the mayor in office. At least some council meetings were held in some of the mayors' homes. When deciding to build a town hall it was stipulated that one room should be used exclusively by a library. Once built, two rooms houses the post office for letters and telegraphs (which were relayed to the semaphore on top of the Butte de Houlgate). A superb mahogany desk was donated to the commune in 1875 and was once used by the council as a meeting table; it is now the mayor's desk. In 1880 was created a permanent post office organisation and it moved to its own premises in 1895. The town hall was modified several times such as the building of a village hall. In June 1897, the municipal council voted to cover the walls of the village hall and to buy 150 chairs at a cost of 5.60₣ each. In 1980 the offices were extended, the council meeting room was extended, the vicarage was converted into a tourist office and its garden transformed into an open square.
Курсал
1870 жылдары Беузваль-ле-Байнс қаласында Курсаль деп аталатын казино және моншалар салыныпты. Ол қақпақтарға орнатылған ағаштан салынған және Жеңімпаз Уильям бағанасы мен PN83 деңгейлі өткелі арасында орналасқан. Бұл ғимараттар кешені, толығымен ағаш тақтайлардан, казино мен моншалардың, сондай-ақ туристер үшін ойын-сауық орталығының екі функциясын атқару үшін салынған. Ол германиялық сөзден шыққан, француз және ағылшын тілдерінде көбінесе казино деп аударылатын Курсаль деп аталды. Бұл қонақ үй, он жыл бұрын салынған "Мер Имберт" мотелінің ("Relais de l'hôtel de la Mer Imbert") орнын басты. 1907 жылы екі қанат қосылып, ротонда салынды. 1921 жылы ғимаратқа жаңа қанат салынды. Бұл қонақ үй Беузваль-ле-Бэйндегі ең беделді қонақ үй болып есептелді және көптеген бай протестант ақсүйектерін қабылдады. 1914 және 1918 жылдар аралығында Имбер қонақ үйі француз армиясының 3-ші корпусы тарапынан реквизицияланып, уақытша әскери госпиталь ретінде пайдаланылды. 1928 жылы қонақ үйдің шатырына жаңа қабат салынды. 1939 және 1940 жылдар аралығында қонақ үй француз армиясы тарапынан қайтадан әскери госпиталь ретінде пайдаланылып, содан кейін немістер басып алды. Жоба "Estuaire de la Dives Communauté de Communes" қауымдастығының үш жағажай коммунасына қатысты және Ағылшын арнасының су сапасын жақсартуды мақсат етеді.
During the 1870s a casino and baths called the Kursaal was built in Beuzeval lès Bains. It was built of wood on stilts and was situated between the William the Conqueror column and the PN83 level crossing. This complex of buildings, all in wooden planks, was built to carry two functions, a casino and baths as well as an entertainment centre for tourists. It was named the Kursaal, a word of Germanic origin, often translated in French and English as casino. The hotel replaced the Mer Imbert motel (Relais de l'hôtel de la Mer Imbert) which had been built ten years earlier. In 1907, a rotunda was built, adding to the two wings. In 1921 a new wing to the building was built. The hotel was the most prestigious of Beuzeval les Bains and welcomed much rich Protestant gentry. Between 1914 and 1918, the Hôtel Imbert was requisitioned by the French Army's 3rd corp and used as a temporary military hospital. In 1928, the hotel was enlarged by the construction of a new level in the building's attic. Between 1939 and 1940 the hotel was once more used by the French army as a military hospital then occupied by the Germans. The project affects the three coastal communes of the Estuaire de la Dives Communité de Communes and aims to increase the English Channel's water quality.
Танымал мәдениетте
Хоулгейт, жоғарыда суреттелген Вилла Онексис сияқты, Сен-Филберт бульварындағы бұрынғы Командантүр, Кевин Доэртидің "Вилла Нормандия" романындағы кейбір оқиғалардың орын алған жері.
Houlgate, including Villa Onexis pictured above, the former Kommandantur on boulevard de Saint Philbert, is the setting for some of the events in the novel Villa Normandie by Kevin Doherty.