Оатли, Сидней: география, орналасқан жері, табиғи шығанақтар (Neverfail, Gungah Bay). Жаңа Оңтүстік Уэльс, Австралия, және жергілікті халықтар туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оатли – Австралияның Жаңа Оңтүстік Уэльс штатындағы Оңтүстік Сиднейдегі шағын қала. Ол Сиднейдің орталық бизнес ауданынан оңтүстікке қарай орналасқан және Сент-Джордж аймағының құрамына кіреді. Оатли Жоржс өзені кеңесінің жергілікті басқару аймағында жатыр. Ол Жорж өзенінің таяз су айдынының солтүстік жағында орналасқан, ал оның жағалауы Оатли шығанағы мен Лайм Килн шығанағының бір бөлігін, сондай-ақ Неверфейл шығанағы, Гунгх шығанағы және Джуфиш шығанағының барлығын қамтиды.
Oatley is a suburb in Southern Sydney in the state of New South Wales, Australia. It is located south of the Sydney central business district and is part of the St George area. Oatley lies in the local government area of Georges River Council. It lies on the northern side of the tidal estuary of the Georges River and its foreshore includes part of Oatley Bay and Lime Kiln Bay, and all of Neverfail Bay, Gungah Bay and Jewfish Bay.
Түпкүлгілік тарихы
Қазіргі Оатли деп аталатын аймақ, Даруг халқының немесе ортақ тілде сөйлейтін жағажайлық Эора халқының дәстүрлі жерлерінде жатыр. Бұл аймақ Таравал халқының жерлеріне жақын, өзеннің оңтүстік жағалауында орналасқан. Жорж өзені кеңесі, Эора халқының Бидегал/Биджигал/Бедегал руының Жорж өзені аймағындағы жер мен судың түпкілікті тұрғындары және қорғаушылары екенін мойындайды. Қазір Оатли деп аталатын жерді аборигендер мекендегенін көрсететін дәлелдер ретінде, Жорж өзенінің жағалауында көптеген қабық үйінділері мен жартас үңірлері сақталған. Лайм-Килн шығанағында бұрын жергілікті халық ғасырлар бойы жинаған, кеңірек қабық үйінділері болған.
The area now known as Oatley lies either on the traditional lands of Dharug people or coastal Eora people, both of whom spoke a common language. It lies close to the lands of Tharawal people, on the south bank of the river. Georges River Council acknowledges that the Biddegal/Bidjigal/Bedegal clan of the Eora are the original inhabitants and custodians of land and water in the Georges River region. Evidence of Aboriginal occupation of the land now known as Oatley exists in the form of numerous shell middens and rock shelters near the shore of Georges River. Lime Kiln Bay once had more extensive shell middens, made over centuries by local people.
Елді мекен
Британдық қоныс жайлаушылар мен аборигендер арасындағы ең алғашқы қарым-қатынас 1788 жылғы 20 қаңтарда Оатлидің батысында болды. Артур Филип және Филип Гидли Кинг, Бірінші флоттан екі ашық қайықпен теңізшілер тобын бастап, «Ботани шығанағының оңтүстік-батыс саласы» (қазіргі Жорж өзені) арқылы саяхат жасады. Олар қазір Лайм-Килн шығанағына дейін жеткен, онда қазіргі Оатлидің батыс жағында орналасқан екі жерге қонған деп есептеледі. Ботани шығанағы мен оның екі «қолының» маңында жеткілікті тұщы су таба алмағандықтан, қоныс жайлаушылар Порт-Джексонға көшіп, алты күннен кейін Сидней қаласын құруға кірісті. Лайм-Килн шығанағына атын ертедегі қоныс жайлаушылар берген, олар бұл жердегі кең ауқымды аборигендердің қоқыс ордаларынан жиналған қабықтарды жағып, әк өндірген. Отын өндіру орындары қазіргі Оатли саябағында орналасқан. Жеті жыл өткен соң, 1821 жылы губернатор Лаклан Маккуори Оатлиге шартты түрде кешірім берді және оның Гайд-парктегі казармаға сағат орнатудағы еңбегі үшін Қала сағатының бақылаушысы етіп тағайындады. Джеймс Оатли 1833 жылы қазіргі Оатлидегі жерді алды, бірақ онда тұрмады. Ол жерін Нидвуд орманы деп атады. Оатлидің жері Гунгах шығанағынан солтүстікке қарай, кейін Хёрствилл және Боундери жолдары болып аталған жерлерге дейін созылған. Ол жері ең үлкен ұлы Фредерик Оатлиге өтті, ол 1881 жылы оны жаңа теміржол бойындағы жерді сатып алып жатқан Чарльз Сесил Гриффитс пен оның ағасы Фредерик Гриффитске сатты. Джеймс Оатлидің екінші ұлы, сондай-ақ Джеймс Оатли, Сиднейдің ертедегі мэрі және Жаңа Оңтүстік Уэльс Заңнамалық жиналысының мүшесі болды. Оатлиден өтетін теміржол желісі 1885 жылғы желтоқсанда Сазерлендке дейін ашылды. Ол Оатлиден Комоға дейінгі Жорж өзенінің үлкен көпірін қамтыды. 1886 жылы алғашқы Оатли теміржол станциясы ашылды, оның салынуы Чарльз Гриффитстен теміржол үшін жер беру шарты болды. Теміржолдың пайда болуы алғашқы жер учаскесінің аумағында тұрғын үйлердің алғашқы бөлімшелерінің құрылуына әкелді. Көбінесе қала маңындағы көшелер осы бөлімшелерде жоспарланған. Теміржолдың шығысындағы Оатлидің көшелерінің көпшілігі Виктория дәуіріндегі Гриффитс отбасының мүшелерінің есімдерін алып жүр. Уайонг көшесінің жоғарғы бөлігі, ол Неверфейл шығанағына дейін созылмастан бұрын, Сесил көшесі деп аталды – бұл острица өсіретін отбасылардың бірінің есімі. 1898 жылғы 17 тамызда Оатлиде полиция тобы мен Джордж Пейсли (немесе Пейсли) атты қашқын мал ұрлығымен күдіктелген адамды ұстауға тырысқанда атыс болды. Пейсли тұтқындалудан қашып құтылды, бірақ келесі күні Арнклифте ұсталды және ақырында төрт жылға қатаң еңбекке сотталды. Рус-жапон соғысы кезінде басып кіру қаупінен сақтану үшін 1905 жылы Комо теміржол көпіріне жақын Неверфейл шығанағындағы жер әскери мақсаттар үшін резервтелді. Воронора тоғанының салынуынан кейін 1942 жылдан бастап ескі Комо теміржол көпірі мен бұрынғы теміржол резервациясы тоғаннан Пеншёрстке дейінгі негізгі су құбыры үшін пайдаланылды. Құбыр желісі Оатли ескеретін бағында жер астында жатыр, бірақ Невилл көшесінің оңтүстігіндегі ескі теміржолдың тілімінде көрінеді. 1946 жылғы қаңтарда Оатли шығанағының жағалауында, Рассел көшесіне жақын жерде, жаяу судағы қорқынышты акула шабуылы болды. Жылдар бойы жағалауда үлкен акулалар көп рет байқалды, сондай-ақ иттер де шабуылға ұшырады. Оатли саябағы мен Оатли ойын-сауық алаңындағы жүзушілер акуладан қорғалған қоршаулармен қорғалады. Оатли Сиднейлік острицаның өсірілуімен және тұтынуымен тығыз байланысты болды. 1953 жылғы қарашада Оатлиден келген бір адам 30 минутта 26 дужина острица жеп, Н.С.У. острица жеу чемпионы атанды. Жарысқа 3000 адам қатысты. 1949 жылы Оатли әйелінің 90 дужина острицаны бір жарым сағатта ашқаны туралы хабарланды – бұл бір минутта он екі острица ашу деңгейі. 1959 жылғы желтоқсанда Оатли саябағында боулинг клубын құру үшін жиналған топ клубтың эмблемасы ретінде сағатты таңдады. Сағаттың тілі сағат 10-нан 15 минут өткенде қойылды, бұл Оатли боулинг клубының алғашқы кездесуінің басталу уақыты. Клуб жабылды, бірақ жасыл және клуб ғимараты сақталды. Александр Макки жоғары білім беру колледжінің Оатли кампусы 1981 жылы бұрынғы Джаддтың кірпіш зауыты мен карьерінің орнында ашылды. 1981 жылы көптеген мұғалімдер колледждері біріктіріліп, ол Сидней жоғары білім беру колледжінің бөлігіне, кейіннен Жаңа Оңтүстік Уэльс университетінің кампусына айналды. Қазір ол орта мектеп – Жорж өзені колледжінің Оатли аға кампусы. 2016 жылы Жорж өзені кеңесі құрылғанға дейін Оатлидің теміржолдың батысындағы бөлігі Хёрствилл қаласына, ал теміржолдың шығысындағы бөлігі Когарах қаласына қарасты.
One of the earliest contacts between British settlers and Aboriginal people occurred on 20 January 1788, just to the west of Oatley. Arthur Philip and Philip Gidley King, leading a party of seamen from the First Fleet rowing two open boats, explored the 'South West Arm of Botany Bay' (now Georges River). They are now thought to have gone as far as Lime Kiln Bay, where they landed at two locations, thought to be just west of the boundaries of modern day Oatley. Not finding enough freshwater, around Botany Bay and its two 'arms', the colonists moved on to Port Jackson, where the settlement of Sydney began six days later. Lime Kiln Bay takes its name from early settlers burning the shells from the once extensive Aboriginal middens there, to create lime. The kilns were located in what is now Oatley Park. Seven years later, in 1821, Governor Lachlan Macquarie granted Oatley a conditional pardon and appointed him overseer of the Town Clock for his work in installing the clock at Hyde Park Barracks. James Oatley, Snr was granted land in what is now Oatley in 1833, although he never lived there. He called his land Needwood Forest. Oatley's land extended from Gungah Bay northward to what later became Hurstville Road and Boundary Road. It to passed to his eldest son Frederick Oatley, who sold it in 1881 to Charles Cecil Griffiths, who was buying up land along the new railway line, with his brother, Frederick Griffiths. James Oatley's second son, also James Oatley, became an early mayor of Sydney and member of the NSW Legislative Assembly. The railway line running through Oatley was opened as far as Sutherland in December 1885. It included a major bridge crossing of the Georges River, from Oatley to Como. The first Oatley railway station opened in 1886; its construction said to have been a condition of the transfer of land from Charles Griffiths for the railway reservation. The arrival of the railway led to the first residential subdivisions within the area of the original land grant. Many of the streets of the suburb were laid out in these subdivisions. Almost all of Oatley's streets to the east of the railway line, bear Victorian era first names corresponding to members of the Griffiths family. The upper part of Wyong St, before it extended all the way to Neverfail Bay, was known as Cecil Street. the name of one of the oyster growing families. On 17 August 1898, Oatley was the site of a pursuit and gun battle involving a party of police and George Peisley (or Peasley), a fugitive cattle and horse thief, who was using a sandstone cave on the eastern side of Gungah Bay as his hide out. Peisley escaped capture, but was arrested at Arncliffe on the following day and eventually sentenced to four years hard labour. Spurred by invasion fears around the time of the Russo Japanese War, in 1905, land around Neverfail Bay near the Como railway bridge was reserved for military purposes,Following construction of the Woronora Dam, since 1942, the old Como railway bridge and the former railway reservation has been used by the main water pipeline from the dam to Penshurst. The pipeline is buried where it passes through the Oatley Memorial Gardens, but remains exposed in the old railway cutting south of Neville St. In January 1946, the foreshore of Oatley Bay, near Russell Street, was the site of a horrific fatal shark attack, in shallow water. Large sharks have been sighted in the shallow bay, many times over the years, and dogs have been taken. Swimmers at Oatley Park and the Oatley Pleasure Grounds are protected by shark proof enclosures. Oatley had a strong association with the growing, and consumption, of Sydney Rock Oysters. In November 1953, an Oatley man won the title of oyster eating champion of N. S. W,, by consuming 26 dozen oysters in 30 minutes The runner up, also from Oatley, pulled out after consuming 21 dozen oysters in 25 minutes. The contest took place in front of a crowd of 3,000, at Moorefields racecourse, Kogarah. In 1949, an Oatley woman was reported to have opened—the word 'shucked' was not commonly used in those times—90 dozen oysters in an hour and a half, a sustained rate of a dozen a minute. When a group gathered in Oatley Park in December 1959, to form a Bowling Club, it was inevitable that the founding members should choose a clock as the club emblem. The hands on the clock were set at 15 minutes after 10 the precise time the first meeting of the Oatley Bowls Club was opened. The club has since closed, though the greens and Club premises remain. The Oatley campus of Alexander Mackie College of Advanced Education opened in 1981 on the site of the former Judd's Brick Works and quarry. In 1981, when many teachers' colleges were amalgamated, it became The St George Institute of Education, part of Sydney College of Advanced Education, and subsequently a campus of the University of New South Wales. It is now a secondary school – the Oatley Senior Campus of the Georges River College. Prior to the formation of Georges River Council, in 2016, the part of Oatley to the west of the railway line was in the City of Hurstville, and the part of Oatley to the east of the railway line was in the City of Kogarah.
Жергілікті өнеркәсіптер
Қазір толығымен тұрғын үйлерден тұратын маң болса да, Оатлиде бұрын түрлі салалар орналасқан.
Although now an entirely residential suburb, Oatley was the site of various industries in the past.
Острица өсіру
Бір ғасырдан астам уақыт бойы Сиднейлік тас острицасы Оатлиде, Жорж өзенінің жағалауында коммерциялық мақсатта өсірілді. Оатлидің қарсы жағындағы Жорж өзеніне құятын Воронора өзенінен келген тұщы су, тез өсетін, етті тас острицалары үшін қолайлы өсу жағдайларын – таза су мен аздап төмендеген тұздылықты – қамтамасыз етті. Жорж өзенінің ағысында маңызды тұщы су компоненті бар; кейде Жорж өзенінің ағысы келіп тұрған тасқын сумен кездескенде, өзен сағасының тар бөлігінде, Jewfish Point (Оатли) мен қарсы оңтүстік жағалауы (Illawong) арасында шағын тұрақтанған толқын пайда болады. Өзеннің тұздылығы төмен ағысқа қарай артады және Лугарнодағы Soily Bottom Point маңында острица өсіруге қолайлы. Жалпы алғанда, Жорж өзеніндегі жағдай бір кезде острица шаруашылығы үшін өте қолайлы болған. Өзеннің тағы бір артықшылығы – ол ең ірі нарықтың қалалық аймағындағы жалғыз острица өсіру аймағы болды және тіпті ертерек жылдары көлікке де жақын орналасқан. Алты острица шаруасы Neverfail Bay шығанағының басында, Комо теміржол көпірінің шығысында жұмыс істеді. Neverfail Bay шығанағы Жорж өзенінің жоғары және төмен ағысындағы острица жалдаулары үшін негіз болды. Ол жерде Оатли паркінің шығыс шекарасының сыртында, Jewfish Bay шығанағының басында кішкентай острица шаруашылық алаңы болды. 2021 жылы осы жерлерде қазіргі кездегі острица қабықтарының "миддендері" және острица шаруашылығының шіріп бара жатқан қалдықтары табылды. Острицалар тіреулерде немесе жасанды түрде жасалған қабық немесе тас төсектерінде өсірілді, олар өзеннің лайлы жағалауына орнатылды және Комо теміржол көпірінің батысында жағалау жалдауларының тастарында орналастырылды. Көп жылдар бойы острицалар 100-ге жуық острицадан тұратын жұқа қан бағаналарында Оатли теміржол станциясынан электрлік посылка вагондарымен нарыққа жөнелтілді. Сондай-ақ, острицаларды жалдап алып, ұрлап алумен байланысты ұзақ жылдар бойы пайдалы қылмыстық әрекеттер болды. 1934 жылдың соңында полиция жалдау маңында патруілдеу кезінде острица браконьерлеріне оқ атты. Острица шаруалары кейде түнде кішкентай іздеу шамдарымен жабдықталған қайықтарды пайдаланып өз жалдауларын өзі бақылап отыратын.
For over a century, Sydney Rock Oysters were grown commercially along the shores of Georges River at Oatley. Freshwater from the Woronora River, a tributary that joins the Georges River opposite Oatley, caused suitable growing conditions—clean water and slightly reduced salinity— for faster growing, plump rock oysters. There is a significant freshwater component in the flow of the Georges River itself; at times a small standing wave develops across the narrow part of the river estuary, between Jewfish Point (Oatley) and the opposite southern shore (Illawong), when the flow of the Georges River meets the incoming flood tide. Salinity in the river increases downstream, and is suitable for oysters from around Soily Bottom Point, at Lugarno. Overall, conditions on the Georges River were once ideal for oyster farming. The river also had the advantage that it was the only oyster growing area within the suburban area of the largest market, and close to transport, even earlier years. Six families of oyster farmers worked from the head of Neverfail Bay just to the east of the Como Railway Bridge. Neverfail Bay was the base for working oyster leases both upstream and downstream on the Georges River. There was a smaller oyster farming site at the head of Jewfish Bay just outside the eastern boundary of Oatley Park. Modern day oyster shell 'middens' and a few decaying remnants of oyster farming still existed at these locations in 2021. Oysters were cultivated on racks, or on artificially created shell banks or rock beds, that were installed on river mudbanks and, west of the Como rail bridge, on the rocks of shoreline leases. For many years, oysters were shipped to market in hessian sacks—each sack containing around 100 dozen oysters—from Oatley railway station, by electric rail parcel vans. There was also long standing and lucrative criminal activity involving the theft of oysters from leases. In late 1934, shots were fired at oyster poachers by police patrolling the leases. Oyster farmers would at times patrol their leases themselves, at night, using boats fitted with small searchlights to scan their leases.
Острица өсірудің құлдырауы мен аяқталуы
Жорж өзеніндегі өнеркәсіп 1970-ші жылдары өнімділік шыңына жетті. 1976–1977 қаржы жылында өзен 2563 тонна устрица өндірді, бұл штат бойынша жалпы өндірілген 9375 тоннаның төрттен бір бөлігінен асты. Жергілікті устрица шаруашылығы «Жорж өзені устрицаларын жалға алуға қарсылық таныту қауымдастығы» (GROLPA) қарсылығын жеңіп, сондай-ақ, аз дәрежеде Хёрствилл кеңесінің қарсылығын, Воронора өзенінен азайтқан тұщы су ағынын, Неверфейл шығанағындағы шағын кооперативтік кәсіпорнында сақтап қалды. Кәріз жүйесіне де өзгерістер енгізілді, Гленфилд және Ливерпульдегі кәріздік станциялардан шығарылатын сулар Малабардағы мұхитқа бағытталды. Бір кезеңге сатуға тыйым салынды. Бұл уақыт нашар болды, себебі сәуірден тамызға дейін нарықта Жорж өзенінің устрицалары басымдық құйды. Мұндай оқиғалар өзеннен алынған устрицалардың беделін түсірді, нәтижесінде тұтынушылар Жорж өзенінің устрицаларынан бас тартты. Ойтлидегі устрица шаруашылығы 1990-жылдардың ортасында «QX ауруының» таралуына байланысты тоқтатылды. QX – Сиднейдің тас устрицаларына әсер ететін *Marteilia sydneyi* протозойлық паразитінен туындайды. 1994 жылы өзенде алғаш рет пайда болған кезде ол өсірілген устрицалардың 90%-ын жойды. QX әсері өзеннің тұздылығы төмен бөліктерінде күштірек болды. QX-қа төзімді устрица штамдары Жорж өзеніндегі шаруашылықты сақтап қалу үшін кеш келді. Бірақ ол ұзаққа соқпады. Қазір Ойтлиде немесе оның жанында устрицаға жалға берілген жерлер жоқ. Ескі әулеттердің бірі кейіннен Вулуоуэр шығанағында устрица өсірді, бірақ 2013 жылы ол жалға алу құқығын сатты. Жорж өзенінің сағасындағы соңғы устрица өсіру орнының болашағы белгісіз.
The industry on the Georges River reached its productive peak in the 1970s. In the financial year 1976 1977, the river produced 2,563 tonnes of oysters, over a quarter of the record statewide production total of 9,375 tonnes. The local oyster farming industry survived opposition from Georges River Oyster Lease Protest Association (GROLPA), and—to a lesser extent—Hurstville Council, reduced freshwater flows from the Woronora River, in a small cooperative facility at Neverfail Bay. Changes to the sewage system were also made, with discharges from upstream sewage plants at Glenfield and Liverpool redirected to the ocean outfall at Malabar. Sales were banned for a period. The timing was bad, because Georges River oysters dominated the market from April to August. Such events damaged the reputation of oysters from the river, causing consumers to shun Georges River oysters. Oyster farming at Oatley finally succumbed in the mid 1990s, to the spread of 'QX disease'. QX is caused by a protozoan parasite, Marteilia sydneyi, which affects Sydney Rock Oysters. When it first appeared in the river in 1994, it wiped out 90% of the farmed oysters. Effects of QX were worst in parts of the river with lower salinity. QX resistant oyster strains came too late to save most of the Georges River industry. but it did not last. There are now no oyster leases at or near Oatley. One of the old families later farmed oysters downstream, at Woolooware Bay, but sold that lease in 2013. and the future of that last oyster growing site in the Georges River estuary was uncertain.
Джаддың Хёрствилл кірпіш комбинаты
Джадтың Хёрствилл кірпіш зауыты Хёрствилл жолының солтүстік жағында орналасқан; оның 13 гектар жері Оатлидің және көршілес Мортдейлдің солтүстік шекарасын аралап жатты. Оны Уильям Джордж Джад (1847—1929) құрған. Зауыт 1884 жылдан 1972 жылға дейін жұмыс істеді, Оатли жағындағы жердің көп бөлігін алып жатқан карьерден алынған тақтатас арқылы кірпіш шығарды. 1973 жылдың маусым айында екі биік кірпіш түтіні, кірпіш шығару цехы мен пештер бұзылды, содан кейін компания өз еркімен таратылды. Зауыттың бір кезде жеке теміржол желісі болған. Мортдейл мен Оатли шекарасының жанында, Джадд көшесінің батыс жағында зауыт қызметкерлеріне жалға берілген 15 кірпіш үй салынды; олардың кейбіреулері бүгінге дейін сақталған.
Judd's Hurstville Brickworks was located on the northern side of Hurstville Road; its 13 hectare site straddled the northern boundary of Oatley with neighbouring Mortdale. It was established by William George Judd (1847—1929). It operated from 1884 to 1972, making bricks using shale from a quarry that occupied much of the Oatley end of the site. Two tall brick chimneys were demolished in June 1973, along with the brick making plant and kilns, and the company went into voluntary liquidation. The brickworks once had its own railway siding. Fifteen brick cottages were built along the western side of Judd Street, just across the boundary between Mortdale and Oatley, to rent to workers at the brickworks; some still survive.
Зауыттар
Альберт Пейджке тиесілі фабрика, бұрын Роза көшесі мен Хёрствилл жолының оңтүстік-шығыс бұрышында орналасқан, 1935 жылдан 1950 жылдарға дейін көлік нөмірлерін өндірген. Кейіннен Quill қағаз өнімдері фабрикасы сол жерде салынды. Surelli Furniture Pty Ltd компаниясы 1980-ші жылдардың соңына дейін Хёрствилл жолымен қиылысқа жақын Ада көшесінің батыс жағында фабрикасын іске асырды. Қазір бұл екі фабрика орнында орташа тығыздықтағы тұрғын үйлер тұрғызылған. Кэтберсон отбасы Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін 1959 жылға дейін 46-Роза көшесіндегі үйлерінің артында балалар мен нәрестелерге арналған аяқ киім шығаратын шағын фабриканы басқарды, содан кейін фабриканы Мортдейлге көшірді.
A factory owned by Albert Page, which once existed on the south eastern corner of Rosa Street and Hurstville Road, manufactured vehicle number plates from 1935 to the 1950s. The Quill paper products factory was later on the same site. Surelli Furniture Pty Ltd operated a factory on the western side of Ada Street near the junction with Hurstville Road, until the late 1980s. Both these factory sites are now occupied by medium density housing. The Cuthbertson family ran a small factory making children's and babies' shoes, behind their residence at 46 Rosa Street, from after WWI until 1959 when they moved the factory to a site in Mortdale.
Жергілікті экологиялық белсенділік
Ол атақты табиғатты қорғаушылар Майлс және Мило Данфидің үйі болғандықтан, Оатлиде Сиднейдегі ең ұзақ жылдар бойы жұмыс істеген жергілікті қорғау ұйымдарының бірі – Оатли флорасы және фаунасын қорғау қоғамы (OFF) бар. Ол 1955 жылы құрылған және бүгінге дейін қызмет етеді. 1970 жылға дейін Оатли шығанағы мен Лайм Килн шығанағының бастауларындағы жерлер мангр тоғайларында қайта құрылып, Жоғарғы Лайм Килн шығанағы қоқыс төгу полигоны ретінде пайдаланылды. Қайшылығы, Лайм Килн шығанағындағы (және Гунгх шығанағындағы) мангр өсімдігінің көп бөлігі бұрынғы экологиялық өзгерістердің белгісі болды, себебі 1930 және 1970 жылдар аралығында мангр тоғайларының құрлыққа қарай кеңеюі бұрын кең тұзды батпақтардың көп бөлігін жабады. OFF Оатли және Лайм Килн шығанақтарындағы жерді қайта құруды тоқтату бойынша сәтті науқандар жүргізді. Олар судың сапасына әсер ететін, полигондардан шыққан лас суларға алаңдайтын жергілікті острақ өсірушілермен және басқа да жергілікті қорғау қоғамдарымен бірігіп, осы нәтижеге қол жеткізді.
As well as having been the home of prominent conservation campaigners, Myles and Milo Dunphy, Oatley has one of the longest lived local conservation groups in Sydney, the Oatley Flora and Fauna Conservation Society (OFF). It was founded in 1955 and is still active. Up to the 1970s, land at the heads of both Oatley Bay and Lime Kiln Bay was being reclaimed in mangrove forests, with upper Lime Kiln Bay being used as a landfill tip. Paradoxically, much of the mangrove growth at Lime Kiln Bay (and in Gungah Bay) was a sign of earlier ecological disturbance, as landward expansion of mangrove forests had taken over, between 1930 and 1970, much of what had previously been an extensive salt marsh habitat. OFF successfully led campaigns to end reclamation, on both Oatley and Lime Kiln bays. They allied with local oyster farmers—concerned about contaminated water leaching from the tips and affecting water quality in the river—and other local conservation societies to achieve the outcome.
Сауда аймағы
Негізгі сауда орталығы Оатли даңғылы мен Фредерик көшесінде, теміржол станциясының жанында орналасқан. Дүкендер тобы мен Coles супермаркеті Mulga Road-тің оңтүстік жағында, Waratah және Myall көшелерінің арасында орналасқан, бұл жер Oatley West дүкендері деп аталады. Бейкер көшесі мен Лансдоун Парадтың қиылысындағы үшінші дүкендер тобы қазір көбінесе сауда емес кәсіпорындарға айналдырылған.
The main shopping centre is located on Oatley Avenue and Frederick Street, near the railway station. A group of shops and a Coles Supermarket are located along the southern side of Mulga Road, between Waratah and Myall Streets, which are referred to as the Oatley West shops. A third group of shops at the intersection of Baker Street and Lansdowne Parade in the locality of Jewfish Point is now mainly converted to non retail businesses.
Көлік
Бастапқыда темір жол қазіргі Мортдейл темір жол депосының шығысынан және Оатли даңғылының батыс жағымен, қазіргі Оатли еске алу бағының орнында жүрген. Алғашқы станция алаңы Фредерик көшесінің батыс соңында орналасқан және солтүстікке қарай, қазіргі Оатли қонақ үйінің тұрақ орнына қарсы созылған. Темір жол жаңа бағытқа бұрылды және қазіргі станция 1905 жылы ашылды. Сиднейдің Орталық станциясы мен Оатли арасында алғашқы қалалық электр пойыздары іске қосылды.
Originally, the railway ran east of the present Mortdale Railway Sheds and down the western side of Oatley Avenue, on land that is now the Oatley Memorial Gardens. The first station platform was located at the western end of Frederick Street and extended north to opposite what is now the Oatley Hotel car park. The railway was realigned and the current station opened in 1905. with the first suburban electric services running between Sydney's Central Station and Oatley.
Оатли саябағы
Оатли паркі – ағаштармен қапталған, дерлік толығымен Жорж өзенімен қоршалған мүйіс. Оның ауданы шамамен 4 км² және ол Сент-Джордж аймағында сақталған бұталы жерлердің маңызды бөліктерінің бірі. Оатли паркі 1887 жылдың 25 наурызында халыққа ашық демалыс орны болып жарияланды. 1893 жылдың қазанында, жақын жердегі тұрғын үй учаскесі сатылған кезде, ол Пикхерст паркі деп аталды. 1922 жылдың наурызында Оатли паркі деп қайта аталды. Парк, оның ішінде кездесетін табиғи ортаның маңызды мысалдарына қорғаныш береді. Бұдан басқа, мұнда жүзуге арналған аймақ, ескі бу машинасы бар ойын алаңы, қарау тұрақтары, барбекю алаңдары, футбол/крикет ойналатын алаң және "қамал" бар. Оатли паркіне іргелес жатқан Лайм Килн шығанағының жасалма жабық жерлері шаштаң үйрек, Тынық мұхитының қара үйрегі, қара мойнақ және қызғылт батпақ үйректері сияқты құс түрлеріне пана болады. Аймақта сирек кездесетін жергілікті сүтқоректілер, оның ішінде қысқа мүңкілікті эхидна және батпақты валлаби паркте табылуы мүмкін.
Oatley Park is a tree covered promontory that is almost completely surrounded by the Georges River. It covers an area of about and it is one of the significant areas of bushland remaining in the St George area. Oatley Park became a public recreation area on 25 March 1887. In October 1893, when the nearby residential subdivision was sold off, it was known as Peakhurst Park. It was renamed to Oatley Park in March 1922. It protects important examples of the natural environment which occur throughout the park. In addition, there is a swimming area, a playground featuring an old steamroller, lookouts, barbecues, a soccer/cricket oval, and a "castle". The man made wetlands of Lime Kiln Bay Reserve which adjoin Oatley Park provide refuge for bird species such as chestnut teal, Pacific black ducks, dusky moorhens and purple swamphens. Native mammals which are uncommon in the region can still be found within the park, including the short beaked echidna and the swamp wallaby.
Оатли ойын-сауық алаңы
Оатлидің ойын-сауық алаңы – Аннет көшесінде орналасқан бұталы паркі. Ол белгілі бір аумақты қамтиды және 1934 жылға дейін Гарри Линмарк салған. Бұрын паркте көптеген өнерлестірулер өткізілген, сондай-ақ шарап бары салынған. Кейін шу шағымдарына байланысты бар жабылды.
Oatley Pleasure Grounds is a bush park located on Annette Street. It covers an area of and was built by Harry Linmark before 1934. Numerous performances occurred in the park previously, and a wine bar was constructed. The bar was later shut down due to noise complaints.
Демография
Оатли қаласында 10 486 адам тұрады. Адамдардың 71,8%-ы Австралияда туған. Ең көп кездесетін туған елдердің арасында Қытай 6,0%, Англия 2,9%, Гонконг 1,3% және Жаңа Зеландия 1,0% болды. 72,1% адамдар үйде тек ағылшын тілінде сөйлейді. Үйде сөйлейтін басқа тілдерге мандарин 6,9%, кантон 3,4%, грек 3,1%, хорват 1,6% және македон 1,3% кіреді. Дінге жататын ең көп таралған жауаптар: католиктер 27,0%, діні жоқтар 25,4%, англикандықтар 16,6% және шығыс православиеліктері 6,6%. Джон О'Грейди – юморист және «Олар - ерекше топ» кітабының авторы.
According to the , there were 10,486 people in Oatley. 71.8% of people were born in Australia. The next most common countries of birth were China 6.0%, England 2.9%, Hong Kong 1.3% and New Zealand 1.0%. 72.1% of people only spoke English at home. Other languages spoken at home included Mandarin 6.9%, Cantonese 3.4%, Greek 3.1%, Croatian 1.6% and Macedonian 1.3%. The most common responses for religious affiliation were Catholic 27.0%, No Religion 25.4%, Anglican 16.6% and Eastern Orthodox 6.6%. John O'Grady humorist and author of They're a Weird Mob.