Джон Ренни – британдық инженер, су құрылыстары салып, көпірлерді жетілдірген. Әкесінен тәжірибе алған, Waterloo және Southwark көпірлерінде жұмыс істеген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық инженер сэр Джон Ренни FRSA (30 тамыз 1794 – 3 қыркүйек 1874) инженер Джон Реннидің үлкен ұлының екінші ұлы және Джордж Реннидің бауыры болған.
British engineer
Sir John Rennie FRSA (30 August 1794 – 3 September 1874) was the second son of engineer John Rennie the Elder, and brother of George Rennie.
Ерте өмір
Джон Ренни 1794 жылғы 30 тамызда Лондонның Блэкфрайрс-роудтағы Стамфорд-стрит, 27 нөмірде дүниеге келген. Ол Излвортта доктор Гринлоудан, содан кейін Гринвичте доктор Чарльз Берниден білім алды. Кейін ол әкесінің Голланд-стриттегі Блэкфрайрс-роудтағы фабрикасына кіріп, кәсібін практикалық тұрғыдан үйренді және 1813 жылы Ватерлоо көпірінің бас инженері Холлингсворт мырзаның жетекшілігінде жұмыс істеді, оның негізін жеке қадағалады. 1815 жылы ол әкесіне Саутварк көпірін салуға көмектесті, ал 1819 жылы континенттегі ірі инженерлік құрылыстарды зерттеу үшін шетелге сапарлады.
John Rennie was born at 27 Stamford Street, Blackfriars Road, London, on 30 August 1794. He was educated by Dr. Greenlaw at Isleworth, and afterwards by Dr. Charles Burney at Greenwich. He subsequently entered his father's manufactory in Holland Street, Blackfriars Road, where he acquired a practical knowledge of his profession, and in 1813 he was placed under Mr. Hollingsworth, resident engineer of Waterloo Bridge, the foundations of which he personally superintended. In 1815 he assisted his father in the erection of Southwark Bridge, and in 1819 he went abroad for the purpose of studying the great engineering works on the continent.
J. & G. Rennie
1821 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Джон ағасы Джорджпен серіктестікте қала берді, бизнестің азаматтық инженерлік бөлігімен ол айналысты, ал механикалық инженерлік бөлігін Джордж қадағалады.
On the death of his father in 1821, John remained in partnership with his brother George, the civil engineering portion of the business being carried on by him, whereas the mechanical engineering was supervised by George.
Корольдік Уильямның азық-түлік сарайы
Ренни Филип Ричардспен бірге Плимут қаласындағы Корольдік Уильямның азық-түлік қоймасын (1823–1833) жобалады. Плимут әктасы мен Дартмур гранитінен салынған, кең аумақты қамтитын бұл сәнді классикалық стильдегі кешенде король Уильям IV мүсіні орналасқан еңсергіш қақпа бар. Содан кейін орталық док алабының төңірегінде, оңтүстік жағында Мелвилл алабы – орталық ауласы бар қойма орналасқан, оның басты кіреберісінің үстінде сағат мұнарасы бой көтеріп тұр; алаптың батыс жағында диірменімен нан пісіру залы, ал шығыс жағында құрмаханасы бар сыра қайнату залы бар.
Rennie along with Philip Richards designed Royal William Victualling Yard, Plymouth, (1823–33). Covering , this grand classical style ensemble built from Plymouth limestone and Dartmoor granite, consists of a grand gateway surmounted by a statue of King William IV. There is the Slaughterhouse, then around a central dock basin, to the south, Melville Square a warehouse with a central courtyard it has a clock tower over the main entrance; to the west of the basin is the Bakery with its mill and to the east the Brewery, with its cooperage.
Қаңтар шеберханалары
Ренни Канон шеберханаларын жобалауға да жауапты болды, ол Вест-Индия док компаниясындағы шеберлердің ереуілінен кейін салынды. Компания шеберхана бөлімін қайта ұйымдастыруға шешім қабылдады, ал Ренни жоспарларын жасап, 1824 жылы тапсырды. Ғимараттар 1825 жылы құрылысын аяқтады.
Rennie also was responsible for designing Cannon Workshops, which arose following the strike by the coopers employed by the West India Dock Company. The company decided to reorganise the cooperage department, and Rennie drew up the plans, submitting them in 1824. The buildings were completed in 1825.
Көпірлер және теңіз техникасы
Джон Реннидің 1824 жылдан бастап қолға алған ең маңызды жобасы – оның әкесі дайындаған жобалар негізінде салынған Лондон көпірі болды. Көпір 1831 жылы ашылды, сол кезде Ренни рыцарь атағын алды, бұл сэр Хью Миддлтоннан кейін осы мамандықтағы алғашқы құрметті атақ болды. Ол Линкольнширдегі Жаңа өзен Анколмнің суару жүйесіне жауапты болды, сондай-ақ 1835-1836 жылдары Хоркстоу өзенінен өту үшін Хоркстоу көпірін жобалады. Бұл сақталған ең ерте аспалы көпірлердің бірі және жобаланған түрінде толығымен сақталған. Әкесінен кейін Адмиралтействоның инженері қызметін атқара отырып, ол Ширнессте, Вулвичте, Плимутта, Рамсгетте және Плимуттағы үлкен толқын қорғағышында түрлі жұмыстарды аяқтады, оның нәтижелерін 1848 жылы «Есеп» деген атпен жариялады. Өмірінің көп бөлігі Англия мен Ирландия жағалауындағы әртүрлі порттарға қосымшалар мен өзгерістер енгізуге кетті. Мысалы, 1850 жылдары ол Корктегі Рашбрук кемежайында Джозеф Уилер үшін құрғақ док жобалады. Ол әкесі бастаған Линкольншир қақпаларындағы суару жұмыстарын аяқтады және Телфордпен бірлесіп Висбехке жақын Нене шығысын салды (1826-1831). Сонымен қатар, ол 1827-1828 жылдары Бостон портын қайта жаңғыртты және Велландта түрлі жақсартулар жасады. 1862 жылы ол Чатем кеме жасау зауыбын жаңғыртты, онда 3 үлкен бассейн мен өткелдер салынды.
The most important of John Rennie's undertakings, from 1824, was the construction of London Bridge, the designs for which had been prepared by his father. The bridge was opened in 1831, when Rennie was knighted, being the first of the profession since Sir Hugh Myddleton to be thus distinguished. He was responsible for the New River Ancholme Drainage Scheme in Lincolnshire, and Horkstow Bridge, which he designed to cross the river at Horkstow in 1835–6, is one of the earliest suspension bridges to survive and remains substantially as designed. As engineer to the Admiralty, a post in which he succeeded his father, he completed various works at Sheerness, Woolwich, Plymouth, Ramsgate, and the great breakwater at Plymouth, of which he published an 'Account' in 1848. Many years of his life were spent in making additions and alterations to various harbours on different parts of the coast, both in England and in Ireland. One example would be his work in the 1850s designing a drydock for Joseph Wheeler at his Rushbrooke yard in Cork. He completed the drainage works in the Lincolnshire fens commenced by his father, and, in conjunction with Telford, constructed the Nene outfall near Wisbech (1826–1831). He also restored the harbour of Boston in 1827–8, and made various improvements on the Welland. He also re modernised the Chatham Dockyards in 1862. Creating 3 huge basins and passageways.
Темір жол инженерлігі
Ренни мен оның інісі теміржол инженерлері ретінде бұл салаға ерте кіріскенмен, Джордж Стивенсонмен бірге Ливерпуль мен Манчестер теміржолын жобалауға қатысқандарына қарамастан, олардың осы саладагы тәжірибесі көп емес еді. Дегенмен, компания 1838 және 1839 жылдары Лондон және Кройдон теміржолы үшін бірнеше локомотивтер жеткізді. 1852 жылы Джон Швеция үшін теміржол жүйесін жасады, осы үшін Густав Ваза орденін алды, ал 1855 жылы Португалия үшін теміржолдар мен порстар сериясын жобалады, бірақ олардың ешқайсысы іске аспады.
Although Rennie and his brother were early in the field as a railway engineers – having been involved, with George Stephenson, in the design of the Liverpool and Manchester Railway – their practice in this department was not very large. The company did however supply a number of locomotives for the London and Croydon Railway in 1838 and 1839. In 1852 John laid out a system of railways for Sweden, for which he received the order of Gustavus Vasa, and in 1855 he designed a series of railways and harbours for Portugal, none of which were, however, carried out.
Құрылыс инженерлері институты
Ренни 1844 жылғы 25 маусымда Азаматтық инженерлер институтының мүшесі болып сайланды және 1845 жылғы 21 қаңтарда президенті болды, ол үш жыл бойы осы лауазымды сақтап тұрды. Оның 1846 жылғы президенттік құлпынасында азаматтық инженерия мамандығының толық тарихы баяндалған. Ол сонымен қатар Анхольм (Линкольншир) деңгейінің дренаждануы және Ньюридің су жолындағы қарым-қатынасын жақсарту туралы мақалалар жариялады. Ол «Плимут шұңқыры» туралы есебінен (1848) өзге, «Британдық және шетелдік порттардың теориясы, құрылысы және дамуы» (1851–54) еңбегін шығарды. Ол Швеция Корольдік ғылым академиясының шетелдік мүшесі болып сайланды.
Rennie was elected a member of the Institution of Civil Engineers on 25 June 1844, and he became president on 21 January 1845, retaining the office for three years. His presidential address in 1846 was a complete history of the profession of civil engineering. He also contributed papers on the drainage of the level of Ancholme, Lincolnshire, and on the improvement of the navigation of the Newry. He published, besides his Account of Plymouth Breakwater, (1848), the Theory, Formation, and Construction of British and Foreign Harbours (1851–54). He was elected a foreign member of the Royal Swedish Academy of Sciences.
Зейнеткерлік және өлім
Ренни шамамен 1862 жылы кәсіби қызметінен қол үзді және 1874 жылдың 3 қыркүйегінде, 80 жасқа толуынан кейін Гертфорд қаласының жанындағы Бенгеода қайтыс болды. Ол Лондонның Кенсал Грин зиратында, оңтүстік бағыттың шеткі жолында жерленген. Ескі тақтасы тозығы жеткендіктен, қабірге жаңа тақта орнатылған.
Rennie retired from the active duties of his profession about 1862, and died at Bengeo, near Hertford, on 3 September 1874, just after his 80th birthday. He is buried in Kensal Green Cemetery in London on the edge of a southern spur path. The grave has a new plaque to compensate for the original worn slab.