French British engineer (1769–1849)
the American football quarterback
Сер Марк Изамбард Брунел (/b//r//uː/'/n//ɛ//l/, maʁk izɑ̃baʁ bʁynɛl; 25 сәуір 1769 – 12 желтоқсан 1849) – француз-британдық инженер, Ұлыбританиядағы еңбектерімен танымал. Ол Темза туннелін салған және Изамбард Кингдом Брунелдің әкесі болған. Францияда туған Брунел Француз революциясы кезінде АҚШ-қа қашып кеткен. 1796 жылы Нью-Йорк қаласының бас инженері болып тағайындалды. 1799 жылы Лондонға көшіп, София Кингдомға үйленді. Темза туннелін салудан басқа, оның механикалық инженерлік жұмыстарына Корольдік теңіз флоты үшін шкив блоктарын автоматтандыруға арналған машиналардың жобаларын жасау кірді. Брунел өзінің Изамбард есімін ұнатқан, бірақ тарихта оның атақты ұлымен шатасуды болдырмау үшін Марк деп белгілі.
Sir Marc Isambard Brunel (/b//r//uː/'/n//ɛ//l/, maʁk izɑ̃baʁ bʁynɛl; 25 April 1769 – 12 December 1849) was a French British engineer who is most famous for the work he did in Britain. He constructed the Thames Tunnel and was the father of Isambard Kingdom Brunel. Born in France, Brunel fled to the United States during the French Revolution. In 1796, he was appointed Chief Engineer of New York City. He moved to London in 1799, where he married Sophia Kingdom. In addition to the construction of the Thames Tunnel, his work as a mechanical engineer included the design of machinery to automate the production of pulley blocks for the Royal Navy. Brunel preferred the given name Isambard, but is generally known to history as Marc to avoid confusion with his more famous son.
Францияда өскен шағы
Брунел Жан-Шарль Брунел мен Мари Виктория Лефеврдің екінші ұлы болды. Жан-Шарль Нормандияның Акквиль қаласындағы өнімді фермер болған, ал Марк отбасылық шаруашылықта дүниеге келген. Өркендеген отбасыларда әдетте тұңғыш ұл отбасылық жерді мұраға алатын, ал екінші ұл дін қызметкері болар еді. Сондықтан әкесі Маркты классикалық біліммен таныстырды, бірақ ол грек немесе латын тілдерін ұнатпады, керісінше, сурет салу және математикада жақсы қабілет көрсетті. Ол сонымен қатар ерте жасынан музыкаға бейім болды. Он бір жасында Руандағы семинарияға жіберілді. Семинарияның басшысы оған ағаш өңдеуді үйренуге рұқсат берді, ол көп кешікпей шебер ағаш өңдеушінің деңгейіне жетті. Сондай-ақ ол жергілікті портта кемелердің суретін салды. Ол дін қызметкері болуға ниеті болмағандықтан, әкесі оны Руандағы туыстарымен бірге тұруға жіберді, онда отбасы досы оған теңіз ісіне қатысты білім берді. 1786 жылы осы білімнің нәтижесінде Марк француз фрегатында теңізшілікке қабылданды және қызмет кезінде бірнеше рет Батыс Индияға сапарлады. Ол өзі үшін латунь мен піл сүйегінен октант жасады және қызмет кезінде оны пайдаланды. 1789 жылы Брунель шетелде қызмет етіп жүргенде Француз революциясы басталды. 1792 жылдың қаңтар айында Брунельдің фрегаты экипажына жалақы төленіп, Брунель Руандағы туыстарының үйіне оралды. Ол Нормандия тұрғындарының көпшілігі сияқты, роялисттік көзқараста болды. 1793 жылдың қаңтар айында Людовик XVI-ның соты кезінде Парижге барғанда Брунель революцияның көшбасшыларының бірі Робеспьердің тағдырына қатысты болжам жасады, бұл қателік болды. Ол Парижден қанынан қол үзбей шығып, Руанға оралды. Бірақ Францияны тастап кетуі керек екені анық болды. Руанда болғанда Брунель София Кингдом деген жас ағылшын қызымен танысты, ол жетім қыз болып, үй шаруашылығына қараушы болып жұмыс істеді. Ол Нью-Йоркке бағытталған американдық "Либерти" кемесіне отырып, Ле-Хаврға қашып кеткенде оны қалдыруға мәжбүр болды.
Brunel was the second son of Jean Charles Brunel and Marie Victoire Lefebvre. Jean Charles was a prosperous farmer in Hacqueville, Normandy, and Marc was born on the family farm. It was customary in prosperous families for the first son to inherit the family land and the second son to enter the priesthood. His father therefore started Marc on a classical education, but he showed no liking for Greek or Latin and instead showed himself proficient in drawing and mathematics. He was also very musical from an early age. At the age of eleven he was sent to a seminary in Rouen. The superior of the seminary allowed him to learn carpentry, and he soon achieved the standards of a cabinetmaker. He also sketched ships in the local harbour. As he showed no desire to become a priest, his father sent him to stay with relatives in Rouen, where a family friend tutored him on naval matters. In 1786, as a result of this tuition, Marc became a naval cadet on a French frigate and during his service visited the West Indies several times. He made an octant for himself from brass and ivory, and used it during his service. In 1789, during Brunel's service abroad, the French Revolution began. In January 1792 Brunel's frigate paid off its crew, and Brunel returned to live with his relatives in Rouen. He was a Royalist sympathiser, as were most of the inhabitants of Normandy. In January 1793, whilst visiting Paris during the trial of Louis XVI, Brunel unwisely publicly predicted the demise of Robespierre, one of the leaders of the Revolution. He was lucky to get out of Paris with his life, and returned to Rouen. However, it was evident that he would have to leave France. During his stay in Rouen, Brunel had met Sophia Kingdom, a young English woman who was an orphan and was working as a governess. He was forced to leave her behind when he fled to Le Havre and boarded the American ship Liberty, bound for New York.
Америка Құрама Штаттары
Брунел 1793 жылғы 6 қыркүйекте Нью-Йоркке келді, содан кейін Филадельфия мен Албаниге сапарлады. Ол Гудзон өзенін Шамплейн көлімен канал арқылы байланыстыру жобасына қатысып, сондай-ақ Вашингтонда салынатын жаңа Капитолий ғимаратының жобасын ұсынды. Төрешілер жобаға өте әсерленді, бірақ ол таңдалмады. 1796 жылы американдық азаматтық алғаннан кейін Брунел Нью-Йорк қаласының бас инженері болып тағайындалды. Ол түрлі үйлерді, доктарды, сауда ғимараттарын, қару-жарақ қоймасын және зеңбірек фабрикасын жобалады. Нью-Йоркте орындаған жобаларының ресми тізімдері жоқ, себебі құжаттар 1863 жылғы Нью-Йорк лотереясынан кейінгі бүліктерде жойылған болуы мүмкін. 1798 жылы кешкі ас дастарқанында отырғанда Брунел Корольдік теңіз флотының жыл сайын қажетті 100 000 блоктарды алудағы қиындықтарын естіді. Бұл блоктардың әрқайсысы қолмен жасалған. Брунел осы блоктардың өндірісін автоматтандыратын машиналардың сызбасын жылдам жасады. Ол Англияға барып, өнертабысын Адмиралтействоға көрсетуге шешім қабылдады. 1799 жылғы 7 ақпанда теңіз министріне хат қоса, Англияға аттанды, ал 7 наурызда оның «Галифакс» кемесі Фалмутқа жетті.
Brunel arrived in New York on 6 September 1793, and he subsequently travelled to Philadelphia and Albany. He got involved in a scheme to link the Hudson River by canal with Lake Champlain, and also submitted a design for the new Capitol building to be built in Washington. The judges were very impressed with the design, but it was not selected. In 1796, after taking American citizenship, Brunel was appointed Chief Engineer of the city of New York. He designed various houses, docks, commercial buildings, an arsenal, and a cannon factory. No official records exist of the projects that he carried out in New York, as it seems likely that the documents were destroyed in the New York Draft Riots of 1863. In 1798, during a dinner conversation, Brunel learnt of the difficulties that the Royal Navy had in obtaining the 100,000 pulley blocks that it needed each year. Each of these was made by hand. Brunel quickly produced an outline design of a set of machines that would automate their production. He decided to sail to England and put his invention before the Admiralty. He sailed for England on 7 February 1799 with a letter of introduction to the Navy Minister, and on 7 March his ship, Halifax, landed at Falmouth.
Ұлыбритания
Брунел АҚШ-та болған кезде София Корольдік Руанда қалды және Террор билігі кезінде ол ағылшын тышпысы ретінде тұтқындалды және күнделікті өлім жазасына кесіледі деп күтілді. Ол тек 1794 жылғы маусымда Робеспьердің құлауынан кейін ғана құтқарылды. 1795 жылғы сәуірде Корольдік Франциядан Лондонға сапар шекті. Брунел АҚШ-тан Лондонға келген соң, дереу Лондонға барып, Корольдікпен байланыс орнатты. Олар 1799 жылғы 1 қарашада Холборндағы Сент-Эндрю шіркеуінде үйленді. 1801 жылы ол олардың тұңғыш баласы Софияны дүниеге әкелді; 1804 жылы екінші қызы Эмма; 1806 жылы ұлы Изамбард Кингдомды дүниеге әкелді, ол көрнекті инженер болды. Изамбард Кингдом Лондонның Челси ауданындағы Линдси үйінде өсті. 1799 жылдың жазында Брунел Джозеф Брама үшін жұмыс істеген және жақында өз ісін бастаған дарынды инженер Генри Модслеймен танысты. Модслей шкив блоктарын жасау машиналарының жұмыс үлгілерін жасады, ал Брунел Теңіз жұмыстарының бас инспекторы Сэмюэл Бентамға жүгінді. 1802 жылғы сәуірде Бентам Брунелдің блок жасау машиналарын Портсмут блок-мельницасына орнатуды ұсынды. Брунелдің машинасы бұрынғыдан он есе жоғары жылдамдықпен жұмыс істейтін білікті емес жұмысшылармен пайдаланылуы мүмкін болды. Портсмутқа барлығы 45 машина орнатылды, ал 1808 жылы зауыт жылына 130 000 блок өндірді. Брунелдің өкінішіне орай, Адмиралтейство төлем жасау мәселесінде ойлана берді, тіпті Брунел жобаға өз ақшасынан 2000 фунт стерлингтен астам жұмсағанына қарамастан. 1808 жылғы тамызда олар есеп айыруға 1000 фунт стерлинг төлеуге келісті, ал екі жылдан кейін олар 17 000 фунт стерлингтен сәл артық төлеуге келісті. Брунел дарынды инженер-механик болды және британдық үкімет үшін Чатем мен Вулвич кемежайларында келісімшарттар жасап, Портсмут блок-мельницасындағы тәжірибесіне сүйене отырып, пилорама машиналарын дамытуға көп үлес қосты. Ол Лондонның Баттерси ауданында (1814 жылы өртеніп, 1816 жылы қайта салынған) фанер өндіруге арналған пилорама салдырды, сондай-ақ кәсіпкерлер үшін пилорамаларды жобалады. Ол сонымен қатар жауынгерлік аяқкиімді жаппай өндіруге арналған машиналар жасады, бірақ бұл толық өндіріске жетуден бұрын, Наполеон соғыстарының аяқталуына байланысты сұраныс тоқтады. Брунел 1814 жылы Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды. 1828 жылы ол Швеция Корольдік ғылым академиясының шетелдік мүшесі болып сайланды. Брунел 1834 жылы Америка өнер және ғылым академиясының шетелдік құрметті мүшесі болып сайланды. 1845 жылы ол Эдинбург Корольдік қоғамының құрметті мүшесі болып сайланды.
Whilst Brunel had been in the United States, Sophia Kingdom had remained in Rouen and during the Reign of Terror, she was arrested as an English spy and daily expected to be executed. She was only saved by the fall of Robespierre in June 1794. In April 1795 Kingdom was able to leave France and travel to London. When Brunel arrived from the United States, he immediately travelled to London and made contact with Kingdom. They were married on 1 November 1799 at St Andrew, Holborn. In 1801 she gave birth to their first child, a daughter, Sophia; in 1804 their second daughter Emma; and in 1806 their son Isambard Kingdom, who became a great engineer. Isambard Kingdom grew up in Lindsey House in Chelsea, London. During the summer of 1799 Brunel was introduced to Henry Maudslay, a talented engineer who had worked for Joseph Bramah, and had recently started his own business. Maudslay made working models of the machines for making pulley blocks, and Brunel approached Samuel Bentham, the Inspector General of Naval Works. In April 1802 Bentham recommended the installation of Brunel's block making machinery at Portsmouth Block Mills. Brunel's machine could be operated by unskilled workers, at ten times the previous rate of production. Altogether 45 machines were installed at Portsmouth, and by 1808 the plant was producing 130,000 blocks per year. Unfortunately for Brunel, the Admiralty vacillated over payment, despite the fact that Brunel had spent more than £2,000 of his own money on the project. In August 1808 they agreed to pay £1,000 on account, and two years later they consented to a payment of just over £17,000. Brunel was a talented mechanical engineer, and did much to develop sawmill machinery, undertaking contracts for the British Government at Chatham and Woolwich dockyards, building on his experience at the Portsmouth Block Mills. He built a sawmill at Battersea, London (burnt down in 1814 and rebuilt by 1816), which was designed to produce veneers, and he also designed sawmills for entrepreneurs. He also developed machinery for mass producing soldiers' boots, but before this could reach full production, demand ceased due to the end of the Napoleonic Wars. Brunel was made a Fellow of the Royal Society in 1814. In 1828, he was elected a foreign member of the Royal Swedish Academy of Sciences. Brunel was elected a Foreign Honorary Member of the American Academy of Arts and Sciences in 1834. In 1845 he was elected an Honorary Fellow of the Royal Society of Edinburgh.
Борышкерлер түрмесі
Брунел бірнеше рет табыссыз жобаларға қатысты. Соның салдарынан, 1821 жылдың басында ол үлкен қарызға батып, сол жылдың мамыр айында сотталып, Саутворктегі борышкерлер түрмесіне, Корольдің қазынасының түрмесіне қамалды. Борышкерлер түрмесіндегі тұтқындарға отбасыларынмен бірге болуға рұқсат болды, және София онымен бірге болды. Брунел 88 күн түрмеде отырды. Босатылуға ешқандай мүмкіндік көрінбей жатқанда, Брунел Ресейдің Александр I-іне хат жазысып, отбасымен Санкт-Петербургке көшіп, патшаға жұмыс істеу мүмкіндігі туралы сұрады. Британия Брунел сияқты көрнекті инженерден айырылуы мүмкін екені белгілі болған соң, Веллингтон герцогы сияқты ықпалды тұлғалар үкіметке араласуға талап ете бастады. Үкімет Брунельдің Ресейге бару жоспарынан бас тарту шартымен оның қарыздарын төлеу үшін 5000 фунт стерлинг көмек берді. Осының нәтижесінде Брунел тамыз айында түрмеден босатылды.
Brunel several times became involved in unprofitable projects. As a consequence, by the beginning of 1821 he was deep in debt, and in May of that year he was tried and committed to the King's Bench Prison, a debtors' prison in Southwark. Prisoners in a debtors' prison were allowed to have their family with them, and Sophia accompanied him. Brunel spent 88 days incarcerated. As time passed with no prospect of gaining release, Brunel began to correspond with Alexander I of Russia about the possibility of moving with his family to St Petersburg to work for the Tsar. As soon as it was learnt that Britain was likely to lose such an eminent engineer as Brunel, influential figures, such as the Duke of Wellington, began to press for government intervention. The government granted £5,000 to clear Brunel's debts on condition that he abandon any plans to go to Russia. As a result, Brunel was released from prison in August.
Темза туннелі
1805 жылы Темза аркасы компаниясы Ротерхит пен Лаймхаус арасында Темзаның астынан туннель салу ниетімен құрылды. Компания Ричард Тревитикты туннель құрылысын жүргізу үшін шарт жасады. Ол туннельде жұмыс істеу үшін Корнуолл шахтерлерін пайдаланды. 1807 жылы туннель жылдам құмға тап болды, жағдай қиын және қауіпті болды. Ақырында, 1000 футтан астам қазылғаннан кейін туннель тасталды, ал Уильям Джессоп басқаратын сарапшылардың пікірі бойынша, мұндай туннельді салу мүмкін емес еді. Брунель бұрын Ресейдегі Нева өзенінің астынан туннель салу жоспарларын жасаған, бірақ бұл жоба іске аспады. 1818 жылы Брунель туннель қақпасына патент алды. Бұл шахтерлердің жеке бөлімдерде жұмыс істейтін және туннель бетін қазып алатын, күшейтілген шойыннан жасалған қорғаныш болды. Қалқанды үлкен домкраттармен мерзімік алға жылжытатын, ал оның артындағы туннель беті кірпішпен қапталар еді. Брунельдің туннель қақпасының шабытын Teredo navalis кеме құртынан алғаны айтылады, ол кеме ағаштарын бұрғылағанда қатты қабықпен басын қорғайды. Брунельдің өнертабысы Лондон метросы және көптеген басқа туннельдерді салу үшін пайдаланылған келесі туннель қақпаларының негізін қалады. Брунель мұндай туннель қақпасын қолданып Темзаның астынан туннель қаза алатынына соншалықты сенгендіктен, ол әсерлі болуы мүмкін барлық адамға хат жазды. Соңғы ақпан айында 1824 жылы кездесу өтті және әрқайсысы 50 фунт стерлингтен 2128 акцияға жазылым жасалды. 1824 жылдың маусым айында Темза туннелі компаниясы патшалық келісіммен құрылды. Туннель жылқымен тартылған көліктерге арналған еді. 1825 жылдың ақпанында Ротерхит жағалауында 50 фут (15 м) диаметрлі тік шахта жасау арқылы жұмыс басталды. Бұл 50 фут (15 м) диаметрлі металл сақинаны жасау арқылы жасалды, оның үстіне дөңгелек кірпіш мұнара салынды. Мұнараның биіктігі артқан сайын, оның салмағы сақинаны жерге батырды. Сонымен қатар, жұмысшылар сақинаның ортасындағы жерді қазып шығарды. Бұл тік шахта 1825 жылдың қараша айында аяқталды, ал Генри Модслей компаниясы Ламбетте жасаған туннель қақпасы төменгі жағына жиналды. Модслей сонымен қатар жобаға арналған бумен жұмыс істейтін сорғыларды жеткізді. Қалқанның қимасы тіктөртбұрышты болды және бір-бірінен тәуелсіз алға жылжытуға болатын он екі жақтаудан тұрды. Әрбір жақтауда бір-бірінің үстіне орналасқан үш бөлімше болды, олардың әрқайсысы туннель бетін қазу үшін бір адамға жеткілікті болды. Барлық жақтау 36 шахтерді сыйдыра алды. Туннель бетінен жеткілікті материал алынып тасталғаннан кейін, жақтау үлкен домкраттармен алға жылжытылды. Қалқан алға жылжығанда, кірпіш қалаушылар қабырғаларды қаптау үшін ілесіп жүрді. Туннельді салу үшін 7 500 000-нан астам кірпіш қажет болды.
In 1805 the Thames Archway Company was formed with the intention of driving a tunnel beneath the Thames between Rotherhithe and Limehouse. Richard Trevithick was engaged by the company to construct the tunnel. He used Cornish miners to work on the tunnel. In 1807 the tunnel encountered quicksand and conditions became difficult and dangerous. Eventually the tunnel was abandoned after more than 1,000 feet had been completed, and expert opinion, led by William Jessop, was that such a tunnel was impracticable. Brunel had already drawn up plans for a tunnel under the River Neva in Russia, but this scheme never came to fruition. In 1818 Brunel had patented a tunnelling shield. This was a reinforced shield of cast iron in which miners would work in separate compartments, digging at the tunnel face. Periodically the shield would be driven forward by large jacks, and the tunnel surface behind it would be lined with brick. It is claimed that Brunel found the inspiration for his tunnelling shield from the shipworm, Teredo navalis, which has its head protected by a hard shell whilst it bores through ships' timbers. Brunel's invention provided the basis for subsequent tunnelling shields used to build the London Underground system and many other tunnels. Brunel was so convinced that he could use such a tunnelling shield to dig a tunnel under the Thames, that he wrote to every person of influence who might be interested. At last in February 1824 a meeting was held and 2,128 shares at £50 each were subscribed for. In June 1824 the Thames Tunnel Company was incorporated by royal assent. The tunnel was intended for horse drawn traffic. Work began in February 1825, by sinking a 50 feet (15 m) diameter vertical shaft on the Rotherhithe bank. This was done by constructing a 50 feet (15 m) diameter metal ring, upon which a circular brick tower was built. As the tower rose in height, its weight forced the ring into the ground. At the same time, workmen excavated the earth in the centre of the ring. This vertical shaft was completed in November 1825, and the tunnelling shield, which had been manufactured at Lambeth by Henry Maudslay's company, was then assembled at the bottom. Maudslay also supplied the steam powered pumps for the project. The shield was rectangular in cross section, and consisted of twelve frames, side by side, each of which could be moved forward independently of the others. Each frame contained three compartments, one above the other, each big enough for one man to excavate the tunnel face. The whole frame accommodated 36 miners. When enough material had been removed from the tunnel face, the frame was moved forward by large jacks. As the shield moved forward, bricklayers followed, lining the walls. The tunnel required over 7,500,000 bricks.
Қиындықтар
Брунельдің жұмысына оның ұлы, қазір 18 жасар Изамбард Кингдом Брунель көмектесті. Брунель туннельдің ең төменгі нүктесі өзен төсегінен 14 футтан аспайтындай етіп жоспарлаған. Бұл кейіннен мәселе тудырды. Брунельді қиындыққа салған тағы бір мәселе – компания төрағасы Уильям Смит туннельдік қалқанды қажетсіз шарап деп санады және туннельді дәстүрлі әдістермен арзандатуға болатынын ойлады. Ол Брунельді бас инженер қызметінен алмастыруды қалап, оның беделін тұрақты түрде төмендетуге тырысты. Қалқан өзін тез арада дәлелдеді. Туннельді қазу кезінде Брунель де, оның көмекші инженеры да денсаулықтары нашарлап, Изамбард біраз уақытқа жұмыстың барлық салмағын көтеруге мәжбүр болды. Туннельдің өзен төсегіне жақындығынан туннель бетінде бірнеше рет су көтерілді. 1827 жылдың мамыр айында өзен төсегінде пайда болған үлкен тесікті бітеуге тура келді. Темза туннелі компаниясының ресурстары таусылып, қосымша қаражат жинауға тырысқанына қарамастан, 1828 жылдың тамызында туннель жабылды. Брунель төрағаның үздіксіз қарсылығына наразы болып, қызметінен кетті. Ол әртүрлі азаматтық инженерлік жобаларды жүзеге асырды, соның ішінде ұлы Изамбардқа Клифтон аспалы көпірінің жобасын жасауға көмектесті. 1832 жылдың наурыз айында Уильям Смит Темза туннелі компаниясы төрағасы лауазымынан босатылды. Ол Брунельге жоба бойында үнемі кедергі келтірді. 1834 жылы үкімет Темза туннелі компаниясына 246 000 фунт стерлингтік несие беруге келісті. Ескі 80 тонналық туннельдік қалқан алынып, оның орнына 9000 бөліктен тұратын, жер астында құрастырылуы тиіс 140 тонналық жаңа жетілдірілген қалқан орнатылды. Туннельді қазу қайта басталды, бірақ су көтерілу оқиғалары жалғасты, нәтижесінде сорғылардың сыйымдылығы жетіспеді. Кеншілер ластанған судың үнемі ағып келуінен зардап шекті, көптегені ауырып қалды. Туннель Ваппинг жағалауына жақындағанда, Роттерхиттегідей вертикальді шахта салу жұмыстары басталды. Бұл жұмыс 1840 жылы басталды және аяқтауға он үш ай кетті. 1841 жылдың 24 наурызында Брунель жас королева Викторияның ұсынысымен рыцарь атағына ие болды, ханзада Альберт туннельдің прогресіне үлкен қызығушылық танытқан еді. Туннель 1842 жылдың 1 тамызында өзеннің Ваппинг жағында ашылды. 1842 жылдың 7 қарашасында Брунельге инсульт оқиғасы орын алып, оның оң жағы уақытша парализге ұшырады. Темза туннелі ресми түрде 1843 жылдың 25 наурызында ашылды. Брунель денсаулығы нашарлағанмен, ашылу салтанатына қатысты. Ашылғаннан кейін 15 апта ішінде 1 миллион адам туннельді аралады. 1843 жылдың 26 шілдесінде королева Виктория мен ханзада Альберт сапармен келді. Туннель атпен жүретін көліктер үшін жоспарланған болса да, ол тек жаяу жүргіншілерге арналды.
Brunel was assisted in his work by his son, Isambard Kingdom Brunel, now 18 years old. Brunel had planned the tunnel to pass no more than fourteen feet below the riverbed at its lowest point. This caused problems later. Another problem that hindered Brunel was that William Smith, the chairman of the company, thought that the tunnelling shield was an unnecessary luxury, and that the tunnel could be made more cheaply by traditional methods. He wanted Brunel replaced as Chief Engineer and constantly tried to undermine his position. The shield quickly proved its worth. During the tunnelling both Brunel and his assistant engineer suffered ill health and for a while Isambard had to bear the whole burden of the work. There were several instances of flooding at the tunnel face due to its nearness to the bed of the river. In May 1827 it was necessary to plug an enormous hole that appeared on the riverbed. The resources of the Thames Tunnel Company were consumed, and despite efforts to raise more money, the tunnel was sealed up in August 1828. Brunel resigned from his position, frustrated by the continued opposition from the chairman. He undertook various civil engineering projects, including helping his son, Isambard, with his design of the Clifton Suspension Bridge. In March 1832 William Smith was deposed as chairman of the Thames Tunnel Company. He had been a thorn in Brunel's side throughout the project. In 1834 the government agreed a loan of £246,000 to the Thames Tunnel Company. The old 80 ton tunnelling shield was removed and replaced by a new improved 140 ton shield consisting of 9,000 parts that had to be fitted together underground. Tunnelling was resumed but there were still instances of flooding in which the pumps were overwhelmed. Miners were affected by the constant influx of polluted water, and many fell ill. As the tunnel approached the Wapping shore, work began on sinking a vertical shaft similar to the Rotherhithe one. This began in 1840 and took thirteen months to complete. On 24 March 1841 Brunel was knighted by the young Queen Victoria. This was at the suggestion of Prince Albert who had shown keen interest in the progress of the tunnel. The tunnel opened on the Wapping side of the river on 1 August 1842. On 7 November 1842 Brunel suffered a stroke that paralysed his right side for a time. The Thames Tunnel officially opened on 25 March 1843. Brunel, despite ill health, took part in the opening ceremony. Within 15 weeks of opening, 1,000,000 people visited the tunnel. On 26 July 1843 Queen Victoria and Prince Albert visited. Although intended for horse drawn traffic, the tunnel remained pedestrian only.
Кейінгі дамуы
1865 жылы Шығыс Лондон теміржол компаниясы Темза туннелін 200 000 фунт стерлингке сатып алды, ал төрт жылдан кейін алғашқы пойыздар одан өтті. Туннель Лондон метросы жүйесінің бөлігіне айналды және бүгінге дейін Лондон Оверграундтың Шығыс Лондон желісінің құрамында пайдаланылуда. Ротерхиттегі двигатель үйін 1975 жылы қайырымдылық қор басқаруға алды және 2006 жылы Брунел мұражайына айналдырды.
In 1865 the East London Railway Company purchased the Thames Tunnel for £200,000 and four years later the first trains passed through it. The tunnel became part of the London Underground system, and remains in use today, as part of the East London Line of London Overground. The engine house in Rotherhithe was taken over by a charitable trust in 1975 and transformed into the Brunel Museum in 2006.
Кейінгі өмір
Темза туннелі, оның ең үлкен жетістігі аяқталғаннан кейін Брунелдің денсаулығы нашарлады. Ол ұлы Изамбардқа түрлі жобаларда көмектескенмен, енді үлкен тапсырмаларды қабылдамады. Ол ұлының жетістіктерімен мақтанды және 1843 жылдың 19 шілдесінде Бристольде SS Great Britain кемесінің суға түсірілуіне қатысты. 1845 жылы Брунел тағы бір, одан да ауыр инсультты басынан өткерді және оң жағы толық дерлік сал болды. 1849 жылдың 12 желтоқсанында Брунел 80 жасында қайтыс болды, оның мәйіті Лондонның Кенсал Грин зиратында жерленді. Оның әйелі София кейін сол жерге, ал одан кейін 10 жыл өткен соң ұлы Изамбард та жерленді.
After the completion of the Thames Tunnel, his greatest achievement, Brunel was in poor health. He never again accepted major commissions, although he did help his son, Isambard, on various projects. He was proud of his son's achievements, and was present at the launch of the SS Great Britain in Bristol on 19 July 1843. In 1845 Brunel suffered another, more severe stroke and was almost totally paralysed on his right side. On 12 December 1849, Brunel died at the age of 80, and his remains were interred in Kensal Green Cemetery in London. His wife, Sophia, was subsequently interred in the same plot, followed by their son, Isambard, just 10 years later.