Томас Бух: Тей көпірінің апаты мен теміржол инженерінің тағдыры
Thomas Bouch
Томас Бух – британдық теміржол инжинірі (1822-1880). Әлемдегі алғашқы теміржол паромдық қызметін енгізген, бірақ Тей көпірінің апатты құлауына кінәлі деп танылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық теміржол инженері (1822–1880)
British railway engineer (1822–1880)
Сер Томас Бух (25 ақпан 1822 – 30 қазан 1880) – британдық теміржол инженері. Ол Камберленд графтығындағы Карлайл қаласының жанындағы Тёрсбиде дүниеге келді және Эдинбургте тұрды. Эдинбург және Солтүстік теміржолының басқарушысы ретінде ол әлемдегі алғашқы дөңгелекті вагондарды пароммен тасымалдау қызметін енгізді. Кейіннен кеңесші инженер ретінде ол кассионды жетілдіруге көмектесті және теміржол көпірлерінде торлы фермаларды қолдануды кеңінен таратуға ықпал етті. Бірінші Тей теміржол көпірін сәтті аяқтағаннан кейін ол рыцарь атағын алды, бірақ оның беделі кейіннен болған Тей көпірінің апатынан қирады, нәтижесінде дизайн, құрылыс және техникалық қызмет көрсетудегі кемшіліктерден 75 адамның қаза болғаны белгілі болды, және Бух осының барлығына жауапты деп танылды. Ол рыцарь атағын алғаннан кейін 18 ай ішінде қайтыс болды.
Sir Thomas Bouch ('/b//aʊ//tʃ/; 25 February 1822 – 30 October 1880) was a British railway engineer. He was born in Thursby, near Carlisle, Cumberland, and lived in Edinburgh. As manager of the Edinburgh and Northern Railway he introduced the first roll on/roll off train ferry service in the world. Subsequently as a consulting engineer, he helped develop the caisson and popularised the use of lattice girders in railway bridges. He was knighted after the successful completion of the first Tay Railway Bridge, but his reputation was destroyed by the subsequent Tay Bridge disaster, in which 75 people are believed to have died as a result of defects in design, construction and maintenance, for all of which Bouch was held responsible. He died within 18 months of being knighted.
Тей көпірі
Бух Солтүстік Британ темір жолында жұмыс істеп жүрген кезінде алғашқы Тей көпірін жобалаған, ал ресми ашылу 1878 жылы мамыр айында болды. Королева Виктория 1879 жылы маусым айының соңында осы көпірмен өтті және оның жетістіктерін мойындап, оған рыцарлық атақ берді. Көпір 1879 жылы 28 желтоқсанда Тей көпірі апаты кезінде құлады, оған күшті бүйірлі жел соққанда. Сол кезде көпірмен пойыз өтіп тұрған еді, нәтижесінде 75 адам қаза тапты. Кешіккен қоғамдық сараптама теміржол компаниясының мердігерлері шығындарды үнемдеу үшін қауіпсіздік пен беріктіктен бас тартқанын көрсетті. Металлдың нашар құюы және құрылыс кезінде суға түскен арқалықтарды қайта пайдалану сияқты нашар жұмыс тәжірибелері көпірдің құлауына себеп болды. Сараптама қорытындысы бойынша көпір "жаман жобаланған, жаман салынған және жаман күтілген" екені анықталды. Апат кезінде пойыздар арқалықтардың үстінен емес, ішінде жүретін "жоғарғы арқалықтар" бөлігі құлап, пойызбен бірге суға кетті. Архивтерді талдау көрсеткендей, байламдарды ұстап тұратын тұтас тіреуіштері бар құйма темір бағаналардан жасалған конструкция – қателік болды, себебі құйма темір кернеуге төзбейді. Көптеген ұқсас көпірлер құйма темір бағаналар мен ұнтақталған темірден жасалған байламдармен салынған, бірақ ешқайсысы осы ерекше конструкциялық ерекшелікті қолданбаған. Густав Эйфель 1860 жылдары Францияда осындай көптеген көпірлерді салған, олардың кейбіреулері сақталған және бүгінгі күнге дейін теміржол қозғалысын қамтамасыз етіп келеді. Инженер Томас Бух Тей көпірінің құлауы үшін кінәландырылды. Оның ассистенті Чарльз Мейк оның "аты лайықты" екенін көрсетті, яғни оның жобалау және құрылыс процесіне ешқандай ықпалы болмағандығын білдірді.
Bouch designed the first Tay Rail Bridge while working for the North British Railway, and the official opening took place in May 1878. Queen Victoria travelled over it in late June 1879, and she awarded him a knighthood in recognition of his achievement. The bridge collapsed on 28 December 1879, in the Tay Bridge disaster, when it was hit by strong side winds. A train was travelling over it at the time, and 75 people died. The subsequent public inquiry revealed that the contractors to the railway company sacrificed safety and durability to save costs. Sloppy work practices, such as poor casting of the metal, and the re use of girders dropped into the estuary during construction, were factors in the bridge's collapse. The inquiry concluded that the bridge was "badly designed, badly built, and badly maintained". The entire "high girders" section, in which trains ran inside the girders rather than on top of them, fell during the accident, taking the train with it. Analysis of the archives has shown that the design, which featured cast iron columns with integral lugs holding the tie bars, was a critical mistake, because cast iron is brittle under tension. Many similar bridges had been built using cast iron columns and wrought iron tie bars, but none used that particular design detail. Gustave Eiffel built many such bridges in France in the 1860s, some surviving and still carrying railway traffic. Being the engineer, Thomas Bouch was blamed for the collapse of the Tay bridge. His assistant, Charles Meik, conveyed the impression that he "was aptly named", implying that he had no real influence over the design and construction.
Оңтүстік Эск виадугы
Тергеуден кейін Буш Монтроздегі Оңтүстік Эск виадугындағы, өзі салған жаңа көпірдегі ұқсас тіреулерді жылдам алып тастап, күшейтті, бірақ келесі тексеруден соң көпір бұзылып, жаңасымен ауыстырылды.
After the inquiry, Bouch rapidly removed and reinforced similar lugs on the new bridge he had built, the South Esk Viaduct, at Montrose, but after another inspection, the bridge was demolished and replaced.
Тей көпірі
Тей көпірінің қалдықтары бұзылып, Уильям Генри Барлоу мен оның ұлы Кроуфорд Барлоу жасаған жаңа үлгімен толығымен ауыстырылды. Ескі көпірден алынған кейбір ұңғымалы темір балкалар екі жолға арналған жаңа көпірде қолданылды, олардың жартысына бөлініп, қайта дәнекерленіп, рельстер үшін кеңірек конструкциялар құрастырылды. Ескі көпірдің кірпіш және тас тіректері жаңа тіректерінің толқын қорғағыштары ретінде сақталды, ал жаңа тіректері ұңғымалы темір мен болаттан жасалған монолиттік құрылымдар болды.
The remains of the original Tay bridge were demolished and replaced by an entirely new design by William Henry Barlow and his son Crawford Barlow. Some of the wrought iron girders were re used in the new double track bridge by cutting them in half and re welding to form wider structures for the track. The brick and masonry piers from the old bridge were left as breakwaters for the new piers, which were monocoques of wrought iron and steel.
Форт көпірі
Буштың Ферт-оф-Форт бұғазы арқылы теміржол өткізетін аспалы көпір жобасы қабылданған және негізі салынған, бірақ Тай көпірінің апаттан кейін жоба тоқтатылды. Көпірдің бір тірегі әлі де сол жерде сақталған. Бенджамин Бейкер мен Джон Фаулер басқаша жобаны, яғни, консольді көпірді жасады. Форт көпірі 1890 жылы құрылысы аяқталды.
Bouch's design for a suspension bridge to take a railway across the Firth of Forth, had been accepted and the foundation stone laid, but the project was cancelled following the Tay Bridge disaster. One of the piers still remains at the site. A different design, a cantilever bridge, was drawn up by Sir Benjamin Baker and Sir John Fowler. The Forth Bridge was completed in 1890.
Басқа жұмыстар
Бух сонымен қатар ойын-сауық пирстерін жобалауға қатысқан сияқты. Ол 1869 жылы Портобелло пирсін жобалаған, ол 1871 жылы ашылған. Құрылыс қатты тот басып, 1917 жылы жөндеуге тиімсіз болып, сөйілген.
Bouch also seems to have been involved in the design of pleasure piers. He designed Portobello Pier in 1869, which opened in 1871. The structure rusted badly and by 1917 was uneconomic to repair and was demolished.
Отбасы
Томас Уильям Буштің, локомотивтерді жобалаған инженердің, бауыры болған.
Thomas was a brother of William Bouch, the railway engine designer.
Өлім
Томас Бух Моффатта ел үйін сатып алды, "оның денсаулығы", бұрыннан нашар болған, "апаттан туған ойша қуанышсыздық пен стрестен" одан да тез құлдырады. Дегенмен ол Эдинбургте, 111 Джордж көшесінде кеңселерді сақтап, 6 Оксфорд Террасасы, Дин көпірінің жанындағы мекенжайды пайдаланды. Ол 1880 жылдың 30 қазанында Моффеттегі үйінде қайтыс болды, бұл апат бойынша өткен қоғамдық сауалдама аяқталғаннан кейін бірнеше ай өткен соң болды. Ол Дин зиратында, өте жақын жерде жерленген. "Оның өлімімен", - делінген Құрылыс инженерлері институты журналында, - "кәсіп білімді, әлдеқайда қауіпсіздік шегіне жақындатқан, бірақ сонымен бірге үлкен батылдық, жаңашылдық және шешім табу қабілетін көрсеткен, сондай-ақ теміржол жүйесінің одан әрі дамуына елеулі үлес қосқан біреуін жоққа шығарды".
Thomas Bouch bought a country house in Moffat, "his health", already not good, "more rapidly gave way under the shock and distress of mind" caused by the disaster. However he kept offices in Edinburgh, at 111 George Street, his Edinburgh address being 6 Oxford Terrace, near Dean Bridge. He died at his house in Moffat on 30 October 1880 a few months after the public inquiry into the disaster finished. He is buried very close by, in Dean Cemetery. "In his death", said the journal of the Institution of Civil Engineers, "the profession has to lament one who, though perhaps carrying his works nearer to the margin of safety than many others would have done, displayed boldness, originality and resource in a high degree, and bore a distinguished part in the later development of the railway system".