"Сенімді дос" немесе "Қашан да қолдаймын"

Кіріспе

You Can Count on Me – 2000 жылы түсірілген американдық драмалық фильм. Кеннет Лонерганның толық метражды фильм режиссері ретіндегі дебюті. Лора Линни, Марк Раффало, Рори Калкин және Мэтью Бродерик бас рөлдерде ойнаған бұл фильм Кэтскилл тауларының шағын қаласында тұратын жалғыз ананың отбасы мен достарымен арақатынастарындағы қиындықтарды көрсетеді. «You Can Count on Me» 2000 жылғы 21 қаңтарда Санденс кинофестивалінде тұңғыш рет көрсетілді, онда «Girlfight» фильмімен бірге Гран-при жүлдесін бөлісті, ал Лонерган Уолдо Солт сценарий жазу сыйлығын жеңіп алды. Фильм 2000 жылғы 22 желтоқсанда кеңінен көрсетіліп, осы ішінде Линнидің актерлік шеберлігіне арналған мақтауларға ие болды. 73-ші «Оскар» марапаттау салтанатында Линни «Үздік әйел актер» номинациясына, ал Лонерган – «Үздік түпнұсқа сценарий» номинациясына ұсынылды.

Сюжет

Сэмми мен Терри Прескоттың ата-анасы бала кезінен көлік апатынан қайтыс болған. Көп жылдар өткеннен кейін, Сами, жалғыз басты ана және банктегі несие қызметкері, әлі де Нью-Йорктің Кэтскилл тауларындағы ауылдағы балалық шағындағы үйінде тұрады, ал Терри ел аралап, қиындықтарға тап болып, қиындыққа ұшырайды. Бірнеше ай бойы әпкесімен сөйлеспеген Терри мен оның қыз досы Шила ақшаға қатты мұқтаж. Сондықтан ол Сэмми мен оның ұлы Рудиге келіп, олармен қайта қосылуға қуанышты. Ол үш ай бойы түрмеде болғандықтан, онымен байланысын үзгенін білгенде, Сами оған ақша бере салады, ол оны Шилаға қайтарады. Шила өзін-өзі өлтіруге тырысқаннан кейін, ол Сэммимен бірге болуды ұзартуға шешім қабылдайды, ол оны қуана қабылдайды. Мектептегі жазу тапсырмасы үшін Руди өзінің есінде жоқ әкесі туралы ойлайды, ол керемет батыр. Сэмми әрқашан оған Руди ағаның белгісіз, бірақ жағымсыз сипаттамаларын берген кезде, Терри оған Руди ағаның жақсы адам емес екендігін айтады, бірақ Руди өзінің әкесі өзгергеніне нағыз сенді. Сэмми бұрынғы жігіті Бобпен жыныстық қатынасты қайта жандырды, бірақ ол оған қысқа уақыттан кейін ұсыныс жасағанда таңғалады және оған ойлануға уақыт керек екенін айтады. Банкте жаңа менеджер Брайан компьютерлік түстер схемалары мен күнделікті жұмыс кестелері туралы ерекше талаптар қойып, өз беделін көрсетуге тырысады. Жұмысшы Мейбл өзгерістермен жақсы жұмыс істесе, Брайан Самидің кездейсоқ жұмыстан кетуінен гөрі, басқа біреудің Руддиді мектеп автобусынан алуын сұрап, Самиді ренжітеді. Бірнеше кішігірім дау-дамайдан кейін олар Брайанның әйелі алты айлық жүкті болғанына қарамастан, жыныстық қатынасқа түседі. Терри Рудимен бірге болған уақытта жақын болады. Алайда ол Сэммидің ата-аналық бақылауының шектерін ашады, Руддиді кешке дейін сыртта ұстап, екеуі барда бассейн ойнайды. Ол Терриге өмірге деген көзқарасын түсіндіріп беру үшін шіркеудің пасторы Ронға жүгінеді. Терри әпкесі берген кеңеске қарсылық білдірсе де, ол Рудимен тығыз қарым-қатынаста болады. Өзінің күмәнді шешімдерін түсінген Сэмми Бобтың үйлену ұсынысынан бас тартып, Брайанмен қарым-қатынасын үзді. Бір күн балық аулағаннан кейін, Терри мен Руди жақын маңдағы қаладағы трейлер паркіне Руди ағаға баруды шешті. Өткеніне қарап, Руди аға өзінің Рудидің әкесі екенін жоққа шығарып, Терримен ұрыс-керіс бастайды. Руди Терридің Руди ағаны ұрып-соғып, тұтқындалуын үнсіз бақылайды. Сэмми ағасы мен ұлын үйге әкеледі. Руди аға Руди оның әкесі емес деп тұрғанында, Сэмми ақыры шындықты айтады. Сэмми Терриден көшіп кетуін сұрайды, бірақ ол Руди мен оған қаншалықты маңызды екенін мойындайды, қалада өз үйін тауып, өмірін қалпына келтіруге кеңес береді. Ол Сэммидің идеясын мазақтап, Аляскаға қайтуға ниетті. Алғашында бөліну тағы бір жүрегі ауырғандай көрінсе, олар Терри кетер алдында татуласып, өмірдегі өздерінің жолдарын қабылдады.

As children, Sammy and Terry Prescott lost their parents to a car crash. Years later, Sammy, a single mother and lending officer at a bank, still lives in her childhood home in a village in the Catskill Mountains region of New York, while Terry has drifted around the country, scraping by and getting in and out of trouble. After months of no communication with his sister, Terry and his girlfriend, Sheila, are desperate for money, so he comes to visit Sammy and her son, Rudy, who are excited about reuniting with him. Despite the disappointment of learning that he cut off contact because he was in jail for three months, Sammy lends him the money, which he mails back to Sheila. After Sheila attempts suicide, he decides to extend his stay with Sammy, which she welcomes. For a school writing assignment, Rudy imagines his father, who he has no memory of, as a fantastic hero. While Sammy has always given him vague yet negative descriptions of Rudy Sr., Terry is frank with him that Rudy Sr. is not a nice person – though Rudy naively believes his father has changed. Sammy rekindles a sexual relationship with Bob, an old boyfriend, but is surprised when he proposes to her after a short time and says she needs time to consider it. At the bank, the new manager, Brian, tries to make his mark with unusual demands about computer color schemes and daily timesheets. While co worker Mabel works well with the changes, Sammy is upset when Brian requests that she make arrangements for someone else to pick up Rudy from the school bus rather than Sammy leaving work at random. After some minor arguments, they start having sex, despite Brian's wife being six months pregnant. Terry grows close to Rudy during their time together. Yet he pushes the limits of Sammy's parental control, keeping Rudy out very late as the two play pool at a bar. She turns to Ron, her church minister, to counsel Terry about his outlook on life. While Terry resists his sister's advice, he and Rudy grow steadily closer. Realizing her own questionable decisions, Sammy turns down Bob's marriage proposal and breaks off her relationship with Brian. After a day of fishing, Terry and Rudy decide to visit Rudy Sr. in a trailer park in a nearby town. Confronted by his past, Rudy Sr. denies he is Rudy's father and starts a brawl with Terry. Rudy watches silently as Terry beats Rudy Sr. and gets arrested. Sammy brings her brother and son home. When Rudy insists that Rudy Sr. is not his father, Sammy finally tells him the truth. Sammy asks Terry to move out, but admits how important he is to her and Rudy, suggesting he get his own place in town and get his life back on track. He scoffs at Sammy's idea and plans to go back to Alaska. While at first it appears the separation will be another heartache, they reconcile before Terry leaves, coming to terms with their respective paths in life.

Өндіріс

Бұл оқиға Нью-Йорк штатының оңтүстік-шығысындағы Кэтскилл аймағында, Скоттсвилл мен Оберн қалаларының ойдан шығарылған қауымдастықтарында өтеді. Шындығында, Скоттсвилл мен Оберн қалалары бар, бірақ олар штаттың солтүстік-батысындағы Ұлы көлдер мен Фингер-Лейк аймақтарында орналасқан. Фильмнің түсірілімі негізінен 1999 жылдың маусым айында Кэтскилл паркінің шекарасындағы Маргаретвилл қаласында және оның төңірегінде жүргізілді. Банктің сыртқы көрінісі Маргаретвиллдегі NBT банкінде түсірілсе, ішкі көрінісі Нью-Йорк қаласына жақын орналасқан басқа банкте түсірілді, себебі NBT ішкі түсірілімді қауіпсіздік тұрғысынан тәуекелді деп санады. Рудидің жаңбыр астында үйге қайту көрінісі Маргаретвилл өрт сөндіру бөлімінің көмегімен түсірілді, олар жаңбыр жасау үшін жүк көліктері мен шлангтарын пайдаланды. Ашық ауада түсірілген кейбір көріністер, ең бастысы балық аулау саяхаты, Финикияда (Нью-Йорк) түсірілді. Metacritic сайтында фильм 31 сыншының бағалауы бойынша 100 балдық жүйе бойынша 85 бал алды, бұл "көпшіліктің мақұлдауы" екенін көрсетеді. Стивен Холден фильмді "драматург (This Is Our Youth) және сценарист (Analyze This) Кеннет Лоннерганның керемет режиссерлік дебюті" деп сипаттады. Бұл меланхолиялық, құнды фильм Санденс кинофестивалінде екі маңызды жүлде алды және осы жылғы ең жақсы американдық фильмдердің бірі ретінде танылды. "Сен маған сенуге боласың" – Нью-Йорк штатының орталық аймағындағы өмірдің керемет бейнеленген бір бөлігі, ол әлі де американдық қоғамдастықтардың көптеген жерлерінде қарқын компьютерден гөрі адамгершілікке негізделгенін еске салады. Фильм Америкадағы шағын қалалық орта таптың өмірін біршама боязбас және болжамды етіп көрсетуге батыл тұрады. Ол кейіпкерлеріне немқұрайлылық танытпай, қарапайым адамдардың күнделікті проблемалары, егер олар жеткілікті біліммен, түсініктілікпен және сезімталдықпен бейнеленсе, Джерри Спрингер шоуындағы ең қызықты көріністердей қызықты болатынына сендіреді. Дэвид Эдельштейн фильмді "жылдың ең жақсы американдық фильмі" деп атады, оның "фильмнің 'не туралы' екенін бір сөзбен түйіндеу мүмкін емес: оның тақырыптары қол жеткізуге қиын, ал негізгі қақтығыстары өкінішке орай шешілмеген. Бірақ Лоннерган терең диалог жазады. Оның кейіпкерлері ауыздарын ашқанда, олардың айтқандары мінез-құлқының нақты көрінісі емес: бұл олардың сезімі мен айта алатыны арасындағы, немесе олардың сезімі мен айту керек деп ойлағаны арасындағы, немесе олардың сезімі мен сезімін жасыру үшін ең қолайлы нәрсе арасындағы ұстамсыз келісім. Бұған жалпы термин – 'мәтін аралық мағына' дейді, ал 'Сен маған сенуге боласың' фильмінде осы мәтін аралық мағына соншалықты күшті, ол сізді өзіне тартады. Тіпті беткі қабатта тыныштық болғанда да, сіз іштей не болып жатқанын сезінесіз". Эдельштейн қорытындылайды: "Лоннерган әлі де камераны оның диалогтары көрсетпейтін нәрселерді көрсетуге қалай бағыттау керектігін білмейді, бірақ сіз оның сияқты диалог жаза алсаңыз, үйрену үшін уақыт аласыз. Ол тағы 20 фильмге үйренуі мүмкін". Роджер Эберттің айтуынша, "Сен маған сенуге боласың" фильмінің бай адамгершілік тарихы бар. Мен Лоннерганның кейіпкерлерін эмоциялық толқындар мен практикалық мәселелердің ықпалымен қалай бейнелейтінін жақсы көремін. Бұл адамдар мәселелерді шешетін фильм емес. Бұл фильм күнделікті өмірде өз жоспарлары, қорқыныштары және тілектерімен өмір сүретін адамдар туралы. Аға мен апаның қарым-қатынасы туралы жақсы фильмдер сирек кездеседі. Режиссердің нәтижеге қарағанда процеске қызығушылығы артуы одан да сирек. Бұл – жылдың ең жақсы фильмдерінің бірі". 2016 жылы BBC жүргізген сауалнамада "Сен маған сенуге боласың" фильмі төрт сыншы тарапынан 2000 жылдан бергі ең ұлы фильмдердің бірі деп танылды.

The story takes place in the Catskill region of south east New York state, in the fictionalized communities of Scottsville and Auburn. While there is an actual Scottsville and Auburn, New York, they are over away, in the north west Great Lakes and Finger Lakes regions of the state, respectively. The film was primarily shot in and around Margaretville, New York, a village on the border of Catskill Park, in June 1999. While the bank exteriors were filmed at Margaretville's NBT bank, the interiors were filmed in an unrelated bank closer to New York City, since NBT considered interior filming a security risk. The scenes where Rudy Jr. walks home in the rain were filmed with the assistance of the Margaretville Fire Department, which used their trucks and hoses to create the rain. Some outdoor scenes, most notably the fishing trip, were filmed in Phoenicia, New York. At Metacritic the film has a weighted average score of 85 out of 100, based on 31 critics, indicating "universal acclaim". Reviewer Stephen Holden described the film as "the perfectly pitched directorial debut of the playwright (This Is Our Youth) and screenwriter (Analyze This) Kenneth Lonergan. Because it arrives near the end of one of the most dismal film seasons in memory, this melancholy little gem of a movie, which won two major awards at the Sundance Film Festival, qualifies as one of the two or three finest American films released this year You Can Count on Me is an exquisitely observed slice of upstate New York life that reminds us there are still plenty of American communities where the pace is more human than computer driven. The movie dares to portray small town middle class life in America as somewhat drab and predictable. Without ever condescending to its characters, it trusts that the everyday problems of ordinary people, if portrayed with enough knowledge, empathy and insight, can be as compelling as the most bizarre screaming carnival on The Jerry Springer Show." David Edelstein called the film the "best American movie of the year", noting that "[w]hat the film is 'about' can't be summed up in a line: Its themes remain just out of reach, its major conflicts sadly unresolved. But Lonergan writes bottomless dialogue. When his people open their mouths, what comes out is never a definitive expression of character: It's an awkward compromise between how they feel and what they're able to say; or how they feel and what they think they should say; or how they feel and what will best conceal how they feel. The common term for this is "subtext," and You Can Count on Me has a subtext so powerful that it reaches out and pulls you under. Even when the surface is tranquil, you know in your guts what's at stake." Edelstein concludes "Lonergan doesn't yet know how to make the camera show us things that his dialogue doesn't, but when you write dialogue like he does, you can take your time to learn. Hell, he can take another 20 movies to learn." According to Roger Ebert, "Beyond and beneath, that is the rich human story of You Can Count on Me. I love the way Lonergan shows his characters in flow, pressed this way and that by emotional tides and practical considerations. This is not a movie about people solving things. This is a movie about people living day to day with their plans, fears and desires. It's rare to get a good movie about the touchy adult relationship of a sister and brother. Rarer still for the director to be more fascinated by the process than the outcome. This is one of the best movies of the year." In a 2016 BBC poll, You Can Count on Me was voted by four critics as one of the greatest films since 2000.

Үй медиасы

Фильм Paramount Home Entertainment компаниясы тарапынан 2001 жылдың 26 маусымында DVD және VHS форматтарында шықты. Оған режиссер-сценарист Лоннерганның түсіндірмелері, актерлер мен түсірілім тобымен сұхбаттар, сондай-ақ кинотеатр трейлері қоса берілген.