«Қала маңында тұратын кішкентай қыз» (1976) – Николас Гесснердің Жоди Фостер бас рөлде ойнаған триллері. Сюжет, құпиялар мен даулар туралы. Кіно әңгімесі!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Николас Гесснердің 1976 жылғы фильмі
1976 film by Nicolas Gessner
«Көшеде тұратын кішкентай қыз» – Николас Гесснердің режиссерлік жұмысы, және Джоди Фостер, Мартин Шин, Алексис Смит, Морт Шуман мен Скотт Жакоби бас рөлдерде ойнаған 1976 жылғы жанрлық фильм. Бұл фильм Канада мен Францияның бірлескен өндірісі, сценарийін Лэрд Кениг 1974 жылы жарық көрген осы аттас романы негізінде жазған. Сюжет 13 жасар Ринн Джейкобстың (Фостер) басындағы оқиғаны баяндайды – әкесінің, ақынның жоқтығы және оның сырлы мінез-құлқы консервативті шағын қала тұрғындарының күдігін тудырады. Алғашқыда пьеса ретінде жоспарланған бейімделу Квебекте шағын бюджетпен түсірілді. Кейіннен фильмнің түсіріліміне қатысты мәлімдемелерде Фостердің продюсерлермен түсірілім және жалаңаш сахнаны қосу мәселелері бойынша келіспеушіліктері болғаны айтылды, бірақ 21 жастағы дублер (Фостердің әпкесі) пайдаланылды. 1976 жылғы Канн кинофестивалінде көрсетілгеннен кейін тарату құқықтарына қатысты сот процесі басталды, ал 1977 жылы фильм кең экрандарға шықты. Бастапқыда сыншылардың пікірлері екіұшты болды, кейбіреулері құпия қылмыстың сюжеті нашар деп тапса, Джоди Фостердің актерлік шеберлігін жоғары бағалады. Фильм екі «Сатурн» сыйлығын жеңіп алды, оның ішінде «Ең жақсы қорқыныш фильмі» және Фостер үшін «Ең жақсы актриса» номинациялары. Кейіннен фильм культты мәртебеге ие болды, ал кейінгі сыншылар сценарийді жақсы бағалады. Жазушылар мен ғалымдар оны балалардың құқықтары туралы мәлімдеме ретінде қарастырып, оны триллер, қорқыныш, детектив немесе басқа жанрларға жатқызады.
The Little Girl Who Lives Down the Lane is a 1976 cross genre film directed by Nicolas Gessner and starring Jodie Foster, Martin Sheen, Alexis Smith, Mort Shuman, and Scott Jacoby. It was a co production of Canada and France and written by Laird Koenig, based on his 1974 novel of the same title. The plot focuses on 13 year old Rynn Jacobs (Foster), a child whose absent poet father and secretive behaviours prod the suspicions of her conservative small town neighbours. The adaptation, originally intended as a play, was filmed in Quebec on a small budget. The production later became the subject of controversy over reports that Foster had conflicts with producers over the filming and inclusion of a nude scene, but a 21 year old body double (Foster's sister) was used. After a screening at the 1976 Cannes Film Festival, a court challenge was launched regarding distribution, and a general release followed in 1977. Initially released to mixed reviews, with some critics finding the murder mystery plot weak but Jodie Foster's performance more meritorious, the film won two Saturn Awards, including Best Horror Film and Best Actress for Foster. It subsequently attained cult status, with later critics positively reviewing the screenplay. Writers and academics have interpreted it as a statement on children's rights and variously placed it in the thriller, horror, mystery or other genres.
Сюжет
Хэллоуин күні, теңіз жағалауындағы қалада, Ринн Джейкобс өзінің он үшінші туған күнін жалғыз тойлайды. Ол әкесі Лестер Джейкобспен бірге Англиядан ауылға көшіп келген болатын. Фрэнк Хэллет, үй иелері Кора Хэллеттің ересек ұлы, күтпеген жерден келіп, оны жалғыз тапқаннан кейін, Риннге қарсы жыныстық қатынасқа түседі. Келесі күні Кора Халлет үйге келеді, алдымен бақшада тығылып, кейін ішке кіріп, Риннді өзі мен әкесі туралы сұрақтармен сынап көреді. Ринн өзінің баспасымен Нью-Йоркте екенін айтады және үй иесін ұлының ниеті туралы мазақтайды. Халиль ханымның жертөледе қалдырған жеңілдікті стакандарды алып келуін талап еткені жағдайды шиеленістіреді. Ринн үй иесінің жер астына түсуіне жол бермейтінін анық көрсетеді, ал миссис Хэллет ақыры кетеді. Ол кейінірек оралып, Ринннің қарсылығына қарамастан, жертөле есігін ашады. Ол жерде көрген нәрсеге ренжіген Халет ханым қашып кетуге тырысады, бірақ шашылып, қолдауды құлатады. Үңгірдің есігі оның басына құлап, өлтіреді. Ринн Халет ханымның келгенін дәлелдемеу үшін сыртқа шығып, машинасын айдап кетуге тырысады, бірақ оны іске қосып алмайды. Бұл жаяу жүріп бара жатқан Марионың назарын аударады. Марио - Миглиорити офицерінің немере інісі, ол бұрын Риннді қаладан үйіне дейін жеткізген ауыл полицейі. Марио көлікті қалаға қайтарады, ал Рин оны үйінде дайындаған кешкі асқа сыйлайды. Кейін офицер Миглиорити келіп, Фрэнк Халлеттің анасы жоғалып кеткенін айтады. Полицей Ринаның әкесімен кездесуді сұрайды, бірақ Марио Ринаның әкесі ұйықтап кеткенін айтып, оны жасырады. Сол түні Франк Халлет күтпеген жерден келіп қалады. Күдікті және анасы мен Ринннің әкесі туралы жауап іздеген Франк Риннді қорқытып, сөйлеуге мәжбүр етеді, ол өзінің үй жануарлары - хомяк-ті қатыгездікпен өлтіреді. Марио Фрэнкті қуып шығады. Рина енді Мариоға сенеді және өзінің нақты жағдайын мойындайды. Ринаның өлім аузында жатқан әкесі мен анасы ұзақ уақыт бұрын ажырасып кеткен. Ринннің өлімінен кейін анасының қамқорлығына қайтып оралуын қорғау үшін әкесі оларды Америкаға көшіріп, Риннге жалғыз өмір сүруге мүмкіндік беру туралы келісім жасады, содан кейін оның денесін теңізге алып шығатын кезде өз-өзіне қол жұмсады. Әкесі Риннге калий цианиді бар ыдыс қалдырып, егер ол анасына келіп қалса, оны тыныштандыратын дәрі екенін айтты. Ринн анасының шайына ұнтақ салып, оның өлгенін қалай көргенін жым-жырт айтып береді. Рина мен Марионың арасындағы сенім романтикаға айналады. Жаңбырлы күндері олар Ринаның үйінің артына мәйіттерді көміп қояды, бірақ Марио өлімге ұшырайды. Ринннің әкесі жоқ болғандықтан, оның үнемі жасырынғандығына күдікпен қарап, офицер Миглиорити бір түнде үйге оралып, әкесімен кездесуді талап етеді. Марио өзін қарт адам ретінде маскировкалайды және Миглиоритиге Ринннің әкесі ретінде таныстырады. Миглиорити кеткеннен кейін Ринн мен Марио жоғарғы қабатқа көтеріледі, онда олар киімдерін шешіп, бірге төсекте болады. Қыс басталғанда Марио ауруханаға түседі. Рина ауруханада есінен танып қалған Мариоға барып, өзін жалғыз сезіндіреді. Сол түні Ринн ұйықтап жатқанда, Frank-тің жертөледен шығып жатқанын көріп, қатты таңғалады. Фрэнк Ринннің ата-анасы мен анасына не болғанын біледі деп ойлайды және Риннді шантаж жасауға тырысады. Ол Ринннің құпиясын қорғауға ұсыныс жасайды, ал ол оны жыныстық қатынасқа тартуға тырысады. Ринн жеңілгендей болып көрінеді және Фрэнктің талаптарымен келіседі, бірге шай ішуге келіседі. Рин цианидті өз ыдысына салып, шай мен бадам печеньесін қонақ бөлмеге апарады. Фрэнк күдікпен оның тостағанын оның тостағанына ауыстырады. Ринн Фрэнктің уға беріліп, өліп қалғанын бақылайды.
On Halloween night, in a seaside town, Rynn Jacobs celebrates her thirteenth birthday alone. She and her father, Lester Jacobs, a poet, had recently moved to the village from England. Frank Hallet, adult son of their landlady Cora Hallet, visits unexpectedly and, finding her alone, makes unwelcome sexual advances toward Rynn. The following day Cora Hallet comes to the house, first obtrusively poking around the garden, then coming inside and aggressively probing Rynn with pointed questions about herself and her father. Rynn says he is in New York with his publisher and taunts the landlady about her son's intentions. The situation becomes more tense when Mrs. Hallet insists on retrieving jelly glasses she left in the cellar. Rynn makes it obvious she is unwilling to let her landlady go down into the cellar, and Mrs. Hallet finally leaves. She returns later and opens the cellar trapdoor over Rynn's objections. Upset by what she sees there, Mrs. Hallet attempts to flee, but in her haste she knocks down the support. The cellar door falls on her head, killing her. Attempting to remove evidence of Mrs. Hallet's visit, Rynn goes outside to drive her car away but cannot start it. This attracts the attention of Mario, a teenager passing by. Mario is the nephew of Officer Miglioriti, a village policeman who previously had given Rynn a ride home from town. Mario drives the car back to town, and Rynn rewards him with a dinner she prepares at her house. Later, Officer Miglioriti stops by and tells them Frank Hallet has reported his mother missing. The officer asks to see Rynn's father, but Mario covers for Rynn by saying her father has gone to bed. Later that night, Frank Hallet makes a surprise visit. Suspicious, and looking for answers about the whereabouts of his mother and Rynn's father, Frank tries to scare Rynn into talking, cruelly killing her pet hamster. Mario chases Frank away. Rynn now trusts Mario and confesses her actual situation. Rynn's terminally ill father and abusive mother divorced long ago. To protect Rynn from being returned to her mother's custody after his death, her father moved them to America and made arrangements to allow Rynn to live alone, then committed suicide in the ocean when the tides would carry his body out to sea. Her father also left Rynn a jar of potassium cyanide, telling her that it was a sedative to calm her mother if she ever came for her. Rynn coolly recounts how she put the powder in her mother's tea and watched her die. Trust between Rynn and Mario blossoms into romance. On a cold, rainy day, they bury the bodies behind Rynn's house, but Mario catches cold. Suspicious of Rynn's continued evasions regarding her father's absence, Officer Miglioriti returns to the house one night and demands to see her father. Mario disguises himself as an old man and introduces himself to Miglioriti as Rynn's father. After Miglioriti leaves, Rynn and Mario go upstairs, where they undress and get in bed together. As winter sets in, Mario is hospitalized after his cold causes pneumonia. Rynn visits an unconscious Mario in the hospital making her feel lonely. That night, as Rynn is going to bed, she is shocked to find Frank emerging from the cellar. Frank thinks he knows what happened to Rynn's parents and his mother and attempts to blackmail Rynn. He offers to protect Rynn's secrets in exchange for her sexual favors. Rynn, seemingly defeated and resigned to Frank's demands, agrees to have tea together. Rynn puts some of the cyanide in her own cup and then takes the tea and almond cookies into the living room. Suspicious, Frank switches his cup with hers. Rynn watches intently as Frank succumbs to the poison.
Актерлік құрам
Джоди Фостер – Ринн Джейкобс, өз күтімінде тұратын қыз. Кони Фостер, Джодидің 21 жастағы әпкесі, қысқаша жалаңаш көріністе Джодидің каскадёрі ретінде түседі. Мартин Шин – Фрэнк Хэллет, Ринннің үй иесінің үлкен ұлы. Алексис Смит – Фрэнк Хэллеттің анасы және Ринннің үй иесі Кора Хэллет. Морт Шуман – Рон Миглиорити, Риннге жиі баратын полиция офицері. Скотт Жакоби – Марио Подеста, офицер Миглиоритидің туған інісі, Риннмен дос болады.
Jodie Foster as Rynn Jacobs, a girl who lives on her own. Connie Foster, Jodie's 21 year old sister, serves as Jodie's uncredited body double in a brief nude scene. Martin Sheen as Frank Hallet, grown son of Rynn's landlady. Alexis Smith as Mrs. Cora Hallet, the mother of Frank Hallet and Rynn's landlady. Mort Shuman as Officer Ron Miglioriti, a police officer who often visits Rynn. Scott Jacoby as Mario Podesta, the nephew of Officer Miglioriti, who befriends Rynn.
Тақырыптар
Фелисия Фестер, Тернер Classic Movies үшін жазған, фильмде "әдеттегідей емес тақырып" тапты, ол оны балалардың тәуелсіздігі деп түсіндірді. Профессор Джеймс Р. Кинкейд фильмді балалардың құқықтарын қорғау деп қарады. Т. С. Корд фильмнің сценарисін жазып, ақшасы мен үйі бар балаға, егер ол қажет деп санамаса, ата-ананың қажеті жоқ деп айтқан. Ринннің істеріне араласуға тырысатын ересектер қауіп төндіреді, оның ішінде оның анасы, үй иесі және зорлаушы. Жазушы Энтони Синнотт "Жол бойымен тұратын кішкентай қызды" фильмдегі балаларды жыныстық қатынасқа тарту үрдісіне жатқызды, Риннді "қазалаушы нимфет" деп атап, оны Фостердің "Такси жүргізушісі" фильміндегі Айрис кейіпкерімен салыстырды (1976). Энтони Кортез сондай-ақ Фостерді "такси жүргізушісінің" "қайта орындалуы" деп атады, Риннді "сексизмнің жетілуінің 13 жасар перзенті" деп атады. Ғалым Эндрю Скахилл оны бүлікші балалардың кинематографиялық баяндамасына сәйкес келетінін, онда бала лайықты болып көрінетінін, "The Innocents" (1961), "The Omen" (1976) және басқалар сияқты сипаттады. Жанр талқыланды, Фестер оны қорқынышты емес, психологиялық триллер деп ұстанады. Бастапқыда сценарий пьеса ретінде қарастырылды, бірақ бұл идеядан жас актриса Ринаның рөлін ұзақ уақыт бойы ойнай алмайды деген сеніммен бас тартты. Гесснер кітапты оқыды, тек құқықтарды Сэм Шпигельге беруді тапты, бірақ шығармашылық айырмашылықтарға байланысты жоба жолдан шығып, Гесснерге оларды қамтамасыз етуге мүмкіндік берді. Бұл Канада мен Францияның бірлескен өндірісі болды, Зев Браун Лос-Анджелесте орналасқан Зев Браун Продакшнның басшысы ретінде, Монреальдегі LCL Industries және Париждегі Filmedis Filmel компаниясымен бірге өндірісті жүргізді. Жобаға Канадалық продюсер Денис Херу да қатысты, ол он жыл ішінде елден тыс қаржыгерлермен танымал киноға маманданған. Бұл фильм аз қаржыға түсірілді. Шиннің айтуынша, Гесснер онымен жеке Frank Hallet ролін ойнау туралы сөйлескен, ол бұл рөлді қызықты деп тапқандықтан және Фостердің болашағы бар деп сенгендіктен, Шин қабылдады. және Квебектің Ноултон қаласында. Шин түсірілімді тыныш әрі шығармашылықты ынталандыратын деп сипаттады және Фостер түсірілім кезінде қызы Рене Эстевеспен достық қарым-қатынас орнатқанын айтты. "Такси жүргізушісі" фильмінің жарық көргеннен кейін, индустрия Фостердің "Жолдың түбінде тұратын кішкентай қыз" фильмінің түсірілімі кезінде қақтығыстар туындағаны туралы әңгімелерімен бөлісті. Алайда Гесснер Фостердің сахнаны түсіргеннен кейін ғана өкініп отырғанын және оның оны өшіру туралы өтініші канадалық продюсерлер тарапынан қабылданбағанын мәлімдеді.
Felicia Feaster, writing for Turner Classic Movies, found an "unusual theme" in the film, which she interpreted as being one of independence for children. Professor James R. Kincaid read the film as a call for children's rights. T. S. Kord wrote the film argued that a child with money and a home does not need a parent if he or she does not believe it is necessary. The adults who attempt to intrude in Rynn's affairs are a threat, including her mother, her landlord, and the molester. Writer Anthony Synnott placed The Little Girl Who Lives Down the Lane in a trend of sexualizing children in film, calling Rynn the "murdering nymphet" and comparing her to Foster's character Iris in Taxi Driver (1976). Anthony Cortese also referred to Foster as giving an "encore performance" of Taxi Driver, calling Rynn "a 13 year old imp of maturing sexuality". Scholar Andrew Scahill described it as fitting a cinematic narrative of children in rebellion, one in which the child appears seemly, as with The Innocents (1961), The Omen (1976), and others. The genre has been debated, with Feaster arguing it was more psychological thriller than horror. Originally, the script was intended as a play, but this idea was abandoned due to the belief that a young actress would not be available to play Rynn for an extended period. Gessner read the book, only to find rights were optioned to Sam Spiegel, but the project was derailed due to creative differences, allowing Gessner to secure them. It was a co production of Canada and France, with Zev Braun producing as head of Zev Braun Productions, based in Los Angeles, alongside L. C. L. Industries in Montreal and Filmedis Filmel in Paris. Canadian producer Denis Héroux, who during the decade specialized in popular cinema with financiers from outside the country, also worked on the project. It was shot on a small budget. Sheen said he was contacted by Gessner personally about playing Frank Hallet, which Sheen accepted because he found the part intriguing and because he believed Foster had a promising career. and Knowlton, Quebec. Sheen described the set as relaxed and as encouraging creativity, and said Foster also built a friendship with his daughter Renée Estevez during shooting. Following the release of Taxi Driver, the industry shared stories of Foster having conflicts during the production of The Little Girl Who Lives Down the Lane. However, Gessner claimed Foster only regretted the scene after it was shot, and her request that it be deleted was denied by the Canadian producers.
Шығару
1976 жылы мамыр айында Канн кинофестивалінде көрсетілгеннен кейін Astral Bellevue Pathé Limited компаниясы «Көрші үйдің кішкентай қызы» фильмінің тарату құқығын сатты, осылайша маусым айына дейін әлем бойынша 750 000 долларлық табысқа қол жеткізді. Фильм 26 қаңтарда Парижде француз тілінде дубляжбен, ал 28 қаңтарда Торонтода көрсетілді. Variety басылымының хабарлауынша, Beachfront Properties 1976 жылдың қыркүйегіндегі келісімшарт бойынша фильмке иелік құқығын қамтамасыз ететін уақытша тыйым салуға қол жеткізді. Бұл бұйрық жаңа сатуларды тоқтатты, бірақ 1977 жылдың сәуірінде American International Pictures тарапынан фильмнің шығарылуын өзгертпеді. Фильм 18 наурыз 1977 жылы Альбукерки және Иллинойс штатының Пьория қалаларында сынақ көрсетілімінен өтті. Алғашқы шығарылымында фильмнің плакаты «Көрші үйдің кішкентай қызын» қорқыныш фильмі ретінде бейнеледі, 1960 жылғы «Психо» фильмін еске түсіретін ғимарат суреті және «Ол тек кішкентай қыз еді. Ол үлкен үйде жалғыз тұрды. Анасы қайда? Әкесі қайда? Оны көруге келгендердің бәрі қайда? Оның айтуға келмейтін құпиясы не? Оны білгендердің бәрі қайтыс болды» деген мәтін жазылған. Kino Lorber 2016 жылдың 10 мамырында фильмді Blu-ray форматында А аймағында шығарды. Hulu және Amazon Prime де 2016 жылдың қараша айында фильмді өз клиенттеріне қолжетімді етіп берді.
After a screening at the Cannes Film Festival in May 1976, Astral Bellevue Pathé Limited sold distribution rights to The Little Girl Who Lives Down the Lane, allowing it to make $750,000 worldwide by June. The film was shown in Paris with a French dub on 26 January and in Toronto on 28 January 1977. According to Variety, Beachfront Properties secured a temporary restraining order which gave it ownership of the film per a contract from September 1976. This order forbade any new sales but did not change the American International Pictures release in April 1977. The film had trial screenings in Albuquerque and Peoria, Illinois, on 18 March 1977. On its initial release, the film poster depicted The Little Girl Who Lives Down the Lane as a horror film, with an image of a building evoking the 1960 film Psycho and the subtitle "She was only a little girl. She lived in a great big house all alone. Where is her mother? Where is her father? Where are all the people who went to visit her? What is her unspeakable secret? Everyone who knows is dead." Kino Lorber released the film on Blu ray in Region A on 10 May 2016. Hulu and Amazon Prime also made the film available to their customers in November 2016.
Жалпы алғанда , қабылдау өте ауыр
Фильмнің Rotten Tomatoes сайтындағы мақұлдау деңгейі 93% құрайды, бұл 15 рецензияға негізделген. Фостердің өмірбаяушысы Луи Чунович 1995 жылы жарық көрген жұлдыз туралы өмірбаянында осы фильмді "көп сынға ұшыраған" деп сипаттады.
The film has a 93% approval rating on Rotten Tomatoes, based on 15 reviews. Foster's biographer Louis Chunovic referred to the film as "much maligned" in his 1995 biography on the star.
Қазіргі заманғы американдық шолулар
Джанет Маслин The New York Times газетінде бұл Фостердің бала рөлін ең табиғи сомдағанын, ал Шиннің образының қорқынышты екенін, ал романтиканың фильмнің ең басты артықшылығы екенін жазды. Лос-Анджелес таймс газетінің шолушысы Чарльз Шамплин оны "жаңбырлы күндері, кешкі уақытта немесе демалыста оқылатын, ләззатты әрі маңызды емес, жұп-жұқа, шапшаң романның кинодағы дәл көшірмесі" деп сипаттады. Variety журналының рецензиясында оқиғаның ықпалсыздығы айтылды, бірақ романтиканың бірнеше жағымды тұсы бар екені атап өтілді. Times газетінің Кристофер Портерфилді фильмнің ең қызықты сырларды ашпағанын, оларды ашу Foster-дің актерлік шеберлігімен бірге фильмді естен кетпестей етер еді деп санайды. Джудит Крист Нью-Йорк Пост газетінде бұл фильмді "орташа триллерден де жақсы" деп бағалады.
Janet Maslin for The New York Times wrote this was Foster's most natural portrayal of a child and that Sheen was frightening, and found the romance to be the greatest strength. Charles Champlin of the Los Angeles Times called it "the exact movie equivalent of one of those slim, swift novels that are read on rainy Sundays or late at night or on vacation, for their pleasurable unimportance." Varietys review stated that the story was unbelievable, and that the romance was one of the few positive aspects. Times Christopher Porterfield felt the film failed to address the most interesting mysteries, and that doing so, combined with Foster's acting, would have made the film memorable. Judith Crist's review in the New York Post judged it to be "a better than average thriller".
Қазіргі уақыттағы канадалық шолулар
The Toronto Star басылымынан Клайд Гилмор "Жодзи Фостер осы армансыз өндірістен өзінің атағын сақтап қалды. Ол өзінің күрделі рөлін өзінің танымал белгісі - ересектердегі кәсібилікпен атқарады. Бірақ кейіпкердің өзі сценарийде аз дамыған және міндетті түрде тоңазытқыш кадрдың жоғалуында жұмбақ болып қала береді. " Монреаль Стардың Мартин Малина "бұл сәл қызық жасөспірімдер арасындағы махаббат тарихы мен кісі өлтіру құпиясы оның тиімділігі үшін басты кейіпкердің ойнауына қатты байланысты, ал Мисс Фостер көңілсіз қалдырмайды" деп жазды. The Gazette журналының Джули Маскулис "арнайы емес жасөспірімге ұқсайтын өзінің керемет салқын және тыныш өзін-өзі қамтамасыз етуі болмаса, фильмнің әсері соншалықты терең болмас еді. Фостердің таңғажайып өнерінің қаншалықты режиссер Николас Гесснерге тиесілі екенін айту қиын, ол Лэрд Кенигтің сценариін (оның романы бойынша) қолданып, ықыласпен және ұсыныстар арқылы күмәнді күмәнді басқаруды тамаша қолдайды. Ол бізді көркемдік жағынан қорқынышты кейіпкерлерден сақтайды, осылайша олардың қайта айтылуының әсерін фильмде әлдеқайда күшті етеді ". Оттава журналының Франк Дейли фильмді "өте аз" деп атады, бірақ ол "Фостердің есімі арқасында АҚШ-та бизнес жасай алады" деді. Ноэль Тейлор Ottawa Citizen газетінде фильмді "әдеттегідей қорқынышты сәттері бар қарапайым триллер" деп атады, "режиссер Николас Гесснер өзінің шиеленісін жұмсақ етіп жасайды және сенсациялылықтан сақ болады" деп қосты.
Clyde Gilmour of The Toronto Star said that "Jodie Foster alone emerges from this wishy washy production with her renown intact. She handles her complex role with the cool adult professionalism that is her trademark. But the character itself is thinly developed in the script and remains an enigma at the obligatory freeze frame fadeout." Martin Malina of the Montreal Star wrote that "this odd little adolescent love story cum murder mystery depends very heavily for its effectiveness on the playing of its principal character, and Miss Foster doesn't disappoint." Julie Maskoulis of The Gazette wrote that "without her unbelievable cool and calm self sufficiency as the unusual adolescent of the story, the film would not be nearly as penetrating. It is hard to say how much of Foster's stunning performance can be credited to director Nicolas Gessner, who brilliantly manipulates a build up of suspense by insinuation and suggestion using Laird Koenig's screenplay (based on his novel). He spares us visually gruesome de tails, thus making the impact of their retelling, within the film much more forceful." Frank Daley of the Ottawa Journal called the film "very slight" but said it "might do business in the U. S. on the strength of Foster's name." Noel Taylor of the Ottawa Citizen called the film "a modest thriller with conventionally scarey moments", adding that "director Nicholas Gessner builds his tension gently and is decently wary of sensationalism."