Киттанинг жолы: Америка үндістерінің тарихи жолы

Кіріспе

АҚШ, Пенсильвания штатындағы түпкілікті американдықтар жолы

Киттанинг жолы – Аппалачи тауларының жотасын кесіп өтіп, Пенсильвания штатының ортасындағы Сусквехана өзені аңғарларын Аппалачи жазығының биік жерлерімен, содан кейін Огайо өзені су алабындағы батыс жерлерге жалғастырған маңызды шығыс-батыс бағытты түпкілікті американдықтар жолы болды. Киттанинг ауылы – Аллегей платосынан төмен түсетін жердегі алғашқы ірі Делавэр (Ленапе) үнді қонысы.

Табиғат және жол

Жол "бірнеше балама жолдардан" тұрады, олар маусымдық немесе бағытқа қарай аз-көп қиындықпен өтетін тар жолдар арқылы өтеді. Бұл тар жолдар Жаңа Англияның батысындағы Аппалачи тауларын шығыстан батысқа жануарлардың күшімен кесіп өтуге болатын бес сирек орынның бірі болды. Киттани жолы (басқаша аталатын) алдымен голландтар, содан кейін ағылшын және британдық отаршыл тері саудагерлері, сондай-ақ француз және үнді соғысынан бұрын және кейін батысқа көшіп кеткен американдықтар, ал 1780 жылдан кейін Американдық революцияның соңғы жылдарында таудың батысына қоныс аударушылар пайдаланды. Ғасырлар бойы Киттани жолы, сондай-ақ оңтүстікке қарай созылатын Немаколин жолы сияқты, Американың түпкі халықтары үшін өте қиын аймақтар арқылы жүретін құрлықтағы басты жол болды. Оларға эри, сусквеханнок, ирокез конфедерациясының бес тайпасы, сондай-ақ алгонкин тілінде сөйлейтін ленапи, маями және сиуан шоуни тайпалары кірді. Еуропалық саяхатшылар мен қоныс аударушылар да Аллегей тауларының кедергісін еңсеру үшін үнді жолдарын пайдалануды үйренді. Жол Allegheny өзеніне құятын Джуниата өзенімен суға толы ағыстармен бірге жүретін Allegheny тауларының сирек кездесетін тар жолдарының бірін пайдаланды. Бұл өзен Питтсбургтің солтүстік-шығысындағы Allegheny өзенінде аяқталады. 1754 жылы басталған француз және үнді соғысы кезінде еуропалықтар Киттанинг ауылын Аллегей тауларының батысындағы Огайо аймағындағы ең ірі түпкі халық ауылы деп есептеді. Ол Пенсильванияның Уильям Пенн мен ленапи тайпасы арасындағы алғашқы келісімшарты бойынша ақ адамдардың қоныстануына тыйым салынған аймақта орналасқан. Шекаралық дауларды реттеу және үнді тайпалары арасындағы қақтығыстарды азайту мақсатында ағылшындар мен түпкі халықтар француз және үнді соғысынан кейін Стэнвикс форты туралы келісімге қол қойды. Бұл келісім Аллегей тауларының батысындағы Пенсильванияның бір бөлігін ақ адамдардың қоныстануына ашты. 1750 жылдары бұл аймақта түпкі халықтардың ақ адамдардың қоныстануына қарсы шабуылдары және британдықтардың кең ауқымды жазалау науқаны болды. Түпнұсқа жолдың бір бөлігі Камбрия округінің солтүстік-батысында сақталған.

The path is made up of a "series of path alternatives" that pass through seasonally or directionally more or less difficult notches— the gaps were among only five places that could be crossed by animal power from east to west across the Appalachian Mountains west of New England. The Kittanny path (by other names) would also come to be used first by Dutch, then English and British colonial fur traders, as well as Amerindian emigrants moving westwards before and after the French and Indian War and in the post 1780 settlers migrations west of the Mountain as the American Revolution entered its final years. For centuries the Kittanning Path, like the similar Chief Nemacolin's Trail to the south, was the overland route through very tough country for Native American peoples. They included Iroquoian speaking tribes, such as the Erie, Susquehannock, and the Five Nations of the Iroquois confederacy, as well as the Algonquian speaking Lenape, Miami, and Siouan Shawnee. Early European explorers and settlers also learned to use the Indian paths to cross the Allegheny Mountains barrier ridge. The path made use of one of the few so called gaps of the Allegheny that accompanied the feedwater streams draining into the Juniata River, a tributary of the Susquehanna that terminated on the Allegheny River due Northeast of Pittsburgh in what is now Armstrong County, Pennsylvania at the Native American Kittanning Village (at present day Kittanning, Pennsylvania). By the time of the French and Indian War, starting in 1754, Kittanning Village was believed by Europeans to be the largest Native American village in the Ohio Country west of the Alleghenies. It was located in an area of Pennsylvania that had been closed to white settlement by the original treaty of William Penn with the Lenape. In an attempt to settle frontier borders and reduce conflict among Indian tribes, the English and Native Americans signed the Treaty of Fort Stanwix after the French and Indian War. It opened some of Pennsylvania west of the Alleghenies to white settlement. In the 1750s, this area had been the scene of a fierce raids by Native Americans against white settlement, and a major British retribution campaign. A section of the original path is preserved in northwestern Cambria County.

Сипаттама (шығыстан батысқа қарай)

Ол Альтунаның оңтүстік-шығысында, Джуниата өзені бойындағы Франкстауннан басталды. Батысқа қарай бағытталған жол, Альтунадан шамамен 8 км батыстағы Киттанинг Gap тұсында Аллегени қырқасын кесіп өтті, бұл жер кейіннен Horseshoe Curve теміржол учаскесі орналасқан аймаққа айналды. Жол Камбрия округі арқылы солтүстік-батысқа қарай жүріп, Кароллтаун қаласының шығысынан өтті. Ол Индиана округіне шамамен 1,6 км оңтүстікке қарай, "Canoe Place" деген жерде кірді – бұл Сускеханна өзенінің батыс саласындағы ежелгі халықтардың қайықтарын тасымалдаған ең жоғары орналасқан жер. Содан кейін жол оңтүстік-батысқа қарай Yellow Creek мемлекеттік паркі арқылы, одан кейін Two Lick Creek өзенінің бастауы бойымен, шамамен Uniontown (қазіргі Uniontown емес), Кукпорт және Даймондвилл қалаларынан өтіп, 422-ші АҚШ тас жолына жетті. Ол Индиана арқылы Шлоктаға дейін қазіргі тас жолдың бағытымен батыс және солтүстік-шығысқа қарай созылды. Ол Армстронг округіне Эльдертон маңында өтіп, Аллегейни өзенінің шығыс жағалауындағы Киттанинг ауылында аяқталды.

Тарих

Жол 1721 жылдан бері қолданыста болды. 1744 жылы ағылшын саудагері Джон Харт колониялық билік өкілдерінен батыс Пенсильвания жерлерінде, ақ адамдардың қоныстануына тыйым салынған аймақта, индейлермен сауда жасауға лицензия алды. Харт Камбрия округіндегі континенттік бөлініске жақын жерде «Харттың ұйықтайтын орны» деп аталатын жол станциясы лагерін құрды. Бұл жол станциясы колониялық карталарда көрсетілген және 1752 жылы губернатор Джеймс Гамильтон, ал 1754 жылы Харрисбургтің негізін қалаушы Джон Харрис пайдаланды. Соңғы түпкілікті американдық лагерь 1781 жылы тіркелген. 1750 жылдары бұл жол Ленапе тайпасының шабуылдарына қолданылатын бағытқа айналды. Пенсильванияның батысындағы жерлерінен айырылған келісімге наразы болғандықтан, олар Пенсильванияның орталық аймандарындағы ақ адамдардың қоныстарын шабуылдады. 1755 жылы Ленапе басшысы Шингас Юниата өзені бойындағы британдық елді мекендеріне шабуыл жасау үшін осы жолды пайдаланды және тұтқындармен Киттанинг ауылына оралды. 1756 жылдың тамыз айының басында Ленапе қазіргі Льюистаун қаласының жанындағы Гранвилл бекінісін өртеп жіберу үшін жолды пайдаланды, сонымен қатар тұтқындарды да алып кетті. Бекініс өртелгеннен кейін британдықтар лейтенант-полковник Джон Армстронгты жазалау шараларын жүргізу үшін жіберді. Ол Ленапе тайпасын жол бойымен қуды және қыркүйек айының басында Каноэ-Плейс орнында лагерь құрды; ол 8 қыркүйекте қиратылған Киттанинг ауылына жетті. Армстронг британдық отаршылдар арасында шабуыл үшін «Киттанинг батыры» деген құрметті атаққа ие болды. Кейіннен ол Америка Құрама Штаттарының Тәуелсіздік соғысында генерал-майор болып қызмет етті және Екінші Континенттік Конгресске сайланды. Бұл жолға Бенджамин Франклиннің ұлы Уильям Франклинмен бірге ертедегі неміс пионері Конрад Вайзер де сапар шекті. Вайзер осы саяхатын күнделігіне жазып қалдырды. Киттанинг жолын 1779 жылы американдық көтерілісшілер салған Киттанинг жолымен шатастыруға болмайды. Киттанинг жолы Киттанингтен қазіргі Олеан қаласына дейін, Нью-Йорк штатына қарай солтүстік бағытта жүрді.

The path was in use as early as 1721. In 1744 the English trader John Hart was granted a license by colonial authorities to trade with the Indians in western Pennsylvania lands, which were then closed to white settlement. Hart established a way station campsite, called Hart's Sleeping Place, near the continental divide in Cambria County. The way station appeared on colonial maps and was used in 1752 by Gov. James Hamilton, and in 1754 by John Harris, the founder of Harrisburg. The last Native American encampment was recorded at the site in 1781. In the 1750s the path became the raiding route taken by Lenape. Unhappy with a treaty that took away much of their land rights in western Pennsylvania, they raided white settlements in central Pennsylvania. In 1755, the Lenape chief Shingas used the trail to attack British settlements along the Juniata River, returning with captives to the village of Kittanning. In early August 1756, the Lenape used the path for a raid to burn Fort Granville near present day Lewistown, when they also took prisoners. After the fort was burned, the British dispatched Lt. Colonel John Armstrong for retaliation. He pursued the Lenape along the path and camped at Canoe Place in early September; he continued to the village of Kittanning, which he destroyed on 8 September. Armstrong earned the accolade among British colonials as "the Hero of Kittanning" for the raid. He later served as a Major General for the United States in the American Revolutionary War and was elected to the Second Continental Congress. The path was also traveled by early German pioneer Conrad Weiser, who was accompanied by William Franklin, the son of Benjamin Franklin. Weiser recorded the journey in his journal. The Kittanning Path is not to be confused with the Kittanning Road, which was built by American rebel forces in 1779 during the Sullivan Expedition. The Kittanning Road followed a more northerly course, running from Kittanning to the site of what is now Olean, New York.

Сақтау

Тарихшылар Камбрия округы арқылы бұл жолды зерттеді. Түпнұсқа жолдың нағыз бөлігі Кароллтауннан шығысқа қарай Экенрод Миллдің жанында сақталған.