Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Африка-американдық құлдыққа қарсы көшбасшы (1767–1822)
African–American anti slavery leader (1767–1822)
Дания Веси (сондай-ақ Телемак) (шамамен 1767 – 2 шілде 1822) – Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласындағы еркін қара терілі адам және қоғамдық көшбасшы, ол 1822 жылы ірі құл көтерілісін жоспарлауда айыпталып, сотталды. Веси сол жерде лотерея ұтып алып, 32 жасында азаттыққа қол жеткізді. Ол табысты бизнес құрды және отбасымен өмір сүрді, бірақ әйелі Бек пен олардың балаларын құлдықтан сатып ала алмады. Веси ағаш шеберлігімен айналысты және Екінші Пресвитериан шіркеуінің белсенді мүшесі болды. 1818 жылы ол қалада тәуелсіз Африкалық Методист Епископтық (AME) қауымын құруға көмектесті, ол бүгінде Ана Эммануэль деп белгілі. Қауымның құрылуына ақ нәсілді дін қызметкерлері көмектесті және 1848-ден астам мүшесімен еліміздегі екінші ірі AME қауымына айналды. 1822 жылдың жазында Веси қара нәсілділер арасындағы зор беделін пайдаланып, ірі құл көтерілісін жоспарлаған деген айып тағылды. Айтуынша, Веси мен оның ізбасарлары Чарльстондағы құл иелерін өлтіріп, құлдарды босатып, жаңадан тәуелсіздік алған Гаити республикасына қашып кетуді жоспарлаған. Көптеген замандастардың мәліметінше, көтеріліске мыңдаған Чарльстондық құлдар мен жақын жердегі плантацияларда тұратын адамдар қатысуы мүмкін еді. Қалалық билік көтеріліс басталмас бұрын, заговордың басшыларын және күдікті ізбасарларын тұтқындау үшін әскер жіберді. Нәтижесінде, ешбір ақ адам өлтірілмеді немесе жарақат алмады. Веси мен бес құл қалалық соттың жасырын шешімімен кінәлі деп танылып, 1822 жылдың 2 шілдесінде дарға асылды. Веси шамамен 55 жаста болды. Кейінірек тағы 30-ға жуық ізбасар өлім жазасына кесілді. Оның ұлы Сэндиді қоса алғанда, бірнеше адам құлқындық үшін айыпталып, АҚШ-тан депортацияланды. Қалалық билік Весидің шіркеуін бұзуға бұйрық берді және оның пасторы қызметтен алынды.
Denmark Vesey (also Telemaque) (c. 1767July 2, 1822) was a free Black and community leader in Charleston, South Carolina, who was accused and convicted of planning a major slave revolt in 1822. There, Vesey won a lottery and purchased his freedom around the age of 32. He had a good business and a family but was unable to buy his first wife, Beck, and their children out of slavery. Vesey worked as a carpenter and became active in the Second Presbyterian Church. In 1818, he helped found an independent African Methodist Episcopal (AME) congregation in the city, today known as Mother Emanuel. The congregation began with the support of white clergy and, with over 1,848 members, rapidly became the second largest AME congregation in the nation. In the summer of 1822, Vesey allegedly used his substantial influence among the black community to plan a major slave revolt. According to the accusations, Vesey and his followers planned to kill slave holders in Charleston, liberate slaves, and sail to the newly independent black republic of Haiti for refuge. By some contemporary accounts, the revolt would have involved thousands of enslaved Charlestonians and others who lived on nearby plantations. City officials sent a militia to arrest the plot's leaders and many suspected followers before the rising could begin, and no white people were killed or injured. Vesey and five slaves were rapidly judged guilty by the secret proceedings of a city appointed court and executed by hanging on July 2, 1822. Vesey was about 55 years old. In later proceedings, some 30 additional followers were also executed. Several others, including his son Sandy, were convicted of conspiracy and deported from the United States. City authorities ordered that Vesey's church be razed, and its minister was expelled.
Ерте өмір
1822 жылы Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласында өткен сот ісінің куәліктерінің қолжазбалары және одан кейінгі сот есебі Дэнни Вессидің өмірі туралы негізгі дереккөз болып табылады. Сот Вессиді құлдар көтерілісін ұйымдастыруға қатысқаны үшін кінәлі деп танып, оны дарға асты. Сотта оның 1767 жыл шамасында Данияның колониясы болған Сент-Томас аралында құл болып дүниеге келгені айтылды. Капитан Джозеф Весси оған Телемак есімін қойды; тарихшы Дуглас Эгертон Вессидің Coromantee (акан тілінде сөйлейтін халық) тегінен болуы мүмкін екенін ұсынады. Биограф Дэвид Робертсон да Телемақтың Манде тегінен болуы мүмкін екенін айтады. Телемақты шамамен 14 жасында Бермудалық теңіз саяхатшысы және құл саудагері Джозеф Весси сатып алған. Джозеф Вессинің өмірі туралы көп мәлімет жоқ, бірақ Весси әулеті Бермудада белгілі бір беделге ие, соңғы кезде көрнекті бизнесмендер мен саясаткерлерді, соның ішінде шебер теңізші капитан Натаниел Артур Вессиді (1841–1911; Девоншир округінің Жаршысы), оның ұлдарын – сэр Натаниел Генри Пенистон Вессиді, CBE (Генри Весси деп танылған; 1901–1996, Смит округінің Жаршысы) және Джон Эрнест Пенистон Вессиді, CBE (1903–1993), Саутгемптон округінің депутаты, сондай-ақ немересі Эрнест Винтроп Пенистон Вессиді (1926–1994) тәрбиелеген. Бір кезде Весси осы жасты француздық Сен-Домингге (қазіргі Гаити) сатқан. Жастың эпилепсияға ұшырағаны анықталған соң, капитан Весси оны қайтарып алып, бұрынғы иесіне төленген ақшаны қайтарған. Биограф Эгертон Дэнни Вессидің өмірінің кейінгі кезеңдерінде эпилепсияға шалдыққандығына ешқандай дәлел таппады және Дэннидің Сен-Домингдегі қатыгез жағдайлардан құтылу үшін ұстамаларды қоса жасаған болуы мүмкін екенін болжайды. Телемак Джозеф Вессидің жеке көмекшісі болып жұмыс істеді және Вессиге құл саудасында аудармашы ретінде көмектесті, бұл жұмыс оны ұзақ мерзімге Бермудаға (Оңтүстік Каролинаның Чарльстонымен бірдей ендікте орналасқан архипелаг, бірақ Солтүстік Каролинаның Хаттерас мүйісіне жақын, алғашқыда Вирджиния компаниясының құрамындағы Вирджинияның бөлігі ретінде қоныстанған) сапарлауға міндеттеді; осының нәтижесінде ол ағылшынмен қатар француз және испан тілдерін де жақсы білген. Революциялық соғыстан кейін капитан теңізшілік мансабынан (құл саудасын қоса алғанда) зейнетке шығып, 1669 жылы Бермудадан қоныстанған Оңтүстік Каролина штатының Чарльстонына көшіп келді. 1796 жылы капитан Весси Мэри Клоднерге, бай "еркін шығыс үнді әйеліне" үйленді, және олар Телемақты Мэридің плантациясында, Чарльстоннан тыс Ашли өзені бойында орналасқан Гроувта үй шаруасы ретінде пайдаланды.
Manuscript transcripts of testimony at the 1822 court proceedings in Charleston, South Carolina, and its report after the events constitute the chief documentation source about Denmark Vesey's life. The court judged Vesey guilty of conspiring to launch a slave rebellion and executed him by hanging. The court reported that he was born into slavery about 1767 in St. Thomas, at the time a colony of Denmark. Captain Joseph Vesey renamed him Telemaque; historian Douglas Egerton suggests that Vesey could have been of Coromantee (an Akan speaking people) origin. Biographer David Robertson also suggests that Telemaque may have been of Mandé origin. Telemaque was purchased around 14 by Joseph Vesey, a Bermudian sea captain and slave merchant. Little is known of the life of Joseph Vesey, though the Vesey family is one of some influence in Bermuda, more recently producing notable businessmen and politicians including master mariner Captain Nathaniel Arthur Vesey (1841–1911; MCP for Devonshire Parish), and his sons, Sir Nathaniel Henry Peniston Vesey, CBE (known as Henry Vesey; 1901–1996, MCP for Smith's Parish) and John Ernest Peniston Vesey, CBE (1903–1993), MP for Southampton Parish, and grandson Ernest Winthrop Peniston Vesey (1926–1994). After a time, Vesey sold the youth to a planter in French Saint Domingue (present day Haiti). When the youth was found to suffer epileptic fits, Captain Vesey took him back and returned his purchase price to the former master. Biographer Egerton found no evidence of Denmark Vesey having epilepsy later in life, and he suggests that Denmark may have faked the seizures to escape the particularly brutal conditions on Saint Domingue. Telemaque worked as a personal assistant for Joseph Vesey and served Vesey as an interpreter in slave trading, a job which required him to travel to Bermuda (an archipelago on the same latitude as Charleston, South Carolina, but nearest to Cape Hatteras, North Carolina, and originally settled as part of colonial Virginia by the Virginia Company) for extended periods; as a result, he was fluent in French and Spanish as well as English. Following the Revolutionary War, the captain retired from his nautical career (including slave trading), settling in Charleston, South Carolina, which had been settled from Bermuda in 1669. In 1796, Captain Vesey wed Mary Clodner, a wealthy "free East Indian woman", and the couple used Telemaque as a domestic at Mary's plantation, The Grove, just outside Charleston on the Ashley River.
Еркіндік
1799 жылғы 9 қарашада Телемак қалалық лотереяда 1500 доллар ұтып алды. 32 жасында ол Весиден 600 долларға (1799 жылғы 600 доллар қазіргі кезде шамамен <есептелген сомаға> тең) өз бостандығын сатып алды. Ол өзінің туған жері Сент-Томасқа билік еткен мемлекеттің атымен Веси тегін және «Дания» есімін алды. Дания Весей тәуелсіз ағаш шеберлігімен айналысып, жеке бизнесін құрды. Осы кезде ол құл болған Бекке үйленді. Олардың балалары *partus sequitur ventrem* принципі бойынша, яғни құл әйелдің балалары оның мәртебесін мұраға алады деген қағидаға сәйкес, құлдықта дүниеге келді. Весей әйелі мен балаларын босатуға тырысты, бірақ оның иесі оларды сатуға келіспеді. Бұл олардың болашақ балаларының да құлдықта тууын білдірді. Весей басқа құлдармен бірге Екінші Пресвитериан шіркеуіне мүше болды және қара нәсілді мүшелерге қойылған шектеулерге наразылық білдірді. 1818 жылы бостандыққа шыққаннан кейін, ол Африкалық Методист Епископ Шіркеуінің (AME Шіркеуі) «Бетел аймағы» деп белгіленген қауымын құрушылардың бірі болды. Бұл қауым 1816 жылы Филадельфияда (Пенсильвания штаты) Америка Құрама Штаттарындағы алғашқы тәуелсіз қара нәсілді діни ұйым ретінде құрылды. Чарльстондағы AME Шіркеуіне жетекші ақ дін қызметкерлері қолдау көрсетті. 1818 жылы ақ билік шіркеуді, құлдар кодексінде қара нәсілді қауымдарға күн батқаннан кейін құлшылық етуге тыйым салынғанын бұзғаны үшін қысқа мерзімге жапты. 1818 жылға қарай шіркеу 1848 мүшеге жетті, бұл оны елдегі екінші ірі AME шіркеуі етті. Қалалық шенеуніктер құлдардың топтасуынан әрдайым алаңдады; 1821 жылы олар шіркеуді тағы бір рет жапты, себебі қалалық кеңес оның сабақтары «құлдар мектебіне» айналып бара жатқанын ескертті (құлдар кодексіне сәйкес, құлдарға оқуға үйретуге тыйым салынған). Весей қауымның жетекшісі ретінде, азаттыққа үміт беру үшін Киелі кітаптан уағыздар айтқан.
On November 9, 1799, Telemaque won $1500 (~$ in ) in a city lottery. At the age of 32, he bought his freedom for $600 (600.0 in 1799 is equivalent to about <calculated amount> in recent years) from Vesey. He took the surname Vesey and the given name of 'Denmark' after the nation ruling his birthplace of St. Thomas. Denmark Vesey began working as an independent carpenter and built up his own business. By this time, he had married Beck, an enslaved woman. Their children were born into slavery under the principle of partus sequitur ventrem, by which children of an enslaved mother took her status. Vesey worked to gain freedom for his family; he tried to buy his wife and their children, but her master would not sell her. This meant their future children would also be born into slavery. Along with other slaves, Vesey had belonged to the Second Presbyterian church and chafed against its restrictions on Black members. In 1818, after becoming a freedman, he was among the founders of a congregation on what was known as the "Bethel circuit" of the African Methodist Episcopal Church (AME Church). This had been organized in Philadelphia, Pennsylvania in 1816 as the first independent black denomination in the United States. The AME Church in Charleston was supported by leading white clergy. In 1818, white authorities briefly ordered the church closed for violating slave code rules that prohibited black congregations from holding worship services after sunset. The church attracted 1,848 members by 1818, making it the second largest AME church in the nation. City officials always worried about slaves in groups; they closed the church again for a time in 1821, as the City Council warned that its classes were becoming a "school for slaves" (under the slave code, slaves were prohibited from being taught to read). Vesey was reported as a leader in the congregation, drawing from the Bible to inspire hope for freedom.
Өмірбаян
1708 жылға қарай Оңтүстік Каролина тұрғындарының көп бөлігі құл болған, бұл күріш және индиго плантацияларында жұмыс істеу үшін штатка әкелінген көптеген африкалық құлдарды көрсетеді. Осы тауарлық дақылдар мен мақтаның жағалаудағы аралдардан экспортталуы Оңтүстік Каролина плантаторларына байлық әкелді. Осы элиталық топ Америка революциясынан кейін ондаған жылдар бойы заң шығарушы органын бақылады. Штаттың, Төменгі Жердің және Чарльстон қаласының халқының көп бөлігі құл африкалықтардан тұрды. 18 ғасырдың соңына қарай құлдардың көбі АҚШ-та "өлкеде туған" болып, жергілікті болып кетті. Олар, әдетте, жаңадан құл болған африкалықтарға қарағанда басқаруға оңай деп есептелді. Чарльстон қаласындағы және Төменгі Жердегі плантациялардағы құлдар арасында туыстық және жеке қарым-қатынастар болды, сондай-ақ плантаторлардың арасында да осындай байланыстар кездесті, олардың көпшілігі екі жерде де үйлері (және үй құлдары) болды. Осы құлдардың кейбіреулері Жоғарғы Жерге және басқа да аймақтарға сатылды, бірақ көптеген жаңа африкалықтар Чарльстонда және жақын маңдағы Төменгі Жердегі плантацияларда сақталды.
By 1708, a majority of South Carolinians were enslaved, reflecting the numerous enslaved Africans imported to the state as laborers on the rice and indigo plantations. Exports of these commodity crops and cotton from the offshore Sea Islands produced the wealth South Carolina's planters enjoyed. This elite class controlled the legislature for decades after the American Revolution. The state, the Lowcountry, and the city of Charleston had a majority of the population who were enslaved Africans. By the late 18th century, slaves were increasingly "country born," native to the United States. They were generally considered more tractable than newly enslaved Africans. Connections of kinship and personal relations extended between slaves in the city of Charleston and those on plantations in the Lowcountry, just as those connections existed among the planter class, many of whom had residences (and domestic slaves) in both places. Some of these slaves were sold to the Uplands and other areas, but many of the new Africans were held in Charleston and on nearby Lowcountry plantations.
Жоспарлау
Тіпті бостандыққа қол жеткізгеннен кейін де Вессей көптеген құлдармен байланысын үзбеді және олармен араласып тұрды. Ол жаңа достарына құлдықтан азат болуға көмектесуге бекінді. 1819 жылы Вессей Миссури территориясының мәртебесі жөніндегі конгресс талқылауларынан шабыттанды, себебі құлдыққа қарсы күрес күшейіп бара жатқандай сезілді. 50 жасында Вессей өзінің ісін жақсы меңгерген, жеке бизнесі бар шебер ағаш ұстасы еді. Ол 1822 жылғы 14 шілдеде, Бастилия күні көтеріліс жоспарлаған деген хабар бар. Бұл күн француз революциясымен байланысты болды, оның жеңімпаздары Сент-Домингода құлдықты жойған еді. Жоспар туралы хабар Чарльстон қаласының және Каролина жағалауындағы плантациялардың ондаған шақырымына тарады, мыңдаған афроамерикандықтар арасында кеңінен таралды. (Қала мен округ халқының көп бөлігі афроамерикандықтарды құрады; 1820 жылы Чарльстонда 14 127 афроамерикандық және 10 653 ақ адам тұрды.) Афроамерикандық халықтың ішінде еркін түсті адамдар немесе мулаттардың өсіп келе жатқан бай топтары болды, олардың кейбіреулері құл иелері еді. Вессей көптеген құпия жиналыстар өткізді және ақырында қала мен ауылдағы құл және еркін афроамерикандықтардың қолдауын алды, олар өз бостандықтары үшін күресуге дайын болды. Ол жоспарлаған көтеріліске қатысуға уәде берген мыңдаған құлдарды ұйымдастырды деген сөз бар. Ауыл мен қаладағы туыстық байланыстарды пайдаланып, Вессей үлкен қолдау желісін құрды. Оның жоспары Чарльстонның Мейтинг-стрит арсеналына координацияланған шабуыл жасау еді. Осы қару-жарақтарды баурап алғаннан кейін, бостандық жолындағы бұл жауынгерлер порттан кемелерді тартып алып, Гаитиге қарай бет түзеуді жоспарлады, мүмкін Гаитиден көмек алып.
Even after gaining his freedom, Vesey continued to identify and socialize with many slaves. He became increasingly set on helping his new friends break from the bonds of slavery. In 1819, Vesey became inspired by the congressional debates over the status of the Missouri Territory and how it should be admitted to the United States since slavery appeared to be under attack. In his 50s, Vesey was a well established carpenter with his own business. He reportedly planned the insurrection on Bastille Day, July 14, 1822. This date was notable in association with the French Revolution, whose victors had abolished slavery in Saint Domingue. News of the plan was said to be spread among thousands of Black people throughout Charleston and for tens of miles through plantations along the Carolina coast. (Both the city and county populations were majority black; Charleston in 1820 had a population of 14,127 Black people and 10,653 white people.) Within the black population was a growing upper class of free people of color or mulattos, some of whom were slave holders. Vesey held numerous secret meetings and eventually gained the support of both enslaved and free Black people throughout the city and countryside who were willing to fight for their freedom. He was said to have organized thousands of slaves who pledged to participate in his planned insurrection. By using intimate family ties between those in the countryside and the city, Vesey created an extensive network of supporters. His plan was first to make a coordinated attack on the Charleston Meeting Street Arsenal. Once they secured these weapons, these Freedom Fighters planned to commandeer ships from the harbor and sail to Haiti, possibly with Haitian help.
Магистраттар мен еріктілер соты
Бас күдіктілерді интентдант/мэр Джеймс Гамильтонның бұйрығымен милиция ұстағаннан кейін, Чарльстон қалалық кеңесі күдіктілерді бағалау және қылмыстарды анықтау үшін Магистраттар мен еркін иеленушілер сотына рұқсат беруге дауыс берді. Қаладағы жағдай шиеленісті болды және көптеген тұрғындар үрей мен асыққан шешімдер кезінде жасалған әрекеттерге күмәнданды. Сот отырысын бастағаннан кейін, құпиялылық сақталатынын уәде етіп, Жоғарғы Сот судьясы Уильям Джонсон жергілікті газетте 1811 жылғы қорқынышты көтеріліс оқиғасын баяндаған мақала жариялады. Весси ісінде сақтық таныту үшін, ол бұл істе бір құлдың қателікпен өлім жазасына кесілгенін айтты. Ол 1804 жылы президент Томас Джефферсон тағайындаған құрметті судья еді. Дегенмен, оның мақаласы қорғаныс реакциясын тудырды, ақ нәсілді тұрғындар сотты және қала күштерінің белсенділігін қорғады. Күдікті көтеріліс күнінен кейін, 17 маусымнан, сот отырысы аяқталғаннан кейін, 28 маусымға дейін, шенеуніктер 31 күдіктіні тұтқындады және айдың соңына қарай олардың саны көбейді. Сот тұтқындалған күдіктілер туралы құпия куәліктерді алды және әлі айыпталмағандарға қарсы дәлелдерді қабылдады. Тарихшылар кейбір куәгерлердің өлім немесе азаптау қорқынышымен куәлік бергенін мойындайды, бірақ Робертсон олардың растаулары көтеріліс жоспарының егжей-тегжейін бергендей көрінеді деп санайды. Весси отбасының қалған бөлігі де дағдарыс пен сот процесінен зардап шекті. Оның құлы Сэнди Весси тұтқындалды, ол құлпына қатысқан деп танылды және елден, мүмкін Кубаға депортацияланғандардың қатарына қосылды. Вессидің үшінші әйелі Сьюзан кейін Либерияға эмиграциялады, ол Америка отарлау қоғамы бұрынғы құлдар мен басқа да еркін афроамерикандықтар үшін колония ретінде құрған еді. Вессидің басқа екі ұлы, Рэндольф Весси мен Роберт Весси, Данияның бірінші әйелі Бектың балалары, Америка Азамат соғысының соңында аман қалды және босатылды. Роберт 1865 жылы Чарльстонның Африкалық методистік епископ шіркеуін қайта құруға көмектесті және АҚШ шенеуніктері Форт Самтерді қайта бақылауға алған кезде билікті беру рәсіміне қатысты.
As leading suspects were rounded up by the militia ordered by Intendant/Mayor James Hamilton, the Charleston City Council voted to authorize a Court of Magistrates and Freeholders to evaluate suspects and determine crimes. Tensions in the city were high, and many residents had doubts about actions taken during the widespread fears and quick rush to judgment. Soon after the Court began its sessions, in secret and promising secrecy to all witnesses, Supreme Court Justice William Johnson published an article in the local paper recounting an incident of a feared insurrection of 1811. He noted that an slave was mistakenly executed in the case, hoping to suggest caution in the Vesey affair. He was well respected, having been appointed Justice by President Thomas Jefferson in 1804. Still, his article appeared to produce a defensive reaction, with white residents defending the Court and the militancy of city forces. From June 17, the day after the purported insurrection was to begin, to June 28, the day after the court adjourned, officials arrested 31 suspects and in more significant numbers as the month went on. The Court took secret testimony about suspects in custody and accepted evidence against men not yet charged. Historians acknowledge that some witnesses testified under threat of death or torture, but Robertson believes that their affirming accounts appeared to provide details of a plan for rebellion. The remainder of Vesey's family was also affected by the crisis and Court proceedings. His enslaved son Sandy Vesey was arrested, judged to have been part of the conspiracy, and included among those deported from the country, probably to Cuba. Vesey's third wife, Susan, later emigrated to Liberia, which the American Colonization Society had established as a colony for formerly enslaved Americans and other free Black people. Two other sons, Randolph Vesey and Robert Vesey, both children of Beck, Denmark's first wife, survived past the end of the American Civil War and were emancipated. Robert helped rebuild Charleston's African Methodist Episcopal Church in 1865 and also attended the transfer of power when US officials retook control of Fort Sumter.
Ақтардың қатысуы
1822 жылдың 7 қазанында судья Элиху Бей төрт ақ адамды Дания Весейдің құлдар заговор кезінде құлдарды көтеріліске итермелеуде айыпты деп тапты. Бұл төрт ақ жігіт – Уильям Аллен, Джон Игнешиас, Эндрю С. Родс және Джейкоб Дандерс. Олар әртүрлі мөлшерде айыппұл төлеуге және салыстырмалы түрде қысқа мерзімге түрмеге қамауға үкім шығарылды. Тарихшылардың ешқайсысы олардың abolitionists болғанына дәлел таппады; олар бір-бірімен немесе көтеріліс жоспарлаушыларымен байланыста болған жоқ. Уильям Аллен ең ауыр жаза – он екі ай түрме және 1000 доллар айыппұл алды. Сотта Аллен құлдар заговорға көмектесуге тырысқанын мойындады, бірақ ол оны қызметі үшін үлкен ақшалай сыйлық алғандықтан жасағанын айтты. Судьяның есебінен сот Алленнің құлдарға деген қайырымдылығынан гөрі ашкөздігімен қозғалғанына сенгені көрінеді. Басқа ақ конспираторлардың жазалары Аллене қарағанда әлдеқайда жеңіл болды. Джон Игнешиас және Джейкоб Дандерс жүз доллар айыппұл төлеп, үш айға түрмеге қамалды. Игнешиас құлдарды көтеріліске шақыруда кінәлі деп танылды, ал Дандерс «Чарлстондағы барлық нәрседен ұнатпайтынын, бірақ негрлер мен теңізшілерден басқа» деген сөздері үшін айыпталды. Дандерс бұл сөзді заговор ашылғаннан кейін жария түрде айтқан; қалалық шенеуніктер оның пікірін күдікті деп ойлады. Дандерс құлдарға көңіл көрсеткені үшін кінәлі деп танылды, олар заговордың бір бөлігі ретінде ұсталғандай болды. Соңғы ақ айыпталушы Эндрю С. Родс алты айға бас бостандығынан айырылып, бес жүз доллар айыппұл төледі; оған қарсы басқа ақтарға қарағанда дәлелдер аз болды. 1820 жылы штат заң шығарушы органы екі палатаның да босату актісін мақұлдауын талап ету арқылы босатуды шектеді (тек жеке тұлға үшін). Бұл құл иелерін құлдықтан босатудан алдыртты және құлдардың өздерінің күштерімен бостандыққа қол жеткізуін, тіпті жеке тұлға немесе отбасы мүшесі сатып алу құнын төлей алатын жағдайда да, дерлік мүмкін емес етті. Весей заговордан кейін заң шығарушы орган еркін қара және түсті адамдардың қозғалысын одан әрі шектеді; егер біреу қандай да бір себеппен штаттан кетсе, ол қайтып орала алмайды. Сонымен қатар, әр еркін қара адамнан олардың мінез-құлқын растайтын ақ «қамқоршылар» талап етілді. Теңізшілер заңы қабылданғаннан кейін Чарльстонның ақ халқы Оңтүстік Каролина қауымдастығын құрды, ол негізінен құлдар мен еркін қаралардың бақылауын қалалық деңгейде өз қолына алуға тиіс болды. 1822 жылдың соңында қала Бас Ассамблеяға «Чарлстон қаласын және оның маңайын қорғау үшін қалалық күзет ретінде әрекет ететін құзыретті күш құру туралы» петиция жіберді. Бас Ассамблея келісіп, «Арсенал, мемлекеттік қару-жарақ сақтауға және күзет үйіне, сондай-ақ қалалық күзет» немесе милиция үшін қолайлы ғимараттар салуға қаражат бөлді. Оңтүстік Каролина штатының Арсеналы, кейін Цитадель деп аталды, 1829 жылы ақтардың көтеріліс қорқынышы біраз уақытқа басылғаннан кейін аяқталды. Заңда бекітілген қалалық күзетті құрудың орнына, штат және қала АҚШ Соғыс министрлігімен келісіп, Форт-Молтриде орналасқан әскерлерден Цитадельді гарнизонмен қамтамасыз етуге келісті.
On October 7, 1822, Judge Elihu Bay convicted four white men for a misdemeanor in inciting slaves to insurrection during the Denmark Vesey slave conspiracy. These four white men were William Allen, John Igneshias, Andrew S. Rhodes, and Jacob Danders. The men were sentenced to varied fines and reasonably short jail time. Historians have found no evidence that any of these men were known abolitionists; they do not seem to have had contact with each other or any of the plotters of the rebellion. William Allen received twelve months in prison and a $1,000 fine, the harshest punishment of the four. When tried in court, Allen admitted to trying to help the slave conspiracy but said that he did so because he was promised a large sum of money for his services. Reports from the judge show that the court believed that Allen was motivated by greed rather than sympathy for the slaves. The other white conspirators' punishments were far more lenient than Allen's. John Igneshias was sentenced to a one hundred dollar fine and three months in prison, as was Jacob Danders. Igneshias was found guilty of inciting slaves to insurrection, but Danders was charged for saying that he "disliked everything in Charleston, but the Negroes and the sailors." Danders had said this publicly after the plot had been revealed; city officials thought his comment suspicious. Danders was found guilty of showing sympathy to the slaves who had been caught ostensibly as part of the conspiracy. The final white defendant, Andrew S. Rhodes, received a sentence of six months and a five hundred dollar fine; there was less evidence against him than any of the other whites. In 1820, the state legislature had already restricted manumissions by requiring that both houses approve any act of manumission (for an individual only). This discouraged slave holders from freeing the people they enslaved and made it almost impossible for slaves to gain freedom independently, even in cases where an individual or family member could pay a purchase price. After the Vesey Plot, the legislature further restricted the movement of free Black people and free people of color; if one left the state for any reason, that person could not return. In addition, it required each free black to have documented white "guardians" to vouch for their character. Following the passage of the Seaman's Act, the white minority of Charleston organized the South Carolina Association, which was essentially to take over enforcement in the city of control of enslaved and free Black people. In late 1822, the City petitioned the General Assembly "to establish a competent force to act as a municipal guard for the protection of the City of Charleston and its vicinity." The General Assembly agreed and appropriated funds to erect "suitable buildings for an Arsenal, for the deposit of the arms of the State, and a Guard House, and for the use of the municipal guard" or militia. The South Carolina State Arsenal, which became known as the Citadel, was completed in 1829, when white fears of insurrection had subsided for a time. Rather than establish the municipal guard authorized in the act, the State and city agreed with the US War Department to garrison the Citadel from those soldiers stationed at Fort Moultrie.
Мұра мен құрмет
Чарльстондағы Denmark Vesey House, Весейдің тарихи үйі болмаса да, 1976 жылы Ішкі істер департаменті оны Ұлттық тарихи ескерткіш деп жариялады. 1976 жылы Чарльстон қаласы Весейдің портретын жасауға тапсырыс берді. Ол Гейлард қалалық аудиториясында ілінді, бірақ бұл мәселе дау тудырды. 1990 жылдардан бастап Чарльстондағы афроамерикалық белсенділер Весейге, қаладағы құлдықты жоюға жасаған тырысы үшін ескерткіш орнатуды ұсынды. Бұл ұсыныс көптеген ақтөстің наразылығын тудырды, олар Весейді террорист деп есептеді. Ал басқалары ескерткіш Весейдің көшбасшылығын ғана емес, құлдардың азаттық үшін күресін де көрсететініне сенді. 2014 жылға қарай қала мен елдің демографиялық жағдайы өзгерді және ақтөстің қарсылығы ескерілмей қалды. Весейді ағаш шебері ретінде бейнелейтін және қолында Киелі кітап ұстаған Дания Весей монументі орнатылды. 2020 жылғы NFL маусымында «Аризона Кардиналс» командасының қақпашысы ДеАндре Хопкинс Весейдің есімі жазылған нақылды қақпағына бекітті.
The Denmark Vesey House in Charleston, although almost certainly not the historic home of Vesey, was designated a National Historic Landmark in 1976 by the Department of Interior. In 1976, the city of Charleston commissioned a portrait of Vesey. It was hung in the Gaillard Municipal Auditorium, but was controversial. From the 1990s, African American activists in Charleston proposed erecting a memorial to Denmark Vesey to honor his effort to overturn slavery in the city. The proposal was controversial because many white residents did not want to memorialize a man whom they considered a terrorist. Others believed that in addition to acknowledging his leadership, a memorial would also express the slave's struggles for freedom. By 2014 the demographics of the city and nation had changed and white objections were no longer considered important. The Denmark Vesey Monument, representing Vesey as a carpenter and holding a Bible,
During the 2020 NFL season, Arizona Cardinals wide receiver DeAndre Hopkins wore a decal on his helmet with Vesey's name.